ఆదివారం. పొద్దున ఎనిమిది.
ఆకాశం నిండా మబ్బు. వాన పడేలా లేదు, ఎండ వచ్చేలా లేదు. మెయిన్ రోడ్డు మీద ఆటోలు కూడా పలచగానే తిరుగుతున్నాయి. పాల బండి ఒకటి గంట మోగించుకుంటూ మలుపు తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
SR కేబుల్ ఆఫీస్ షట్టర్ సగం దాకా లేచి ఉంది. లోపల లలిత కుర్చీ ఖాళీ. ఎర్ర లెడ్జర్ ఆమె డ్రాయర్‌లో పెట్టి తాళం వేసి ఉంది. టేబుల్ మీద మూత విప్పిన రెండు సెట్‌టాప్ బాక్సులు, వాటి పక్కన స్క్రూడ్రైవర్. ఆదివారం ఫిర్యాదులు లైన్‌మేన్ల ఫోన్లకే వెళ్తాయి.
సురేష్ టేబుల్ వెనక కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. ఫ్లాస్కులోంచి టీ గ్లాసులో పోసుకున్నాడు. టేబుల్ మీద పెట్టిన ఫోన్ స్క్రీన్ మీద ఒక వీడియో మొదటి సెకనులోనే ఆగి ఉంది.
షట్టర్ కింద నుంచి ఒక బట్టతల వంగి లోపలికి దూరింది. తెల్ల మీసం. ముక్కు మీద మందపాటి అద్దాలు. నడుముకి బిగించిన పంచె. వేళ్ల మధ్య సగం కాలిన బీడీ. నరసింహం. అరవై ఏళ్ల ఒళ్లు, అయినా అడుగులో తొందర తగ్గలేదు.
“ఏంటి అబ్బాయ్, ఆదివారం తెల్లారకముందే రమ్మని ఫోన్. ఈ రోజు గోడౌన్‌లో తూకం వేసే కుర్రాడికి కూడా సెలవు ఇచ్చా,” అంటూ గోడ పక్కన బల్ల మీద కూలబడ్డాడు.
“కూర్చోండి. టీ తాగండి. తర్వాత ఇది చూడండి.”
సురేష్ ఫోన్‌ని అతని వైపు జరిపాడు.
నిన్న రాత్రి బ్రాంచ్ మేడ మీద ఫంక్షన్. స్టోర్ రూమ్‌లో వేలాడిన మసక బల్బు. మూలన నిలబడి తనే తీసిన అసలు కాపీ ఇది. సుబ్బారావు పాట అతికించి ఊరంతా తిప్పకముందుది.
నరసింహం అద్దాలు ముక్కు చివరికి జార్చి స్క్రీన్ దగ్గరికి వంగాడు. మొదట ఒక టేబుల్ అంచు. తర్వాత దాని మీద వంగిన ఒక నడుము. తర్వాత ఆ నడుము కిందికి పాకిన నల్లని జుట్టు.
పెదవి దగ్గరికి ఎత్తిన బీడీ అంగుళం దూరంలో కదలకుండా ఉండిపోయింది.
“ఈ జుట్టు… ఈ వంపు…”
“సుధ.”
నరసింహం గొంతులోంచి గురగురమని ఒక శబ్దం వచ్చింది. బల్ల మీంచి సగం లేచాడు.
“అబ్బాయ్, దీన్ని మొదట దెంగింది నేనే కదా? గోడౌన్‌లో నా మొడ్డ కింద ఎలా మూలిగిందో గుర్తుందా?”
“మీరే.”
వీడియో ముందుకి కదిలింది. టేబుల్ వెనక ఒక గళ్ల చొక్కా నిలబడి ఉంది. పొట్ట మీద బిగిసిన బెల్టు. రంగు వేసిన జుట్టు. దాని పక్కనే ఒక తెల్ల చొక్కా, కళ్లజోడు, నెరిసిన కణతలు.
నరసింహం కళ్లు చిట్లించాడు. “ఆగాగు. ఈ పొట్టోడు… సుబ్బారావు గాడు కదా? సరుకు డబ్బులు జమ చేయడానికి బ్రాంచ్‌కి వెళ్తే కౌంటర్ పక్కన జిడ్డు నవ్వుతో నిలబడేవాడు.”
“వాడే.”
“పక్కన ఆ తెల్ల చొక్కా? మేనేజర్ శ్రీనివాసమూర్తి! నా ఫిక్స్‌డ్ డిపాజిట్ రసీదు మీద సంతకం పెట్టిన చేయి అది.” అతని ముక్కు స్క్రీన్‌కి తగిలేంత దగ్గరైంది. “యాభై దాటిన మనిషి. బ్యాంకులో అందరికీ పద్ధతులు చెప్తాడు. వీడు కూడా ప్యాంటు విప్పి నిలబడ్డాడా!”
స్క్రీన్ మీద వేలు పెట్టి గుచ్చాడు నరసింహం. “మరి ఈ వీడియోలో ఏంటి ఇది? ఆ పతివ్రత లంజ ఇప్పుడు ఊళ్లో అందరి దగ్గరా దెంగించుకుంటోందా?”
“తొందర పడకండి,” అన్నాడు సురేష్, టీ గ్లాసు కింద పెడుతూ. “సరిగ్గా చూడండి. వాళ్లిద్దరికీ దొరికింది నాలుగు నాలుగు తోపులే. దించారు, మధ్యలో మొగుడు తలుపు తట్టాడు, తీసేశారు. ఒక్కడూ లోపల నిలబడలేదు. కార్చింది కూడా దాని జుట్టులోనే. వెనక నుంచి ఆపకుండా దెంగి, అది వణికి కార్చుకునేదాకా వదలని మొదటి మొడ్డ ఇప్పటికీ మీదే.”
నరసింహం వెనక్కి వాలాడు. ముఖం మీద ముడతలన్నీ ఒకేసారి విచ్చుకున్నాయి. తొడ మీద అరచేత్తో చరుచుకుని నవ్వాడు.
“హా! అలా చెప్పు. గుండె జారిపోయింది అనుకో.”
అతను మీసం కొసని వేళ్లతో పట్టి పైకి మెలి తిప్పాడు. కళ్లు స్క్రీన్ మీదే.
“నా చెంప పగలగొట్టిన చేయి, నా మొడ్డ పట్టుకుని ఊపింది. అదీ నా పగ. మిగతా వాళ్లకి ఎంగిలి మెతుకులే.”
సురేష్ ఏమీ అనలేదు. చిన్నగా నవ్వి టీ ఒక గుక్క తాగాడు.
“కొత్త బియ్యం బస్తా కుట్టు విప్పింది నా చేయి,” అన్నాడు నరసింహం, బీడీ మళ్లీ వెలిగిస్తూ. “వీళ్లు పైనుంచి దోసెడు తీసి నోట్లో వేసుకుని రుచి చూశారు. అంతే.”
“రుచి చూసినవాడు మళ్లీ కొట్టుకి వస్తాడు కదా.”
“వస్తారు. ఈ బ్యాంకోళ్లు ఎప్పుడూ బేరం దగ్గరే నిలబడతారు. త్రాసు దాకా రారు. చేతులు నలుపుకోవడం, జిప్ వేసుకోవడం, ఇంటికి.”
అతను పొగ వదిలి ఇంకా దగ్గరికి వంగాడు. “ఒక మాట చెప్తా విను. మంచి సరుకు గోడౌన్‌లో ఉంటేనే దానికి ధర. సంతలో పరిస్తే ప్రతివాడూ వేలు పెట్టి పిసికి చూస్తాడు. ఒక్కడూ కొనడు.”
“సంతలో పరిచేది నేను కాదు,” అన్నాడు సురేష్. “ఎవడికి ఎంత చూపించాలో, ఎంత దగ్గర నిలబెట్టాలో, అది నేను వేసే తూకం. వాళ్ల చేతికి ఎంత అందాలో కూడా నేనే తేల్చా.”
నరసింహం తల ఊపాడు. ఒప్పుకున్నట్టు కాదు. శభాష్ అన్నట్టు.
వీడియోలో ఆమె తల ఒక్క అంగుళం పక్కకి తిరిగింది. జుట్టు ముఖం మీద పరదాలా పడి ఉంది. కళ్లు కనిపించవు. జుట్టు సందులోంచి తెరిచిన పెదాలు మాత్రమే బల్బు వెలుగుకి మెరిశాయి.
“చూడు దాని నోరు ఎలా తెరుచుకుందో,” అన్నాడు నరసింహం. గొంతు తగ్గింది. “పూజ చేసే నోరు అది, ఇప్పుడు మొడ్డలకి గుడి అయిపోయింది.”
సురేష్ వీడియో ఆపేశాడు. స్క్రీన్ నల్లబడింది. నరసింహం చేయి ఫోన్ వైపు చాపి గాల్లోనే ఉండిపోయింది, ఇంకో సెకను చూడనివ్వమన్నట్టు.
“ఇంత మంచి పతివ్రతని ఇక్కడి దాకా ఎలా తెచ్చావు అబ్బాయ్? అసలు ఆ సుబ్బారావు గాడు ఇందులో ఎందుకున్నాడు, ఎలా ఒప్పుకున్నాడు?”
“సుబ్బారావుకి ఒప్పుకోవడానికి ఏముంది,” అన్నాడు సురేష్. “దూల వాడిది. మేనేజర్ చిటికె వేస్తే చాలు, లాలాజలం మింగుకుంటూ వెనకే వస్తాడు. నా పేరు కూడా వాడి చెవిన పడలేదు.”
అతను కుర్చీలో ముందుకి జరిగాడు.
“ఇంకో సంగతి. వాడి పెళ్లాం కూడా మన ఆటలోనే ఉంది. అందుకే బలి ఇచ్చే ముందు గొర్రెని మేపినట్టు వాడిని మేపుతున్నా.”
నరసింహానికి టీ పొలమారింది. దగ్గి, మోచేత్తో మీసం తుడుచుకున్నాడు.
“ఏంటీ? వాడి పెళ్లామా? పేరేంటి?”
“కమల. నలభై మూడు.”
నరసింహం ఈల వేశాడు. సన్నగా, పొడవుగా.
“నలభై మూడు అంటే ముగ్గిన మామిడి పండు. బొటనవేలితో కొంచెం నొక్కితే చాలు, తొడిమ దగ్గర్నుంచి రసం కారుతుంది.”
“ఇన్నాళ్లూ కోసేవాడు లేడు. చెట్టుకే వేలాడుతోంది.”
“ఎందుకు లేడు? మొగుడు ఉన్నాడు కదా. వాడి కర్ర అంత పొట్టిదా? తోటలో పండు అందకపోతే…”
“అందుకే నిచ్చెన వేసి మనం కోస్తున్నాం.”
నరసింహం బల్ల మీద చరిచి నవ్వాడు. బీడీ బూడిద పంచె మీద రాలింది. దులుపుకోలేదు.
“మరి ఆ తోటకి కాపలా ఎవడు?”
“కంచె వాడే. గేటు తాళం మాత్రం కమల కొంగుకి కట్టి ఉంది. తీసింది కూడా తనే.”
“అంత ఒళ్లున్న ఆడది, అలాంటి మొగుడితో,” అన్నాడు నరసింహం, తల అడ్డంగా ఊపుతూ. “పూకు చెరువు ఎండిపోయి నేల పగుళ్లిచ్చి ఉంటుంది. నా బోరు దించితే నీళ్లు ఉబికి పైకి వస్తాయి.”
“ముసలి బోరు మీది, లోతుకి దిగుతుందా?”
“అబ్బాయ్. బోరు పాతదైనా పైపు ఇంకా తుప్పు పట్టలేదు. ఎంత లోతుకి దిగిందో గోడౌన్ పరుపుని అడుగు.” అతను చూపుడు వేలు గాల్లో ఊపాడు. “పాత రోలుకే దంపుడు బాగా పడుతుంది. ఈ కుర్రాళ్లకి ఆ సంగతి తెలియదు. గోడకి ఆనించి, జుట్టు పట్టుకుని వెనక నుంచి దంచాలి. ఆ అరుపులు వినాలని ఉంది.”
“కావాలంటే తర్వాత పిలిపిస్తా.”
“మీ పొత్రం అరవై ఏళ్లది. రాయి అరిగిపోయి ఉంటుంది.”
“అరిగిన పొత్రమే పిండి మెత్తగా నూరుతుంది. కొత్త రాయి గరుకు. రోలుకి గాట్లు పెడుతుంది. ఆ ఆడదానికి కావాల్సింది ఓపికగా తిరిగే రాయి,” అని నరసింహం కనుబొమ్మలు ఎగరేశాడు.
అతను బీడీ పెదవి మీంచి తీసి వేళ్ల మధ్య తిప్పాడు.
“వాడు వీధిలో మీసం తిప్పుకుంటూ తిరుగుతాడు. వాడి పెళ్లాం పూకు మన చేతుల్లో ఉంది. హహ్హ.”
ఇద్దరూ నవ్వారు. ఖాళీ ఆఫీస్‌లో ఆ నవ్వు గోడలకి తగిలి తిరిగి వచ్చింది.
“మామిడి తోట పట్టా వాడి పేరు మీద,” అన్నాడు నరసింహం, కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “కాయలు మాత్రం మన బుట్టలో.”
“ఇంకా ఎవరెవరు ఉన్నారు నీ పుస్తకంలో?” అన్నాడు నరసింహం. “నీ ముఖం చూస్తే ఇంకోటి దాచావని తెలుస్తోంది.”
సురేష్ వెంటనే జవాబు చెప్పలేదు.
“ఇరవై రోజుల క్రితం లోన్ పని మీద మేనేజర్ దగ్గరికి వెళ్లా. ఊరి చివర కొత్త కాలనీకి లైన్లు లాగాలి. డబ్బు కావాలి. క్యాబిన్‌లో కూర్చుని పేపర్ల మీద సంతకాలు పెడుతున్నా. బయట హాల్లోంచి ఒక ఆడపిల్ల గొంతు.”
“ఎవరు?”
“సిరీష. ఇరవై ఎనిమిది. రాఘవకి కాబోయే పెళ్లాం.”
నరసింహం బీడీ గాల్లో ఆగింది. “security vadi పిల్లా?”
“వినండి. పెళ్లి షాపింగ్ కోసం పెద్ద మొత్తం విత్‌డ్రా చేయడానికి వచ్చింది. కౌంటర్‌లో వాడు స్లిప్ వెనక్కి ఇచ్చాడు. ‘మేడమ్, మీ అకౌంట్‌కి ఆధార్ లింక్ పెండింగ్ ఉంది. అది అయ్యేదాకా ఇంత అమౌంట్ ఇవ్వలేం. అటు క్యూలో నిలబడండి, ఫారం ఇస్తారు’ అన్నాడు.”
“క్యూలో నిలబడిందా?”
“నిలబడలేదు. చెప్పులు టకటకలాడించుకుంటూ నేరుగా క్యాబిన్‌లోకి వచ్చింది. తలుపు తెరిచే ఉంది. హాల్లో జనమంతా చూస్తున్నారు. మేనేజర్ ముందు టేబుల్ మీద చేతులు ఆనించి, ‘నేను ఎవరో తెలుసా మీకు?’ అంది. రాఘవ పేరు చెప్పింది. స్టేషన్ పేరు చెప్పింది. ఇంత వయసున్న మనిషిని అందరి ముందూ చిన్న పిల్లాడిలా నిలబెట్టి కడిగేసింది. మేనేజర్ కళ్లజోడు తీసి టేబుల్ మీద పెట్టి, కర్చీఫ్‌తో నుదుటి మీది చెమట తుడుచుకుంటూనే ఉన్నాడు. మాట పెగల్లేదు.”
“నువ్వు?”
“నేను అప్పుడు లోపలే, మేనేజర్ ఎదురుగా క్యాబిన్ కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నా. లోన్ ఫైల్ సగం సంతకాల దగ్గర. ఫైల్ మూసి పక్కన పెట్టా. ఆ పిల్ల వైపు తిరిగి మాట కలిపా. అక్కడ మొదలైంది. ఏం మాట్లాడానో, ఆ తర్వాత ఏమైందో, అది దాని కథ.”
“పెళ్లి షాపింగ్ అయిందా?” అడిగాడు నరసింహం.
“రాఘవ కంటే ముందే మేనేజర్‌కి ట్రయల్ వేయించా. సైజ్ సరిపోయిందో లేదో ఆయనే చెక్ చేసుకున్నాడు.”
నరసింహం ముఖంలో నవ్వు నెమ్మదిగా పాకింది. “ఆ పెద్ద మొత్తం ఏమైంది?”
“మేనేజర్ లోపలున్నదంతా దానికే డిపాజిట్ చేశాడు.”
“క్యూలో నిలబడనన్న పిల్ల?”
“ఇప్పుడు మేనేజర్ ముందు వంగి నిలబడడం నేర్చుకుంది.”
“మరి ‘నేను ఎవరో తెలుసా’ అన్న పొగరు?”
“ఇరవై రోజుల్లో మేనేజర్‌కి దాని లోపలా బయటా అంతా తెలిసిపోయింది.”
నరసింహం తల వెనక్కి వాల్చి గోడకి ఆనించాడు.
“ఆధార్ లింక్ పెండింగ్ అన్నారుగా. ఇప్పుడు?”
“లింక్ అయిపోయింది. వేలిముద్రతో కాదు. మేనేజర్ తనదాన్ని దాని లోపలికి దూర్చి కలిపాడు. OTP కూడా అడగలేదు.”
“మరి రాఘవ గాడికి ఏం మిగులుతుంది? పాస్‌బుక్ ఒక్కటేనా?”
“పాస్‌బుక్ వాడి పేరు మీదే ఉంటుంది. లోపలి ఎంట్రీలన్నీ మేనేజర్ చేతి రాత.”
నరసింహం నవ్వు ఆపి కాస్త సీరియస్‌గా చూశాడు. “పోలీసోడితో ఆట అబ్బాయ్. జాగ్రత్త.”
“జాగ్రత్త దేనికి?” అన్నాడు సురేష్, తాపీగా. “రాఘవ నా ఫ్రెండే.”
నరసింహం చేతిలోంచి బీడీ జారి నేల మీద పడింది. తీసుకోలేదు. నోరు తెరుచుకుని అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“ఏంటీ? నీ ఫ్రెండా? నీ ఫ్రెండ్‌కి కాబోయే పెళ్లాన్ని… మేనేజర్ ముందు…” మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు. “అబ్బాయ్, నువ్వు మనిషివా ఇంకేమైనానా?”
“అది తనంతట తనే నడిచి వచ్చింది. సుధ ఎలా వచ్చిందో అలాగే. ఎవరినీ లాక్కొచ్చి ఆడించే అలవాటు నాకు లేదని మీకు తెలుసు,” అన్నాడు సురేష్. “రాఘవ సంగతీ, దాని సంగతీ, అదంతా ఒక పెద్ద కథ. ఇంకో రోజు చెప్తా. ఇప్పుడు మొదలుపెడితే మీ బీడీలన్నీ అయిపోతాయి.”
నరసింహం కిందికి వంగి బీడీ తీసుకుని ఊదాడు. ఇంకా తల అడ్డంగా ఊపుతూనే ఉన్నాడు.
“సరేలే. ఆ పిల్ల సంగతి తర్వాత,” అని నరసింహం కాళ్లు పైకి ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. “ఈ సుధ ఎలా మొదలైంది? మొదట్నుంచి చెప్పు. ఏదీ వదలకు.”
సురేష్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట మబ్బు ఇంకా కిందికి దిగినట్టుంది.
“మీ చెంప కథ విన్నప్పుడే మొదలైంది. ‘కాళ్ల దగ్గరికే తెస్తా’ అని అప్పుడే మీకు మాట ఇచ్చా కదా?”
“అవును,” అన్నాడు నరసింహం. తెలియకుండానే ఎడమ చెంప మీద చేయి వేసుకున్నాడు.
మూడు నెలల వెనక్కి. ఈ ఆఫీసే. ఈ బల్లే. ఒక మధ్యాహ్నం నరసింహం ఊగిపోతూ లోపలికి వచ్చాడు. చెంప ఎర్రగా కంది ఉంది. రద్దీ బస్సు. ఆ ఆడదాని వెనక ఎవడో చేయి వేశాడు. అది తల తిప్పి చూసేసరికి సరిగ్గా వెనకే నిలబడ్డ ముఖం తనది. అందరి ముందూ తనకి పడిన చెంపదెబ్బ, కండక్టర్ విజిల్ ఊది రోడ్డు మీదికి దింపేయడం. అంతా ఒకే గుక్కలో చెప్పాడు. ‘చేయి వేసింది ఎవడో, చెంప పగిలింది నాది’ అని పదే పదే అన్నాడు. సురేష్ అప్పుడు నవ్వలేదు. విని, ఒక్క మాట అన్నాడు.
“అప్పుడు మీరు నన్ను పిచ్చోడిలా చూశారు,” అన్నాడు సురేష్.
“పిచ్చోడివే అనుకున్నా. ఇంత పెద్ద ఊళ్లో దాన్ని ఎక్కడని వెతుకుతావు? దాని పేరు తెలియదు, ఇల్లు తెలియదు.”
“ఆ వారమే, గుర్తుందా? గాంధీనగర్ వైపు కొత్త కనెక్షన్ల సర్వేకి కారులో వెళ్తున్నాం. మీరు పక్క సీట్లో, కిటికీ అద్దం దించి బీడీ కాలుస్తున్నారు.”
“గుర్తు లేకుండా ఎలా ఉంటుంది.”
“మూడో వీధిలో ఒక ఇంటి గేటు దగ్గర ఒక ఆడది పాలవాడి దగ్గర గిన్నెలో పాలు పోయించుకుంటోంది. జడ వేయకుండా వదిలేసిన జుట్టు, పిర్రల కింది దాకా. కాటన్ చీర. నుదుట పెద్ద బొట్టు. మీరు నా భుజం పట్టుకుని లాగారు.”
“‘ఆపు అబ్బాయ్, అదే!’ అన్నా.”
“ఆపలేదు. కారు స్లో చేశా. మీరు సీట్లో కిందికి జారి అద్దం అంచు నుంచి చూశారు. పాలవాడు వెళ్లిపోయాక అది వెనక్కి తిరిగి గేటు గడియ పెట్టింది. అప్పుడు మీరు పళ్ల మధ్య ‘అదే ముండ’ అని గొణిగారు. మీ గొంతు వణికింది.”
నరసింహం ముక్కుతో దీర్ఘంగా గాలి పీల్చాడు. పాత కోపం, కొత్త సంతోషం రెండూ కలిసి అతని ముక్కుపుటాలు అదిరాయి.
“నాకు ఆమె కాదు, ఆ ఇంటి గోడ కనిపించింది,” అన్నాడు సురేష్. “గోడ మీద వైరుకి వేలాడుతూ మన SR బాక్స్. సాయంత్రం ఆఫీస్‌కి వచ్చి రిజిస్టర్ తీశా. కనెక్షన్ పాపారావు పేరు మీద. ఉద్యోగం బ్యాంకు క్యాషియర్. అంతే. ఆ ఒక్క లైన్ చాలు అనిపించింది.”
“అప్పుడే పందెం కాసుకున్నాం,” అన్నాడు నరసింహం.
“మీరు పందెం అనుకున్నారు. నేను కనెక్షన్ అనుకున్నా.”
“తర్వాత దాని గురించి నాకు తెలిసింది అంతా, అదే తన నోటితో చెప్పింది. పెళ్లయి ఇన్నేళ్లైనా పిల్లలు లేని ఇల్లు. మొగుడికి బ్యాంకే లోకం. పొద్దున తొమ్మిదికి లంచ్ బాక్స్ పట్టుకుని వెళ్తాడు. రాత్రి ఏడింటికి ఇంటికి వస్తాడు. టీవీలో న్యూస్ చూస్తాడు, తింటాడు, మంచం ఎక్కగానే గురక పెట్టి నిద్రపోతాడు. మంచం మీద కూడా వాడి పని అయిదు నిమిషాల్లో తేలిపోతుంది. ఇంట్లో ఆమెతో పగలంతా మాట్లాడేది టీవీ ఒక్కటే. సీరియళ్లు, పాత సినిమాలు, వంట ప్రోగ్రాములు. ఇంటి గోడల మధ్య ఇంకో మనిషి గొంతు అదే.”
“అది నీకు అప్పుడు తెలియదు కదా.”
“తెలియదు. నాకు తెలిసింది ఒక్కటే. ఆ ఇంటికి లోపలికి వెళ్లే ఒకే ఒక్క వైరు నా చేతిలో ఉంది. ఆ వైరే పట్టుకున్నా. పాపారావు బ్యాంకులో ఉండే టైమ్‌లోనే, పదకొండు నుంచి నాలుగు దాకా, ఆ ఇంటి సిగ్నల్ ఆఫ్. సాయంత్రం వాడు గేటు తీసే టైమ్‌కి మళ్లీ ఆన్.”
నరసింహం నవ్వుతూ తల గోక్కున్నాడు. “దొంగ లంజకొడుకువి నువ్వు.”
“మొదటి రెండు మూడు రోజులు అది మొగుడికే చెప్పింది. వాడు కౌంటర్ దగ్గర్నుంచి, ‘నేను కౌంటర్‌లో డబ్బులు లెక్కపెడుతున్నానే, మాట్లాడే టైమ్ లేదు. నువ్వే కాల్ చెయ్ వాళ్లకి’ అన్నాడంట. బిల్లు మీద ఉన్న నంబర్ చూసి చేసింది. ఆ నంబర్‌కి ఏ కాల్ వచ్చినా ఎత్తేది నేనే.”
“మొగుడే దారి చూపించాడన్నమాట.”
“దారి వాడే చూపిస్తాడు. ఎప్పుడూ. వాడికే తెలియదు, అంతే.”
“మొదటి కాల్‌లో ఏం అంది?”
“‘సార్, మా ఇంట్లో మధ్యాహ్నాలు కేబుల్ రావట్లేదండీ.’ మెత్తటి గొంతు. ప్రతి మాట చివర ‘అండీ’. నేను ‘ఇప్పుడే చూస్తాం మేడమ్’ అని, ఐదు నిమిషాల్లో సిగ్నల్ ఇచ్చా. మర్నాడు మళ్లీ కట్. మళ్లీ కాల్. ఇలా పది రోజులు. పది రోజుల్లో ఆ గొంతు నా నంబర్‌కి అలవాటైంది.”
“తర్వాత నిజంగానే వాన వచ్చింది. మూడు రోజులు కుండపోత. గాంధీనగర్ రోడ్‌లో రెండు స్తంభాలు కూలిపోయాయి. వైరు తెగి కాలవలో పడింది. ఈసారి కట్ నేను చేయలేదు. కానీ బాగు చేయడానికి తొందర కూడా పడలేదు.”
“ఆ పిల్ల ఊరుకుందా?”
“పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా ఫోన్ చేస్తూనే ఉంది. ఎనిమిది సార్లు, పది సార్లు. ప్రతి కాల్‌కీ గొంతు ఇంకో మెట్టు ఎక్కింది. ‘ఎప్పుడు వస్తారు సార్? రెండు రోజులైంది. ఇంట్లో ఒక్కదాన్నే ఉంటా. టీవీ కూడా లేకపోతే ఎలా?’ నేను ‘చూస్తున్నాం మేడమ్, లైన్‌మేన్ బయల్దేరాడు’ అన్నా. ఎవడూ బయల్దేరలేదు. వాళ్లని నేనే వేరే వీధిలో పనికి పెట్టా.”
నరసింహం బీడీ కొరికాడు. “తర్వాత?”
“మూడో రోజు అది అరిచింది. నిజంగా అరిచింది. అప్పుడు నేను అన్నా, ‘మీరు అరుస్తున్నా, మీ వాయిస్ బాగుంది మేడమ్.’”
నరసింహం చప్పట్లు కొట్టాడు. “అబ్బ! ఆ మాట అనేశావా? ఆ టైమ్‌లో?”
“అనేశా. అవతల ఒక సెకను నిశ్శబ్దం. తర్వాత, ‘ఏం మాట్లాడుతున్నారు మీరు? సిగ్గు లేదా? మా ఆయనకి చెప్తా. ఆయన బ్యాంకులో ఉంటారు, మీ సంగతి చూస్తారు.’ కట్. రెండు నిమిషాల తర్వాత మెసేజ్ పంపి చూశా. ఒక్క టిక్కే. నంబర్ బ్లాక్.”
“ఇక్కడితో అయిపోయింది అనుకుంటా నేనైతే.”
“నేను కూడా ఆ రాత్రి ఒక గంట అనుకున్నా.”
“మొగుడికి చెప్పిందా?”
“చెప్పలేదు. చెప్తే ‘ఆ మాట ఎందుకు అన్నాడు, నువ్వు ఏమన్నావు’ అని వాడు అడుగుతాడు. ఆ ప్రశ్నకి దాని దగ్గర జవాబు లేదు.” సురేష్ కాసేపు ఆగాడు. “ఆ రాత్రి మొగుడు పడుకున్నాక అది పూజ గదిలో కూర్చుని ఏడ్చిందంట. ‘నేను ఏం తప్పు చేశా?’ అని తనని తాను అడుక్కుంటూ. ఈ సంగతి చాలా రోజుల తర్వాత దాని నోటి నుంచే విన్నా.”
నరసింహం ఈసారి నవ్వలేదు.
“మరి నువ్వు? వేరే నంబర్ నుంచి చేశావా?”
“ఫోన్ లేదు. SMS లేదు. మర్నాడు పొద్దునే నేనే దగ్గరుండి స్తంభం నిలబెట్టించా. కొత్త వైరు లాగించా. ఆ ఇంటి బాక్స్‌కి ఫుల్ సిగ్నల్. ఆ తర్వాత ఆ కనెక్షన్ ఒక్క సెకను కూడా కట్ అవ్వలేదు.”
“అదేంటి? వేడి మీద ఉన్నప్పుడే బేరం తెంపాలి. నువ్వు బస్తా తూకం దగ్గరే వదిలేశావు.”
“బాక్స్ ఎంత బాగా పనిచేస్తే ఆ ఇల్లు అంత నిశ్శబ్దం,” అన్నాడు సురేష్. “ఫిర్యాదు లేదు అంటే ఫోన్ చేయడానికి సాకు లేదు. టీవీ మోగుతూనే ఉంది. కానీ ఆ ఇంట్లో దానితో మాట కలిపే మగ గొంతు లేదు. మొగుడు ఏడింటికి వచ్చి న్యూస్ పెట్టుకుంటాడు. ఆ గొంతు దానికి సరిపోలేదు. తను అరిచి తిడుతున్నప్పుడు కూడా ‘మీ గొంతు బాగుంది’ అన్న మగాడు ఒకడు ఉన్నాడు. ఆ మాట దాని చెవిలో తిరుగుతూనే ఉంది. నేను ఏమీ చేయాల్సిన పని లేదు. ఎదురుచూడడమే పని.”
“ఎన్ని రోజులు?”
“నెల చివరి దాకా. బిల్లు టైమ్ వచ్చింది. బిల్లు ఎంతో అడగడానికి అది నా నంబర్ అన్‌బ్లాక్ చేసింది.”
నరసింహం ముందుకి వంగాడు. “ఫోన్ చేసిందా?”
“చేసింది. నేను ఎత్తగానే బిల్లు మాట కాదు. మొదటి మాట, ‘సారీ సార్. ఆ రోజు నేను అలా మాట్లాడకూడదు.’ తర్వాతే బిల్లు.”
“ఆడది ముందుగా సారీ చెప్పిందంటే సగం బేరం కుదిరినట్టే,” అన్నాడు నరసింహం.
“నేను ‘పర్వాలేదు మేడమ్. వానలు, మీరు ఇంట్లో ఒక్కరే, కోపం రావడం సహజం’ అన్నా. బిల్లు ఎంతో చెప్పా. ఇంకేమీ అనలేదు. ఆ ‘వాయిస్’ మాట మా ఇద్దరిలో ఎవరూ మళ్లీ ఎత్తలేదు. కానీ ఫోన్ పెట్టే ముందు ఇద్దరికీ ఆ మాట గుర్తుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.”
“ఆ తర్వాత?”
“ఆ తర్వాత నుంచి అదే చేయడం మొదలుపెట్టింది. మొదట ఫోటోలు. టీవీ స్క్రీన్ ఫోటో తీసి ‘ఈ ఛానల్ ఏ నంబర్ సార్?’ అని. తర్వాత బాల్కనీలోంచి వాన ఫోటో, ‘మళ్లీ స్తంభాలు పడవు కదా’ అని. తర్వాత గుమ్మం ముందు వేసిన ముగ్గు ఫోటో, ఏ కారణం లేకుండా. తర్వాత కాల్స్. మధ్యాహ్నాలు మాత్రమే. మొగుడు కౌంటర్‌లో ఉన్నప్పుడు. పది నిమిషాలు, అరగంట, తర్వాత గంట.”
“ఏం మాట్లాడేది అంతసేపు?”
“ఏదైనా. కూర ఏం వండిందో. పక్కింటావిడ ఏమందో. సీరియల్‌లో అత్తగారు ఏం చేసిందో. మొగుడి గురించి కూడా. ‘ఆయనకి అసలు టైమే ఉండదండీ’, ‘ఆయన అలిసిపోయి వస్తారు పాపం’. నేను ‘అవునా’ అంటా, ‘ఆహా’ అంటా. వింటా. ఒక్క రోజు కూడా వాడి గురించి ఒక్క చెడ్డ మాట అనలేదు.”
“ఎందుకు? మొగుడిని తక్కువ చేస్తే ఆడది దగ్గరికి వస్తుంది కదా.”
“తిడితే మొగుడి తరపున వాదిస్తుంది,” అన్నాడు సురేష్. “వింటే, తనే తిట్టుకుంటుంది. నేను కావాల్సింది రెండోది.”
నరసింహం అద్దాలు తీసి పంచె కొంగుతో తుడిచి మళ్లీ పెట్టుకున్నాడు.
“అలాంటి ఒక మధ్యాహ్నమే మీ బస్సు సంగతి దాని నోటి మీదికి వచ్చింది,” అన్నాడు సురేష్.
నరసింహం గబుక్కున నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
“ఏదో మాటల మధ్యలో, బస్సుల్లో రద్దీ గురించి మాట వచ్చింది. అప్పుడు అది గొంతులో పొగరుతో చెప్పింది, ‘మీకు తెలుసా సార్, ఆ మధ్య బస్సులో ముసలాడి చెంప పగలగొట్టా.’”
“ముసలాడా!” నరసింహం పిడికిలితో చెక్క మీద గుద్దాడు. బూడిద చెదిరింది. “ఆ ముండకి నేను ముసలాడినా? గోడౌన్‌లో ఆ ముసలాడి కిందే కదా కాళ్లు జాపింది!” తిడుతూనే అతని పొట్ట నవ్వుతో ఎగిరెగిరి పడింది.
“అది నవ్వుతూ చెప్పింది. ఏదో పరీక్షలో ఫస్ట్ వచ్చినట్టు. నేను అడిగా, ‘అప్పుడు ఏం అనిపించింది?’ అని.”
“ఏమంది?”
“‘కోపం. అంతే.’ ఆ ‘అంతే’ దగ్గర గొంతు కొంచెం జారింది. నేను వదిలేశా. మళ్లీ అడగలేదు. వేరే మాటలోకి వెళ్లిపోయా.”
“కోపం అంట,” గొణిగాడు నరసింహం. “దాని పిర్రలు పిసికింది ఎవడో పక్కనోడు. వెనక్కి తిరిగేసరికి దానికి కనిపించింది నా ముఖం. కోపం ఎవడి మీదో, దెబ్బ నా చెంపకి.”
“ఆ సంగతి దానికి ఇప్పటికీ తెలియదు. నేనూ చెప్పలేదు. నాలుగైదు రోజులు ఆ ఊసే లేదు. తర్వాత ఒక రోజు, నేను ఏమీ అడగకుండానే, అదే మళ్లీ ఆ మాట తీసింది. ‘అంత గట్టిగా కొట్టానని నాకే తెలియలేదు సార్. ఆ రోజంతా చేయి చురుక్కుమంటూనే ఉంది.’”
నరసింహం దగ్గు వచ్చేదాకా నవ్వాడు. పాత దెబ్బ గుర్తొచ్చినట్టు బుగ్గ తడుముకున్నాడు. “దాని చేయి చురుక్కుమందా? నా బుగ్గ రెండు రోజులు వాచి ఉంది! బీడీ పెదవికి ఆనించలేకపోయా. లంజ… దెబ్బ కొట్టింది అదే, నొప్పి కూడా దానిదే అంట.”
“ఇంకో వారం. మళ్లీ ఆ మాటే. ఈసారి గొంతు దాదాపు గుసగుసే. ‘ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఆ చేయి గుర్తొచ్చింది సార్. కోపంతోనే అనుకున్నా.’”
నరసింహం నవ్వు సగంలో ఆగింది. “ఏ చేయి?”
“దాని చేయే. మీ చెంప మీద పడిన అరచేయి. ఇంట్లో గిన్నెలు కడుగుతున్నా, చీర ఆరేస్తున్నా ఆ చురుకు, ఆ చప్పుడు దానికి గుర్తొస్తూనే ఉన్నాయి. ‘కోపంతోనే అనుకున్నా’ అంది. ‘కోపమే’ అనలేదు. ‘అనుకున్నా’ అంది.”
నరసింహం టేబుల్ అంచు పట్టుకుని పొట్ట కదిలేలా నవ్వాడు. “హహ్హ! నా చెంపని తలుచుకుంటూ ఆ అరచేయి ఇంట్లో ఎక్కడెక్కడ తిరిగిందో! చురుకు చల్లార్చుకోవడానికి లంగా లోపలికే దూరి ఉంటుంది. కొట్టిన చేతికే దురద పుట్టిందన్నమాట.”
సురేష్ జవాబు ఇవ్వలేదు. అవసరం లేదు.
“చివరిసారి ఆ మాట వచ్చినప్పుడు అది నవ్వలేదు,” అన్నాడు. “మధ్యాహ్నం మూడు దాటింది. కిటికీ అవతల సన్నగా వాన మొదలైంది. చాలాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత, ‘మగవాళ్లు ఇలా ఉంటారు సార్. నన్ను కూడా అలాగే చూస్తారేమో అని భయం.’”
నరసింహం తిట్టలేదు. బీడీని చూపుడు వేలికీ బొటనవేలికీ మధ్య నలిపాడు.
“ఆ రోజు నువ్వేమన్నావు?”
“‘చూసేవాళ్లని ఆపలేం మేడమ్. ఏ చూపుకి మీరు తల ఎత్తాలో అది మాత్రం మీ చేతుల్లోనే ఉంటుంది’ అన్నా. అంతే. దానికి ధైర్యం చెప్పలేదు. భయం తప్పు అనలేదు.”
“భయమంట,” అన్నాడు నరసింహం చివరికి, గొంతులో కసి కలిసిన మెచ్చుకోలు. “భయం ఉన్న ఆడది గోడౌన్‌లో పిర్రలు అలా వెనక్కి తోస్తుందా?”
“భయం పై పొర మాత్రమే. దాని కిందే మిగతాదంతా ఉంది. పై పొర ఒలిచే పని నాది కాదు. అది తన వేళ్లతోనే ఒలుచుకోవాలి. నేను వేచి ఉండడమే.”
“సరే, చెంప కథ అయిపోయింది. మరి ఆ ‘మాస్టర్’ పిలుపు ఎప్పుడు వచ్చింది?” అడిగాడు నరసింహం.
“ఆ తర్వాతే సినిమా,” అన్నాడు సురేష్. “ఒక మధ్యాహ్నం కాల్ చివర్లో అన్నా, ‘ఈ రోజు మూడింటికి మన లోకల్ మూవీ ఛానల్‌లో Slave అని ఒక సినిమా వేస్తున్నాం మేడమ్. ఖాళీగా ఉంటే చూడండి.’”
“నువ్వే వేశావా?”
“ఆ ఛానల్ నాది. ఏ సినిమా ఎప్పుడు పడాలో నా ఆఫీస్ కంప్యూటర్ చెప్తుంది. ఆ రోజు మూడింటికి ఆ సినిమా పడేలా నేనే పెట్టా. ఆ ఒక్క ఇంటి కోసం.”
నరసింహం నోరు తెరిచి మూశాడు.
“చూసింది. పూర్తిగా చూసింది. చూసి మనసులో ‘ఛీ’ అనుకుందంట. అదీ తర్వాతెప్పుడో ఒప్పుకుంది.”
“తర్వాత?”
“తర్వాత ఏమీ లేదు. పది రోజులు. ఫోన్ లేదు. మెసేజ్ లేదు. ఫోటో లేదు. ముగ్గు లేదు.”
“భయపెట్టేశావు,” అన్నాడు నరసింహం. “బేరం మధ్యలో రేటు పెంచితే కస్టమర్ కొట్టు వదిలి వెళ్లిపోతాడు.”
“నేను కూడా ఒక్కో రోజు వేళ్ల మీద లెక్కపెట్టా. అయినా నేను చేయలేదు. ఆ పది రోజులూ దానికి బోర్. ఇల్లు ఖాళీ. టీవీలో ఏ ఛానల్ పెట్టినా ఆ సినిమాలోని సీన్లే కళ్ల ముందు తిరుగుతున్నాయి. మాట్లాడే గొంతు లేదు. ఒంట్లో ఏదో నీరసం. ఇవన్నీ తర్వాత అదే చెప్పింది. పదకొండో రోజు మధ్యాహ్నం నేను ఒక్క మాట పంపా.”
సురేష్ ఫోన్ తీసుకుని స్క్రీన్ చూడకుండానే చెప్పాడు. ఆ మెసేజ్‌లు అతనికి నోటికే వచ్చు.
నేను: Hi
సుధ: Hi
“రెండు నిమిషాల్లో జవాబు,” అన్నాడు.
నేను: నా ఫేవరెట్ మూవీ. బాగుందా?
సుధ: బాగుంది సార్. కొంచెం కొత్తగా ఉంది. ఆ అమ్మాయి అన్నిటికీ ఎలా ఒప్పుకుందో నాకు అర్థం కాలేదు. కానీ మధ్యలో ఆపాలనిపించలేదు ?
“ఆఫీస్‌లో ఒక్కడినే కూర్చుని పెద్దగా నవ్వా. ‘ఛీ’ అనుకున్న మనిషి, ‘ఆపాలనిపించలేదు’ అని రాసింది. అది కూడా మర్యాదగా. స్మైలీ పెట్టి.”
నేను: నీకు నచ్చితే నేను మాస్టర్‌ని అవ్వాలనుకుంటా.
సుధ: మాస్టరా? ఏ మాస్టర్ సార్? అర్థం కాలేదు ?
“‘మీరు’ వదిలి ‘నువ్వు’ అన్నది ఆ మెసేజ్‌లోనే మొదటిసారి,” అన్నాడు సురేష్. “అది దాన్ని పట్టించుకోలేదు. ‘మాస్టర్’ మాట దగ్గరే ఆగిపోయింది.”
“నువ్వేం చెప్పావు?”
“ఏమీ చెప్పలేదు. జవాబు ఇవ్వలేదు. రెండు రోజులు నా వైపు నుంచి ఒక్క మెసేజ్ లేదు. మూడో రోజు మధ్యాహ్నం అదే ‘Hi’ పంపింది. నా ఫోన్ ఆఫ్. కావాలనే ఆఫ్ చేసి డ్రాయర్‌లో పెట్టా. దాని స్క్రీన్ మీద ఒకటే టిక్కు. రెండోది పడదు.”
నరసింహం కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. “ఎన్ని రోజులు?”
“నాలుగో రోజు కూడా ఆఫ్. ఆ రెండు రోజులూ అది ఆ ఒక్క టిక్కుని ఎన్నిసార్లు తెరిచి చూసుకుందో నాకు తెలియదు. తెలియాల్సిన పని కూడా లేదు.”
“మరి అయిదో రోజు?”
“అయిదో రోజు మధ్యాహ్నం డ్రాయర్ తెరిచి ఫోన్ ఆన్ చేశా. నెట్ రాగానే ఆ పాత ‘Hi’ వచ్చి పడింది. దాని పక్కన రెండో టిక్కు కూడా పడి ఉంటుంది, అవతల దాని చేతిలోని ఫోన్‌లో. పది నిమిషాలు ఆగలేదు. ఇంకోటి వచ్చింది.”
సురేష్ మాట ఆపి ఊపిరి తీసుకున్నాడు. అతని గొంతు ఇప్పటిదాకా ఉన్న వేగంతో కాకుండా, ఒక్కో మాట కొలిచి వదిలినట్టు వచ్చింది.
సుధ: Hi master
నరసింహం ఏమీ అనలేదు. బీడీ వేళ్ల మధ్య ఆరిపోయింది.
“ఆ రెండు మాటలు చూసి ఈ కుర్చీలోనే కూర్చుని ఉన్నా,” అన్నాడు సురేష్. “పెద్ద అక్షరం కూడా లేదు. చిన్న m. ఆ పిలుపు నేను దానికి నేర్పలేదు. అర్థం కాలేదని రాసిన మనిషి, అయిదు రోజులు ఆలోచించుకుని, తనే ఆ మాట కీబోర్డ్ మీద కొట్టింది.”
అతని ఛాతీ ఆ జ్ఞాపకానికే నిండింది. పెదవి చివర మాత్రం కదిలింది.
“ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది. కనెక్షన్ ఇచ్చేది నేను కాదు. స్విచ్ దాని చేతిలో ఉంది. నేను బాక్స్ ఆన్ చేసి, సిగ్నల్ వచ్చేదాకా పక్కన నిలబడ్డా. అంతే.”
“తర్వాత?” నరసింహం గొంతు బొంగురుగా వచ్చింది. “రాత్రుళ్లు ఎప్పుడు మొదలయ్యాయి అబ్బాయ్? ఆ అర్ధరాత్రి మెసేజ్‌లు…”
టేబుల్ మీద సురేష్ ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ మీద ‘లైన్‌మేన్’.
సురేష్ ఎత్తాడు. అవతల గొంతు ఆయాసపడుతోంది. వెనక వాహనాల హారన్లు.
“సార్, మెయిన్ రోడ్ దగ్గర జంక్షన్ బాక్స్ కాలిపోయింది, సగం ఊరికి కేబుల్ పోయింది, మీరు రావాలి.”
సురేష్ లేచి నిలబడ్డాడు. టేబుల్ డ్రాయర్‌లోంచి బైక్ తాళం తీశాడు.
“వస్తున్నా.”
ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని, షట్టర్ కింద వంగి, బయటి మబ్బులోకి నడిచాడు.
ఆకాశం నిండా మబ్బు. వాన పడేలా లేదు, ఎండ వచ్చేలా లేదు. మెయిన్ రోడ్డు మీద ఆటోలు కూడా పలచగానే తిరుగుతున్నాయి. పాల బండి ఒకటి గంట మోగించుకుంటూ మలుపు తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
SR కేబుల్ ఆఫీస్ షట్టర్ సగం దాకా లేచి ఉంది. లోపల లలిత కుర్చీ ఖాళీ. ఎర్ర లెడ్జర్ ఆమె డ్రాయర్‌లో పెట్టి తాళం వేసి ఉంది. టేబుల్ మీద మూత విప్పిన రెండు సెట్‌టాప్ బాక్సులు, వాటి పక్కన స్క్రూడ్రైవర్. ఆదివారం ఫిర్యాదులు లైన్‌మేన్ల ఫోన్లకే వెళ్తాయి.
సురేష్ టేబుల్ వెనక కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. ఫ్లాస్కులోంచి టీ గ్లాసులో పోసుకున్నాడు. టేబుల్ మీద పెట్టిన ఫోన్ స్క్రీన్ మీద ఒక వీడియో మొదటి సెకనులోనే ఆగి ఉంది.
షట్టర్ కింద నుంచి ఒక బట్టతల వంగి లోపలికి దూరింది. తెల్ల మీసం. ముక్కు మీద మందపాటి అద్దాలు. నడుముకి బిగించిన పంచె. వేళ్ల మధ్య సగం కాలిన బీడీ. నరసింహం. అరవై ఏళ్ల ఒళ్లు, అయినా అడుగులో తొందర తగ్గలేదు.
“ఏంటి అబ్బాయ్, ఆదివారం తెల్లారకముందే రమ్మని ఫోన్. ఈ రోజు గోడౌన్‌లో తూకం వేసే కుర్రాడికి కూడా సెలవు ఇచ్చా,” అంటూ గోడ పక్కన బల్ల మీద కూలబడ్డాడు.
“కూర్చోండి. టీ తాగండి. తర్వాత ఇది చూడండి.”
సురేష్ ఫోన్‌ని అతని వైపు జరిపాడు.
నిన్న రాత్రి బ్రాంచ్ మేడ మీద ఫంక్షన్. స్టోర్ రూమ్‌లో వేలాడిన మసక బల్బు. మూలన నిలబడి తనే తీసిన అసలు కాపీ ఇది. సుబ్బారావు పాట అతికించి ఊరంతా తిప్పకముందుది.
నరసింహం అద్దాలు ముక్కు చివరికి జార్చి స్క్రీన్ దగ్గరికి వంగాడు. మొదట ఒక టేబుల్ అంచు. తర్వాత దాని మీద వంగిన ఒక నడుము. తర్వాత ఆ నడుము కిందికి పాకిన నల్లని జుట్టు.
పెదవి దగ్గరికి ఎత్తిన బీడీ అంగుళం దూరంలో కదలకుండా ఉండిపోయింది.
“ఈ జుట్టు… ఈ వంపు…”
“సుధ.”
నరసింహం గొంతులోంచి గురగురమని ఒక శబ్దం వచ్చింది. బల్ల మీంచి సగం లేచాడు.
“అబ్బాయ్, దీన్ని మొదట దెంగింది నేనే కదా? గోడౌన్‌లో నా మొడ్డ కింద ఎలా మూలిగిందో గుర్తుందా?”
“మీరే.”
వీడియో ముందుకి కదిలింది. టేబుల్ వెనక ఒక గళ్ల చొక్కా నిలబడి ఉంది. పొట్ట మీద బిగిసిన బెల్టు. రంగు వేసిన జుట్టు. దాని పక్కనే ఒక తెల్ల చొక్కా, కళ్లజోడు, నెరిసిన కణతలు.
నరసింహం కళ్లు చిట్లించాడు. “ఆగాగు. ఈ పొట్టోడు… సుబ్బారావు గాడు కదా? సరుకు డబ్బులు జమ చేయడానికి బ్రాంచ్‌కి వెళ్తే కౌంటర్ పక్కన జిడ్డు నవ్వుతో నిలబడేవాడు.”
“వాడే.”
“పక్కన ఆ తెల్ల చొక్కా? మేనేజర్ శ్రీనివాసమూర్తి! నా ఫిక్స్‌డ్ డిపాజిట్ రసీదు మీద సంతకం పెట్టిన చేయి అది.” అతని ముక్కు స్క్రీన్‌కి తగిలేంత దగ్గరైంది. “యాభై దాటిన మనిషి. బ్యాంకులో అందరికీ పద్ధతులు చెప్తాడు. వీడు కూడా ప్యాంటు విప్పి నిలబడ్డాడా!”
స్క్రీన్ మీద వేలు పెట్టి గుచ్చాడు నరసింహం. “మరి ఈ వీడియోలో ఏంటి ఇది? ఆ పతివ్రత లంజ ఇప్పుడు ఊళ్లో అందరి దగ్గరా దెంగించుకుంటోందా?”
“తొందర పడకండి,” అన్నాడు సురేష్, టీ గ్లాసు కింద పెడుతూ. “సరిగ్గా చూడండి. వాళ్లిద్దరికీ దొరికింది నాలుగు నాలుగు తోపులే. దించారు, మధ్యలో మొగుడు తలుపు తట్టాడు, తీసేశారు. ఒక్కడూ లోపల నిలబడలేదు. కార్చింది కూడా దాని జుట్టులోనే. వెనక నుంచి ఆపకుండా దెంగి, అది వణికి కార్చుకునేదాకా వదలని మొదటి మొడ్డ ఇప్పటికీ మీదే.”
నరసింహం వెనక్కి వాలాడు. ముఖం మీద ముడతలన్నీ ఒకేసారి విచ్చుకున్నాయి. తొడ మీద అరచేత్తో చరుచుకుని నవ్వాడు.
“హా! అలా చెప్పు. గుండె జారిపోయింది అనుకో.”
అతను మీసం కొసని వేళ్లతో పట్టి పైకి మెలి తిప్పాడు. కళ్లు స్క్రీన్ మీదే.
“నా చెంప పగలగొట్టిన చేయి, నా మొడ్డ పట్టుకుని ఊపింది. అదీ నా పగ. మిగతా వాళ్లకి ఎంగిలి మెతుకులే.”
సురేష్ ఏమీ అనలేదు. చిన్నగా నవ్వి టీ ఒక గుక్క తాగాడు.
“కొత్త బియ్యం బస్తా కుట్టు విప్పింది నా చేయి,” అన్నాడు నరసింహం, బీడీ మళ్లీ వెలిగిస్తూ. “వీళ్లు పైనుంచి దోసెడు తీసి నోట్లో వేసుకుని రుచి చూశారు. అంతే.”
“రుచి చూసినవాడు మళ్లీ కొట్టుకి వస్తాడు కదా.”
“వస్తారు. ఈ బ్యాంకోళ్లు ఎప్పుడూ బేరం దగ్గరే నిలబడతారు. త్రాసు దాకా రారు. చేతులు నలుపుకోవడం, జిప్ వేసుకోవడం, ఇంటికి.”
అతను పొగ వదిలి ఇంకా దగ్గరికి వంగాడు. “ఒక మాట చెప్తా విను. మంచి సరుకు గోడౌన్‌లో ఉంటేనే దానికి ధర. సంతలో పరిస్తే ప్రతివాడూ వేలు పెట్టి పిసికి చూస్తాడు. ఒక్కడూ కొనడు.”
“సంతలో పరిచేది నేను కాదు,” అన్నాడు సురేష్. “ఎవడికి ఎంత చూపించాలో, ఎంత దగ్గర నిలబెట్టాలో, అది నేను వేసే తూకం. వాళ్ల చేతికి ఎంత అందాలో కూడా నేనే తేల్చా.”
నరసింహం తల ఊపాడు. ఒప్పుకున్నట్టు కాదు. శభాష్ అన్నట్టు.
వీడియోలో ఆమె తల ఒక్క అంగుళం పక్కకి తిరిగింది. జుట్టు ముఖం మీద పరదాలా పడి ఉంది. కళ్లు కనిపించవు. జుట్టు సందులోంచి తెరిచిన పెదాలు మాత్రమే బల్బు వెలుగుకి మెరిశాయి.
“చూడు దాని నోరు ఎలా తెరుచుకుందో,” అన్నాడు నరసింహం. గొంతు తగ్గింది. “పూజ చేసే నోరు అది, ఇప్పుడు మొడ్డలకి గుడి అయిపోయింది.”
సురేష్ వీడియో ఆపేశాడు. స్క్రీన్ నల్లబడింది. నరసింహం చేయి ఫోన్ వైపు చాపి గాల్లోనే ఉండిపోయింది, ఇంకో సెకను చూడనివ్వమన్నట్టు.
“ఇంత మంచి పతివ్రతని ఇక్కడి దాకా ఎలా తెచ్చావు అబ్బాయ్? అసలు ఆ సుబ్బారావు గాడు ఇందులో ఎందుకున్నాడు, ఎలా ఒప్పుకున్నాడు?”
“సుబ్బారావుకి ఒప్పుకోవడానికి ఏముంది,” అన్నాడు సురేష్. “దూల వాడిది. మేనేజర్ చిటికె వేస్తే చాలు, లాలాజలం మింగుకుంటూ వెనకే వస్తాడు. నా పేరు కూడా వాడి చెవిన పడలేదు.”
అతను కుర్చీలో ముందుకి జరిగాడు.
“ఇంకో సంగతి. వాడి పెళ్లాం కూడా మన ఆటలోనే ఉంది. అందుకే బలి ఇచ్చే ముందు గొర్రెని మేపినట్టు వాడిని మేపుతున్నా.”
నరసింహానికి టీ పొలమారింది. దగ్గి, మోచేత్తో మీసం తుడుచుకున్నాడు.
“ఏంటీ? వాడి పెళ్లామా? పేరేంటి?”
“కమల. నలభై మూడు.”
నరసింహం ఈల వేశాడు. సన్నగా, పొడవుగా.
“నలభై మూడు అంటే ముగ్గిన మామిడి పండు. బొటనవేలితో కొంచెం నొక్కితే చాలు, తొడిమ దగ్గర్నుంచి రసం కారుతుంది.”
“ఇన్నాళ్లూ కోసేవాడు లేడు. చెట్టుకే వేలాడుతోంది.”
“ఎందుకు లేడు? మొగుడు ఉన్నాడు కదా. వాడి కర్ర అంత పొట్టిదా? తోటలో పండు అందకపోతే…”
“అందుకే నిచ్చెన వేసి మనం కోస్తున్నాం.”
నరసింహం బల్ల మీద చరిచి నవ్వాడు. బీడీ బూడిద పంచె మీద రాలింది. దులుపుకోలేదు.
“మరి ఆ తోటకి కాపలా ఎవడు?”
“కంచె వాడే. గేటు తాళం మాత్రం కమల కొంగుకి కట్టి ఉంది. తీసింది కూడా తనే.”
“అంత ఒళ్లున్న ఆడది, అలాంటి మొగుడితో,” అన్నాడు నరసింహం, తల అడ్డంగా ఊపుతూ. “పూకు చెరువు ఎండిపోయి నేల పగుళ్లిచ్చి ఉంటుంది. నా బోరు దించితే నీళ్లు ఉబికి పైకి వస్తాయి.”
“ముసలి బోరు మీది, లోతుకి దిగుతుందా?”
“అబ్బాయ్. బోరు పాతదైనా పైపు ఇంకా తుప్పు పట్టలేదు. ఎంత లోతుకి దిగిందో గోడౌన్ పరుపుని అడుగు.” అతను చూపుడు వేలు గాల్లో ఊపాడు. “పాత రోలుకే దంపుడు బాగా పడుతుంది. ఈ కుర్రాళ్లకి ఆ సంగతి తెలియదు. గోడకి ఆనించి, జుట్టు పట్టుకుని వెనక నుంచి దంచాలి. ఆ అరుపులు వినాలని ఉంది.”
