Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் - 29

​ஹாலில் இருந்த மேஜை மீது கிடந்த பர்ஸிலிருந்து வெளிவந்த அதிர்வுச் சத்தமும் ரிங்டோனும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தன.
​தன் நடுங்கும் விரல்களால் மெதுவாகப் பர்ஸைத் திறந்து மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனின் வெளிச்சத்தில் அவளது அச்சம் நிறைந்த முகமும், பதற்றத்தால் கலங்கிய கண்களும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.
​திரையில் மிளிரும் எண்ணைப் பார்க்கும்போது அவளது விரல்கள் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிப் பிடித்திருந்தன.
​

​போன் திரையில் தெரிந்த அந்த எண்ணையும் பெயரையும் கண்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மூச்சுத் திணறல் அதிகரித்தது. நெஞ்சுக்குள் இனம் புரியாத பயமும் தவிப்பும் அலைமோதின.

​அழைப்பை உடனடியாக ஏற்றுப் பேசுவதா அல்லது பேசாமல் விட்டுவிடுவதா என்று அவளது மனது கடுமையாகப் போராடியது. விரல்கள் பச்சை நிற 'ஆன்சர்' பட்டனுக்கு மேலே தயங்கி நின்றன.

​போனைத் தொட்டால் ரவியைச் சந்திக்கும் அந்த நரகத்திற்குள் செல்ல வேண்டியிருக்குமே என்ற ஆழமான தயக்கம் அவளைத் தடுத்தது. சுற்றிலும் அமைதி நிலவ, அவளது உள்மனப் போராட்டமும் தவிப்பும் மட்டுமே அந்த விடியற்காலை வேளையில் நிறைந்திருந்தன.
​
​அப்போது படுக்கையறையிலிருந்து லேசான சத்தம் கேட்கவே, சுமன் விழித்துக் கொண்டு எழுந்து விடுவானோ என்ற அச்சம் ஸ்ரீதிவ்யாவை உலுக்கியது.
​அவனுக்கு இந்த போன் அழைப்பு பற்றியோ, லட்சுமி மற்றும் ரவியின் தொடர்பைப் பற்றியோ சிறிதும் தெரியக்கூடாது என்பதில் அவள் மிக எச்சரிக்கையாக இருந்தாள்.

​உடனடியாகப் போனைக் கையில் ஏந்தியபடி சமையலறையின் ஒரு மூலையிலுள்ள இருட்டான பகுதிக்குச் சென்றாள். தன் இரு கைகளாலும் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கண்களில் பெருகி வந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவாறே அழைப்பை ஏற்க மனதளவில தயார் நிலையிலிருந்தாள்.
​
​ஸ்ரீதிவ்யா நடுங்கும் விரல்களால் போன் அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக, குரல் நடுங்க) "ஹே... ஹலோ..."

​மறுமுனையில் லட்சுமியின் கம்பீரமான ஆனால் அழுத்தமான குரல் கேட்டது.

​லட்சுமி: "திவ்யா... போன் எடுக்க இவ்ளோ நேரமா? சுமன் பக்கத்துல இருக்கானா என்ன?"

​ஸ்ரீதிவ்யா: (சுவர் ஓரமாக ஒடுங்கி) "இல்லை... இல்லை லட்சுமி . நான் சமையலறையில தான் இருக்கேன். சுமன் இன்னும் சரியா எழுந்திரிக்கல."

​லட்சுமி: "சரி, விஷயத்துக்கு வர்றேன். நேத்து நைட் நான் சொன்னது நினைவிருக்குல? இன்னைக்கு காலைல 10:00 மணிக்கு ரவி உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொல்றான். நான் சொல்ற இடத்துக்கு நீ கண்டிப்பா வந்தாகணும்."

​ஸ்ரீதிவ்யா: (கண்களில் கண்ணீர் வழிய, தற்காப்பாக) "லட்சுமி ... ப்ளீஸ் ... என்னால இன்னைக்கு வர முடியாது. சுமனுக்கு உடம்பு சரியில்லை, வீட்ல நான் கூடவே இருக்கணும். வேற ஏதாச்சும் நாள்ல..."

​லட்சுமி: (இடையில் மறித்து, கண்டிப்பான தொனியில்) "திவ்யா! சாக்கு போக்கு சொல்றதை நிறுத்து. ரவி உனக்காகத்தான் காத்திருக்கான். அவன் நினைச்சா உங்க குடும்பக் கடனை ஒரே நிமிஷத்துல என்ன வேணா பண்ண முடியும். ஒழுங்கா 10:00 மணிக்கு 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' ரூம் நம்பர் 302-க்கு வந்துரு. இல்லைனா விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும்!"

