Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 285: 
--------------

நான் நிஜமாவே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்.

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிச்சுது.

அந்த பெட்ரூம் ஏசி காத்துலயும், என் முதுகு பயத்துல உறைஞ்சு போச்சு.

என் கை கால் எல்லாம் ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போயிருச்சு.

கார்த்திக்கிட்ட இருந்து இப்படி ஒரு 'டீடைல்டான' கேள்வியை நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் என்னவோ, ஒரு சின்ன கேம் விளையாடலாம்னு தான் ஆரம்பிச்சேன்.

எனக்குள்ள இருந்த... அந்தத் திமிர்.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல தொட்டான், முத்தம் குடுத்தான்னு தெரிஞ்சா, இவரு எப்படித் துடிப்பாருனு பாக்க ஆசைப்பட்டேன்.

ஒரு சின்னத் தீப்பொறியை மட்டும் பத்த வெச்சு, அதுல அவரு ஏத்தி விட்டு அத, பாத்துக் குளிர்காயலாம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... நான் விளையாண்டது எவ்ளோ பெரிய நெருப்புனு இப்போ தான் எனக்குச் சுரீர்னு உறைக்குது!

நான் நினைச்சதை விட, இந்த கேம் இப்போ ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸா மாறிக்கிட்டு இருக்கு.

நானே என்னோட கழுத்துக்கு ஒரு பெரிய சுருக்குக் கயிறை மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி ஃபீல் பண்றேன்.

கார்த்திக்கோட மூளை எவ்ளோ ஷார்ப்பா வேலை செய்யுதுனு எனக்கு இப்போதான் நிஜமாவே புரியுது.

இவ்ளோ நேரம், நான் சொல்றதெல்லாம் கேட்டு ஒரு போதையில இருக்காருனு தான் நெனச்சேன்.

அவரோட ஆச அவரோட கண்ணை மறைச்சுடும்னு நான் ரொம்ப ஓவர் கான்ஃபிடென்ட்டா இருந்துட்டேன்.

ஆனா அவரு ஒரு மேனேஜர் இப்போ..

லாஜிக்கா யோசிக்கிறது அவரோட ரத்தத்துலயே ஊறுன விஷயம்.

எப்பவுமே ஒரு விஷயத்தை லாஜிக்கா, ஸ்டெப்-பை-ஸ்டெப்பா, யோசிக்கிறவரு.

நான் என் கதையில இவ்ளோ பெரிய ஓட்டை வைப்பேன்னு, நான் எதிர்பாக்கல, அத அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுட்டாரு!

நான் என்ன நெனச்சேன்?

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசிட்டான்'னு சொன்னா... அவரு அந்த ஷாக்லேயே அப்படியே உறைஞ்சு போயிடுவாருனு நெனச்சேன்.

அவரோட மூளை, அந்தப் பேண்ட் கழட்டுன விசுவலோடயே ஸ்டாப் ஆகி, தள்ளாடும்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

ஆனா, அவர் மூளை என்னையத் தாண்டி அடுத்த லாஜிக்கைத் தேடிப் போயிருச்சு!

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனா... அடுத்து உள்ள இருக்குற துணி தான கண்ணுக்குத் தெரியணும்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன், என் பொண்டாட்டியோட பேண்ட்டியப் பாத்துருப்பானே?'

இந்த லாஜிக்கை அவரு கரெக்ட்டா, ஷார்ப்பா பிடிச்சுட்டாரு!

எனக்கு என்னைய நினைச்சாவே கோபமா வந்துச்சு.

'அடி முட்டாள் பவி... அடி லூசு சிறுக்கி...'னு என் மனசு என்னையவே பளார் பளார்னு அறைஞ்சுது.

நான் ஏன் இந்த டாபிக்கை அவர்கிட்ட ஆரம்பிக்கணும்?

அவரு அக்கறையா முழங்காலைப் பாத்து மருந்து போடும்போதே, நான் அமைதியா இருந்துருக்கலாம்ல?