“కావాలంటే తర్వాత పిలిపిస్తా.”
“మీ పొత్రం అరవై ఏళ్లది. రాయి అరిగిపోయి ఉంటుంది.”
“అరిగిన పొత్రమే పిండి మెత్తగా నూరుతుంది. కొత్త రాయి గరుకు. రోలుకి గాట్లు పెడుతుంది. ఆ ఆడదానికి కావాల్సింది ఓపికగా తిరిగే రాయి,” అని నరసింహం కనుబొమ్మలు ఎగరేశాడు.
అతను బీడీ పెదవి మీంచి తీసి వేళ్ల మధ్య తిప్పాడు.
“వాడు వీధిలో మీసం తిప్పుకుంటూ తిరుగుతాడు. వాడి పెళ్లాం పూకు మన చేతుల్లో ఉంది. హహ్హ.”
ఇద్దరూ నవ్వారు. ఖాళీ ఆఫీస్‌లో ఆ నవ్వు గోడలకి తగిలి తిరిగి వచ్చింది.
“మామిడి తోట పట్టా వాడి పేరు మీద,” అన్నాడు నరసింహం, కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “కాయలు మాత్రం మన బుట్టలో.”
“ఇంకా ఎవరెవరు ఉన్నారు నీ పుస్తకంలో?” అన్నాడు నరసింహం. “నీ ముఖం చూస్తే ఇంకోటి దాచావని తెలుస్తోంది.”
సురేష్ వెంటనే జవాబు చెప్పలేదు.
“ఇరవై రోజుల క్రితం లోన్ పని మీద మేనేజర్ దగ్గరికి వెళ్లా. ఊరి చివర కొత్త కాలనీకి లైన్లు లాగాలి. డబ్బు కావాలి. క్యాబిన్‌లో కూర్చుని పేపర్ల మీద సంతకాలు పెడుతున్నా. బయట హాల్లోంచి ఒక ఆడపిల్ల గొంతు.”
“ఎవరు?”
“సిరీష. ఇరవై ఎనిమిది. రాఘవకి కాబోయే పెళ్లాం.”
నరసింహం బీడీ గాల్లో ఆగింది. “security vadi పిల్లా?”
“వినండి. పెళ్లి షాపింగ్ కోసం పెద్ద మొత్తం విత్‌డ్రా చేయడానికి వచ్చింది. కౌంటర్‌లో వాడు స్లిప్ వెనక్కి ఇచ్చాడు. ‘మేడమ్, మీ అకౌంట్‌కి ఆధార్ లింక్ పెండింగ్ ఉంది. అది అయ్యేదాకా ఇంత అమౌంట్ ఇవ్వలేం. అటు క్యూలో నిలబడండి, ఫారం ఇస్తారు’ అన్నాడు.”
“క్యూలో నిలబడిందా?”
“నిలబడలేదు. చెప్పులు టకటకలాడించుకుంటూ నేరుగా క్యాబిన్‌లోకి వచ్చింది. తలుపు తెరిచే ఉంది. హాల్లో జనమంతా చూస్తున్నారు. మేనేజర్ ముందు టేబుల్ మీద చేతులు ఆనించి, ‘నేను ఎవరో తెలుసా మీకు?’ అంది. రాఘవ పేరు చెప్పింది. స్టేషన్ పేరు చెప్పింది. ఇంత వయసున్న మనిషిని అందరి ముందూ చిన్న పిల్లాడిలా నిలబెట్టి కడిగేసింది. మేనేజర్ కళ్లజోడు తీసి టేబుల్ మీద పెట్టి, కర్చీఫ్‌తో నుదుటి మీది చెమట తుడుచుకుంటూనే ఉన్నాడు. మాట పెగల్లేదు.”
“నువ్వు?”
“నేను అప్పుడు లోపలే, మేనేజర్ ఎదురుగా క్యాబిన్ కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నా. లోన్ ఫైల్ సగం సంతకాల దగ్గర. ఫైల్ మూసి పక్కన పెట్టా. ఆ పిల్ల వైపు తిరిగి మాట కలిపా. అక్కడ మొదలైంది. ఏం మాట్లాడానో, ఆ తర్వాత ఏమైందో, అది దాని కథ.”
“పెళ్లి షాపింగ్ అయిందా?” అడిగాడు నరసింహం.
“రాఘవ కంటే ముందే మేనేజర్‌కి ట్రయల్ వేయించా. సైజ్ సరిపోయిందో లేదో ఆయనే చెక్ చేసుకున్నాడు.”
నరసింహం ముఖంలో నవ్వు నెమ్మదిగా పాకింది. “ఆ పెద్ద మొత్తం ఏమైంది?”
“మేనేజర్ లోపలున్నదంతా దానికే డిపాజిట్ చేశాడు.”
“క్యూలో నిలబడనన్న పిల్ల?”
“ఇప్పుడు మేనేజర్ ముందు వంగి నిలబడడం నేర్చుకుంది.”
“మరి ‘నేను ఎవరో తెలుసా’ అన్న పొగరు?”
“ఇరవై రోజుల్లో మేనేజర్‌కి దాని లోపలా బయటా అంతా తెలిసిపోయింది.”
నరసింహం తల వెనక్కి వాల్చి గోడకి ఆనించాడు.
“ఆధార్ లింక్ పెండింగ్ అన్నారుగా. ఇప్పుడు?”
“లింక్ అయిపోయింది. వేలిముద్రతో కాదు. మేనేజర్ తనదాన్ని దాని లోపలికి దూర్చి కలిపాడు. OTP కూడా అడగలేదు.”
“మరి రాఘవ గాడికి ఏం మిగులుతుంది? పాస్‌బుక్ ఒక్కటేనా?”
“పాస్‌బుక్ వాడి పేరు మీదే ఉంటుంది. లోపలి ఎంట్రీలన్నీ మేనేజర్ చేతి రాత.”
నరసింహం నవ్వు ఆపి కాస్త సీరియస్‌గా చూశాడు. “పోలీసోడితో ఆట అబ్బాయ్. జాగ్రత్త.”
“జాగ్రత్త దేనికి?” అన్నాడు సురేష్, తాపీగా. “రాఘవ నా ఫ్రెండే.”
నరసింహం చేతిలోంచి బీడీ జారి నేల మీద పడింది. తీసుకోలేదు. నోరు తెరుచుకుని అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“ఏంటీ? నీ ఫ్రెండా? నీ ఫ్రెండ్‌కి కాబోయే పెళ్లాన్ని… మేనేజర్ ముందు…” మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు. “అబ్బాయ్, నువ్వు మనిషివా ఇంకేమైనానా?”
“అది తనంతట తనే నడిచి వచ్చింది. సుధ ఎలా వచ్చిందో అలాగే. ఎవరినీ లాక్కొచ్చి ఆడించే అలవాటు నాకు లేదని మీకు తెలుసు,” అన్నాడు సురేష్. “రాఘవ సంగతీ, దాని సంగతీ, అదంతా ఒక పెద్ద కథ. ఇంకో రోజు చెప్తా. ఇప్పుడు మొదలుపెడితే మీ బీడీలన్నీ అయిపోతాయి.”
నరసింహం కిందికి వంగి బీడీ తీసుకుని ఊదాడు. ఇంకా తల అడ్డంగా ఊపుతూనే ఉన్నాడు.
“సరేలే. ఆ పిల్ల సంగతి తర్వాత,” అని నరసింహం కాళ్లు పైకి ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. “ఈ సుధ ఎలా మొదలైంది? మొదట్నుంచి చెప్పు. ఏదీ వదలకు.”
సురేష్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట మబ్బు ఇంకా కిందికి దిగినట్టుంది.
“మీ చెంప కథ విన్నప్పుడే మొదలైంది. ‘కాళ్ల దగ్గరికే తెస్తా’ అని అప్పుడే మీకు మాట ఇచ్చా కదా?”
“అవును,” అన్నాడు నరసింహం. తెలియకుండానే ఎడమ చెంప మీద చేయి వేసుకున్నాడు.
మూడు నెలల వెనక్కి. ఈ ఆఫీసే. ఈ బల్లే. ఒక మధ్యాహ్నం నరసింహం ఊగిపోతూ లోపలికి వచ్చాడు. చెంప ఎర్రగా కంది ఉంది. రద్దీ బస్సు. ఆ ఆడదాని వెనక ఎవడో చేయి వేశాడు. అది తల తిప్పి చూసేసరికి సరిగ్గా వెనకే నిలబడ్డ ముఖం తనది. అందరి ముందూ తనకి పడిన చెంపదెబ్బ, కండక్టర్ విజిల్ ఊది రోడ్డు మీదికి దింపేయడం. అంతా ఒకే గుక్కలో చెప్పాడు. ‘చేయి వేసింది ఎవడో, చెంప పగిలింది నాది’ అని పదే పదే అన్నాడు. సురేష్ అప్పుడు నవ్వలేదు. విని, ఒక్క మాట అన్నాడు.
“అప్పుడు మీరు నన్ను పిచ్చోడిలా చూశారు,” అన్నాడు సురేష్.
“పిచ్చోడివే అనుకున్నా. ఇంత పెద్ద ఊళ్లో దాన్ని ఎక్కడని వెతుకుతావు? దాని పేరు తెలియదు, ఇల్లు తెలియదు.”
“ఆ వారమే, గుర్తుందా? గాంధీనగర్ వైపు కొత్త కనెక్షన్ల సర్వేకి కారులో వెళ్తున్నాం. మీరు పక్క సీట్లో, కిటికీ అద్దం దించి బీడీ కాలుస్తున్నారు.”
“గుర్తు లేకుండా ఎలా ఉంటుంది.”
“మూడో వీధిలో ఒక ఇంటి గేటు దగ్గర ఒక ఆడది పాలవాడి దగ్గర గిన్నెలో పాలు పోయించుకుంటోంది. జడ వేయకుండా వదిలేసిన జుట్టు, పిర్రల కింది దాకా. కాటన్ చీర. నుదుట పెద్ద బొట్టు. మీరు నా భుజం పట్టుకుని లాగారు.”
“‘ఆపు అబ్బాయ్, అదే!’ అన్నా.”
“ఆపలేదు. కారు స్లో చేశా. మీరు సీట్లో కిందికి జారి అద్దం అంచు నుంచి చూశారు. పాలవాడు వెళ్లిపోయాక అది వెనక్కి తిరిగి గేటు గడియ పెట్టింది. అప్పుడు మీరు పళ్ల మధ్య ‘అదే ముండ’ అని గొణిగారు. మీ గొంతు వణికింది.”
నరసింహం ముక్కుతో దీర్ఘంగా గాలి పీల్చాడు. పాత కోపం, కొత్త సంతోషం రెండూ కలిసి అతని ముక్కుపుటాలు అదిరాయి.
“నాకు ఆమె కాదు, ఆ ఇంటి గోడ కనిపించింది,” అన్నాడు సురేష్. “గోడ మీద వైరుకి వేలాడుతూ మన SR బాక్స్. సాయంత్రం ఆఫీస్‌కి వచ్చి రిజిస్టర్ తీశా. కనెక్షన్ పాపారావు పేరు మీద. ఉద్యోగం బ్యాంకు క్యాషియర్. అంతే. ఆ ఒక్క లైన్ చాలు అనిపించింది.”
“అప్పుడే పందెం కాసుకున్నాం,” అన్నాడు నరసింహం.
“మీరు పందెం అనుకున్నారు. నేను కనెక్షన్ అనుకున్నా.”