​ஸ்ரீதிவ்யா மறுத்துப் பேசத் தொடங்குவதற்குள் மறுமுனையில் அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது. ரவியைச் சந்திப்பதற்கான நேரமும் இடமும் உறுதியாகக் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது.

​போன் துண்டிக்கப்பட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. லட்சுமியின் கடைசி எச்சரிக்கை வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் இடிபோல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன.

​கையில் இருந்த போன் மெதுவாக நழுவ, அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் சமையலறைச் சுவரோரம் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்.

​இன்றைய சந்திப்பைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற கொடூரமான உண்மை அவளை முற்றிலுமாக உலுக்கியது. தன் முகத்தை இரு கரங்களாலும் மூடிக் கொண்டு, சத்தம் வெளியே வராதவாறு உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மௌனமாக கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்.
​
​ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோரம் அமர்ந்து தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சமயத்தில், படுக்கையறையிலிருந்து சுமனின் காலடிச் சத்தம் சமையலறை நோக்கி நெருங்கி வருவது கேட்டது.
​அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டு நின்றாள். பதற்றத்துடன் எழுந்து நின்று, தன் முகத்திலிருந்த கண்ணீரை அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டு முகத்தைச் சரிசெய்தாள்.

​சுமனுக்குத் தன் மன உளைச்சலோ, கண்ணீரோ தெரியக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்து, இயல்பாக இருப்பது போலத் தன் தோற்றத்தை மாற்றிக் கொண்டாள்.
​
​சுமன் சமையலறை வாசலில் வந்து நின்றான். அவளது சோர்வான தோற்றத்தைக் கவனிக்காமல் இயல்பாகப் பேசினான்.

​சுமன்: "திவ்யா... தலை லேசாக பாரமா இருக்குடி. எனக்கு ஒரு கப் சூடா காபி போட்டுத் தர்றியா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா அவனை நேருக்கு நேர் பார்க்கத் தயங்கி, தன் நடுங்கும் குரலைக் கட்டுப்படுத்தியபடி தலையசைத்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: "ம்... சரிங்க சுமன். இதோ ரெண்டு நிமிஷத்துல காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்... நீங்க போய் உட்காருங்க."

​சுமன் தலையசைத்துவிட்டு ஹால் நோக்கிச் செல்ல, ஸ்ரீதிவ்யா தன் நெஞ்சில் கரங்களை வைத்து மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள். தன் பயத்தையும் உள்மனத் தவிப்பையும் மறைத்துக் கொண்டு எந்திரத்தனமாகக் காபி பாத்திரத்தை எடுக்கும் மௌனமான காட்சியுடன் எபிசோடு நிறைவடைகிறது.

.
​சுமனிடம் காபியைக் கொண்டு சென்று கொடுத்த ஸ்ரீதிவ்யா, அதை அவன் வாங்கியதும் அவசர அவசரமாகத் தன் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க அவளுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை.

​காபி பாத்திரத்தைச் சமையலறை மேடையில் வைத்துவிட்டு, அதன் ஓரத்தைப் பிடித்தபடி அமைதியாக நின்றாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் பயமும் தவிப்பும் அலைமோதின.

​சுமன் காபியைக் குடிக்கும் சத்தமும், வெளியே வீதியின் மெல்லிய ஓசைகளும் மட்டுமே அந்தச் சமயத்தில் கேட்டன. தன் நடுங்கும் கரங்களை ஒன்றோடு ஒன்று இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறோம் என்ற திகிலுடன் மௌனமாக நின்றிருந்தாள்.

​சுமன் காபியைக் குடித்து முடித்துவிட்டு டம்ளரை மேஜை மீது வைத்தான். சமையலறை வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் சோர்வான தோற்றத்தையும், அவள் சுவரோரம் ஒடுங்கி நிற்பதையும் அவன் கவனித்தான்.

​சுமன்: "திவ்யா... என்னாச்சுடி? காலைல இருந்தே உன்னைப் பார்க்க ஒரு மாதிரியா இருக்கு. மூஞ்சி ரொம்ப வாடிப்போய் இருக்கு... உடம்புக்கு ஏதாச்சும் முடியலையா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பி, தன் பதற்றத்தை மறைக்கப் போலிப் புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக) "அ... அப்படி எல்லாம் எதுவும் இல்லங்க சுமன். கொஞ்சம் தலைவலியா இருக்கு... மத்தபடி ஒன்னுமில்லை. நீங்க காபி குடிச்சீங்கன்னா போய் கட்டில்ல கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுங்க."

