꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి వెంటనే వేలు తీసేసింది. చేయి పూర్తిగా వెనక్కి లాక్కుని, తన ఒడిలో పెట్టుకుంది. “సరే. వద్దంటే వద్దు. తీసేశా,” అంది. తర్వాత పక్కన ఉన్న తువ్వాలుతో వేలు తుడుచుకుంది. తుడుచుకుంటూనే చిన్నగా అంది. “కానీ ఒక్క మాట. నా వేలు తగలగానే అది నోరు తెరిచింది. ఆకలితో ఉన్న పిట్టపిల్ల నోరు తెరిచినట్టు. పాపం దానికి ఆకలి మాత్రం బాగానే ఉంది. ఇంకో చోట ఆకలి ఉండాల్సిన దానికి మాత్రం లేదు.”

శ్రీనివాస్ ఊపిరి గట్టిగా వస్తోంది. అతని పిర్రలు రెండూ ఇంకా చిన్నగా వణుకుతున్నాయి. పుదీనా మంట తగ్గేదాకా అతను తలగడని కొరుకుతున్నట్టు పళ్లు బిగించి పడుకున్నాడు.

జానకి లోపల ఏదో పగలబడి నవ్వుతోంది. ఏదో పగలబడి ఏడుస్తోంది. రెండూ ఒకే గొంతులోంచి. ‘ఆరేళ్లు ఒక బిడ్డ కోసం ఈ మనిషి పక్కన పడుకున్నాను. నా పూకు దగ్గరికి ఈయన చేయి వస్తే, నేను దుప్పటి కింద ఊపిరి బిగబట్టుకుని ఎదురుచూసేదాన్ని. ఆ చేయి ఒక నిమిషం కూడా అక్కడ నిలవలేదు. ఈ రోజు నా వేలు కొన తగలగానే ఈయన వెనక భాగం నోరు తెరిచి పిలుస్తోంది. ఈయన ఒంట్లో ఆకలి ఉన్న ఏకైక చోటు అదే.’

ఆమె మళ్లీ బామ్ పిండుకుని, ఈసారి నిజంగా నడుము మీదే రుద్దడం మొదలుపెట్టింది. నెమ్మదిగా, శ్రద్ధగా, ఒక మంచి పెళ్లాం రుద్దినట్టు. కానీ నోరు మాత్రం ఆగలేదు.

“ఈ రోజు మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ అంది కదా, ‘బావకి డ్యూటీ కంటే మా దగ్గరే ఎక్కువ పని’ అని,” అంది జానకి. “ఇప్పుడు అర్థమైంది ఆ పని ఎంత కష్టమైనదో. ఎంత కష్టపడితే ఇంత నొప్పి వస్తుంది! మీ డ్యూటీలో ముందు నిలబడి కాపలా కాయాలి కదా, మీకు మాత్రం వెనక నుంచే ఎక్కువ ఒత్తిడి వస్తున్నట్టుంది. మీరే చెప్పారుగా ఒకసారి మాధవికి, ‘ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు’ అని. నిన్న రాత్రి కూడా ఇద్దరేనా? లేక ఈసారి ఎక్కువ మంది వచ్చారా దొంగలు?”

అతను ఒక్కసారిగా తలగడ మీంచి తల ఎత్తాడు. “దొంగలు అంటే దొంగలే! ఆ రోజు ఏదో జోక్‌గా అన్నా దానితో. నువ్వు ప్రతి మాటకీ…”

“నేనేమన్నా? దొంగలనే అన్నా కదా,” అంది జానకి, భుజాలు ఎగరేస్తూ. “దొంగలు ఎవరి ఇంట్లోనైనా వెనక తలుపు నుంచే దూరతారు. ముందు తలుపు మూసి ఉంటే.”

అతను ఏమీ అనలేకపోయాడు. అతని ముఖం ఎర్రగా కంది, దవడ కండ బిగుసుకుని కదులుతోంది.

అప్పుడే అతను ఒక్కసారిగా వెల్లకిలా తిరిగాడు. నడుము నొప్పి గుచ్చుకున్నా లెక్క చేయకుండా. ఆమె చూపు నుంచి తన వెనక భాగాన్ని దాచుకోవాలన్న తొందరలో. తిరిగేటప్పుడు తొడల దగ్గర ముడుచుకుని ఉన్న లుంగీ పూర్తిగా విడిపోయి పరుపు మీద పరుచుకుంది.

