Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 286:
--------------
 
அவரு என்னைய வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை... 'நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்.'

இந்த ஒரு வாக்கியம், அவரோட உலகத்தையே  ஒரு செகண்ட் இருட்டடிச்ச மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

அவரு அப்படியே பிளாங்க் ஆகிட்டாரு.

என் தொப்புளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்த விரல்கள்...

இப்போ எந்த அசைவும் இல்லாம, என் வயித்து மேலயே அப்படியே கிடந்துச்சு.

அந்த விரல்கள்ல இருந்த சூடும் குறைஞ்சு, நடுக்கம் வர்றதை நான் என் ஸ்கின் மூலமா ஃபீல் பண்ணேன்.

அஞ்சாறு செகண்ட் அவர் எதுமே பேசல.

ஏசி சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அப்புறம்... மெதுவா, கார்த்திக்கோட கண்கள் அசைய ஆரம்பிச்சுது.

அவரு பார்வை, என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

நான் அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு, பாதிப் படுத்த நிலையில தான இருந்தேன்?

என் உடம்புல இருந்த நைட்டி...

அவரு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தொப்புளைத் தடவுறதுக்காக, என் இடுப்பு வரைக்கும் சுருட்டி விட்டுருந்தாரு.

அதனால... என் அடிவயிறு, என் தொடைகள்...

அப்புறம் என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்கிற என் அந்தரங்கப் பகுதி...

எல்லாமே இப்போ எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, வெளிய தெரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் இப்போவும் பேண்ட்டி போடாம தான் பெட்ல படுத்துருக்கேன்.

கார்த்திக்கோட பார்வை... நேரா என் புண்டை மேல போய் நின்னுச்சு.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சு, அப்படியே அதையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இப்போ... இதே பெட்ரூம்ல... அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நான் எப்படி எந்த உள்ளாடையும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடக்கறேனோ...

இதே மாதிரி...

அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள...

அந்த வாட்ச்மேன் என் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனப்போ...

நான் அவனுக்கு முன்னாடி எப்படி அப்பட்டமா, நிர்வாணமா நின்னுருப்பேன்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக் இப்போ என் உடம்பைப் பாத்து அப்படியே தத்ரூபமா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு!

தன் பொண்டாட்டியோட, அவர் மட்டுமே பாக்க வேண்டிய ரகசியமான பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்... அவனோட கைகளால பேண்ட்டை உருவி, பச்சையாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த நெனப்பு, கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நீ..."

அவரு குரல் ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, காத்து மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ... நிஜமாவே..."

"உள்ள... உள்ள எதுவுமே போடலயா பவி?"

"கம்ப்ளீட்டா... ஒண்ணுமேஇல்லாம... இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம், அவ்ளோ ஷாக்லயும், ஏதோ ஒரு தவிப்புலதான் வந்துச்சு.

அவரு வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் நடுங்குச்சு.

நான் உடனே அவர் கண்ணைப் பாக்கல.

நான் என் பார்வையை லேசா விலக்கி, என்னோட முகத்தை அவர் நெஞ்சுக்கு நேராத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவரோட அந்த ஷர்ட்ட பாத்துக்கிட்டே... நான் குற்றவாளி மாதிரி, அவமானப்பட்டு, கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.

நான் என் முகத்துல அத்தனை சோகத்தையும், நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

ரொம்ப மெதுவா... தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி, 'ஆமா'னு சம்மதம் சொன்னேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

என் குரல் பரிதாபமா, உடைந்த மாதிரி வந்துச்சு.

நான் அடுத்த கட்ட நடிப்புக்கு ரெடியானேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ என்ன பண்றதுனே தெரியலைங்க..."

"அவர் என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதும்..."

"அப்போ இருந்த இரவு நேர சில்லுனு காத்து..."

"நேரா வந்து... என் உடம்புல பட்டப்போ..."

"நான் எந்த மறைவும் இல்லாம, நிர்வாணமா நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரிஞ்சப்போ..."

"என் மொத்த உடம்பும் அப்படியே ஷாக் ஆகி ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சுங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அது... அது எனக்கு நைட்-மேர் மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எனக்கு அவ்ளோ அவமானமாப் போச்சு."

"ஒரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி..."

"நான் இப்படிப் பேண்ட்டி கூட இல்லாம நிக்குறேனேங்குற அந்த நெனப்பே..."

"என்னை அப்படியே கூனிக்குறுக வெச்சுடுச்சுங்க."

