꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

రాత్రి పదిన్నరకి ఇల్లు సద్దుమణిగింది. శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చి, తిని, తన గదిలో పడుకున్నాడు. హాల్లో గోడ గడియారం టిక్ టిక్ ఒక్కటే. వెనక కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక కిటికీ దాకా వస్తోంది.

జానకి గదిలో ఫ్యాన్ కిర్రుమంటూ తిరుగుతోంది. మంచం తల వైపు గోడ మూలలో చిన్న నైట్ ల్యాంప్ పసుపు వెలుగు. ఆ వెలుగు సగం మంచం మీదే పడి, మిగతా సగం చీకట్లో కలిసిపోతోంది. జానకి నైటీలో, జుట్టు వదులుగా ముడి వేసుకుని, అద్దం ముందు కూర్చుని చేతులకి క్రీమ్ రాసుకుంటోంది. చేతులకి ఇంకా రాత్రి పెళ్లికి వేసుకున్న రెండు వంకాయ రంగు మట్టి గాజులు అలాగే ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ బనీను తీసేసి, లుంగీ మాత్రమే కట్టుకుని మంచం మీద బోర్లా పడుకుని ఉన్నాడు. తలగడని రెండు చేతులతో కౌగిలించుకుని, ముఖం ఒక పక్కకి తిప్పుకున్నాడు.

“జానకీ…” అని పిలిచాడు. గొంతు మెత్తగా, సాయంత్రం కంటే ఇంకా మెత్తగా ఉంది. “ఆ బామ్ కొంచెం నడుముకి రాసి రుద్దవా? చేయి వెనక్కి అందట్లేదు. పొద్దుటి నుంచి పట్టేసింది.”

అద్దంలో జానకి కళ్లు అతని వీపు మీద ఆగాయి. ఇన్నేళ్లలో ఈ మనిషి ఒక్కసారైనా తనని ఒంటి మీద చేయి వేయమని అడగలేదు. తను అడిగినప్పుడల్లా ‘అలసిపోయాను’, ‘నిద్ర లేపకు’ అన్నాడు. ఈ రోజు మాత్రం తనే పిలుస్తున్నాడు. అది కూడా నొప్పి ఉన్న చోటికి.

“సరే,” అని ఆమె లేచి, టేబుల్ మీద ఉన్న మెడికల్ షాప్ కవర్‌లోంచి బామ్ ట్యూబ్ తీసింది. మంచం అంచున అతని నడుము పక్కనే కూర్చుంది. మూత తీయగానే పుదీనా, కర్పూరం కలిసిన ఘాటు ముక్కుకి కొట్టి కళ్లు చెమర్చాయి.

అరచేతిలో కొంచెం బామ్ పిండి, రెండు చేతులూ రుద్ది, అతని వెన్నెముక కింది భాగం మీద పెట్టింది. అతని చర్మం వేడిగా, కొంచెం జిడ్డుగా ఉంది. ఆమె బొటనవేళ్లు వెన్నెముకకి రెండు పక్కలా ఉన్న కండల మీద నొక్కుతూ గుండ్రంగా తిప్పాయి.

“స్స్… అబ్బా… అక్కడే… ఆఁ… అలాగే నొక్కు,” అని శ్రీనివాస్ తలగడలోకి మూలిగాడు.

ఆ మూలుగు జానకి చెవిలో పడగానే ఆమె బొటనవేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఆ గొంతు ఆమెకి తెలుసు. ఇంట్లో కాదు. గోడౌన్‌లో. ‘ఆహ్… ఉఫ్… అలాగే… ఇంకా లోపలికి…’ అని ఎవరి మొడ్డ కిందో వంగి మూలిగిన గొంతు. ఇన్నేళ్ల కాపురంలో తన చేతి కింద ఈ మనిషి ఇలా మూలగడం ఇదే మొదటిసారి. అది కూడా సెక్స్ కోసం కాదు, ఆ కొజ్జాలు చేసిన నొప్పి కోసం.

“ఇంకొంచెం కిందికి జానకీ,” అన్నాడు అతను. “నడుము కిందే ఎక్కువ లాగుతోంది.”

జానకి చేతులు నెమ్మదిగా కిందికి జరిగాయి. లుంగీ ముడి వదులుగా ఉంది. ఆమె వేళ్లు లుంగీ అంచు కిందికి దూరి, నడుము చివరి ఎముక మీద నొక్కాయి. ఆ నొక్కుడుకి లుంగీ ఇంకో జానెడు కిందికి జారింది. పిర్రల పైభాగం బయటపడింది. ఆమె ఆపలేదు. తోకఎముక మీద బొటనవేలితో గట్టిగా నొక్కింది. అతను “హ్మ్…” అని నడుము కొంచెం పైకి ఎత్తాడు. ఆ ఎత్తుకి లుంగీ పూర్తిగా జారి తొడల దగ్గర ముడుచుకుపోయింది.

