꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

ఆ నోరు ఇప్పుడు తన పెళ్లాం పూకు వాసనకి ‘ఛీ’ అంది.

జానకి చేయి అతని మెత్తని మొడ్డ మీద బిగుసుకుంది. ఈసారి ఊపడం వేగమైంది. ఆమె పళ్లు బిగుసుకున్నాయి.

“ఛీ అన్నారా?” అంది ఆమె. గొంతు మెత్తగానే ఉంది. కానీ ప్రతి మాటా ఒక్కో చెంపదెబ్బలా పడుతోంది. “పెళ్లాం వాసనకి ఛీ. ఇన్నేళ్ల కాపురానికి ఛీ. బాగుంది. ఇంట్లో వండిన అన్నం వాసనకే కడుపులో తిప్పే వాళ్లు ఉంటారని విన్నా. వాళ్లకి ఇంటి వంట ఎప్పుడూ చప్పగా ఉంటుంది. బయట ఎవరో ఎంగిలి చేసిన పళ్లెం దొరికితే మాత్రం, అడుగున మిగిలిన చివరి మెతుకు కూడా నాకి నాకి తింటారు.”

అతని ఒళ్లు ఆమె చేతి కింద ఒక్కసారి వణికింది. అతను ఏమీ అనలేదు. కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“మీ నోరు చూస్తే నాకు ఏమనిపిస్తుందో తెలుసా?” అని ఆమె కొనసాగించింది. ఆమె బొటనవేలు దాని కొన మీద గుండ్రంగా తిప్పుతోంది. “ఏం పెట్టినా మింగేసే నోరులా ఉంటుంది. ఏ రుచి అయినా వెగటు పడని నాలుకలా ఉంటుంది. అలాంటి నోటికి పెళ్లాం వాసన మాత్రం ఛీ. పాపం, మీ నాలుకకి ఏ రుచులు అలవాటయ్యాయో, ఏ ఊరి నీళ్లు తాగిందో.”

“జానకీ… ప్లీజ్…” అని అతను గొణిగాడు. ఆ ‘ప్లీజ్’ ఆపమని కాదు. అతని నడుము ఆమె చేతి వైపే పైకి లేస్తోంది.

“ప్లీజ్ అంటే ఆపమనా? ఊపమనా? చెప్పండి,” అంది జానకి, చేయి కదలకుండా ఆపి.

అతని నడుము ఆగిన ఆమె చేతిలోకే ఇంకోసారి తోసుకుంది. “ఆపకు… ఆపకు జానకీ…”

“ఆపను. కానీ ముందు మీ నోటితో మీరే చెప్పండి,” అంది ఆమె, మళ్లీ నెమ్మదిగా కదిలిస్తూ. “ఇది ఏంటి? మీ పెళ్లాం చేతిలో ఉన్నది ఏంటి?”

“నా… నాది…”

“మీది ఏంటి? మొడ్డా?”

“కాదు…” అతని గొంతు విరిగింది. కళ్ల కొసల నుంచి ఒక తడి మెరుపు జారి కణత మీదుగా తలగడలోకి ఇంకింది. “చిన్నది… మెత్తనిది… పనికిరానిది… పెళ్లాం పూకులో నిలవని చిన్న ముక్క…”

“ఇంకా?”

“నేను… మగాణ్ణి కాదు… నీ ముందు తల ఎత్తలేని పనికిమాలిన మొగుణ్ణి… ఆపకు…”

జానకి గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఆ మాటలు గోడౌన్‌లో అతని నోట్లోంచి వచ్చిన మాటల్ని ఆమెకి గుర్తు చేశాయి. ‘నేను మీ గుద్దలంజకొడుకుని… మీ మొడ్డల మీద ఊరేగే రంకుమగాణ్ణి.’ ఆ రోజు అతను ఆ మాటలు నవ్వుతూ, ఊగుతూ, సంతోషంగా అన్నాడు. ఈ రోజు ఏడుస్తూ అంటున్నాడు. కానీ రెండు రోజులూ అతని ఒంటికి ఆ మాటలే కావాలి. తనని తాను దిగజార్చుకున్నప్పుడే అతని ఒంట్లో ఏదో కదులుతోంది.

“మంచిది. నిజం చెప్పారు,” అంది జానకి. ఆమె వేళ్లు ఇప్పుడు వేగంగా కదులుతున్నాయి. గాజులు ఆగకుండా గలగలమంటున్నాయి. ఆ చప్పుడు ఫ్యాన్ కిర్రుతో కలిసి గదంతా తిరుగుతోంది. “మీ స్టేషన్‌లో నిజం చెప్పినోళ్లకి శిక్ష తగ్గిస్తారు కదా. మీకు కూడా తగ్గిస్తా. ఈ రోజు మీ పెళ్లాం చేతిలోనే కార్చుకోనిస్తా. గట్టిపడకపోయినా పర్వాలేదు. పడుకునే కార్చుకోండి. మీకు అదే అలవాటు కదా.”

అతని నడుము పరుపు మీంచి ఎగిరింది. రెండు చేతులూ దుప్పటిని పిడికిట్లో బిగించాయి. కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. అతని పొట్ట కండలు గట్టిగా లోపలికి ముడుచుకుపోయాయి. గొంతులోంచి “హ్… హ్హ… హా…” అని ముక్కలు ముక్కలుగా ఊపిరి వచ్చింది.

ఆమె చేతిలోని దానికి మాత్రం ఏమీ కాలేదు. అది ఇంకా మెత్తగానే ఉంది. ఆమె వేళ్ల మధ్య వంగిపోతూనే ఉంది.