நான் என் வார்த்தைகள்ல டீசன்ஸியை, கூச்சத்தை நிரப்பிச் சொன்னேன்.

"நான் சுதாரிச்ச அடுத்த செகண்ட்..."

"நான் உடனே... என் கைகளை வெச்சு மறைச்சு, என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும் அவ்ளோ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து இடுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்."

நான் பெட்ல படுத்துருக்கும்போதே, என்னோட அந்த ரெண்டு தொடைகளையும் இப்போ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து மூடினேன்.

என்னோட ரியாக்‌ஷன், கார்த்திக்கை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டுச்சு.

"நான் என் தொடைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... என் கைகளை முன்னாடி வெச்சு மறைக்க ட்ரை பண்ணேங்க."

"எனக்கு அவ்ளோ அழுகையா வந்துச்சு..."

"அந்தத் தரை அப்படியே ரெண்டா வெடிச்சு, என்னைய உள்ள இழுத்துக்காதானு தோணுச்சு கார்த்திக்."

"என் மானமே போயிடுச்சுனு நான் அவ்ளோ பதறிப் போயிட்டேன்."

நான் என் கற்பனையில ஒரு டீசண்டான, மானஸ்தியான பொண்ணா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இதை அப்படியே நம்புனாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்...

தன்னோட பொண்டாட்டி...

ஒரு இருட்டான ரூம்ல, நிர்வாணமா, குளிரில நடுங்கிக்கிட்டு...

தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க, தன் தொடைகளை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணீரோட நிக்குறா.

இந்த விசுவல், அவரோட ஈகோவுக்கு ஒரு ஆறுதலைக் குடுத்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி தப்பு பண்ணல, அவ மறைக்கத் தான் ட்ரை பண்ணிருக்கா'ங்குற நெனப்பு, அவரை லேசா ரிலாக்ஸ் பண்ணுச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... அந்த நடுக்கமும், என் நிர்வாணமும் அவரோட செக்ஸுவல் ஃபேண்டஸியை வெறித்தனமா எகிற வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட சுன்னி பகுதி மறுபடியும் ரொம்ப விறைச்சு, என் தொடையில பலமா இடிச்சுது.

"அப்புறம்..."

கார்த்திக் தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"

அவரு குரல் இப்போ ரொம்பத் தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ அப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தப்போ... அவன் என்ன பண்ணான்?"

"உன்... உன் டிரஸ்ஸைத் திருப்பிக் குடுத்துட்டானா?"

அவரு தவிப்போட, 'அவன் மறைக்கச் சொல்லிருப்பான்'னு எதிர்பார்த்துக் கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ நிஜமாவே அழுகுற மாதிரி, என் கண்ணுல இருந்து கரெக்ட்டா ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை தள்ளுனேன்.

அது, என் கண்ணோரமா வழிஞ்சு, என் கன்னத்துல இறங்குச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சோகமாத் தலையாட்டுனேன்.

"நான் அழுதேன்... நான் அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன்."

"ப்ளீஸ்... என் பேண்ட்டை எங்கிட்ட குடுங்க, நான் முதல்ல அதைப் போட்டுக்கிறேன்... என்னையக் அப்படி பாக்காதீங்கனு நான் கெஞ்சுனேங்க."

"ஆனா அவர் தர மறுத்துட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சு மறுபடியும் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"மேடம், உங்களை இந்த நிலைமையில பாக்குற எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் எனக்கு இல்லை."

"எனக்கு உங்களோட காயமும், உங்களுக்கு ஏதாது இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிறுக்கா பாக்குறது தான் முக்கியம்."

"இப்போ நீங்க டிரஸ் போட்டா, நான் எப்படி உங்களைப் செக் பண்ண முடியும்னு கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு டாக்டர் ரேஞ்சுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான, ஆனா லாஜிக்கான பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அதுமட்டும் இல்ல கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கோட அடுத்த பயத்தையும் போக்க நெனச்சேன்.

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில பாக்கவே இல்லங்க."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான் அப்படி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி, பேண்ட் இல்லாம நின்னுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"எனக்கு பயமா, கூச்சமா இருந்துச்சு."

"ஆனா அவர், என் முகத்தை மட்டும் தான் கார்த்திக் பாத்தாரு."

"என்னோட பிரண்ட் சைடை... அவர் ஒரு செகண்ட் கூடக் கீழே குனிஞ்சு பாக்கல கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் இருந்த மாதிரி எனக்குத் தெரியல."