ఇప్పుడు అతను ఆమె ముందు వెల్లకిలా, నగ్నంగా పడుకుని ఉన్నాడు.

జానకి చూపు అతని ముఖం మీంచి ఛాతీ మీదుగా, కొంచెం బయటికి వచ్చిన పొట్ట మీదుగా కిందికి జారింది. తొడల మధ్య, నల్లని వెంట్రుకల పొద మధ్యలో, అతని మొడ్డ ముడుచుకుని పడుకుని ఉంది. పొట్టిగా, మెత్తగా, ముందు చర్మం కొన మీదికి పూర్తిగా కప్పుకుని, ఒక పక్కకి ఒరిగి తొడకి ఆనుకుని. కింద వట్టలు రెండూ చిన్నగా, బిగుసుకుని పైకి ముడుచుకుపోయాయి. బామ్ ఘాటు గాలికి ఆ చోటు కూడా చల్లబడినట్టు ఇంకా చిన్నదైపోయింది.

“అబ్బా,” అంది జానకి, నెమ్మదిగా. “వెనక అంత పెద్ద గాయం. ముందు చూస్తే ఇది ఏ గొడవా తెలియనట్టు ముడుచుకుని నిద్రపోతోంది.”

అతను చేతులతో దాన్ని కప్పుకోబోయాడు. జానకి అతని చేతి కంటే ముందే తన చేయి పెట్టింది. బామ్ తుడుచుకున్న పొడి వేళ్లతో దాన్ని మెల్లగా పట్టుకుంది. అతను ఆమె మణికట్టు పట్టుకున్నాడు. కానీ దాన్ని పక్కకి తోయలేదు. అలాగే పట్టుకుని ఉండిపోయాడు. ఆమె కళ్లు అతని కళ్లలోకి చూశాయి. ఒక్క క్షణం. అతని వేళ్లు ఆమె మణికట్టు మీంచి వదులై, పరుపు మీదికి జారాయి.

ఆమె చేతిలో అది వెచ్చని, మెత్తని ముద్దలా ఉంది. బొటనవేలు, చూపుడువేలు, మధ్య వేలు, ఈ మూడు వేళ్ల మధ్యలోనే అది మొత్తం దాక్కుంది. నాలుగో వేలికీ, చిటికెన వేలికీ పట్టుకోవడానికి ఏమీ మిగల్లేదు.

“చూడండి,” అని ఆమె దాన్ని అరచేతిలో అటూ ఇటూ ఒరిగించి చూపించింది. “మూడు వేళ్లు చాలు దీనికి. నా చిటికెన వేలు ఖాళీగా గాల్లో ఉంది. పాపం, దానికి పనే లేదు.”

“జానకీ, చాలు…”

“చాలు అంటే ఆపేస్తా,” అంది ఆమె వెంటనే, వేళ్లు కదలకుండా ఆపి. “ఆపనా?”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. అతని గొంతు కదిలింది. మాట రాలేదు. చూపు సీలింగ్ ఫ్యాన్ మీదికి తిప్పుకున్నాడు.

“ఆపమనలేదు కదా. సరే,” అని ఆమె మళ్లీ వేళ్లు కదిలించింది. ముందు చర్మాన్ని కొంచెం వెనక్కి జరిపింది. లోపల నుంచి ఒక చిన్న, లేత గులాబీ రంగు కొన బెదురుగా బయటికి తొంగిచూసింది. తడి లేదు. బిగువు లేదు. ఆమె వేలు వదలగానే చర్మం మళ్లీ ముందుకి జారి దాన్ని కప్పేసింది.

“మీ స్టేషన్‌కి పై ఆఫీసర్ వస్తే అందరూ లేచి నిలబడి సెల్యూట్ కొడతారు కదా,” అంది జానకి. “ఈ ఇంటికి ఆఫీసర్ని నేను. నేను చేయి పెట్టి నిద్ర లేపినా కూడా ఇది కళ్లు తెరవట్లేదు. డ్యూటీలో కూర్చుని నిద్రపోయే కానిస్టేబుల్ ఇది. మీ ఎస్సై గారు చూస్తే మెమో ఇచ్చి సస్పెండ్ చేసేవాడు దీన్ని.”