​சுமன் அவளது பதிலைக் கேட்டு லேசாகத் தலையசைத்தான். அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு பெரிய தவிப்பு இருப்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

​சுமன் மெதுவாக நடந்து சென்று படுக்கையறையில் படுத்துக்கொண்டான். அவன் ஓய்வெடுக்கச் சென்றதும், ஸ்ரீதிவ்யா ஹாலில் தனியாக நின்றாள்.

​வீட்டில் நிலவிய அந்த அமைதி அவளது பயத்தை மேலும் பூதாகரமாக்கியது. கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஹாலின் நடுவே நின்று யோசித்தாள்.
​இன்று காலை 10:00 மணிக்கு 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' ரூம் நம்பர் 302-க்குச் சென்று ரவியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற லட்சுமியின் கட்டளை அவளது நினைவில் வந்து அச்சுறுத்தியது. சுமனுக்குத் தெரியாமல் எப்படி வீட்டை விட்டு வெளியேறுவது, அவனிடம் என்ன பொய் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனது கடுமையாகப் போராடியது.

​அப்போது மேஜை மீது இருந்த அவளது பர்ஸிலிருந்து போன் மெதுவாக அதிர்ந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா நடுங்கும் அடிகளுடன் போனை நோக்கிச் சென்றாள். திரையைப் பார்த்தபோது லட்சுமியிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி (SMS) வந்திருந்தது.

​'ரவி சார் ரூம்ல உனக்காகக் காத்திருக்கார். 10 மணிக்குள் வரலைனா விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும். சுமனுக்கு உண்மை தெரிஞ்சிரும்.'

​அந்தச் செய்தியைப் பார்த்ததும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தலை சுற்றியது. நெஞ்சில் அதிர்ச்சியும் பயமும் அலைமோத, அவளது விரல்கள் நடுங்கின. போனை உடனே அணைத்துவிட்டு மீண்டும் பர்ஸுக்குள் வைத்து இறுக்கமாக மூடினாள். இன்றைய சந்திப்பைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற கொடூரமான யதார்த்தம் அவளை உலுக்கியது.

​அப்போது குழந்தைகள் படுக்கையறையிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தனர். அவர்கள் பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாராக வேண்டிய நேரம் வந்திருந்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் மனதுக்குள் வீசிக் கொண்டிருந்த பெரும் புயலையும், கண்களில் வழியத் துடித்த கண்ணீரையும் கஷ்டப்பட்டுத் தடுத்து நிறுத்தினாள். குழந்தைகளுக்குச் சிற்றுண்டி பரிமாறி, அவர்களைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்கான வேலைகளில் ஈடுபட்டாள்.

​குழந்தைகளுக்கு உணவூட்டும் போதும் அவளது கவனமும் மனமும் நிலை கொள்ளவில்லை. குழந்தைகளுக்கு முன்னால் இயல்பாக இருப்பது போல நடித்தாலும், அவளது உள்மனம் ரவியின் அச்சத்திலேயே மூழ்கியிருந்தது.

​குழந்தைகள் இருவரையும் பள்ளி வாகனத்தில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்ட பிறகு, வீடு முற்றிலும் அமைதியாக மாறியது.
​அந்த அமைதி ஸ்ரீதிவ்யாவின் பயத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. நேரம் 09:00 மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ரவியைச் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவளுக்கு இருந்தது.

​படுக்கையறையில் சுமன் அமைதியாக ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனிடம் ஏதோ ஒரு பொய் கூறிவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டதை ஸ்ரீதிவ்யா உணர்ந்தாள். தன் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி படுக்கையறை வாசலை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா படுக்கையறை வாசலில் நின்று, தூங்குவது போலப் படுத்திருந்த சுமனைப் பார்த்தாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (நடுங்கும் குரலைக் கட்டுப்படுத்தியபடி) "சுமன்... பக்கத்துத் தெருவுல கடை வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேங்க... சமையலுக்குக் காய் கொஞ்சம் வாங்கணும். கதவை லாக் பண்ணிட்டுப் போறேன்."

​சுமன் கண்களை மூடியபடியே, "ம்... பார்த்துட்டு போயிட்டு வாடி..." என்று மெதுவாகக் கூறினான்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பர்ஸைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு வாசல் கதவை நோக்கி நடந்தாள். நடுங்கும் கால்களுடன் வீட்டின் வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று கதவைச் சாத்தும் மௌனமான காட்சியுடன் எபிசோடு நிறைவடைகிறது.