"அவரோட ஃபோகஸ் முழுக்க, எனக்கு என்ன அடிபட்டுருக்கு, என் காயத்தோட ஆழம் என்னங்குறதுல தான் இருந்துச்சு."

"நான் அப்படித் தடுக்கி விழுந்தப்போ... என் தண்டுவடத்துல ஏதாச்சும் இடிபட்டுருக்கானு அவர் ரொம்பப் பயந்துட்டாரு."

"அதனால தான்..."

"அவர் அவ்ளோ வேகமா ரிமூவ் பண்ணுனாருனு நெனைக்கிறேன் கார்த்திக். என்னை தொட கூட இல்ல."

நான் 'தொடக் கூட இல்லை'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட நெஞ்சுல இருக்கிற பாரம் கொஞ்சம் குறையணும்னு நான் அப்படிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு உடம்புல இருந்த டென்ஷன், அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா ரிலாக்ஸ் ஆகுறதை என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், இப்போ நார்மலாச்சு.

அவரு ஒரு பெரிய மூச்சை, 'ஹப்பா'னு வெளிய விட்டாரு.

அவரு மைண்ட் இப்போ ஒரு கன்குளூஷனுக்கு வந்துருச்சு போல.

'ஓகே... அவன் பேண்ட்டைக் கழட்டிட்டான்... ஆனா கீழ பாக்கல.'

'அவளுக்கு ஏதாது அடிபட்டு இருக்கானு பாக்குறதுல தான் அவன் கவனமா இருந்துருக்கான்.'

'இதுல எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல.'

இந்த லாஜிக் கார்த்திக்கை அமைதிப்படுத்துச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த இறுக்கம், அந்த ஷாக் எல்லாம் இப்போ மறைஞ்சு போச்சு.

ஆனா, நான் இதோட விடப் போறது இல்ல.

இவ்ளோ நேரம் அவர் என்னையக் கேள்வி கேட்டாருல?

அவருக்கு என்னையப் பத்தி சந்தேகம் வந்துச்சுல?

அதுக்காக, நான் அவரை ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளப் போறேன்.

நான் இப்போ கேமை என் பக்கம் திருப்பணும்.

நான் அவரைப் பாத்து, சிணுங்குற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அதனால தாங்க... நான் இதை உங்ககிட்ட சொல்லவே தயங்குனேன்."

நான் என் குரல்ல கோபத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வருத்தத்தையும் கலந்தேன்.

"நான் முதலேயே சொன்னேன்ல? இது கேக்குறதுக்கு ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்னு?"

"நீங்க முதலேயே சொன்னீங்க... என்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு."

"நான் எந்தச் சிச்சுவேஷன்ல அங்க நின்னேன்னு என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு சொன்னீங்க."

"ஆனா இப்போ பாருங்க..."

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர்கிட்ட ஒரு சண்டைக்குப் போற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"நீங்க இப்போ எங்கிட்ட கேள்வி கேட்ட விதமும்..."

"உங்க முகத்தைப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரியுது... நீங்க என்னைய சீப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்கனு."

நான் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பா, அவர் மனசுல குத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா என்னைத் தப்பாதான் நெனைக்கிறீங்க கார்த்திக்."

"நான் உள்ள எதுமே போடாம வாக்கிங் போனது என் தப்பு தான்... நான் இல்லைனு சொல்லல."

"ஆனா... அதுக்காக நான் வேணும்னே இதெல்லாம் பண்ண மாதிரி..."

"நான் ஏதோ கேவலமான பொண்ணு மாதிரி, நீங்க என்னைப் பாக்குறீங்க."

"எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே...

என் இடுப்புல சுருண்டு கிடந்த அந்த நைட்டியை, கோபமா இழுத்துக் கீழ விட்டு, என் தொடைகளை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் குற்றவாளி இல்ல, நான் ஒரு விக்டிம்!

நான் பெர்ஃபெக்ட்டா ஆக்ட் பண்ணேன்.

நான் அப்படி கோபமா நைட்டியை இழுத்ததும்...

கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

அவரு நெனச்சது வேற, இப்போ நடக்கிறது வேற.

அவரு உடனே முன்னாடி வந்து, தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் கைகளைப் பிடிச்சுத் தடுத்தாரு.

அவரு என்னைய அப்படியே இறுக்கமா, தன்பக்கம் இழுத்து நெஞ்சோட நெஞ்சா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... இல்ல பவி... ப்ளீஸ்."

அவரு குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய பதற்றம், ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நீ ஏன் அப்படி நெனைக்கிற?"

"நான் உன்னை ஒரு செகண்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்கல பவி... என் மேல சத்தியமா, நான் நெனைக்கல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

அவரு என் தலையைத் தடவிக்கொடுத்துக்கிட்டே, ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தவிப்போட சொன்னாரு.

"நான் ஏன் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணப் போறேன் பவி?"

"எனக்குத் தெரியாதா நீ யாருனு?"

"நீ எவ்ளோ நல்லவ...னு எனக்குப் புரியாதா?"

"நீ என்னைக்குமே அப்படிலாம் கிடையாது பவி."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் புகழ்ந்து, எனக்கு ஒரு நல்ல சர்டிஃபிகேட் குடுத்தாரு.

"அது ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்... அவன் உன்னைக் காப்பாத்தத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்கு நல்லாப் புரியுது."

"உனக்கு அடிபட்டுருக்குங்குற பதற்றத்துல, அவன் டிரஸ்ஸைக் கழட்டியிருக்கான்."

"நான் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகிட்டேன்... அவ்ளோ தானாம்மா."

"உனக்கு இப்படி ஒரு தர்மசங்கடமான நிலைமையாங்குற அந்த ஷாக் தான் எனக்கு... "

"மத்தபடி உன் மேல எனக்கு எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லை பவி."

அவரு என் தோள்பட்டையை வருடிக்கிட்டே, எனக்கு அவ்ளோ பெரிய அஷூரன்ஸ் குடுத்தாரு.

"நான் உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு அந்த கேள்வியைக் கேக்கல பவி."

"ஜஸ்ட்... அங்க என்ன நடந்துச்சு, அவன் உன்னை எப்படிக் கையாண்டான்னு ஒரு கிளாரிட்டி வேணும்..."

"அதுக்காகத் தான் நான் கேட்டேன்... மத்தபடி எந்த டவுட்டும் எனக்கு உன் மேல இல்ல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் சமாதானப்படுத்துனாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டு, எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெருமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'என் மேல இருந்த தப்பை எல்லாம்... இப்போ எப்படி உங்க தலையில கட்டி, உங்களையே சாரி கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

'நீங்க என்னையச் சந்தேகப்படவே மாட்டிங்களா கார்த்திக்? எவ்ளோ குருட்டு நம்பிக்கை உங்களுக்கு?'

நான் மனசுக்குள்ள அவரை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என் நெத்தியில மென்மையா, ஒரு அன்பா முத்தம் குடுத்தாரு.

"பீல் பண்ணாத பவி... நான் உன்னைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்குவேன்."

"எனக்கு உன் மேல நூறு சதவீதம் நம்பிக்கை இருக்கு."

"சரி... சொல்லு... அவன் என்ன பண்ணுனான்?"

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்? எப்படி சரி பண்ணுனான்?"

அவரு இப்போ எந்த ஒரு கோபமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா, ஆனா அதே அளவு கியூரியாசிட்டியோட அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல இன்னும் அந்தப் பொய்யான சோகத்தை வெச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"நான்... நான் நிஜமாவே எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொல்லணுமா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் ஒரு சின்னத் தயக்கத்தைக் காட்டுனேன்.

"எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு... அவர் செக் பண்ண விதம்..."

"நான் சொன்னா நீங்க மறுபடியும் என்னைத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்குப் பயமா இருக்குங்க."

நான் பாதியில என் வார்த்தைகளை நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என் முகத்தை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஆமா பவி... எனக்கு எல்லாம் தெரியணும்."

"நீ எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, எதையும் மறைக்காம என்கிட்ட சொல்லு."

"உன் மேல சத்தியமா... நான் இதை வச்சு உன்னைக் கொஞ்சம்கூடச் சந்தேகப்பட மாட்டேன்."

"நீ என்ன சொன்னாலும், நான் அதைத் தப்பாவும் நெனைக்க மாட்டேன்."

"நீ என் பொண்டாட்டி... எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தான் தெரியணும்.

"எனக்கு அது மட்டும் போதும்."

அவரு உறுதியா, எந்த ஒரு டவுட்டும் இல்லாம எனக்கு சொன்னாரு.

"சொல்லு பவி... கண்டினியூ பண்ணு."

அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.