꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి గేర్ మార్చి కారు రోడ్డు మీదికి తిప్పింది. “నేనేం పట్టించుకోలేదే,” అంది. “పాపం, మంచిదానిలానే ఉంది. మీ మీద చాలా చనువు ఉంది. మిమ్మల్ని బావా అంది. నన్ను అక్కా అంది.” ఒక్క క్షణం ఆగి, సిగ్నల్ లేని సెంటర్ దాటుతూ కొనసాగించింది. “ఇంట్లో అక్క ఉంటే బయట చెల్లెళ్లు కూడా ఉంటారని ఇప్పుడే తెలిసింది నాకు.”

శ్రీనివాస్ తల గిర్రున ఆమె వైపు తిరిగింది. “ఏంటి నువ్వు మాట్లాడేది?”

“ఏం లేదు. ఊళ్లో అందరూ అలాగే వరసలు కలుపుకుంటారు అన్నాను. మీరే అన్నారుగా,” అంది జానకి, రోడ్డు మీద ఉన్న గుంతని తప్పిస్తూ. ఆమె గొంతులో ఏ ఎగుడుదిగుడూ లేదు.

శ్రీనివాస్ కిటికీ బయటికి చూశాడు. ‘బిందెలు… తలస్నానం… పూజ… చీర కుచ్చిళ్లు… ఆ గాజులది ఏం వాగిందో దానికే తెలియదు. జానకికి ఇందులో ఏమైనా అర్థమైందా?’ అని అతని మనసు ఒక్కో మాటని మళ్లీ మళ్లీ తిప్పి చూసింది. ‘లేదు. దీనికి ఏం తెలుసు? అది అమాయకంగానే అడిగింది. దానికి బెల్లం అంటే బెల్లమే. బిందె అంటే బిందే.’ అయినా అతని అరచేతులు తొడల మీద చెమటతో తడిసి అంటుకుంటున్నాయి. ‘సాయంత్రం దానికి ఫోన్ చేసి చెప్పాలి. నలుగురిలో ఇంకెప్పుడూ ఇలా పలకరించొద్దని.’

జానకి రోడ్డు మీద నుంచి చూపు తిప్పలేదు. కానీ ఆమె కళ్ల ముందు ఉన్నది తారు రోడ్డు కాదు. గోనెసంచుల మీద మోకాళ్ల మీద కూర్చున్న ఖాకీ మనిషి. ఈ రోజు నడి సెంటర్‌లో తనని దీవించిన ఆ అరచేయి ఆ రోజు ఈ మనిషి జుట్టుని పిడికిట్లో బిగించి ముందుకీ వెనక్కీ ఊపింది. ఆ నోట్లోంచి వచ్చిన రసాన్ని ఈ మనిషి రెండుసార్లు గొంతు కదిలించి మింగాడు. తర్వాత పెంపుడు పిల్లిలా నోరు తెరిచి ఖాళీ నాలుక చూపించాడు. ఇప్పుడు పక్కన కూర్చుని ‘వాళ్ల భాష అంతే’ అంటున్నాడు.

‘ఇతనికి నేను అక్కడ ఉన్నానని తెలియదు. ఇప్పుడే తెలియకూడదు,’ అని ఆమె తనకు తానే చెప్పుకుంది. స్టీరింగ్ మీద వేళ్లు వదులు చేసింది. ‘కానీ ఆ కొజ్జా ఒక్క పని మాత్రం మంచిది చేసింది. ఇన్ని రోజులు నేను ఒక్కదాన్నే మోసిన మాటలు ఇప్పుడు ఇతని చెవుల్లో కూడా మోగుతున్నాయి.’

ఇంటి గేటు దగ్గర కారు ఆపింది. శ్రీనివాస్ దిగుతూ, “సాయంత్రం త్వరగా వచ్చెయ్,” అన్నాడు. ఆ మాటలో అలవాటు లేని మెత్తదనం ఉంది.

“చూస్తా,” అని జానకి కారు వెనక్కి తిప్పి ఆఫీసు వైపు వెళ్లిపోయింది. అద్దంలోంచి చూస్తే అతను ఇంకా గేటు దగ్గరే నిలబడి, కవర్ పట్టుకుని, కారు వైపు చూస్తున్నాడు.

సాయంత్రం ఏడుంబావుకి వీధిలో దీపాలు వెలిగాయి. వంటింట్లోంచి పోపు చిటపట, కరివేపాకు వేగిన వాసన హాలు దాకా వస్తోంది. నిర్మల వంటింట్లో కూర కలుపుతోంది.

జానకి సోఫా మీద కూర్చుని ఆఫీసు ఫైల్ ఒడిలో పెట్టుకుని పేజీలు తిప్పుతోంది. శ్రీనివాస్ స్నానానికి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. నీళ్లు బకెట్‌లో పడుతున్న చప్పుడు. అతని ఫోన్ సోఫా పక్కన స్టూల్ మీద చార్జింగ్‌లో ఉంది. తెర పైకి తిరిగి ఉంది.

ఫోన్ ఒక్కసారి గుయ్‌మని కంపించింది. తెర వెలిగింది. జానకి కళ్లు తనకు తెలియకుండానే అటు జారాయి.