నైట్ ల్యాంప్ పసుపు వెలుగు సరిగ్గా అక్కడే పడుతోంది.

అతని రెండు పిర్రలూ ఎండకి నల్లబడిన వీపు కంటే తెల్లగా ఉన్నాయి. వాటి మధ్య చీలిక అతను నడుము ఎత్తినప్పుడు కొంచెం విచ్చుకుంది. ఆ చీలిక లోపల, బొక్క చుట్టూ, చర్మం ఎర్రగా కంది ఉంది. పక్కన ఉన్న చర్మం రంగుకీ దానికీ పోలికే లేదు. ఉబ్బిన అంచు చుట్టూ ముడతలు సాగిపోయి నున్నగా మెరుస్తున్నాయి. ఒక పక్క సన్నని గీరుకుపోయిన గీత, దాని మీద ఆరిన చిన్న రక్తపు మరక. చుట్టూ ఉన్న నాలుగైదు వెంట్రుకలు ఏదో జిడ్డు అంటుకుని ఆరిపోయి, ఒకదానికొకటి అతుక్కుని ఉన్నాయి. బామ్ ఘాటు మధ్యలో కూడా అక్కడి నుంచి ఒక సన్నని కొబ్బరి నూనె వాసన ఆమె ముక్కుకి తగిలింది.

జానకి చేతులు అతని తొడల మీద ఆగిపోయాయి.

‘కొబ్బరి నూనె. మేము రాసినట్టు మెల్లగా.’ సాయంత్రం తెర మీద వెలిగిన ఆ మాటలు ఆమె కళ్ల ముందు మళ్లీ వెలిగాయి. ‘రాత్రి డ్యూటీ. పొద్దున్నే నడుము పట్టేసింది. నడి సెంటర్‌లో ఆ గాజులది “ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది” అంది.’ అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చిన ఇటుకల్లా సరిగ్గా కూర్చున్నాయి. నిన్న రాత్రి తను మండపంలో సన్నాయి వింటుంటే, ఈ మనిషి ఎక్కడో గోనెసంచుల మీద వంగి ఉన్నాడు.

శ్రీనివాస్‌కి వెనక చల్లగాలి తగిలింది. అతను ఒక్కసారిగా తల తిప్పి చూశాడు. లుంగీ ఎక్కడ ఉందో అర్థమవగానే చేయి వెనక్కి చాచి దాన్ని పైకి లాక్కోబోయాడు. చేయి సరిగ్గా అందలేదు. నడుము తిప్పగానే నొప్పి గుచ్చుకుని “స్స్” అని ఆగిపోయాడు.

“ఆగండి ఆగండి, కదలకండి,” అంది జానకి. ఆమె గొంతులో ఆందోళన ఉంది. అది నటన అని ఆమెకి మాత్రమే తెలుసు. “ఇదేంటి ఇక్కడ ఇంత ఎర్రగా ఉంది? చుట్టూ వాచిపోయింది. రక్తం కూడా వచ్చి ఆరిపోయింది.”

అతని వీపు కండలు ఒక్కసారిగా బిగుసుకున్నాయి. తలగడ మీద అతని వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. ఒక్క క్షణం అతను ఊపిరి కూడా తీయలేదు.

“అది… అది చెమట పొక్కులు,” అన్నాడు. గొంతు తలగడలో సగం మునిగి వచ్చింది. “రాత్రంతా స్టేషన్‌లో చెక్క బెంచీ మీద కూర్చున్నా. ఖాకీ ప్యాంట్ గరుకుగా ఉంటుంది. ఈ ఉక్కపోతకి చెమట పట్టి, అక్కడ రాసుకుని రాసుకుని… రాపిడి. అంతే. ఏం లేదు.”

“చెక్క బెంచీయా?” అని జానకి నెమ్మదిగా అంది. ఆమె చూపు ఆ ఎర్రని గుండ్రం మీదే ఉంది. “అయ్యో పాపం. ఆ బెంచీ చాలా పాతదేమో. మేకులు బయటికి పొడుచుకొచ్చి ఉంటాయి. కానీ విచిత్రం చూడండి. బెంచీ మీద పిర్రలు రెండూ ఆనిస్తాం కదా. రాపిడి అయితే రెండు పిర్రల మీదా రావాలి. మీకు మాత్రం పిర్రల మీద ఒక్క మచ్చ కూడా లేదు. సరిగ్గా మధ్యలో, బొక్క చుట్టూ మాత్రమే, గుండ్రంగా గీసినట్టు ఎర్రబడింది. ఆ బెంచీ మేకు గురి చూసి కొట్టింది. మీ స్టేషన్‌లో మీ కంటే మీ బెంచీకే గురి ఎక్కువ.”

