꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

.

నిర్మల గుండె ఎగిరి గొంతులో పడింది. ఆమె పాదం చటుక్కున కుర్చీ కిందికి ముడుచుకుంది. రవి పాదం కూడా వెనక్కి వెళ్లింది. ఆమె చెంచా పట్టుకున్న చేయి గాలిలోనే ఆగిపోయింది.

“ఆ ఆంటీ సంగతి చెప్పరా,” అని శ్రీను రవి భుజం మీద చరిచి, కనురెప్పలు బరువుగా వాలుతుంటే నవ్వాడు. “వైన్ షాప్‌లో సగంలో ఆపేశావు. ఇవాళ ఏమైందో చెప్తానన్నావు. ఆ ఒరిజినల్ సరుకు ఎప్పుడు చూపిస్తావు నాకు?”

నిర్మల ఊపిరి వదలలేదు. ఒంట్లో ప్రతి కండా బిగుసుకుంది. రవి వైపు చూడకుండానే రవి ఏం అనబోతున్నాడో ఆమెకు తెలుసు. ఆ కథ. పొద్దున ఈ టేబుల్ దగ్గరే, ఇదే కుర్చీలో కూర్చుని ఈయన తనకి చెప్పిన కథ. ఇప్పుడు ఆ కథ చెప్పినవాడే ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

రవి నవ్వాడు. నెమ్మదిగా, తీరిగ్గా. ఒక అరిసె ముక్క విరిచి నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. “చూపిస్తా అంకుల్. మీరు కళ్లు తెరిచి చూస్తే చాలు. ఆమె చాలా దగ్గర్లోనే ఉంటుంది. మీరు అనుకున్నదానికంటే దగ్గర్లో.”

“ఎక్కడ రా? మన ఊళ్లోనేనా?”

“మన ఊళ్లోనే అంకుల్. మన వీధికి దగ్గర్లోనే,” అని రవి నిర్మల వైపు ఒక్కసారి చూశాడు. “ఈ రోజు ఆమెని మళ్లీ చూశా. ఇంట్లో కట్టుకునే చీరలో. తల స్నానం చేసి జుట్టు ఆరబెట్టుకుంటోంది. జాకెట్ వెనక ఒక హుక్కు కూడా పెట్టుకోలేదు అంకుల్. ఆ సందులోంచి వీపు మీద చర్మం కనిపిస్తోంది. నేను చూస్తున్నానని ఆమెకీ తెలుసు. అయినా సర్దుకోలేదు.”

నిర్మల వీపు మీద ఆ ఊడిన హుక్కు దగ్గర చర్మం ఒక్కసారిగా మండినట్టు అనిపించింది. ఆమె చేయి తెలియకుండానే వెనక్కి వెళ్లబోయి, మధ్యలో ఆగిపోయింది. ‘ఎప్పుడు చూశాడు? నేను పళ్లెం పెట్టడానికి వంగినప్పుడా?’ ఆమె వెన్నెముక వెంట ఒక చల్లని జలదరింపు, దాని వెనకాలే ఒక వెచ్చని అల.

“అబ్బో! మరి?” అని శ్రీను ముందుకి వంగాడు. అతని కళ్లు మత్తులో కూడా మెరుస్తున్నాయి.

“మరేముంది అంకుల్. ఆమె మొగుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. పాపం, ఏమీ తెలియని మనిషి. తాగి తూలుతూ, పాటలు పాడుకుంటూ కూర్చున్నాడు. అతని ముందే ఆమె నా వైపు ఓరగా చూస్తోంది. అతనికి ఇంట్లో ఏం జరుగుతోందో, తన పక్కనే ఏం జరుగుతోందో ఏమీ తెలియదు,” అని రవి నవ్వాడు.

“హహ్హ! మాలోకం!” అని శ్రీను గట్టిగా నవ్వి కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. “అలాంటి మొగుళ్లు ఉండబట్టే నీలాంటి వాళ్ల పంట పండుతోంది రా. తర్వాత? తర్వాత ఏం చేశావు?”

నిర్మల కళ్లు శ్రీను ముఖం మీద ఉన్నాయి. అతను నవ్వుతున్నాడు. తన గురించే, తన ఎదురుగానే, తన భార్య పక్కనే జరుగుతున్న కథకి తనే చప్పట్లు కొడుతున్నాడు. పొద్దున ఆ కథలోని మొగుడిని ఈయన వట్టి మాలోకం అని నవ్వినప్పుడు తనకి నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు. ఇప్పుడు ఆమెకి ఏడుపు రాలేదు. లోపల ఎక్కడో ఒక పిచ్చి నవ్వు బుడగలా పైకి తేలుతోంది. ఆమె పెదవి కొరుక్కుని దాన్ని ఆపింది.