“తర్వాత దాని గురించి నాకు తెలిసింది అంతా, అదే తన నోటితో చెప్పింది. పెళ్లయి ఇన్నేళ్లైనా పిల్లలు లేని ఇల్లు. మొగుడికి బ్యాంకే లోకం. పొద్దున తొమ్మిదికి లంచ్ బాక్స్ పట్టుకుని వెళ్తాడు. రాత్రి ఏడింటికి ఇంటికి వస్తాడు. టీవీలో న్యూస్ చూస్తాడు, తింటాడు, మంచం ఎక్కగానే గురక పెట్టి నిద్రపోతాడు. మంచం మీద కూడా వాడి పని అయిదు నిమిషాల్లో తేలిపోతుంది. ఇంట్లో ఆమెతో పగలంతా మాట్లాడేది టీవీ ఒక్కటే. సీరియళ్లు, పాత సినిమాలు, వంట ప్రోగ్రాములు. ఇంటి గోడల మధ్య ఇంకో మనిషి గొంతు అదే.”
“అది నీకు అప్పుడు తెలియదు కదా.”
“తెలియదు. నాకు తెలిసింది ఒక్కటే. ఆ ఇంటికి లోపలికి వెళ్లే ఒకే ఒక్క వైరు నా చేతిలో ఉంది. ఆ వైరే పట్టుకున్నా. పాపారావు బ్యాంకులో ఉండే టైమ్‌లోనే, పదకొండు నుంచి నాలుగు దాకా, ఆ ఇంటి సిగ్నల్ ఆఫ్. సాయంత్రం వాడు గేటు తీసే టైమ్‌కి మళ్లీ ఆన్.”
నరసింహం నవ్వుతూ తల గోక్కున్నాడు. “దొంగ లంజకొడుకువి నువ్వు.”
“మొదటి రెండు మూడు రోజులు అది మొగుడికే చెప్పింది. వాడు కౌంటర్ దగ్గర్నుంచి, ‘నేను కౌంటర్‌లో డబ్బులు లెక్కపెడుతున్నానే, మాట్లాడే టైమ్ లేదు. నువ్వే కాల్ చెయ్ వాళ్లకి’ అన్నాడంట. బిల్లు మీద ఉన్న నంబర్ చూసి చేసింది. ఆ నంబర్‌కి ఏ కాల్ వచ్చినా ఎత్తేది నేనే.”
“మొగుడే దారి చూపించాడన్నమాట.”
“దారి వాడే చూపిస్తాడు. ఎప్పుడూ. వాడికే తెలియదు, అంతే.”
“మొదటి కాల్‌లో ఏం అంది?”
“‘సార్, మా ఇంట్లో మధ్యాహ్నాలు కేబుల్ రావట్లేదండీ.’ మెత్తటి గొంతు. ప్రతి మాట చివర ‘అండీ’. నేను ‘ఇప్పుడే చూస్తాం మేడమ్’ అని, ఐదు నిమిషాల్లో సిగ్నల్ ఇచ్చా. మర్నాడు మళ్లీ కట్. మళ్లీ కాల్. ఇలా పది రోజులు. పది రోజుల్లో ఆ గొంతు నా నంబర్‌కి అలవాటైంది.”
“తర్వాత నిజంగానే వాన వచ్చింది. మూడు రోజులు కుండపోత. గాంధీనగర్ రోడ్‌లో రెండు స్తంభాలు కూలిపోయాయి. వైరు తెగి కాలవలో పడింది. ఈసారి కట్ నేను చేయలేదు. కానీ బాగు చేయడానికి తొందర కూడా పడలేదు.”
“ఆ పిల్ల ఊరుకుందా?”
“పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా ఫోన్ చేస్తూనే ఉంది. ఎనిమిది సార్లు, పది సార్లు. ప్రతి కాల్‌కీ గొంతు ఇంకో మెట్టు ఎక్కింది. ‘ఎప్పుడు వస్తారు సార్? రెండు రోజులైంది. ఇంట్లో ఒక్కదాన్నే ఉంటా. టీవీ కూడా లేకపోతే ఎలా?’ నేను ‘చూస్తున్నాం మేడమ్, లైన్‌మేన్ బయల్దేరాడు’ అన్నా. ఎవడూ బయల్దేరలేదు. వాళ్లని నేనే వేరే వీధిలో పనికి పెట్టా.”
నరసింహం బీడీ కొరికాడు. “తర్వాత?”
“మూడో రోజు అది అరిచింది. నిజంగా అరిచింది. అప్పుడు నేను అన్నా, ‘మీరు అరుస్తున్నా, మీ వాయిస్ బాగుంది మేడమ్.’”
నరసింహం చప్పట్లు కొట్టాడు. “అబ్బ! ఆ మాట అనేశావా? ఆ టైమ్‌లో?”
“అనేశా. అవతల ఒక సెకను నిశ్శబ్దం. తర్వాత, ‘ఏం మాట్లాడుతున్నారు మీరు? సిగ్గు లేదా? మా ఆయనకి చెప్తా. ఆయన బ్యాంకులో ఉంటారు, మీ సంగతి చూస్తారు.’ కట్. రెండు నిమిషాల తర్వాత మెసేజ్ పంపి చూశా. ఒక్క టిక్కే. నంబర్ బ్లాక్.”
“ఇక్కడితో అయిపోయింది అనుకుంటా నేనైతే.”
“నేను కూడా ఆ రాత్రి ఒక గంట అనుకున్నా.”
“మొగుడికి చెప్పిందా?”
“చెప్పలేదు. చెప్తే ‘ఆ మాట ఎందుకు అన్నాడు, నువ్వు ఏమన్నావు’ అని వాడు అడుగుతాడు. ఆ ప్రశ్నకి దాని దగ్గర జవాబు లేదు.” సురేష్ కాసేపు ఆగాడు. “ఆ రాత్రి మొగుడు పడుకున్నాక అది పూజ గదిలో కూర్చుని ఏడ్చిందంట. ‘నేను ఏం తప్పు చేశా?’ అని తనని తాను అడుక్కుంటూ. ఈ సంగతి చాలా రోజుల తర్వాత దాని నోటి నుంచే విన్నా.”
నరసింహం ఈసారి నవ్వలేదు.
“మరి నువ్వు? వేరే నంబర్ నుంచి చేశావా?”
“ఫోన్ లేదు. SMS లేదు. మర్నాడు పొద్దునే నేనే దగ్గరుండి స్తంభం నిలబెట్టించా. కొత్త వైరు లాగించా. ఆ ఇంటి బాక్స్‌కి ఫుల్ సిగ్నల్. ఆ తర్వాత ఆ కనెక్షన్ ఒక్క సెకను కూడా కట్ అవ్వలేదు.”
“అదేంటి? వేడి మీద ఉన్నప్పుడే బేరం తెంపాలి. నువ్వు బస్తా తూకం దగ్గరే వదిలేశావు.”
“బాక్స్ ఎంత బాగా పనిచేస్తే ఆ ఇల్లు అంత నిశ్శబ్దం,” అన్నాడు సురేష్. “ఫిర్యాదు లేదు అంటే ఫోన్ చేయడానికి సాకు లేదు. టీవీ మోగుతూనే ఉంది. కానీ ఆ ఇంట్లో దానితో మాట కలిపే మగ గొంతు లేదు. మొగుడు ఏడింటికి వచ్చి న్యూస్ పెట్టుకుంటాడు. ఆ గొంతు దానికి సరిపోలేదు. తను అరిచి తిడుతున్నప్పుడు కూడా ‘మీ గొంతు బాగుంది’ అన్న మగాడు ఒకడు ఉన్నాడు. ఆ మాట దాని చెవిలో తిరుగుతూనే ఉంది. నేను ఏమీ చేయాల్సిన పని లేదు. ఎదురుచూడడమే పని.”
“ఎన్ని రోజులు?”
“నెల చివరి దాకా. బిల్లు టైమ్ వచ్చింది. బిల్లు ఎంతో అడగడానికి అది నా నంబర్ అన్‌బ్లాక్ చేసింది.”
నరసింహం ముందుకి వంగాడు. “ఫోన్ చేసిందా?”
“చేసింది. నేను ఎత్తగానే బిల్లు మాట కాదు. మొదటి మాట, ‘సారీ సార్. ఆ రోజు నేను అలా మాట్లాడకూడదు.’ తర్వాతే బిల్లు.”
“ఆడది ముందుగా సారీ చెప్పిందంటే సగం బేరం కుదిరినట్టే,” అన్నాడు నరసింహం.
“నేను ‘పర్వాలేదు మేడమ్. వానలు, మీరు ఇంట్లో ఒక్కరే, కోపం రావడం సహజం’ అన్నా. బిల్లు ఎంతో చెప్పా. ఇంకేమీ అనలేదు. ఆ ‘వాయిస్’ మాట మా ఇద్దరిలో ఎవరూ మళ్లీ ఎత్తలేదు. కానీ ఫోన్ పెట్టే ముందు ఇద్దరికీ ఆ మాట గుర్తుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.”
“ఆ తర్వాత?”
“ఆ తర్వాత నుంచి అదే చేయడం మొదలుపెట్టింది. మొదట ఫోటోలు. టీవీ స్క్రీన్ ఫోటో తీసి ‘ఈ ఛానల్ ఏ నంబర్ సార్?’ అని. తర్వాత బాల్కనీలోంచి వాన ఫోటో, ‘మళ్లీ స్తంభాలు పడవు కదా’ అని. తర్వాత గుమ్మం ముందు వేసిన ముగ్గు ఫోటో, ఏ కారణం లేకుండా. తర్వాత కాల్స్. మధ్యాహ్నాలు మాత్రమే. మొగుడు కౌంటర్‌లో ఉన్నప్పుడు. పది నిమిషాలు, అరగంట, తర్వాత గంట.”
“ఏం మాట్లాడేది అంతసేపు?”
“ఏదైనా. కూర ఏం వండిందో. పక్కింటావిడ ఏమందో. సీరియల్‌లో అత్తగారు ఏం చేసిందో. మొగుడి గురించి కూడా. ‘ఆయనకి అసలు టైమే ఉండదండీ’, ‘ఆయన అలిసిపోయి వస్తారు పాపం’. నేను ‘అవునా’ అంటా, ‘ఆహా’ అంటా. వింటా. ఒక్క రోజు కూడా వాడి గురించి ఒక్క చెడ్డ మాట అనలేదు.”
“ఎందుకు? మొగుడిని తక్కువ చేస్తే ఆడది దగ్గరికి వస్తుంది కదా.”
“తిడితే మొగుడి తరపున వాదిస్తుంది,” అన్నాడు సురేష్. “వింటే, తనే తిట్టుకుంటుంది. నేను కావాల్సింది రెండోది.”
నరసింహం అద్దాలు తీసి పంచె కొంగుతో తుడిచి మళ్లీ పెట్టుకున్నాడు.
“అలాంటి ఒక మధ్యాహ్నమే మీ బస్సు సంగతి దాని నోటి మీదికి వచ్చింది,” అన్నాడు సురేష్.
నరసింహం గబుక్కున నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
“ఏదో మాటల మధ్యలో, బస్సుల్లో రద్దీ గురించి మాట వచ్చింది. అప్పుడు అది గొంతులో పొగరుతో చెప్పింది, ‘మీకు తెలుసా సార్, ఆ మధ్య బస్సులో ముసలాడి చెంప పగలగొట్టా.’”
“ముసలాడా!” నరసింహం పిడికిలితో చెక్క మీద గుద్దాడు. బూడిద చెదిరింది. “ఆ ముండకి నేను ముసలాడినా? గోడౌన్‌లో ఆ ముసలాడి కిందే కదా కాళ్లు జాపింది!” తిడుతూనే అతని పొట్ట నవ్వుతో ఎగిరెగిరి పడింది.
“అది నవ్వుతూ చెప్పింది. ఏదో పరీక్షలో ఫస్ట్ వచ్చినట్టు. నేను అడిగా, ‘అప్పుడు ఏం అనిపించింది?’ అని.”
“ఏమంది?”
“‘కోపం. అంతే.’ ఆ ‘అంతే’ దగ్గర గొంతు కొంచెం జారింది. నేను వదిలేశా. మళ్లీ అడగలేదు. వేరే మాటలోకి వెళ్లిపోయా.”
“కోపం అంట,” గొణిగాడు నరసింహం. “దాని పిర్రలు పిసికింది ఎవడో పక్కనోడు. వెనక్కి తిరిగేసరికి దానికి కనిపించింది నా ముఖం. కోపం ఎవడి మీదో, దెబ్బ నా చెంపకి.”
“ఆ సంగతి దానికి ఇప్పటికీ తెలియదు. నేనూ చెప్పలేదు. నాలుగైదు రోజులు ఆ ఊసే లేదు. తర్వాత ఒక రోజు, నేను ఏమీ అడగకుండానే, అదే మళ్లీ ఆ మాట తీసింది. ‘అంత గట్టిగా కొట్టానని నాకే తెలియలేదు సార్. ఆ రోజంతా చేయి చురుక్కుమంటూనే ఉంది.’”
నరసింహం దగ్గు వచ్చేదాకా నవ్వాడు. పాత దెబ్బ గుర్తొచ్చినట్టు బుగ్గ తడుముకున్నాడు. “దాని చేయి చురుక్కుమందా? నా బుగ్గ రెండు రోజులు వాచి ఉంది! బీడీ పెదవికి ఆనించలేకపోయా. లంజ… దెబ్బ కొట్టింది అదే, నొప్పి కూడా దానిదే అంట.”
“ఇంకో వారం. మళ్లీ ఆ మాటే. ఈసారి గొంతు దాదాపు గుసగుసే. ‘ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఆ చేయి గుర్తొచ్చింది సార్. కోపంతోనే అనుకున్నా.’”
నరసింహం నవ్వు సగంలో ఆగింది. “ఏ చేయి?”
“దాని చేయే. మీ చెంప మీద పడిన అరచేయి. ఇంట్లో గిన్నెలు కడుగుతున్నా, చీర ఆరేస్తున్నా ఆ చురుకు, ఆ చప్పుడు దానికి గుర్తొస్తూనే ఉన్నాయి. ‘కోపంతోనే అనుకున్నా’ అంది. ‘కోపమే’ అనలేదు. ‘అనుకున్నా’ అంది.”
నరసింహం టేబుల్ అంచు పట్టుకుని పొట్ట కదిలేలా నవ్వాడు. “హహ్హ! నా చెంపని తలుచుకుంటూ ఆ అరచేయి ఇంట్లో ఎక్కడెక్కడ తిరిగిందో! చురుకు చల్లార్చుకోవడానికి లంగా లోపలికే దూరి ఉంటుంది. కొట్టిన చేతికే దురద పుట్టిందన్నమాట.”
సురేష్ జవాబు ఇవ్వలేదు. అవసరం లేదు.
“చివరిసారి ఆ మాట వచ్చినప్పుడు అది నవ్వలేదు,” అన్నాడు. “మధ్యాహ్నం మూడు దాటింది. కిటికీ అవతల సన్నగా వాన మొదలైంది. చాలాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత, ‘మగవాళ్లు ఇలా ఉంటారు సార్. నన్ను కూడా అలాగే చూస్తారేమో అని భయం.’”
నరసింహం తిట్టలేదు. బీడీని చూపుడు వేలికీ బొటనవేలికీ మధ్య నలిపాడు.
“ఆ రోజు నువ్వేమన్నావు?”
“‘చూసేవాళ్లని ఆపలేం మేడమ్. ఏ చూపుకి మీరు తల ఎత్తాలో అది మాత్రం మీ చేతుల్లోనే ఉంటుంది’ అన్నా. అంతే. దానికి ధైర్యం చెప్పలేదు. భయం తప్పు అనలేదు.”
“భయమంట,” అన్నాడు నరసింహం చివరికి, గొంతులో కసి కలిసిన మెచ్చుకోలు. “భయం ఉన్న ఆడది గోడౌన్‌లో పిర్రలు అలా వెనక్కి తోస్తుందా?”
“భయం పై పొర మాత్రమే. దాని కిందే మిగతాదంతా ఉంది. పై పొర ఒలిచే పని నాది కాదు. అది తన వేళ్లతోనే ఒలుచుకోవాలి. నేను వేచి ఉండడమే.”
“సరే, చెంప కథ అయిపోయింది. మరి ఆ ‘మాస్టర్’ పిలుపు ఎప్పుడు వచ్చింది?” అడిగాడు నరసింహం.
“ఆ తర్వాతే సినిమా,” అన్నాడు సురేష్. “ఒక మధ్యాహ్నం కాల్ చివర్లో అన్నా, ‘ఈ రోజు మూడింటికి మన లోకల్ మూవీ ఛానల్‌లో Slave అని ఒక సినిమా వేస్తున్నాం మేడమ్. ఖాళీగా ఉంటే చూడండి.’”
“నువ్వే వేశావా?”
“ఆ ఛానల్ నాది. ఏ సినిమా ఎప్పుడు పడాలో నా ఆఫీస్ కంప్యూటర్ చెప్తుంది. ఆ రోజు మూడింటికి ఆ సినిమా పడేలా నేనే పెట్టా. ఆ ఒక్క ఇంటి కోసం.”
నరసింహం నోరు తెరిచి మూశాడు.
“చూసింది. పూర్తిగా చూసింది. చూసి మనసులో ‘ఛీ’ అనుకుందంట. అదీ తర్వాతెప్పుడో ఒప్పుకుంది.”
“తర్వాత?”
“తర్వాత ఏమీ లేదు. పది రోజులు. ఫోన్ లేదు. మెసేజ్ లేదు. ఫోటో లేదు. ముగ్గు లేదు.”
“భయపెట్టేశావు,” అన్నాడు నరసింహం. “బేరం మధ్యలో రేటు పెంచితే కస్టమర్ కొట్టు వదిలి వెళ్లిపోతాడు.”
“నేను కూడా ఒక్కో రోజు వేళ్ల మీద లెక్కపెట్టా. అయినా నేను చేయలేదు. ఆ పది రోజులూ దానికి బోర్. ఇల్లు ఖాళీ. టీవీలో ఏ ఛానల్ పెట్టినా ఆ సినిమాలోని సీన్లే కళ్ల ముందు తిరుగుతున్నాయి. మాట్లాడే గొంతు లేదు. ఒంట్లో ఏదో నీరసం. ఇవన్నీ తర్వాత అదే చెప్పింది. పదకొండో రోజు మధ్యాహ్నం నేను ఒక్క మాట పంపా.”
సురేష్ ఫోన్ తీసుకుని స్క్రీన్ చూడకుండానే చెప్పాడు. ఆ మెసేజ్‌లు అతనికి నోటికే వచ్చు.
నేను: Hi
సుధ: Hi
“రెండు నిమిషాల్లో జవాబు,” అన్నాడు.
నేను: నా ఫేవరెట్ మూవీ. బాగుందా?
సుధ: బాగుంది సార్. కొంచెం కొత్తగా ఉంది. ఆ అమ్మాయి అన్నిటికీ ఎలా ఒప్పుకుందో నాకు అర్థం కాలేదు. కానీ మధ్యలో ఆపాలనిపించలేదు ?
“ఆఫీస్‌లో ఒక్కడినే కూర్చుని పెద్దగా నవ్వా. ‘ఛీ’ అనుకున్న మనిషి, ‘ఆపాలనిపించలేదు’ అని రాసింది. అది కూడా మర్యాదగా. స్మైలీ పెట్టి.”
నేను: నీకు నచ్చితే నేను మాస్టర్‌ని అవ్వాలనుకుంటా.
సుధ: మాస్టరా? ఏ మాస్టర్ సార్? అర్థం కాలేదు ?
“‘మీరు’ వదిలి ‘నువ్వు’ అన్నది ఆ మెసేజ్‌లోనే మొదటిసారి,” అన్నాడు సురేష్. “అది దాన్ని పట్టించుకోలేదు. ‘మాస్టర్’ మాట దగ్గరే ఆగిపోయింది.”
“నువ్వేం చెప్పావు?”
“ఏమీ చెప్పలేదు. జవాబు ఇవ్వలేదు. రెండు రోజులు నా వైపు నుంచి ఒక్క మెసేజ్ లేదు. మూడో రోజు మధ్యాహ్నం అదే ‘Hi’ పంపింది. నా ఫోన్ ఆఫ్. కావాలనే ఆఫ్ చేసి డ్రాయర్‌లో పెట్టా. దాని స్క్రీన్ మీద ఒకటే టిక్కు. రెండోది పడదు.”
నరసింహం కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. “ఎన్ని రోజులు?”
“నాలుగో రోజు కూడా ఆఫ్. ఆ రెండు రోజులూ అది ఆ ఒక్క టిక్కుని ఎన్నిసార్లు తెరిచి చూసుకుందో నాకు తెలియదు. తెలియాల్సిన పని కూడా లేదు.”
“మరి అయిదో రోజు?”
“అయిదో రోజు మధ్యాహ్నం డ్రాయర్ తెరిచి ఫోన్ ఆన్ చేశా. నెట్ రాగానే ఆ పాత ‘Hi’ వచ్చి పడింది. దాని పక్కన రెండో టిక్కు కూడా పడి ఉంటుంది, అవతల దాని చేతిలోని ఫోన్‌లో. పది నిమిషాలు ఆగలేదు. ఇంకోటి వచ్చింది.”
సురేష్ మాట ఆపి ఊపిరి తీసుకున్నాడు. అతని గొంతు ఇప్పటిదాకా ఉన్న వేగంతో కాకుండా, ఒక్కో మాట కొలిచి వదిలినట్టు వచ్చింది.
సుధ: Hi master
నరసింహం ఏమీ అనలేదు. బీడీ వేళ్ల మధ్య ఆరిపోయింది.
“ఆ రెండు మాటలు చూసి ఈ కుర్చీలోనే కూర్చుని ఉన్నా,” అన్నాడు సురేష్. “పెద్ద అక్షరం కూడా లేదు. చిన్న m. ఆ పిలుపు నేను దానికి నేర్పలేదు. అర్థం కాలేదని రాసిన మనిషి, అయిదు రోజులు ఆలోచించుకుని, తనే ఆ మాట కీబోర్డ్ మీద కొట్టింది.”
అతని ఛాతీ ఆ జ్ఞాపకానికే నిండింది. పెదవి చివర మాత్రం కదిలింది.
“ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది. కనెక్షన్ ఇచ్చేది నేను కాదు. స్విచ్ దాని చేతిలో ఉంది. నేను బాక్స్ ఆన్ చేసి, సిగ్నల్ వచ్చేదాకా పక్కన నిలబడ్డా. అంతే.”
“తర్వాత?” నరసింహం గొంతు బొంగురుగా వచ్చింది. “రాత్రుళ్లు ఎప్పుడు మొదలయ్యాయి అబ్బాయ్? ఆ అర్ధరాత్రి మెసేజ్‌లు…”
టేబుల్ మీద సురేష్ ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ మీద ‘లైన్‌మేన్’.
సురేష్ ఎత్తాడు. అవతల గొంతు ఆయాసపడుతోంది. వెనక వాహనాల హారన్లు.
“సార్, మెయిన్ రోడ్ దగ్గర జంక్షన్ బాక్స్ కాలిపోయింది, సగం ఊరికి కేబుల్ పోయింది, మీరు రావాలి.”
సురేష్ లేచి నిలబడ్డాడు. టేబుల్ డ్రాయర్‌లోంచి బైక్ తాళం తీశాడు.
“వస్తున్నా.”
ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని, షట్టర్ కింద వంగి, బయటి మబ్బులోకి నడిచాడు.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)