శ్రీనివాస్ పళ్లు బిగించాడు. అతని పొట్ట కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకున్నాయి. కానీ ఆమె చేతిలోనిది మాత్రం కదల్లేదు.

“మీ బెల్ట్‌కి రివాల్వర్ పెట్టుకోరు కదా మీరు, కానిస్టేబుల్ కాబట్టి,” అని ఆమె కొనసాగించింది. దాని కొనని చిటికెన వేలితో పైకి లేపి, వదిలేసింది. అది తొడ మీద చిన్నగా టప్ మని పడింది. “మంచిదే. ఇది చూశాక అర్థమైంది. మీకు ఇచ్చిన తుపాకీ ఇదొక్కటే. దీనికి గుండు లేదు, మందు తడిసిపోయింది, ట్రిగ్గర్ నొక్కినా పేలదు. పిల్లలు జాతరలో కొనుక్కునే క్యాప్ తుపాకీ కూడా దీనికంటే గట్టిగా టప్ మంటుంది.”

“చాలు జానకీ, ఎందుకు ఇలా…”

“ఆపమంటారా?” అని ఆమె మళ్లీ అడిగింది. ఈసారి చేయి పూర్తిగా తీసేసింది.

అతను ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె చేయి తీసిన చోటు మీద అతని చూపు నిలిచిపోయింది. ఆ చూపులో ఏదో అడుగుతున్నట్టు ఉంది. అది ఏంటో అతనికే తెలియనట్టు.

తర్వాత ఆ చూపు ఒక్కసారిగా మారింది. అవమానం కోపంగా, కోపం ఏదో మొండితనంగా మారింది. అతను మోచేతి మీద పైకి లేచి, ఆమె నడుము చుట్టూ చేయి వేసి గట్టిగా తన మీదికి లాక్కున్నాడు. ఆమె అతని ఛాతీ మీద వాలింది. గాజులు గలగలమన్నాయి.

“చాలు నీ వెటకారం,” అని అతను ఆమె చెవిలో బొంగురుగా అన్నాడు. “సస్పెండ్ చేయాలా? గుండు లేదా? ఇప్పుడు చూపిస్తా ఎవరి తుపాకీ పేలుతుందో. పడుకో.”

జానకి అతని ముఖంలోకి తేరిపార చూసింది. ఆ కళ్లలో కోరిక లేదు. భయం ఉంది. పెళ్లాం ముందు తల ఎత్తుకోవాలనే ఆరాటం ఉంది. ఆమె ఏమీ అనలేదు. అతన్ని నెట్టలేదు. పరుపు మీద వెల్లకిలా జారి పడుకుంది. ఆమెకే ఆశ్చర్యంగా, ఆమె చేతులే నైటీని తొడల మీంచి నడుము దాకా పైకి లాగాయి. లోపల ఏమీ వేసుకోలేదు. ఆమె రెండు తొడలూ నెమ్మదిగా విచ్చుకున్నాయి.

‘చూద్దాం. ఈ రోజైనా,’ అని ఒక చిన్న, మొండి ఆశ ఆమెలో తల ఎత్తింది. ఆ ఆశ మీద ఆమెకే కోపం వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ నడుము నొప్పితో మూలుగుతూనే ఆమె తొడల మధ్యకి జరిగి మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో ఆమె పూకు కనిపించింది. ఉబ్బిన రెండు పెదాలు, వాటి మధ్య చీలికలో ఒక సన్నని తడి మెరుపు. ఆ తడి ఎప్పుడు మొదలైందో ఆమెకే తెలియదు. బహుశా అతని బొక్క మీద వేలు పెట్టినప్పుడు అతని ఒళ్లు ఎగిరిన క్షణంలో. లేదా నిన్న రాత్రి మిల్లు సందులో ఆ బైక్ కుర్రాడి గొంతు ‘ఈ వెనక సైడ్ దాగదు’ అన్నప్పుడు మొదలైనది ఇంకా ఆరకుండా లోపలే ఉండిపోయిందేమో.