“తర్వాత ఏం చేశానో రేపు చెప్తా అంకుల్,” అన్నాడు రవి. “ఇంకా చేయాల్సింది చాలా ఉంది.”

టేబుల్ కింద మళ్లీ ఆ పాదం వచ్చింది. ఈసారి ఆమె పాదాన్ని వెతకలేదు. నేరుగా ఆమె పిక్క మీద ఆనింది. ఆమె కదల్లేదు. ఈసారి ఆమె పాదమే, తనకు తెలియకుండానే, ఒక వేలెడు ముందుకి జరిగి ఆ పాదానికి తగిలి ఆగింది. అది ఒక్క క్షణమే. కానీ రవికి ఆ ఒక్క క్షణం చాలు. అతని పెదవుల మూల నుంచి నెమ్మదిగా ఒక నవ్వు విచ్చుకుంది.

“ఏమే, చారు ఇంకొంచెం తే. రవికి పెరుగు కూడా తే,” అన్నాడు శ్రీను. తర్వాత కళ్లు మూసుకుని, తల ఊపుతూ, ఏదో పాత ఘంటసాల పాట అందుకున్నాడు. గొంతు మందంగా, రాగం తప్పుతూ. “ఈ నల్లని రాలలో… ఏ కన్నులు దాగెనో…”

నిర్మల లేచి చారు గిన్నె తెచ్చింది. రవి పక్కన నిలబడి అతని పళ్లెంలో చారు పోసింది. ఆమె నిలబడిన చోట నుంచి టేబుల్ అంచుకీ రవి కుర్చీకీ మధ్య అతని ఒడి కనిపిస్తోంది. శ్రీనుకి ఆ చోటు టేబుల్ మూల అడ్డుగా ఉంది.

ఆమె కళ్లు అనుకోకుండా కిందికి జారాయి.

రవి నీలం జీన్స్ ముందు భాగం ఉబ్బి ఉంది. జిప్ దగ్గర గుడ్డ సాగి, లోపల ఏదో పొడుగ్గా, లావుగా తొడ వైపు వంగి పడుకున్న ఆకారం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆమె చూసిందని అతనికి తెలుసు. అతను నెమ్మదిగా తన కుడి అరచేతిని టేబుల్ కిందికి దించి, ఆ ఉబ్బు మీద పెట్టాడు. ఒక్కసారి గట్టిగా పిసికాడు. జీన్స్ గుడ్డ కిర్రుమంది. తర్వాత అరచేతిని పై నుంచి కిందికి, కింద నుంచి పైకి నెమ్మదిగా రుద్దాడు. ఆ ఉబ్బు అతని చేతి కింద ఇంకా పెద్దదై, గుడ్డని బయటికి నెట్టింది.

నిర్మల చేతిలో చారు గిన్నె వంగింది. చారు పళ్లెం అంచు దాటి టేబుల్ మీదికి కారింది.

“అయ్యో, చూసుకుని ఆంటీ,” అన్నాడు రవి, మామూలు గొంతులో. తర్వాత శ్రీను పాటని ఆసరా చేసుకుని, గొంతు ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా దించాడు. “చారు కాదు ఆంటీ కారాల్సింది. చూశావా? నువ్వు తలుపు తీసిన క్షణం నుంచి ఈ మొడ్డ ఇలాగే నిలబడి ఉంది. జీన్స్ లోపల ఊపిరి ఆడట్లేదు దానికి. నువ్వు వంగి అన్నం వడ్డించిన ప్రతిసారీ నీ సళ్లు ఆ పాత జాకెట్ లోపల ఊగుతుంటే ఇది ఎగిరెగిరి పడుతోంది. లోపల ఏమీ వేసుకోలేదు కదా నువ్వు? మొనలు గుడ్డ మీద పొడుచుకొచ్చాయి. ఇక్కడి నుంచే కనిపిస్తున్నాయి.”

నిర్మల ఒళ్లు భగ్గుమంది. ఆమె శ్రీను వైపు చూసింది. అతను కళ్లు మూసుకునే, “ఏ కన్నులు దాగెనో…” అని ఆ ఒక్క లైనే మళ్లీ మళ్లీ పాడుతున్నాడు. టేబుల్ మీద వేలితో తాళం వేస్తున్నాడు.