అప్పుడే దాని కొనలోంచి ఏదో జారింది.

చిమ్మడం కాదు. ఎగరడం కాదు. ఒక్క చుక్క. తర్వాత ఇంకో చుక్క. నీళ్లలా పల్చగా, తెల్లగా కూడా లేకుండా, కొంచెం మసకగా. ఆమె బొటనవేలి మీద జారి, ఆమె వేళ్ల సందులోకి కారింది. మూడో చుక్క దాని కొన మీదే నిలిచి, వణికి, కిందికి వెంట్రుకల్లోకి జారిపోయింది. దాని వెనక ఇంకేమీ రాలేదు.

అతని నడుము పరుపు మీద కూలిపోయింది. ఊపిరి వేగంగా, అతుకుల్లేకుండా వస్తోంది. ఆమె చేతిలోనిది ఇంకా ముడుచుకుపోయి, ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి జారి తొడ మీదికి ఒరిగిపోయింది. ఒక్క క్షణం కూడా గట్టిపడకుండానే.

జానకి తన వేళ్ల వైపు చూసింది. ఆ రెండు మూడు పల్చని చుక్కలు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా వేళ్ల మీద కారిన ‘నీళ్ల చుక్కల్లాంటి రసం’ గుర్తొచ్చింది. ‘ఆ రోజు దాని చేతిలో రెండు ఊపులకి కనీసం సగం లేచి కారింది. ఈ రోజు పెళ్లాం చేతిలో అసలు లేవకుండానే కారింది. ఆ కొజ్జా చేతికి వచ్చిన సగం గౌరవం కూడా నా చేతికి రాలేదు.’

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని తొడ మీదే, అతని లుంగీ అంచు మీదే నెమ్మదిగా తుడిచింది. ఒకసారి. ఇంకోసారి. ఎంత నెమ్మదిగా అంటే, అతను కళ్లు తెరిచి ఆ తుడవడాన్ని చూసేంత నెమ్మదిగా.

“అయిపోయిందా?” అని అడిగింది. “ఇదేనా మొత్తం? నా వేళ్లు తడవడానికి కూడా సరిపోలేదు. చెమట చుక్క దీనికంటే పెద్దగా ఉంటుంది.”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. ఒక చేయి మళ్లీ కళ్ల మీదికి వెళ్లింది. అతని ఛాతీ పైకీ కిందికీ ఎగురుతోంది. అతని పెదవులు వణుకుతున్నాయి.

గదిలో ఫ్యాన్ కిర్రు తప్ప ఏ శబ్దమూ లేదు. పక్క గదిలోంచి నాన్న గురక మళ్లీ మొదలైంది. గోడ గడియారం ముల్లు పదకొండు దాటింది.

జానకి నైటీని కిందికి లాక్కుని, మంచం అంచున కూర్చుంది. జుట్టుని రెండు చేతులతో ఎత్తి మళ్లీ ముడి వేసుకుంది. ఆ కదలికకి గాజులు ఇంకోసారి మెల్లగా మోగాయి. ఈసారి శ్రీనివాస్ కదల్లేదు. కానీ అతని వేళ్లు దుప్పటి మీద ఒక్కసారి ముడుచుకున్నాయి.

చాలాసేపటికి అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. కనురెప్పల అంచులు ఇంకా తడిగా మెరుస్తున్నాయి. అతను ఆమె వీపు వైపు చూశాడు.

“జానకీ,” అన్నాడు. గొంతు బొంగురుగా, అలసిపోయినట్టు ఉంది.

“ఊ.”

“నువ్వు ఈ మధ్య మారిపోయావు.”

ఆమె వెనక్కి తిరగలేదు. ముడికి చివరి పిన్ను గుచ్చుకుంటూనే ఉంది.

“ఈ మాటలు… ఈ వెటకారాలు… ఒక్కో మాటకి రెండేసి అర్థాలు…” అతను ఊపిరి తీసుకున్నాడు. “ఇవన్నీ ఎవరి దగ్గర నేర్చుకున్నావు? నువ్వు ఇలా మాట్లాడే దానివి కాదు.”

జానకి చేయి పిన్ను దగ్గరే ఆగిపోయింది.

‘ఎవరి దగ్గరా? గోడౌన్‌లో నువ్వు ముక్కు దూర్చిన ఆ పిర్రల దగ్గర. ఈ రోజు సెంటర్‌లో కారు కిటికీకి ఆనిన ఆ గాజుల చేతుల దగ్గర. మింగి ఖాళీ నాలుక చూపించిన నీ నోటి దగ్గర,’ అని ఆమె మనసులో ఒక్కో మాట పేర్చుకుంది. ఆ ఒక్క మాట కూడా పెదవి దాటనివ్వలేదు. ‘ఇప్పుడు కాదు.’

ఆమె పిన్ను గుచ్చింది. నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగు ఆమె ముఖంలో సగం మీదే పడుతోంది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక చిన్న నవ్వు ఉంది. ఆ నవ్వులో ఏముందో అతనికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె దిండు సర్దుకుని, అతని వైపు వీపు పెట్టి పడుకుంది. లైట్ ఆర్పేముందు, అతని వైపు చూడకుండానే, అలవోకగా ఏదో వాతావరణం గురించి చెప్పినంత మామూలుగా అంది.

“నీ ఫ్రెండ్ రవిరాజ్ బాగా మాట్లాడతాడు.”