.
​"சுமன்... பக்கத்துத் தெருவுல கடை வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேங்க... சமையலுக்குக் காய் கொஞ்சம் வாங்கணும். கதவை லாக் பண்ணிட்டுப் போறேன்," என்று சுமனிடம் கூறிவிட்டு, தன் நடுங்கும் விரல்களால் வாசல் கதவைத் திறந்தாள் ஸ்ரீதிவ்யா.

​கதவின் தாழ்ப்பாள் விலகும் மெல்லிய ஓசை அவளது இதயத் துடிப்பை மேலும் அதிகமாக்கியது. படுக்கையறையில் சுமன் அமைதியாகப் படுத்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்க, அவனுக்குத் தெரியாமல் பொய் சொல்லிவிட்டு வெளியேறுவது அவளது மனசாட்சியை ஆழமாகக் குத்தியது.

​நடுங்கும் கால்களுடன் வீட்டின் வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று, பின் கதவை மெதுவாகச் சாத்தினாள். கதவு மூடிய அந்த ஒரு நொடி, தான் பாதுகாப்பான தன் உலகத்தை விட்டு வெளியேறி ஒரு ஆபத்தான பாதையில் கால் பதித்துவிட்டதை உணர்த்தி அவளை நடுக்கமுறச் செய்தது.

​காலை 09:10 மணி. தெரு / சாலை.
​தெருவில் வேகமாகக் காலடிகளை எடுத்து வைத்து நடந்தாள் ஸ்ரீதிவ்யா. அவளது சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த விரல்கள் வியர்வையால் நனைந்திருந்தன.
​பிரதான சாலைக்கு வந்ததும், அங்கே சென்று கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டோவை மெல்லிய கை அசைவால் வழிமறித்து நிறுத்தினாள்.

​ஆட்டோ டிரைவர் அவளைப் பார்த்து, "எங்கம்மா போகணும்?" என்று கேட்டார்.

​ஸ்ரீதிவ்யா: (தட்டுத்தடங்கலாக, மெல்லிய குரலில்) "ஹோ... ஹோட்டல் கிராண்ட்... கொஞ்சம் சீக்கிரம் போங்க."

​ஆட்டோ டிரைவர் தலையசைத்துவிட்டு மீட்டரைப் போட்டார். ஸ்ரீதிவ்யா ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்ததும், வாகனம் பிரதான சாலையில் வேகமாக நகரத் தொடங்கியது. ஆட்டோ செல்ல செல்ல, அவளது மனதிற்குள் பயமும் ஆழமான தயக்கமும் பூதாகரமாக உருவெடுத்தன.

​ஆட்டோ நகர்ந்து கொண்டிருந்த வழியில், சாலையின் இருபுறமும் கடந்து செல்லும் மனிதர்களையும் வாகனங்களையும் ஸ்ரீதிவ்யா எந்திரத்தனமாகப் பார்த்தாள். அவளது மனக்கண் முன் கணவன் சுமனின் நிராதரவான முகம் வந்து நின்றது.

​'கடவுளே... நான் என்ன காரியம் செய்யப் போறேன்? சுமனுக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல, அவனை இந்த நிலைமையில விட்டுட்டு இப்படி ஒரு சந்திப்புக்குப் போறேனே...' என்று எண்ணி அவளது நெஞ்சம் குமுறிக் குமிறியது.

​தன் குடும்பத்தின் இக்கட்டான கடன் சூழ்நிலைக்காக, லட்சுமி கொடுத்த பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு தன் சுயமரியாதையையும் உடலையும் அடமானம் வைத்த அந்த நரக தருணங்கள் நினைவில் வந்து உறுத்தின. அவளது கைகள் மடியில் இருந்த பர்ஸை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டன. கண்களில் கட்டுப்படுத்த முடியாத நீர் துளிர்க்க, உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். ஆட்டோ ரவி காத்திருக்கும் ஹோட்டலை நோக்கித் தடையின்றி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

​காலை 09:50 மணி. ஹோட்டல் கிராண்ட் வாசல்.
​ஆட்டோ 'ஹோட்டல் கிராண்ட்' என்ற ஆடம்பரமான கட்டிடத்தின் வாசலில் வந்து நின்றது. வானுயர்ந்த அந்த ஹோட்டலின் பிரம்மாண்ட தோற்றத்தைப் பார்த்ததுமே ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத் துடிப்பு மிக வேகமாக அதிகரித்தது.