“ఏంటా మాటలు… ఆయన పక్కనే…” అని ఆమె పెదవులు కదిలాయి. శబ్దం రాలేదు. గాలి మాత్రమే వచ్చింది.

“ఆయనకి ఏమీ వినిపించదు. ఆయన పాటలో ఆయన ఉన్నాడు,” అని రవి గుసగుసలాడాడు. ఇంకా చేత్తో నెమ్మదిగా రుద్దుతూనే ఉన్నాడు. “ఆ రాత్రి నాలుగో వీధిలో నీ పిర్రల మధ్య దీన్ని దూర్చినప్పుడు నువ్వు మూలిగావు ఆంటీ. చిన్నగా. నాకు వినిపించింది. తర్వాత ‘చాలు రవి’ అని నెట్టావు. నెట్టావు గానీ, ముందు రెండు క్షణాలు వెనక్కి నొక్కావు. అది కూడా నాకు గుర్తుంది. ఆ రాత్రి నుంచి నిన్ను తలుచుకుని ఎన్నిసార్లు కొట్టుకున్నానో లెక్క లేదు. నీ పేరు కూడా తెలియదు నాకు. ‘ఆంటీ’ అనుకునే కార్చుకుంటున్నా.”

‘రెండు క్షణాలు… వాడికీ తెలుసు.’ ఆ మాట నిర్మల గుండెని చీల్చింది. పొద్దున అద్దం ముందు తనకి మాత్రమే తెలుసు అనుకున్న రహస్యం. ఆ రెండు క్షణాలు. వాడి ఒంటికి కూడా గుర్తున్నాయి.

ఆమె చారు గిన్నె టేబుల్ మీద పెట్టి, పెరుగు గిన్నె తీసుకుంది. వెళ్లిపోవాలని అనుకుంది. కాళ్లు మాత్రం అక్కడే నిలబడ్డాయి.

“నీ పెరుగు చిక్కగా ఉంది ఆంటీ,” అని రవి మళ్లీ గొంతు పెంచాడు, శ్రీను వినేలా. “నాది కూడా అంతే. మా ఇంట్లో తోడు పెడితే గడ్డ కట్టి, గిన్నె బోర్లించినా కింద పడదు. కావాలంటే ఎప్పుడైనా మీకు ఒక గిన్నెడు తెచ్చి ఇస్తా. రుచి చూస్తే మళ్లీ మళ్లీ అడుగుతారు.”

“ఎవరి పెరుగు వాళ్ల ఇంట్లోనే బాగుంటుంది బాబూ,” అంది నిర్మల, అతని పళ్లెంలో పెరుగు వేస్తూ. ఈసారి ఆమె గొంతులో వణుకు ఉంది. కానీ మాట పదునుగానే వచ్చింది. “బయటి తోడు తెచ్చి పెడితే మా గిన్నె పుల్లబడిపోతుంది. అయినా పెరుగు ఎంత చిక్కగా ఉన్నా, మజ్జిగ చిలికేవాడి కవ్వం గట్టిగా లేకపోతే వెన్న పైకి తేలదు.”

“కవ్వం సంగతి నాకు వదిలేయ్ ఆంటీ,” అని రవి నవ్వాడు. “నా కవ్వం తిప్పడం మొదలుపెడితే కుండ అడుగు దాకా కలిసిపోతుంది. వెన్న కాదు, కుండ మొత్తం పొంగి బయటికి కారుతుంది.”

“ఏంటి కవ్వం? కుండ? మా ఇంట్లో మిక్సీ ఉంది రా,” అని శ్రీను పాట ఆపి నవ్వాడు. తర్వాత నిర్మల వైపు తిరిగి, “ఏమే, ఎందుకు అలా ఎర్రబడిపోయావు? ముఖం అంతా చెమట,” అన్నాడు.

నిర్మల గుండె ఒక్కసారి కొట్టుకోవడం మానేసింది. “పొయ్యి దగ్గర ఇందాకటి నుంచి నిలబడ్డాను. వేడి,” అంది. కొంగుతో నుదురు తుడుచుకుంది.

“ఆంటీ చేసిన కారానికి నాకు కూడా చెమటలు పడుతున్నాయి అంకుల్,” అని రవి తన మెడ మీద చెమట చేత్తో తుడుచుకున్నాడు. “ఒంట్లో మొత్తం మంట పుట్టిస్తోంది ఈ కూర.”

