꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

శుక్రవారం పొద్దున ఆరింటికి నిర్మల ముఖం కడుక్కుని, వాష్‌బేసిన్ పైన ఉన్న చిన్న అద్దం ముందు ఆగిపోయింది. కింది పెదవి ఇంకా కొంచెం ఉబ్బి ఉంది. వేలితో తాకగానే రాత్రి గేటు దగ్గరి యాలకుల తీపి మళ్లీ నాలుక మీదికి వచ్చినట్టు అనిపించింది.

అద్దం పక్క అరలో రాత్రి జానకి పెళ్లి నుంచి వచ్చి పెట్టిన లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్ ఉంది. యాభై ఏళ్లలో ఆమె పెదవులకి తాంబూలం ఎరుపు తప్ప ఇంకే రంగూ తగలలేదు. మూత తీసి, వణుకుతున్న చేత్తో రెండు పెదవుల మీదా ఒక్కసారి రాసుకుంది. అద్దంలో ఆ పెదవులు ఎవరో పరాయి ఆడదానివిలా మెరిశాయి.

హాల్లో సోఫా మీద శ్రీను గురక ఆగి, అతను పక్కకి ఒరిగిన చప్పుడు వచ్చింది. నిర్మల గబుక్కున కొంగు కొసతో పెదవులు గట్టిగా తుడిచేసి, లిప్‌స్టిక్‌ని ఉన్న చోటే పెట్టింది. కొంగు అంచున మిగిలిన గులాబీ మరకని కుచ్చిళ్ల లోపలికి దోపుకుని వంటింట్లోకి నడిచింది.

తొమ్మిదిన్నరకి జానకి ఆఫీసుకి బయలుదేరుతుంటే గేటు ముందు శ్రీనివాస్ బైక్ ఆగింది. నైట్ డ్యూటీ నుంచి వచ్చాడు. బైక్ దిగేటప్పుడు ఒక చేయి నడుము వెనక పెట్టుకుని, కాలు మెల్లగా అటు తిప్పాడు. దిగాక ఒక్క క్షణం అలాగే నిలబడి, పళ్ల మధ్య నుంచి గాలి పీల్చాడు. జానకి కారు డోర్ పట్టుకుని ఆ నడకని చూసింది. ఏమీ అడగలేదు. అతను కూడా “వచ్చా” అని ఒక్క మాట అని, తినకుండానే గదిలోకి వెళ్లి బోర్లా పడుకున్నాడు.

మధ్యాహ్నం ఒకటిన్నరకి జానకి భోజనానికి ఇంటికి వచ్చింది. శ్రీనివాస్ అప్పుడే లేచి మంచం అంచున కూర్చుని ఉన్నాడు. కూర్చోవడం కూడా సరిగ్గా లేదు. ఒక తొడ మీదే బరువు పెట్టి, రెండు చేతులూ పరుపు మీద ఆనించి, ఒళ్లు ముందుకి వంచి ఉన్నాడు.

“జానకీ, తిరిగి ఆఫీసుకి వెళ్తూ నన్ను సెంటర్‌లో మెడికల్ షాప్ దగ్గర దింపవా? నడుము పట్టేసింది. బైక్ మీద కూర్చుంటే వెన్నులోకి ఏదో పొడిచినట్టు ఉంది,” అన్నాడు.

‘నొప్పి నడుముకేనా? ఇంకా కిందికా?’ అనే ప్రశ్న జానకి నాలుక చివర దాకా వచ్చి ఆగింది. ఆమె చేతిలోని నీళ్ల గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టి, “సరే, పదండి. అన్నం తిని వస్తా,” అంది.

రెండుంబావుకి ఊరి సెంటర్ ఎండకి తెల్లగా మెరుస్తోంది. బస్ షెల్టర్ రేకుల మీద నుంచి వేడి ఆవిర్లు లేస్తున్నాయి. టీ కొట్టు ముందు బెంచీ మీద ముగ్గురు ముసలాళ్లు గ్లాసులు పట్టుకుని కూర్చున్నారు. అరటిపళ్ల బండి మీద ఈగలు ముసురుతున్నాయి. ఆటో స్టాండ్‌లో డ్రైవర్లు నీడ కోసం ఆటోల్లోనే కాళ్లు బయటికి పెట్టి పడుకున్నారు. మెడికల్ షాప్ అద్దాల తలుపు మీద ఎండ పడి కళ్లకి గుచ్చుకుంటోంది.

జానకి కారుని ఎదురుగా ఉన్న చింతచెట్టు నీడలో ఆపింది. ఇంజిన్ ఆపకుండా AC అలాగే ఉంచింది. కిటికీ అద్దం సగం దించింది. శ్రీనివాస్ కారు దిగి, మోకాళ్లు వంచకుండా, ఒక్కో అడుగు జాగ్రత్తగా వేస్తూ షాప్ మెట్లు ఎక్కాడు. జానకి స్టీరింగ్ మీద వేళ్లతో తాళం వేస్తూ ఆ వీపు వైపే చూసింది.

అప్పుడే వెనక నుంచి ఒక చప్పుడు వచ్చింది.

తప్… తప్… తప్…

రెండు అరచేతులు బలంగా ఒకదానికొకటి కొట్టుకునే చప్పుడు. ప్రతి చప్పట్తో పాటు గాజుల గలగల. జానకి వేళ్లు స్టీరింగ్ మీద ఆగిపోయాయి. ఆ గలగల ఆమెకి కొత్త కాదు. గోడౌన్ చీకట్లో, గోనెసంచుల మీద, ఒక మగాడి తొడలకి తగిలి తగిలి మోగిన గాజులు. ఆ చప్పుడు ఆ రోజు పాత గోడల మధ్య ఎలా తిరిగి తిరిగి మోగిందో ఆమె చెవులకి ఇంకా గుర్తుంది.