​ஆட்டோ டிரைவர், "அம்மா... ஹோட்டல் வந்துடுச்சு," என்றார்.

​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கால்கள் தரையில் இறங்க மறுத்து விறைத்து நின்றன. 'வேண்டாம்... இங்கிருந்து இப்படியே திரும்பி ஆட்டோவை விட்டு இறங்காமல் வீட்டுக்கே ஓடிபோய்விடலாமா?' என்று அவளது உள்மனது அழுது கூவியது. ஆனால், லட்சுமியின் எச்சரிக்கைக் குறுஞ்செய்தியும், ரவியின் அதிகாரமும் அவளை முடக்கிப்போட்டன.

​திரும்பி ஓடினால் சுமனுக்கு உண்மை தெரிந்துவிடும், குடும்பத்தின் நிம்மதி அழிந்துவிடும் என்ற கொடூரமான யதார்த்தம் அவளைப் பயமுறுத்தியது. வேறு வழியின்றி, நடுங்கும் கால்களுடன் ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி கட்டணத்தைக் கொடுத்தாள். ஆட்டோ நகர்ந்ததும், தன் சேலையைச் சரிசெய்தபடி ஹோட்டலின் பிரதான வாசலை நோக்கித் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள்.

​ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி கதவுகள் வழியே ஸ்ரீதிவ்யா உள்ளே நுழைந்தாள். ஏசியின் குளிர்ந்த காற்று அவளது உடலைத் தீண்டிய போதிலும், அவளது நெஞ்சுக்குள் பயத்தின் கனல் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

​அங்கே நின்றிருந்த வேலை ஆட்களும், வந்து செல்லும் ஆடம்பர மனிதர்களும் அவளை ஒருவிதமாகப் பார்ப்பது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது. சுற்றியிருந்த அந்த ஆடம்பர சூழலுக்கும், அவளது மனதிற்குள் வீசிக்கொண்டிருந்த நரகப் புயலுக்கும் இடையே பெரும் முரண் நிலவியது.

​சுற்றும் முற்றும் பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே, லிஃப்ட் இருக்கும் திசையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தாள். லட்சுமி மெசேஜில் குறிப்பிட்டிருந்த Room V12, 3rd Floor - VIP Private Suite எண்ணை மனதிற்குள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்தபடியே லிஃப்ட்டில் ஏறி மூன்றாவது தளத்தை அடைந்தாள்.


​மூன்றாவது தளத்தின் விரிப்பு பரப்பப்பட்ட அமைதியான நடைபாதையில் ஸ்ரீதிவ்யா மெல்ல நடந்து சென்றாள். சுவர்களின் வெளிச்சமும், அந்த அமைதியும் அவளது அச்சத்தை மேலும் கூட்டியது.
​சில அடிகள் நடந்த பிறகு, அவளது கண்களுக்கு முன்பு 'V12 - VIP SUITE' என்ற பித்தளைப் பெயர் பலகை தாங்கிய கதவு தென்பட்டது. ரவி தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்த அறைக் கதவைக் கண்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் கால்கள் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றன.

​கதவின் கைப்பிடியைப் பார்த்தவாறே ஒரு விநாடி நின்று, தன் நடுங்கும் நெஞ்சில் கையை வைத்து மூச்சை ஆழமாக இழுத்துச் சீரமைக்க முயன்றாள். தன் வாழ்வின் அடுத்த கட்ட சோதனை இந்த கதவுக்குப் பின்னால் காத்திருக்கிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

. விஐபி சூட் வாசல்.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பர்ஸை இடது கையால் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வலது கையை மெதுவாக உயர்த்தினாள். அவளது விரல்கள் பயத்தால் அசைந்து நடுங்கின.

​கண்களை மூடி ஒரு நொடி தன் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு, நடுங்கும் விரல்களால் அந்த V12 அறையின் மரக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள்.
​"டக்... டக்..." என்ற மெல்லிய தட்டும் ஓசை அந்த அமைதியான நடைபாதையில் எதிரொலித்தது. கதவைத் தட்டிய அடுத்த விநாடி, உள்ளிருந்து கதவு திறக்கப்படும் ஓசைக்காகவும், உள்ளே யார் இருக்கிறார்கள் (ரவியா அல்லது லட்சுமியா) என்பதைக் காண்பதற்காகவும், பயம் நிறைந்த முகத்துடன் மூச்சடக்கி காத்திருக்கும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் தவிப்பு.