“అది మా ఇంటి స్పెషల్ రా,” అని శ్రీను గర్వంగా అని, మళ్లీ కళ్లు మూసుకుని పాట అందుకున్నాడు. అతని తల ఒక పక్కకి వాలుతోంది. ఒక చేయి టేబుల్ మీద, ఇంకో చేయి ఒడిలో.

అప్పుడే రవి కదిలాడు.

అతను ఎడమ చేత్తో పెరుగన్నం కలుపుతూనే ఉన్నాడు. కుడి చేయి టేబుల్ కింద ఉంది. నిర్మల కళ్లు ఆ చేతి మీదే ఉన్నాయి. ఆ బొటనవేలు, చూపుడువేలు జీన్స్ బటన్ దగ్గరికి వెళ్లాయి. బటన్ విడిపోయింది. తర్వాత జిప్ పట్టు. అతను దాన్ని లాగలేదు. ఒక్క క్షణం ఆగి, ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. అడుగుతున్నట్టు. ‘చూస్తావా?’ అని ఆ కళ్లు అడుగుతున్నాయి.

నిర్మల కళ్లు అతని కళ్ల నుంచి కిందికి, ఆ జిప్ దగ్గరికి, మళ్లీ పైకి వెళ్లాయి. ఆమె పక్కకి తిరగలేదు. అక్కడి నుంచి కదల్లేదు. పెరుగు గిన్నెని రెండు చేతులతో గుండెకి అదుముకుని, పెదవులు కొంచెం తెరుచుకుని అలాగే నిలబడింది. ఆమె మెడ దగ్గర నరం ఒకటి కొట్టుకుంటూ కనిపిస్తోంది. ఆ నిలబడటమే సమాధానం అని ఇద్దరికీ తెలుసు.

జిప్ నెమ్మదిగా కిందికి జారింది. ఫ్యాన్ శబ్దం, శ్రీను పాట మధ్యలో కూడా ఆ చిన్న పళ్ల గర్ర్ శబ్దం ఆమె చెవుల్లో పిడుగులా పడింది.

అతను నల్లని అండర్‌వేర్ అంచుని బొటనవేలితో కిందికి లాగాడు.

అది బయటికి దూకింది.

ఆమె కళ్ల ముందు, తన ఇంట్లో, తన డైనింగ్ టేబుల్ కింద, తన మొగుడికి జానెడు దూరంలో. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు టేబుల్ అంచు దాటి సగం మాత్రమే దాని మీద పడుతోంది. అయినా ఆమెకు ప్రతిదీ స్పష్టంగా కనిపించింది. పొడుగ్గా, లావుగా, ముదురు గోధుమ రంగులో, కింది వట్టల నుంచి పైకి ఉబ్బిన నీలి నరాలు చెట్టు వేర్లలా అల్లుకుని. చివర చర్మం వెనక్కి జారి, ఎర్రగా, నిగనిగలాడే గుండ్రని తల. ఆ తల మీది చిన్న చీలికలోంచి ఒక్క పారదర్శకమైన బొట్టు ఉబికి, వెలుగులో మంచు బిందువులా మెరుస్తోంది. అది అతని గుండె చప్పుడుకి అనుగుణంగా ఒక్కో దెబ్బకి పైకి ఎగురుతోంది. ఆ ఒడి నుంచి ఒక ఘాటైన, ఉప్పగా, మగతనంతో కూడిన వాసన పైకి లేచి, చారు ఇంగువ వాసనని కోసుకుంటూ ఆమె ముక్కుని తాకింది.

నిర్మల ఊపిరి తీయడం మర్చిపోయింది.

ఇన్నేళ్ల కాపురంలో ఆమె మొగుడిది కూడా ఇంత వెలుగులో, ఇంత దగ్గరగా ఎప్పుడూ చూడలేదు. చీకట్లో, దుప్పటి కింద, ఒక నిమిషం పని. ఆ రోజు ఫోన్ వీడియోలో చూసింది ఒక తెర మీద బొమ్మ. నాలుగో వీధిలో తగిలింది చీర మీదుగా, చీకట్లో. ఇది నిజం. ఇది పొంగుతోంది. ఇది ఊపిరి తీస్తోంది.

‘ఛీ… కళ్లు తిప్పుకో. నువ్వు ఇల్లాలివి. నీ మెడలో తాళి ఉంది. పక్కనే నీ మొగుడు కూర్చున్నాడు,’ అని ఒక గొంతు అరిచింది.