తర్వాత ఒక గొంతు. బొంగురుగా, మగ గొంతులా లోతుగా, కానీ ఆడవాళ్లలా సాగదీస్తూ. “ఏం సేటూ, శుక్రవారం పొద్దున్నే బోణీ నా చేతుల మీదుగా కానివ్వు. నీ గల్లా పెట్టె నిండిపోతుంది.”

జానకి సైడ్ అద్దంలోకి చూసింది. ముందు చీర కనిపించింది. చిలకపచ్చ రంగు నూలు చీర, ఎర్రని జాకెట్. తర్వాత చేతులు. మోచేతుల దాకా ఆకుపచ్చ, ఎరుపు మట్టి గాజులు. ఆ చేతులు పక్కనున్న ఫ్యాన్సీ కొట్టు ముందు ఆగి మళ్లీ చప్పట్లు కొట్టాయి. కొట్టు వాడు గబగబా గల్లాలోంచి ఒక పది రూపాయల నోటు తీసి చేతిలో పెట్టాడు. ఆ నోటుని కళ్లకి అద్దుకుని, ఆ మనిషి వెనక్కి తిరిగింది.

అప్పుడు ముఖం కనిపించింది. నుదుటి మీద పెద్ద కుంకుమ బొట్టు, కాటుక పెట్టిన కళ్లు, తాంబూలం మరకలతో ఎర్రబడిన పళ్లు, పెదవులకి ముదురు ఎరుపు రంగు.

జానకి వీపు సీటుకి అతుక్కుపోయింది. గాజుల కొజ్జా.

ఆ రోజు ఆ పైకప్పు రంధ్రం నుంచి పడిన ఎండలో ఈ ముఖాన్నే చూసింది. ఈ చేతులే శ్రీనివాస్ జుట్టు బిగించి పట్టుకున్నాయి. ఈ గొంతే “మింగరా, ఒక్క చుక్క కూడా ఒలకనివ్వకు” అని ఆజ్ఞ వేసింది. ఆమె ఒడిలో పెట్టుకున్న హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. గోళ్లు తోలు మీద గుచ్చుకున్నాయి.

అదే క్షణంలో మెడికల్ షాప్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ చేతిలో ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ కవర్‌తో మెట్టు దిగుతున్నాడు.

కొజ్జా అతన్ని చూడగానే రెండు చేతులూ గాల్లోకి ఎత్తి గట్టిగా చరిచింది. “అయ్యయ్యో! ఎవరే ఇది! మా బావ! పట్టపగలు బావ ముఖం చూశానంటే ఈ రోజు నా పంట పండినట్టే!”

శ్రీనివాస్ మెట్టు మీదే ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంలోంచి రంగు ఒక్కసారిగా జారిపోయింది. చేతిలోని కవర్ కిర్రుమని నలిగింది. అతని కళ్లు ముందు కొజ్జా మీద, వెంటనే చింతచెట్టు కింది కారు మీద పడ్డాయి.

టీ కొట్టు బెంచీ మీది ముసలాళ్లు గ్లాసులు ఆపి ఇటు తిరిగారు. ఒక ఆటో డ్రైవర్ పడుకున్న చోటు నుంచే తల పైకి ఎత్తాడు.

కొజ్జా ఊపుతూ, తుళ్లుతూ దగ్గరికి వచ్చింది. “ఏం బావా, రాత్రి డ్యూటీ అయిపోయిందా? ముఖం చూస్తే రాత్రంతా కంటి మీద కునుకు లేనట్టుంది. ఏం కొన్నావు?” అంటూ అతని చేతిలోని కవర్ లాక్కుని లోపలికి తొంగిచూసింది. “నొప్పి బామా? ఎక్కడ నొప్పి బావా? నడుముకా, నడుము కిందికా?”

టీ కొట్టు దగ్గర ఒకడు కిసుక్కున నవ్వాడు.

జానకి కడుపులో ఏదో మెలిపెట్టింది. ఇందాక మంచం దగ్గర తన నాలుక మీద ఆగిపోయిన ప్రశ్న. అదే ప్రశ్న ఇప్పుడు నడి సెంటర్‌లో, అందరి ముందు, ఈ కొజ్జా నోట్లోంచి వచ్చింది.

“నోరు ముయ్యి. ఇవ్వు ఇటు,” అని శ్రీనివాస్ కవర్ లాక్కున్నాడు. గొంతు తగ్గించి, పళ్ల మధ్య నుంచి అన్నాడు. “ఇక్కడేం పని నీకు? వెళ్లు అవతలికి.”

కొజ్జా అతని చూపు ఎటు వెళ్తోందో గమనించింది. ఆమె కళ్లు కూడా కారు వైపు తిరిగాయి. ఒక్క క్షణం కనుబొమ్మలు పైకి లేచాయి. తర్వాత పెదవుల మీద ఒక పెద్ద నవ్వు విచ్చుకుంది.

“ఓహో… కారులో ఎవరు బావా? అక్కేనా?”

శ్రీనివాస్ ఏదో అనేలోపే ఆమె కారు దగ్గరికి వచ్చేసింది. కిటికీ అంచు మీద చేయి ఆనించి లోపలికి వంగింది. గాజులు కారు డోర్‌కి తగిలి గలగలమన్నాయి. మల్లెపూల నూనె, తాంబూలం, ఎండలో తిరిగిన చెమట కలిసిన ఘాటైన వాసన AC చల్లదనాన్ని కోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది.