꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

నమస్తే అక్కా,” అని కొజ్జా రెండు చేతులూ జోడించింది.

జానకి గొంతు సర్దుకుంది. “నమస్తే,” అంది. ముఖం మీద ఆఫీసులో దరఖాస్తుదారులకి ఇచ్చే మామూలు నవ్వు తెచ్చుకుంది.

కొజ్జా ఆమెని తల నుంచి ఒడి దాకా మెల్లగా చూసింది. ఆ చూపు జాకెట్ దగ్గర కొంచెం ఎక్కువసేపు ఆగింది. “అబ్బా… బావ చెప్తుంటే ఏదో గొప్పలు అనుకున్నా. నిజంగానే అక్క నిండు బిందెలా ఉంది. బిందె కూడా ఒకటి కాదు, రెండు,” అని కళ్లు తిప్పి నవ్వింది.

“ఏయ్!” అని శ్రీనివాస్ వెనక నుంచి అరిచాడు. ఆ అరుపు అతను అనుకున్నదానికంటే పెద్దగా వచ్చింది. టీ కొట్టు దగ్గర ముసలాళ్లు మళ్లీ ఇటు చూశారు.

జానకి వేళ్లు బ్యాగ్ పట్టీ మీద బిగుసుకున్నాయి. ‘బిందెలు.’ ఆ మాట ఆమెకి కొత్త కాదు. గోడౌన్‌లో కొజ్జా మొడ్డ మీద కూర్చుని ఊగుతూ, బిచ్చగాడి ముందు శ్రీనివాస్ నోట్లోంచి వచ్చిన మాట. ‘సళ్లు రెండూ రెండు బిందెలంత బరువు, జాకెట్‌లో పట్టక పొంగుతుంటాయి.’ తన ఒంటిని తన మొగుడు కొజ్జాల ముందు తూకం వేసి అమ్మినట్టు చెప్పిన మాట. ఆ మాట ఇప్పుడు నడి రోడ్డు మీద తన ముఖం ముందుకే తిరిగి వచ్చింది.

ఆమె ముఖంలో ఏ మార్పూ రానివ్వలేదు. అమాయకంగా కళ్లు పెద్దవి చేసింది. “ఆయన నా గురించి మీకు చెప్తుంటారా?” అని అడిగింది.

“చెప్పడమా అక్కా!” అని కొజ్జా చేత్తో గుండె మీద కొట్టుకుంది. “మా పేట దగ్గరికి బీట్‌కి వచ్చినప్పుడల్లా అక్క సంగతే. ‘నా పెళ్లాం పొద్దున్నే తలస్నానం చేసి పూజ చేస్తుంది, పతివ్రత’ అని తెగ పొగుడుతాడు. పొగిడేది అంతా ఇక్కడ, నోటితోనే,” అని తన నోటి మీద వేలు పెట్టి చూపించింది.

“వీళ్ల పేటలో గొడవలు అయితే స్టేషన్‌కి కంప్లైంట్ ఇవ్వడానికి వస్తుంటారు,” అని శ్రీనివాస్ గబగబా కారు దగ్గరికి వచ్చి జానకికి చెప్పాడు. నుదుటి మీద చెమట బొట్లు కళ్ల పక్కగా జారుతున్నాయి. “అలా పరిచయం. అంతే.”

“అవునక్కా. మాకు ఏ కష్టం వచ్చినా బావే దిక్కు,” అని కొజ్జా అతని మాటని అందుకుంది. “ఎంత రాత్రైనా పిలిస్తే చాలు, ఖాకీ వేసుకుని పరిగెత్తుకుంటూ వస్తాడు. బావకి డ్యూటీ కంటే మా దగ్గరే ఎక్కువ పని.” మళ్లీ చప్పట్లు.

“అలాగా,” అంది జానకి, నవ్వుతూ. “మంచిదే. ఇంట్లో మాత్రం ఈయన రాత్రి పూట పరిగెత్తడం కాదు కదా, పక్కకి ఒత్తిగిలడానికి కూడా ఓపిక ఉండదు. ఆ ఓపికంతా మీ పేటకే ఖర్చు పెడుతున్నారన్నమాట.”

కొజ్జా పకపకా నవ్వింది. కారు కిటికీ అంచు మీద అరచేత్తో చరిచింది. “అక్కకి నోరు ఉందే బావా! నువ్వు చెప్పలేదు ఈ సంగతి.”

శ్రీనివాస్ చేతిరుమాలు తీసి మెడ తుడుచుకున్నాడు. అతని చూపు జానకి ముఖం మీద ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆ ముఖంలో వెటకారం ఉందా, మామూలు సరదానా అని వెతికింది. జానకి కళ్లలో ఏమీ కనిపించలేదు. ఆఫీసు ఫైల్ చూసేటప్పటి నిశ్చలత మాత్రమే ఉంది.

కొజ్జా ఇంకోసారి అతని చేతిలోని కవర్ వైపు చూసింది. “బావా, ఈ బామ్ నీకెందుకు చెప్పు? నీకు ఎప్పుడూ ఒకటే చెప్తా కదా. బెల్లం ముక్కని ఎంత రుద్దినా గట్టిపడదు. నానబెట్టేకొద్దీ ఇంకా మెత్తబడుతుంది,” అని నవ్వి, జానకి వైపు తిరిగింది. “అక్కా, బావకి బెల్లం అంటే ప్రాణం తెలుసా? కానీ పాపం, ఆయన బెల్లం ఎప్పుడు చూసినా తల దించుకునే ఉంటుంది. నీళ్లలో పడ్డట్టు.”

శ్రీనివాస్ గొంతులోంచి ఒక పొడి దగ్గు వచ్చింది.

జానకికి ఆ క్షణం గోడౌన్‌లో ఈ కొజ్జా మెత్తగా వేలాడుతున్న దాన్ని రెండు వేళ్లతో పైకి ఎత్తి చూసి పగలబడి నవ్విన దృశ్యం కళ్ల ముందు మెరిసింది. ‘ఇది మొడ్డా లేక నానబెట్టిన బెల్లం ముక్కా?’ ఆ రోజు ఆ మాట విన్నప్పుడు ఆమె గోడ వెనక నోరు మూసుకుని ఏడ్చింది. ఈ రోజు అదే మాట నడి సెంటర్‌లో వింటుంటే ఆమె పొట్టలోంచి ఒక నవ్వు పైకి తన్నుకొస్తోంది. ఆమె బుగ్గ లోపలి వైపు పళ్లతో కొరుక్కుని దాన్ని ఆపింది.

“బెల్లమా?” అని ఆమె అయోమయంగా శ్రీనివాస్ వైపు తిరిగింది. “మీకు బెల్లం ఇష్టమా? ఇంట్లో అమ్మ అరిసెలు చేస్తే కూడా ఒక్కటి ముట్టరే. ఇన్నేళ్లలో ఒక్కసారైనా బెల్లం ఇష్టమని చెప్పలేదు. బయట ఎక్కడ తింటారు?”

“అది… ఏదో వాగుతోంది జానకీ. వీళ్ల భాష అంతే. ఒకటి అంటే ఇంకోటి అర్థం,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. అతని చెవుల కొసలు ఎర్రగా కందాయి.

“అవునక్కా, మా భాషకి రెండు అర్థాలు. బావకి రెండూ బాగా అర్థమవుతాయి,” అని కొజ్జా కన్ను గీటింది. తర్వాత కిటికీ నుంచి కొంచెం వెనక్కి జరుగుతూ అంది. “బావని కార్లో ఎక్కువసేపు కూర్చోబెట్టకు అక్కా. వెనక నొప్పి మనిషి. ఎక్కువసేపు కూర్చుంటే ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది… చెమటకి.”

ఈసారి టీ కొట్టు దగ్గర ఒకడు గట్టిగానే నవ్వాడు. ఇంకో ముసలాయన వాడి మోచేతి మీద చరిచి, “ఏంట్రా నీ నవ్వు, పోలీసాయన,” అని గొణిగాడు. తర్వాత తనూ ముఖం పక్కకి తిప్పి నవ్వు దాచుకున్నాడు.

శ్రీనివాస్ జేబులోంచి పర్సు తీశాడు. వేళ్లు తడబడ్డాయి. ఒక వంద రూపాయల నోటు లాగి కొజ్జా చేతిలో పెట్టాడు. “ఇదిగో. తీసుకుని వెళ్లు. ఎండలో నిలబడకు,” అన్నాడు.

కొజ్జా నోటుని అటూ ఇటూ తిప్పి చూసి, కళ్లకి అద్దుకుంది. “అక్క ముందు బావ చేయి పెద్దదైందే,” అని నవ్వింది. “ఒకసారి అక్కని మా పేటకి తీసుకురా బావా. పండగ దగ్గర పడుతోంది. అక్కకి చీర కుచ్చిళ్లు మేమే సర్దిపెడతాం.”

ఆ మాటకి జానకి వెన్ను మీద ఒక చల్లని జలదరింపు పాకింది. అదే మాట. గోడౌన్‌లో ఈ కొజ్జా శ్రీనివాస్ నోట్లోంచి తన మొడ్డ తీసి నవ్వుతూ అన్న మాట. ‘అక్కని తీసుకురా. మేము అక్కకి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దిపెడతాం, నువ్వు మా మొడ్డలు చీకుతూ చూద్దువు.’ ఆ రోజు దానికి శ్రీనివాస్ “మీకోసం ట్రై చేస్తా” అని నవ్వాడు. ఈ రోజు అతని ముఖం శవంలా పాలిపోయి ఉంది.

కొజ్జా కిటికీలోంచి చేయి లోపలికి చాచి జానకి తల మీద అరచేయి పెట్టింది. జానకి ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కానీ తల వెనక్కి లాగలేదు. ఆ అరచేయి వెచ్చగా, బరువుగా ఉంది. గాజులు ఆమె చెవి పక్కనే గలగలమన్నాయి.

“నీ కడుపు చల్లగా ఉండాలి అక్కా. నీ ఇంట్లో దీపం ఎప్పుడూ ఆరకూడదు,” అని కొజ్జా దీవించింది. తర్వాత ఒక్క క్షణం ఆగి, గొంతు కొంచెం తగ్గించింది. “మొగుడి వల్ల కాకపోయినా, దేవుడి దయ వల్లైనా నీ పొలం పండాలి.”

జానకి హ్యాండ్‌బ్యాగ్ తెరిచి ఒక యాభై రూపాయల నోటు తీసింది. “ఇదిగో, నా తరఫున కూడా,” అని కొజ్జా చేతిలో పెట్టింది.

“అక్క మనసు బంగారం,” అని కొజ్జా ఆ నోటుని కూడా కళ్లకి అద్దుకుంది. శ్రీనివాస్ వైపు తిరిగి నవ్వింది. “ఇంత బంగారాన్ని ఇంట్లో పెట్టుకుని నువ్వు బయట బెల్లం కోసం తిరుగుతావేంటి బావా?” అని, ఇంకేమీ చెప్పకుండా చప్పట్లు కొడుతూ పక్కనున్న బట్టల కొట్టు వైపు నడిచింది. ఆమె పిర్రలు చీరలో అటూ ఇటూ ఊగుతున్నాయి. గాజుల గలగల ఎండలో కలిసి దూరమైంది.

శ్రీనివాస్ కారు డోర్ తెరిచి లోపల కూర్చున్నాడు. కూర్చునేటప్పుడు సీటు మీద ఒక పక్క పిర్ర మాత్రమే ఆనించాడు. డోర్ ధడాలున వేశాడు. కిటికీ అద్దం పైకి ఎత్తేశాడు. లోపల AC గాలికి అతని చెమట వాసన, ఆ కొజ్జా వదిలి వెళ్లిన మల్లెనూనె వాసన కలిసి తిరుగుతున్నాయి.

“వాళ్లంతా అంతే జానకీ,” అన్నాడు, ముందుకి చూస్తూ. “డబ్బుల కోసం ఎవరితోనైనా చుట్టరికం కలుపుతారు. బావా అంటారు, అన్నా అంటారు. నలుగురిలో అలా మాట్లాడితేనే జనం భయపడి డబ్బులిస్తారు. నువ్వు పట్టించుకోకు