పైన పేరు: “స్టేషన్ రైటర్”. కింద మెసేజ్ మొదటి లైన్లు వరసగా కనిపిస్తున్నాయి.

స్టేషన్ రైటర్: బావా, అక్కని చూశాక నా కళ్లు చల్లబడ్డాయి ? నువ్వు చెప్పిన బిందెల కంటే పెద్దవే ??

ఇంకోసారి కంపించింది.

స్టేషన్ రైటర్: పాపం అక్క. ఆ బెల్లం ముక్కతో ఎలా సర్దుకుంటుందో ??

మూడోసారి.

స్టేషన్ రైటర్: వెనక మంట తగ్గిందా? బామ్ కాదు బావా, కొబ్బరి నూనె రాసుకో. మేము రాసినట్టు మెల్లగా ?

జానకి చేతిలో ఫైల్ పేజీ సగం తిరిగి అలాగే ఆగిపోయింది. ఆమె చూపు ఆ ముద్దు బొమ్మ మీద అతుక్కుపోయింది. ‘స్టేషన్ రైటర్. వీళ్ల స్టేషన్‌లో రైటర్ ఉద్యోగం గాజులు వేసుకునేవాళ్లకి ఇచ్చారన్నమాట,’ అని లోపల ఒక చేదు నవ్వు పుట్టింది. ‘మేము రాసినట్టు మెల్లగా.’ ఆ మాట దగ్గర ఆమెకి గోడౌన్‌లో ముక్కుపుడక కొజ్జా అరచేతిలో ఉమ్మేసి తన మొడ్డకి పూసుకుని, శ్రీనివాస్ బొక్క మీద ఇంకో ముద్ద ఉమ్మిన దృశ్యం గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు నూనె కూడా లేదు. ఉమ్మే. ఈ రోజు వాళ్లే కొబ్బరి నూనె సలహా ఇస్తున్నారు.

ఆమె మెడ మీద నరం ఒకటి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఫైల్ అంచుని వేళ్లు నలిపేశాయి. ఒక్క క్షణం ఆ ఫోన్ ఎత్తి బాత్రూమ్ తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి, తెర అతని ముఖానికి అడ్డంగా పెట్టి, ‘ఇదేంటి?’ అని అడగాలనిపించింది. కానీ వెంటనే ఆ ప్రశ్న వెనకాల వచ్చే ప్రశ్నలు గుర్తొచ్చాయి. ‘నీకెలా తెలుసు? నువ్వు గోడౌన్‌లోకి ఎందుకు వెళ్లావు? బిచ్చగాడి దగ్గర ఏ వీడియో కోసం వెళ్లావు?’ ఆమె చేయి ఫైల్ మీదే ఉండిపోయింది.

బాత్రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ భుజం మీద తువ్వాలుతో, లుంగీ కట్టుకుని బయటికి వచ్చాడు. తెర ఇంకా వెలుగుతూ ఉండటం అతను చూశాడు. అతని నడక ఒక్క క్షణం తడబడింది. తర్వాత నొప్పిని కూడా మర్చిపోయినంత వేగంగా రెండు అడుగుల్లో స్టూల్ దగ్గరికి వచ్చి ఫోన్ లాక్కున్నాడు. చార్జర్ వైరు ఊడి కింద పడింది.

“ఎవరో రైటర్ గారు మెసేజ్‌లు పెట్టారు. మూడు వరసగా వచ్చాయి. ఏదో అర్జెంటేమో, చూసుకోండి,” అంది జానకి, పేజీ తిప్పుతూ. ఆమె చూపు ఫైల్ మీదే ఉంది.

“ఆఁ… స్టేషన్ పని. రేపటి డ్యూటీ లిస్ట్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. అతను తెర వైపు చూడకుండానే ఫోన్‌ని తిప్పి లుంగీ మడతలో దోపుకున్నాడు. “రైటర్ ఊరికే జోకులేస్తాడు. పనికిమాలిన బొమ్మలు పెడతాడు.”

“అవునా. మంచిదే. మీ రైటర్ గారికి నవ్వించడం బాగా వచ్చినట్టుంది,” అంది జానకి. “ఇంట్లో మనకెలాగూ నవ్వుకోవడానికి ఏమీ ఉండదు.”

శ్రీనివాస్ ఒక్క క్షణం ఆమె తల వంచిన తీరుని చూశాడు. ఆమె చూపు ఫైల్ నుంచి కదల్లేదు. అతను ఏమీ అనకుండా గదిలోకి వెళ్లి తలుపు దగ్గరగా వేసుకున్నాడు. కాసేపటికి లోపల నుంచి అతని గొంతు గుసగుసగా, కోపంగా వినిపించింది. మాటలు అర్థం కాలేదు. చివర్లో మాత్రం “…నలుగురిలో వద్దని చెప్పానా…” అనే ముక్క ఒకటి తలుపు సందులోంచి జారి బయటికి వచ్చింది.

జానకి ఫైల్ మూసింది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక సన్నని నవ్వు వచ్చి, అంతలోనే ఆరిపోయింది.

“అన్నం పెడుతున్నా, రండి,” అని వంటింట్లోంచి నిర్మల పిలిచింది.