“జానకీ…”

“ఉండండి, చూస్తున్నా కదా,” అని ఆమె అతని ఒక పిర్రని అరచేత్తో పట్టి కొంచెం పక్కకి జరిపింది. చీలిక ఇంకా విచ్చుకుంది. అతను తలగడలో ముఖం దాచుకున్నాడు. అతని మెడ వెనక భాగం ఎర్రగా కందింది. “నేను రోజూ పొలాలు కొలిచేదాన్ని. ఒక గుంత చూస్తే ఎప్పుడు తవ్వారో, ఎన్నిసార్లు తవ్వారో చెప్పేస్తా. ఇది నిన్న ఒక్క రాత్రి పడిన గుంత కాదు. ఇది బాగా నడిచిన కాలిబాట. రోజూ బండ్లు తిరిగే దారి అంచులు అరిగిపోయి నున్నగా అవుతాయి కదా, అలా అరిగిపోయింది. కొత్త రాపిడికి అంచులు ఇంత మెత్తబడవు.”

“ఏం మాట్లాడుతున్నావే నువ్వు? రాపిడికి గుంతలేంటి, దారులేంటి?” అని అతను తల ఎత్తకుండానే విసురుగా అన్నాడు. ఆ విసురు వెనక వణుకు దాగలేదు.

“నా ఉద్యోగ భాష అంతే లెండి. ఒకటి అంటే ఇంకోటి అర్థం,” అంది జానకి.

ఆ మాట వినగానే శ్రీనివాస్ భుజాలు తలగడ మీద ఒక్కసారి కదిలాయి. మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో తనే కొజ్జా గురించి అన్న మాట. అదే మాట ఇప్పుడు తన పెళ్లాం నోట్లోంచి, తన బొక్క ముందు కూర్చుని.

‘ఇది మామూలుగా అంటోందా?’ అని అతని తల లోపల ఒక గొంతు అడుగుతోంది. ‘ఆ గాజులది సెంటర్‌లో వాగిందంతా దీని తలలో కూర్చుందా? బెల్లం… ప్యాంట్ వెనక… లేదు. దీనికి ఏం తెలుసు? ఇది సర్వేయర్. దీని తల నిండా గుంతలు, కొలతలే. పెళ్లాలు మొగుడి ఒంటి మీద చిన్న మచ్చ కనిపిస్తే ఇలాగే లెక్కలు తీస్తారు.’ అలా అనుకున్నా అతని పిర్రల కండలు ఆమె అరచేతి కింద బిగుసుకునే ఉన్నాయి.

“మీ స్టేషన్‌లో లాఠీలు ఉంటాయి కదా,” అని జానకి మళ్లీ మొదలుపెట్టింది. బామ్ అంటిన వేళ్లతో అతని తోకఎముక చుట్టూ రుద్దుతూనే. “లాఠీ ఛార్జ్ చేస్తే దెబ్బలు వీపు మీద పడతాయి, భుజాల మీద పడతాయి. మీకు మాత్రం లాఠీ దెబ్బ ఎక్కడ పడాలో అక్కడే, మధ్యలో పడినట్టుంది. దొంగల్ని పట్టడానికి తీసుకెళ్లిన లాఠీ, దొంగల చేతిలో పడి మిమ్మల్నే పట్టుకున్నట్టుంది.”

“నోరు మూసుకుని నడుము రుద్దు చాలు,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. కానీ అతను లేవలేదు. లుంగీ పైకి లాక్కోవడానికి మళ్లీ ప్రయత్నించలేదు. బోర్లా పడుకునే ఉన్నాడు. ఆమె చేతుల కింద.

“రుద్దుతున్నా కదా,” అంది జానకి. “ఈ బామ్ ఇక్కడ కూడా రాయనా? పైపైన రాస్తే చాలా? లేక లోపల కూడా మంటగా ఉందా? మంట లోపల ఉంటే పైన రాసి లాభం లేదు. ఎంత లోతు దాకా మంటగా ఉందో చెప్తే అంత దాకా రాస్తా.”

అంటూ ఆమె బామ్ అంటిన మధ్య వేలి కొనని ఆ ఎర్రని అంచు మీద తేలికగా ఆనించింది.

ఆ తాకుడుకి అతని ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా ఎగిరింది. ఆ బొక్క ఆమె వేలి కొన కింద ఒక్కసారి ముడుచుకుని, మరుక్షణం మెల్లగా వదులై, వేలి కొనని లోపలికి లాగుతున్నట్టు చిన్నగా విచ్చుకుంది. ఆ కదలిక ఒక్క క్షణమే. కానీ జానకికి అది స్పష్టంగా తెలిసింది. తర్వాతి క్షణం పుదీనా మంట లోపల తగిలింది.

“స్స్స్… హా… మండుతోంది… అక్కడ వద్దు జానకీ! అక్కడ వద్దు!” అని శ్రీనివాస్ తలగడలోకి అరిచి, నడుము పక్కకి తిప్పుకున్నాడు.