'அவர் தூக்கி விட்டாரு, நான் உடனே எந்திரிச்சு வந்துட்டேன்'னு சிம்பிளா ஒரே வரியில கதையை முடிச்சுருக்கலாமே?

அப்படிச் சொல்லிருந்தா, இப்போ நிம்மதியாப் படுத்துத் தூங்கிருக்கலாம்ல?

இல்லனா, அவன் எனக்கு  முத்தம் குடுத்துட்டு அனுப்பி விட்டுட்டான்னு சொல்லி, என் வேலையப் பாத்துட்டு இருந்துருக்கலாம்ல?

ஆனா எனக்குத் தான் அந்தத் திமிரு அடங்கலையே!

அவருக்கே தெரியாம, டபுள் மீனிங்ல, இவரை ஏத்தி விடலாம்னு நெனச்சேன்.

என் ஆசையை, நான் பண்ணத, ஒரு கதையாச் சொல்லி இவர்கிட்டயே ரசிக்கலாம்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

என் ஓவர்-ஸ்மார்ட்னெஸ் இப்போ என் கழுத்துக்கே பெரிய சுருக்கா வந்து நிக்குது.

நான் லேசாத் தூண்டில் போட்டேன்... ஆனா இப்போ நானே அந்தத் தூண்டில்ல மாட்டி, துடிக்குறேன்.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் இப்போ எப்படிப் பதில் சொல்ல முடியும்?

நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடாமத் தான் வெளிய போனேன்ங்குற உண்மையை, ஒரு புருஷன் எப்படிக் கேஷுவலா ஏத்துக்குவான்?

அதுவும் ராத்திரி ஒம்பது மணிக்கு மேல... இருட்டுல!

இவரு என்னைப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரு?

இத்தனை வருஷமா இவர்கிட்ட நான் கட்டிப் காப்பாத்தி வெச்சுருந்த இமேஜ், ஒரே செகண்ட்ல சுக்குநூறா உடைஞ்சுடாதா?

'நீ ஏன் ஏதும் போடாமப் போன?'

'யாருக்குக் காட்டுறதுக்காக அப்படிப் போன?'

'உனக்கு அடங்கலையா? வெளிய ஆள் தேட ஆரம்பிச்சுட்டியா?'

'நீயாத் தான் பிளான் பண்ணி, அவனை பாக்கப் போனியா?'

இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள் இவருக்குள்ள வந்துட்டா... என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?

ஐயோ... நெனைக்கும்போதே என் அடிவயிறு கலங்குது.

என் தொடை இடுக்குல வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போகுது.

அந்த வாட்ச்மேன் என்னையப் பாத்தான்ங்குறதை விட, நான் ஏன் அப்படிப் போனேன்ங்குறது தான் இங்க பெரிய பிரச்சனை.

அதை நான் எப்படி ஜஸ்டிஃபை பண்ணப் போறேன்?

எனக்குள்ள இருக்கிற வெறி, இப்போ என் குடும்பத்தையே அழிக்கப் போகுதா?

நான் கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆனாலும், என் வாழ்க்கை மொத்தமும் கவுந்துரும்.

இது தெரிஞ்சா, அப்புறம் பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தது... நான் அவன் கஞ்சியைக் குடிச்சது...

எல்லாமே ஒண்ணு பின்னாடி ஒண்ணா இவருக்குத் தெரிய வந்துரும்!

என் புருஷன் என்னைய அசிங்கமாத் தூக்கிப் போட்டு மிதிப்பாரு.

நான் இப்போ ஒரு மலையோட நுனியில, ஒத்தக் கால்ல நிக்கிற மாதிரி ஃபீல் பண்ணேன்.

கீழ விழுந்தா அதலபாதாளம்... தப்பிக்கவே முடியாது.

என் தொண்டை அப்படியே வறண்டு போச்சு.

நாக்கு ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் எச்சிலைக் கூட முழுங்க முடியாம தவிச்சேன்.

