꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

అతను తన మొడ్డని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని ఆమె పూకు మీద పెట్టాడు. మెత్తని కొన ఆమె పెదాల మీద తడిగా తగిలింది. అతను దాన్ని పై నుంచి కిందికి, కింద నుంచి పైకి చీలిక వెంట రుద్దాడు. ఆమె తడి దానికి అంటుకుని మెరిసింది. ఒకసారి. రెండుసార్లు. మూడుసార్లు. అతని నుదుటి మీద చెమట పట్టింది. ఆమె పెదాల వేడి తగిలినా అది గట్టిపడలేదు. ఇంకా వంగి, ఆమె పూకు మీద ఒక తడిసిన తాడు ముక్కలా పడి ఉంది.

“ఉండు… ఉండు…” అని అతను గొణుక్కున్నాడు. ఎవరితో అంటున్నాడో తెలియదు. ఆమెతోనా, దానితోనా.

అతను దాని మొదలుని బొటనవేలు, చూపుడువేలు మధ్య గట్టిగా పిండి, మిగతా భాగాన్ని ఒక గట్టి కర్రలా నిలబెట్టాలని చూశాడు. పిండిన చోట కొంచెం బిగువు వచ్చింది. కొన కొంచెం ఉబ్బింది. ఆ ఉబ్బిన కొనని ఆమె పూకు బొక్క మీద పెట్టి, వేళ్లతోనే లోపలికి నెట్టాడు. కొన ఆమె తడి పెదాలని కొంచెం విడదీసి, ఒక అంగుళం లోపలికి జారింది.

జానకి కళ్లు సగం మూసుకున్నాయి. ఆమె పూకు లోపలి గోడలు తెలియకుండానే ఆ కొన చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. ఎన్ని నెలలైంది అక్కడ ఏదైనా తగిలి. ఆ బిగుసుకోవడం ఆమెకి కూడా ఆగకుండా వచ్చింది. ఆమె కాలి వేళ్లు పరుపు మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆ బిగువుకే అది బయటికి తోసుకొచ్చింది.

ఆమె లోపలి కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకుని వదలగానే, అతని మెత్తని కొన తడిలో జారి, టప్ మని బయటికి పడింది. ఆమె పూకు పెదాల మీంచి జారి, ఆమె తొడ లోపలి వైపు ఒక తడి గీత గీస్తూ పక్కకి ఒరిగిపోయింది.

శ్రీనివాస్ దాన్ని మళ్లీ పట్టుకున్నాడు. మళ్లీ పిండాడు. మళ్లీ కొనని పెట్టి నెట్టాడు. ఈసారి సగం అంగుళం కూడా వెళ్లలేదు. ఆమె పెదాల మధ్యలోనే అది వంగి, ముడుచుకుని, తన బరువుకే కిందికి జారింది. అతని వేళ్ల మధ్య ఒక తడి కొవ్వొత్తి వత్తిలా వేలాడింది.

ఆ క్షణంలో జానకి చెవిలో ఒక గొంతు మోగింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా నోరు తుడుచుకుంటూ అన్న మాట. ‘ఛీ, దీనికి ఎంత లాలాజలం పోసినా ప్రాణం రాదే. ఇది పూకుకి పనికిరాదు, మా గుద్దలకే పనికొస్తుంది.’

ఆ మాట గుర్తు రాగానే ఆమె పొట్టలోంచి ఏదో పైకి తన్నుకొచ్చింది.

ముందు ఆమె ముక్కులోంచి ఒక చిన్న గాలి బుడగలా బయటికి వచ్చింది. తర్వాత ఆమె భుజాలు ఊగాయి. ఆమె చేయి నోటి మీదికి వెళ్లింది. ఆపలేకపోయింది. నవ్వు ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి చిన్న చిన్న ముక్కలుగా జారి బయటికి వచ్చింది. పక్క గదిలో అమ్మానాన్నలు ఉన్నారని గుర్తొచ్చి ఆమె తలగడ కొసని పళ్లతో కరిచి పట్టుకుంది. అయినా నవ్వు ఆగలేదు. ఆమె పొట్ట ఎగిరెగిరి పడుతోంది. నవ్వుతో పాటు కళ్లలోంచి నీళ్లు కారి చెవుల వైపు జారాయి. ఆ నవ్వుకి ఆమె పూకు కూడా ఊగుతోంది. దాని పెదాల మధ్య ఇంకా అంటుకుని ఉన్న అతని కొన ఆ ఊపుకి పూర్తిగా జారిపోయి పరుపు మీద పడింది.

శ్రీనివాస్ మోకాళ్ల మీదే బిగుసుకుపోయాడు.

ఆ నవ్వు అతనికి ఏ తిట్టు కంటే ఎక్కువ తగిలింది. అతని చేయి తొడల మధ్య వేలాడుతున్న దాన్ని వదిలేసింది. భుజాలు లోపలికి ముడుచుకున్నాయి. ఎండకి నల్లబడిన అతని ముఖం మీద చెవుల దాకా ఎరుపు పాకింది. ఛాతీ మీద చెమట బొట్లు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. అతని పెదవి ఒక పక్క వణికింది.

“నవ్వుతున్నావా?” అన్నాడు. గొంతు విరిగింది.

“సారీ… సారీ…” అంది జానకి, నవ్వు మధ్యలోనే. కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “ఏం లేదు. ఏదో గుర్తొచ్చింది.”

“ఏం గుర్తొచ్చింది?”

“సూదిలో దారం,” అంది జానకి. ఇంకా ఊపిరి సర్దుకుంటూ. “అమ్మ చీరకి కుట్టు వేయాలని సూదిలో దారం ఎక్కించబోయా. దారం కొస నోట్లో పెట్టి తడిపా. తడి ఎక్కువై కొస ముడుచుకుపోయింది. ఎంత నెట్టినా సూది బొక్కలోకి వెళ్లలేదు. బొక్క పెద్దదైనా, దారం గట్టిగా లేకపోతే ఎక్కదు కదా. అదే గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది.”

ఆమె మళ్లీ నవ్వింది. ఈసారి చిన్నగా. కానీ ఆ చిన్న నవ్వు ఇందాకటి పెద్ద నవ్వు కంటే పదునుగా ఉంది.

“తలుపు తెరిచి పెట్టాను. గుమ్మం దాకా వచ్చిన అతిథి చెప్పులు విప్పి లోపలికి రాకుండానే వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు,” అంది ఆమె, తన తొడల మధ్య తడిని రెండు వేళ్లతో తాకి చూసుకుంటూ. “పాపం, ఈ ఇంటి గుమ్మం అతనికి పెద్దదైపోయిందేమో. అతనికి అలవాటైన గుమ్మం ఇంకా సన్నగా, ఇంకా వెనకగా ఉంటుందేమో.”

శ్రీనివాస్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో అవమానం మధ్యలో భయం తళుక్కుమంది.

“ఏంటి నువ్వు అనేది?”

“అతిథి గురించి,” అంది జానకి. “మా అమ్మ చెప్తుంది కదా, ఇంటికి వచ్చిన అతిథికి కాళ్లకి నీళ్లు ఇవ్వాలి అని. నేను నీళ్లు కూడా ఇచ్చాను. చూడు, ఎంత తడిగా ఉందో.” ఆమె తడి వేళ్లని అతని ముఖం ముందు క్షణకాలం పెట్టి, మళ్లీ తీసేసింది. “అతిథికే దాహం లేదు.”

అతను మోకాళ్ల మీంచి పక్కకి కూలి, వెల్లకిలా పడ్డాడు. ఒక చేయి కళ్ల మీద పెట్టుకున్నాడు. నడుము నొప్పికి ‘స్స్’ అనే ఊపిరి వచ్చింది. అది నొప్పి వల్ల వచ్చిందో, ఇంకేదో వల్ల వచ్చిందో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.

జానకి లేచి కూర్చుంది. నైటీ ఇంకా నడుము దగ్గరే ముడుచుకుని ఉంది. ఆమె అతని పక్కకి జరిగి, అతని తొడల దగ్గర మోకాళ్లు మడిచి కూర్చుంది. ఫ్యాన్ గాలికి ఆమె వదులు ముడి జారి, జుట్టు వీపు మీద బరువుగా పరుచుకుంది. కొన్ని పాయలు ముందుకి జారి అతని పొట్ట మీద పడ్డాయి.

“సరే, మీరు పడుకోండి,” అంది. గొంతు ఇప్పుడు మెత్తగా ఉంది. ఆ మెత్తదనం ఇందాకటి నవ్వు కంటే భయంకరంగా ఉంది. “మీరు అలసిపోయారు. రాత్రంతా డ్యూటీ, పొద్దుటి నుంచి నడుము నొప్పి, మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ గోల. ఈ రోజు ఇక్కడి డ్యూటీ నేనే చేస్తా. దీనికి ప్రాణం ఉందో లేదో నేనే చూస్తా.”

అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. ఆమె వైపు చూశాడు.

“వద్దంటే ఒక్క మాట చెప్పండి. వదిలేస్తా,” అంది జానకి. ఆమె చేయి అతని తొడ మీద ఆగి ఉంది. ఇంకా అక్కడికి వెళ్లలేదు.

అతని గొంతు ఒకసారి కదిలింది. పెదవులు విడిపోయాయి. “చెయ్యి,” అన్నాడు. అంత చిన్నగా, ఫ్యాన్ శబ్దంలో దాదాపు కలిసిపోయేంత చిన్నగా.

“వినిపించలేదు.”

“చెయ్యి జానకీ.”

జానకి పెదవుల మూల ఒక నవ్వు వచ్చి ఆగింది. ఆమె చేయి అతని తొడ మీంచి నెమ్మదిగా జారి, ఆ మెత్తని ముద్దని మళ్లీ వేళ్ల మధ్యకి తీసుకుంది. ఈసారి మూడు వేళ్లు కూడా వాడలేదు. బొటనవేలు, చూపుడువేలు మాత్రమే. ఆ రెండు వేళ్లతో ఉంగరంలా చేసి దాని చుట్టూ వేసింది. ఉంగరం చుట్టూ కలిసిపోయింది. ఇంకా సందు మిగిలింది.

“చూడండి,” అని ఆమె ఆ ఉంగరాన్ని అతని కళ్ల ముందుకి కనిపించేలా కొంచెం పైకి ఎత్తింది. “పెళ్లిలో మీరు నా వేలికి తొడిగిన ఉంగరం గుర్తుందా? దానికంటే ఇది సన్నం. ఆ ఉంగరమే దీనికి వదులు అవుతుంది. తొడిగితే జారి కింద పడుతుంది.”

ఆమె ఉంగరాన్ని నెమ్మదిగా పైకీ కిందికీ కదిలించడం మొదలుపెట్టింది. ముందు చర్మం ఆమె వేళ్లతో పాటే కొన మీదికి వచ్చి, మళ్లీ కిందికి దిగుతోంది. దిగినప్పుడల్లా ఆ లేత గులాబీ కొన కాస్త బయటికి తొంగిచూసి, మళ్లీ దాక్కుంటోంది. గట్టిదనం లేదు. పైకి ఎత్తితే పైకి, వదిలితే కిందికి. ఆమె వేళ్లు ఒక మెత్తని పిండి ముద్దని లాగుతున్నట్టు ఉన్నాయి.

“అబ్బా…” అని శ్రీనివాస్ మూలిగాడు. అతని నడుము పరుపు మీంచి కొంచెం లేచింది.

“అబ్బా అనడానికి మీకు ఏమైనా తగిలిందా? నాకు చేతిలో ఏమీ తగలట్లేదు,” అంది జానకి. “ఇది మొడ్డ కాదు. జాతరలో పిల్లలు ఊదే రబ్బరు బూర. ఊదితే కాసేపు ఉబ్బుతుంది. గాలి వదలగానే ముడుచుకుపోతుంది. దీనికి ఆ కాసేపు ఉబ్బడం కూడా రాదు.”

అతని తొడలు ఆమె మాటలకి వణికాయి. ఆమె వేళ్ల కింద అది కొంచెం కదిలింది. గట్టిపడటం కాదు. ఒక చిన్న ఉలికిపాటు. తర్వాత మళ్లీ మెత్తబడింది.

ఆమె వేగం కొంచెం పెంచింది. ఆ కదలికకి ఆమె చేతి గాజులు రెండూ ఒకదానికొకటి తగిలి గలగలమన్నాయి.

ఆ గలగల వినగానే శ్రీనివాస్ ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది. అతని కళ్లు చటుక్కున తెరుచుకుని ఆమె మణికట్టు మీద ఆగాయి. అదే క్షణంలో ఆమె వేళ్ల మధ్య అది ఇంతకుముందు కంటే కొంచెం గట్టిగా ఎగిరింది. ఒక్కసారి. తర్వాత ఇంకోసారి.

జానకి అది గమనించింది. ఆమె చేయి ఆపకుండానే మణికట్టుని కావాలనే ఇంకోసారి విదిలించింది. గాజులు మళ్లీ గలగలమన్నాయి. మళ్లీ అతని నడుము ఎగిరింది. మళ్లీ ఆమె వేళ్ల మధ్య ఒక చిన్న ఉలికిపాటు.

ఆమె కడుపులో ఏదో చల్లగా జారింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా అతని ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఈ మెత్తని దాన్ని నోట్లోకి తీసుకున్నప్పుడు, ఆ కొజ్జా చేతి గాజులు అతని తొడలకి తగిలి ఎలా గలగలమన్నాయో ఆమెకి గుర్తుంది. ఆ చప్పుడు ఈయన ఒంటికి ఇప్పుడు ఆడదాని స్పర్శ కంటే బాగా గుర్తుంది.

“అరె,” అంది జానకి, ఆశ్చర్యం నటిస్తూ. “నా చేతికి కదలని ఈ పిల్లి, నా గాజుల చప్పుడుకి చెవులు నిక్కబెట్టిందే. ఆడదాని చేయి తగిలితే లేవదు, గాజుల గలగల వినిపిస్తే కదులుతుంది అన్నమాట. విచిత్రమైన పిల్లి. ఏ ఇంటి పాలు తాగి పెరిగిందో.”

“అది… అది నువ్వు ఊపుతున్నావని… గాజులకి కాదు…” అని అతను తడబడ్డాడు.

“నేను ఇందాకటి నుంచి ఊపుతూనే ఉన్నా. అప్పుడు కదల్లేదు,” అంది జానకి. ఈసారి గాజుల్ని ఇంకోసారి కావాలని గలగలలాడించింది. “పెళ్లికి కొత్త గాజులు వేసుకున్నా. ఆ చప్పుడు మీకు బాగా నచ్చినట్టుంది. రేపు మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు తొడుక్కుంటా. అప్పుడైనా ఇది నిలబడుతుందేమో చూద్దాం.”

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ‘మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు.’ మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో కారు కిటికీ మీద ఆనిన ఆ చేతులు. అతను ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్లు అతని తొడల మధ్యే ఉన్నాయి. పెదవుల మీద ఏ భావమూ లేదు. ‘ఇది యాదృచ్ఛికమే. కొత్త గాజులు వేసుకుంది అంతే. దానికి ఏం తెలుసు?’ అని అతను తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ మాటలు అతని గుండె దడని ఆపలేదు.

జానకి ఊపుతూనే ఉంది. ఆమె మణికట్టు నొప్పి పెడుతోంది. అయినా ఆపలేదు. ఆమె తొడల మధ్య ఇంకా తడి ఆరలేదు. అతన్ని ఇలా తన చేతిలో పెట్టుకుని, అతని ముఖం మీద ఆ పాలిపోవడాన్ని చూస్తుంటే, ఆ తడి తగ్గకపోగా ఇంకా పెరుగుతోంది. అది ఆమెకే వింతగా ఉంది. ‘ఇతని మొడ్డ నన్ను ఎప్పుడూ తడపలేదు. ఈ రోజు ఇతని అవమానం నన్ను తడుపుతోంది.’

ఆ ఆలోచనతో పాటే ఆమెకి ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది. ‘ఈ ముక్కుకి ఒక్కసారి ఆడదాని వాసన చూపించాలి. పెళ్లాం వాసన. దానికైనా ఈ రక్తంలో ఏమైనా కదులుతుందేమో చూడాలి.’

ఆమె ఎడమ చేయి తన తొడల మధ్యకి వెళ్లింది. రెండు వేళ్లు తన పూకు పెదాల మధ్య జారాయి. లోపల వెచ్చగా, జారుగా ఉంది. వేళ్లు ఒక అంగుళం లోపలికి దూరి, తడితో నిండి బయటికి వచ్చాయి. ఆ రెండు వేళ్ల మధ్య ఒక సన్నని తీగ సాగి నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరిసింది. ఉప్పగా, కొంచెం పుల్లగా, వెచ్చగా, ఆమె ఒంటి వాసన.

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని ముక్కు కిందికి తెచ్చింది.

“ఇది పీల్చండి,” అంది. గొంతు తగ్గించి, దాదాపు గుసగుసగా. “ఇదే ఆడదాని వాసన. మీ పెళ్లాం వాసన. ఇన్నేళ్లుగా మీ పక్కనే ఉంది. మీరు ఒక్కసారి కూడా దగ్గరగా పీల్చి చూడలేదు. ఈ రోజు ఒక్కసారి పీల్చండి. దీనికైనా మీ కింద ఏమైనా కదులుతుందేమో చూద్దాం.”

ఆ వాసన ముక్కుకి తగలగానే శ్రీనివాస్ ముఖం చిట్లించుకుంది. ముక్కు పుటాలు ముడుచుకున్నాయి. అతను తల పక్కకి తిప్పేశాడు.

“ఛీ… తియ్యి. వద్దు,” అన్నాడు.

జానకి వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకుంది. ఆ వేళ్లని తన తొడ మీదే తుడుచుకుంది. “సరే. తీసేశా,” అంది.

కానీ ఆ ‘ఛీ’ ఆమె గుండెల్లో ఒక ముల్లులా దిగింది. ఆ ముల్లు దిగిన చోటు నుంచి ఒక దృశ్యం పైకి లేచింది.

పాత గోడౌన్. పైకప్పు రంధ్రం నుంచి స్తంభంలా పడిన ఎండ. గోనెసంచుల మీద వంగిన ముక్కుపుడక కొజ్జా నల్లని పిర్రలు. ఆ పిర్రల మధ్య ఇదే ముక్కు. చెమట, ఉప్పు కలిసిన ఆ ఘాటు వాసన కొట్టినా వెనక్కి తగ్గని ఇదే ముక్కు. ‘ఏం రుచే నీ గుద్ద. ఇంకా దగ్గరికి నొక్కు’ అని తనే ఆ పిర్రల్ని తన ముఖానికి లాక్కున్న ఇదే నోరు. తర్వాత గాజుల కొజ్జా ముందు ఆకలిగా తెరుచుకున్న ఇదే నోరు. ఆ మొడ్డని గొంతు దాకా దించుకుని, కళ్లలో నీళ్లు కారుతున్నా ఆపని ఇదే నోరు. ఆ రసాన్ని రెండుసార్లు గొంతు కదిలించి మింగి, ఖాళీ నాలుకని గర్వంగా చూపించిన ఇదే నోరు.