இந்தக் கேமை ஆரம்பிச்சதுக்கு, எனக்கு நானே நூறு தடவை செருப்பால அடிச்சுக்கணும் போல இருந்துச்சு.

என் அரிப்புக்கு, என் புருஷனையே நான் பகடைக்காயா மாத்துனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு இப்போ புரியுது.

என் வாய் கொழுப்பு தான் இப்போ என்னைய இவ்ளோ பெரிய குழியில தள்ளி விட்டுருக்கு.

நான் இந்த உண்மையை எப்படிச் சொல்லப் போறேன்னு நெனைக்கும்போதே, எனக்கு மயக்கமே வந்துடும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் இப்போ பேனிக் ஆகக் கூடாது.

நான் தோத்துப்போகக் கூடாது பவி!

நீ செட் பண்ணுன இந்த கேம்ல, நீயே அவுட் ஆக முடியாது.

இது அவ்ளோ ஈஸியா முடியக் கூடாது.

இவர்கிட்ட இருந்து நீ எதிர்பார்க்குற ரியாக்‌ஷனை, நீ வாங்கியே ஆகணும்.

ஆனா அதுக்கு, நான் ரொம்ப ரொம்பக் கவனமா அடுத்த காயை நகர்த்தணும்.

நான் ஒரு தப்புப் பண்ணிட்டேன்... நான் மாட்டிக்கிட்டேன்...

ஆனா அந்தத் தப்பையே ஒரு பெரிய ஆயுதமா மாத்தணும்.

எனக்குள்ள இருக்குற ஆசையை, இவரு கண்ணுக்கு விபத்தா காட்டணும்.

என் மூளை இப்போ ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் மாதிரி, பல மடங்கு ஸ்பீடா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

இத்தனை வருஷமா நான் கத்துக்கிட்ட டீசன்ஸி, என் புத்திசாலித்தனம் எல்லாமே இப்போ முழு வீச்சுல ஆக்டிவேட் ஆச்சு.

ஒரு அப்பாவி, ஏமாந்து போன, அவமானப்பட்ட பொண்ணோட முகமூடியை நான் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா மாட்டிக்கணும்.

என் கண்ணுல நிஜமான பயத்தைக் கொண்டு வரணும்.

அதை வெச்சுத் தான் இவரோட, சந்தேகத்தை நான் அடக்க முடியும்.

அது மட்டும்தான் என்னைக் காப்பாத்தும்.

என் புருஷனோட அக்கறையை, அன்பை நான் இப்போ முழுசா மிஸ்யூஸ் பண்ணியாகணும்.

வேற வழியே இல்ல... நான் தப்பிக்க இது ஒண்ணுதான் ரூட்.

'இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்றது?'

நான் ஏதாவது தப்பா உளறிட்டா...

சோ எதிர்பாராம நடந்த ஒரு விபத்துல, என்னோட மானம் போயிடுச்சுங்குற ஒரு நிலைமையை நான் இப்போ உருவாக்கணும்.

அதுக்கு நான் பெரிய லெவல்ல நடிக்கணும்.

நான் டக்குனு என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை சோகமா, ஒரு மாதிரி குற்ற உணர்ச்சியில கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் குனிஞ்சு, என் மடியில இருந்த பெட்ஷீட்டை வெறிச்சுப் பாத்தேன்.

என் விரல்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி, அந்தப் பெட்ஷீட்டைக் கசக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, தொண்டைக்குள்ளயே முணுமுணுத்தேன்.

"ப்ளீஸ்... வேண்டாம் கார்த்திக்..."

"நம்ம இதோட விட்டுடலாம்... எனக்கு இதைப் பத்திப் பேசவே கூச்சமா இருக்குங்க."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான்... நான் அந்த ரூம்க்குள்ள அனுபவிச்ச எதிர்பாராத ஒண்ண..."

"என் வாயால சொல்றதுக்கே எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் நிஜமாவே உடைஞ்சு போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி, என் முகத்தை டிஸ்கம்ஃபர்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... கார்த்திக் இதோட விடுற நிலைமையில இல்ல.

அவரோட ஆர்வம், இப்போ உச்சக்கட்டத்துல இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட ஜட்டிக்கு என்ன ஆச்சுங்குறத தெரிஞ்சுக்காம, அவரால இனிமே நிம்மதியா மூச்சு கூட விட முடியாது.

அவரு என் இடுப்புல போட்டிருந்த கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கினாரு.

என்னைய அப்படியே லேசாத் தன்பக்கம் இழுத்து, அவர் நெஞ்சோட சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் இப்போ சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"என்கிட்ட இருந்து உன் முகத்தைத் திருப்பாத பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரித் தலையைத் தூக்கி அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்ல அவ்ளோ எதிர்பார்ப்பு!

"பவி... நீ கீழ விழுந்துட்ட... உனக்கு அடிபட்டுருச்சு."

"இது ஒரு எதிர்பாராத விபத்து... அவ்ளோ தான்."

"நீ என்னோட பவி..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி..."

"உன் நிலைமை எவ்ளோ மோசமா இருந்திருந்தாலும் சரி..."

"நான் உன்னை ஒரு பர்சன்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணவே மாட்டேன் பவி...."

அவரு அவ்ளோ ஆழமா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சுனு தெரிஞ்சுக்கத் தான் நான் இங்க இருக்கேன்."

"சோ பவி... எதையும் மறைக்காம, தயங்காம என்கிட்ட சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் அஷூரன்ஸ் பண்ணாரு.

அவரு கொடுக்கிற இந்த அஷூரன்ஸ் தான் எனக்கு இப்போ வேணும்!

'நீங்க என்னை ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டீங்கல? ஓகே... இப்போ பாருங்க நான் என்ன குண்டு போடப் போறேன்னு.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் கண்ணுல இருந்து ஒரு பொய்யான கண்ணீரை வர வெச்சேன்.

அந்த ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர், என் கண்ணோரமா அப்படித் தேங்கி நிக்குது.

நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டு, ரொம்பப் பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

"எனக்கு இதச் சொல்றது அவ்ளோ ஈஸி இல்லைங்க..."

"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."

"அது கேக்குறதுக்கு தப்பாத் தெரியும்... ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."

"ஆனா ப்ளீஸ்... என்னை நம்புங்க கார்த்திக்."

"நீங்க என்னோட சிச்சுவேஷனைப் புரிஞ்சுக்கணும்... நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல."

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் என்னைய ஒரு அப்பாவிப் பொண்ணா எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப அக்கறையாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட இழுத்து, என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

"எனக்குப் புரியுது பவி... எனக்குப் புரியுது."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்... நீ சொல்லு, என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ என்கரேஜ் பண்ணாரு.

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் இப்போ ஒரு பெரிய மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக் ப்ளே பண்ணப் போறேன்.

நான் ஒரு விஷயத்தை மறைக்கணும்னா... இன்னொரு விஷயத்தைப் பெருசா காட்டணும்.

"நீங்க முதல்ல எனக்கு ஒரு பிராமிஸ் பண்ணுங்க கார்த்திக்..."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"என்னைப் பத்தியும் சரி... அந்தப் பிரகாஷைப் பத்தியும் சரி..."

"நீங்க கொஞ்சம் கூடத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

நான் பிரகாஷை இங்க மறுபடியும் உள்ள இழுத்தேன்.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே ரொம்ப நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

"அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது... அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் அதப் பண்ணல."

நான் பிரகாஷுக்கு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல அக்கறை..."

"என் காயத்துல இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்ங்குற அந்தப் பயத்துல தான்..."

"அவர் அவ்ளோ ஃபாஸ்ட்டா, முரட்டுத்தனமா என் பேண்ட்டைக் கழட்டுனாரு."

"அவரோட நோக்கம் எனக்கு எதுவும் ஆயிடக் கூடாதுங்கிறது மட்டும்தான்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னைய ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான் நெனச்சாரு..."

"ஆனா..."

"அவர்... என்னைய அந்த நிலைமையில பாப்பேன்னு... அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை அழுத்தி, ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட புருவங்கள் அப்படியே சுருங்குச்சு.

அவரு முகம் ஒரு செகண்ட் குழப்பத்துல உறைஞ்சுது.

ஆனா அவர் குரல் ரொம்ப அமைதியாத் தான் இருந்துச்சு.

"அந்த நிலைமையில பாப்பான்னு எதிர்பார்க்கலயா?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னாரு.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"என்ன நிலைமை? நீ என்ன சொல்ல வர்ற?"

"அவன் உன்னை எதைப் பாப்பேன்னு எதிர்பார்க்கல?"

அவரு அவ்ளோ கியூரியாசிட்டியோட, ஆனா கொஞ்சம் டென்ஷனா கேட்டாரு.

நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

இந்த சஸ்பென்ஸ் அவ்ளோ சீக்கிரம் உடையக் கூடாது. அது அவர் மூளையில ஊறிக்கிட்டே இருக்கணும்.

நான் இப்போ சொல்லப் போற உண்மையை, ஒரு பெரிய கூச்சத்தோட, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி, முணுமுணுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் சும்மா ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வந்துரலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்."

நான் என்னோட அந்த வாக்கிங் டைமை சுருக்கிச் சொன்னேன்.

"அதுவும் ராத்திரி நேரம்..."

"யாரும் அவ்ளோ வெளிய இருக்க மாட்டாங்கனு ஒரு தைரியம்..."

"அதுமில்லாம... நான் போட்டுருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்..."

நான் என் ட்ராக் பேண்ட்டோட குவாலிட்டியைப் பத்தி இப்போ பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அந்த ட்ராக் பேண்ட் அவ்ளோ திக்கான மெட்டீரியல் கார்த்திக்..."

"அது மொத்தமா, உடம்போட ஒட்டி ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

"அதான்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ இழுத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமா, மூச்சு விடாமப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவரோட கண்கள் என்னோட உதட்டையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதான் கார்த்திக்..."

"நான்... நான் உள்ள..."

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிட்ட மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பயங்கரமான, மயான அமைதி வந்துச்சு.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு!

ஒரு சிலை மாதிரி, எந்த அசைவும் இல்லாமப் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை...

'உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல...'

இந்த ஒரு வாக்கியம், கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு ஆட்டம் பாம் மாதிரி வெடிச்சுது!

அவரோட முகம் அப்படியே வெளிறிப் போச்சு.

அவரு கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, ஏதோ ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட மூளை, இப்போ எல்லா டீடெயிலையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து ஒரு பெரிய விசுவலை உருவாக்கிருச்சு.

'ஒரு இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்...'

'தன் பொண்டாட்டி... எவ்ளோ பாதுகாப்பா வளர்க்கப்பட்ட பொண்டாட்டி...'

'அவளோட பேண்ட்டை... ஒரு வாட்ச்மேன் முரட்டுத்தனமா இழுத்துக் கழட்டுறான்.'

'அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்...'

'உள்ள... எந்த ஒரு உள்ளாடையும் இல்லாம...'

'தன் பொண்டாட்டியோட அந்தரங்கமான பகுதி...'

'அவளோட இடுப்புக்குக் கீழ... அவ முழு நிர்வாணமா...'

'முழுசா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம...'

'அந்த வாட்ச்மேனோட கண்ணுக்கு முன்னாடி, பச்சையாத் தெரிஞ்சுருக்கு!'

இந்த விசுவல்!

இந்த அதிர்ச்சியான விசுவல்... ஒரு பெரிய ஷாக்-வேவ்  மாதிரி கார்த்திக்கோட உடம்பு முழுக்கப் பரவிச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட நிர்வாணத்தை... இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ முழுசாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு நிமிஷம் பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சு... ஆனா அதுல இப்போ ஒரு நடுக்கம் இருந்துச்சு.

அவரு என்னைய பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தாரு.