ఆమె కళ్లు తిరగలేదు.

‘ఒక్కసారి… ఒక్కసారి వేలితో తాకితే? ఎంత వేడిగా ఉంటుందో? ఆ నరాలు వేళ్ల కింద కొట్టుకుంటాయా? పిడికిట్లో పడుతుందా? పట్టదేమో. నా వేళ్లు చుట్టూ కలుస్తాయా?’ అని ఇంకో గొంతు గుసగుసలాడింది. ఆమె కుడి చేయి పెరుగు గిన్నె అంచు నుంచి ఒక అంగుళం కిందికి జారింది.

‘పట్టుకుందామా? వద్దా?’

ఆమె వేళ్లు గాల్లో వణుకుతున్నాయి. గిన్నె అడుగు తాకుతున్న మట్టి గాజులు చిన్నగా కిణకిణమన్నాయి.

‘పట్టుకుంటే ఇక వెనక్కి రాలేను. ఈ రోజు పట్టుకుంటే రేపు ఇంకోటి అడుగుతుంది ఈ ఒళ్లు. ఆ తర్వాత ఇంకోటి. పంతులు గారు అన్నారు, కట్ట గట్టిగా కడితే తెగుతుంది అని. కొంచెం దారి ఇస్తే? ఈ దారి ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుంది?’

‘వద్దు. పట్టుకోకు. చూడు చాలు. చూడటం తప్పు కాదు. ఆ రోజు స్ట్రీట్‌లైట్ కింద చూశావు. ఆ రోజు ఫోన్‌లో చూశావు. చూడటం వరకే.’

ఆమె చేయి మళ్లీ గిన్నె అంచుకి వెళ్లి, గట్టిగా పట్టుకుంది. వేళ్ల కణుపులు తెల్లబడ్డాయి. కానీ కళ్లు మాత్రం ఆ ఎర్రని తల మీదే.

రవి ఆమె చేయి కదలడం చూశాడు. అది వెనక్కి వెళ్లడం కూడా చూశాడు. అతను ఆమె చేయి కోసం చేయి చాచలేదు. ఆ చేతి వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెటకారం లేదు. ఆటపట్టింపు ఉంది. ‘సరే, నీ ఇష్టం,’ అన్నట్టు. తర్వాత తన కుడి అరచేతిని ఆ మొడ్డ చుట్టూ బిగించాడు.

అతను కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

నెమ్మదిగా. ముందు చర్మాన్ని కొన మీదుగా ముందుకి లాగి, మళ్లీ వెనక్కి వట్టల దాకా దించుతూ. ఒక్కో ఊపుకీ ఆ ఎర్రని తల చర్మంలోంచి బయటికి తొంగిచూసి, మళ్లీ దాక్కుంటోంది. కొన మీది తడి అతని అరచేతికి అంటుకుని, ఒక్కో ఊపుకీ చిన్నగా చిప్ చిప్ మనే తడి శబ్దం. ఆ శబ్దం శ్రీను పాటలోని రాగం తప్పిన చోట్లలో మాత్రమే నిర్మల చెవికి స్పష్టంగా తగులుతోంది.

“చూడు ఆంటీ,” అని రవి పెదవులు దాదాపు కదలకుండా గుసగుసలాడాడు. ఎడమ చేత్తో పెరుగన్నం ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూనే. “ఇది నీ కోసమే ఇలా కొట్టుకుంటోంది. నువ్వు చూస్తుంటే నా చేయి నాది కాదనిపిస్తోంది. నీ అరచేయి అనుకుంటున్నా. నీ ఆ నిండు వేళ్లు, ఆ మట్టి గాజులు. గాజుల గలగల వింటూ కొట్టుకోవాలని ఎన్ని రాత్రులు కలలు కన్నానో.”

నిర్మల తొడల మధ్య ఏదో పగిలినట్టు అయింది. వెచ్చని తడి ఒక్కసారిగా లంగాని తడిపేసింది. ఆమె రెండు తొడలనీ చీర లోపల గట్టిగా నొక్కుకుంది. ఆ నొక్కుడుకి ఆ తడి ఇంకా పైకి, లోపలికి జారింది. ఆమె మోకాళ్లు ఒక్కసారి వణికాయి. పెరుగు గిన్నె మీద వేళ్లు జారాయి.

“నీ పూకు ఇప్పుడు ఎలా ఉందో నాకు తెలుసు ఆంటీ,” అని రవి కొనసాగించాడు. ఊపు వేగం కొంచెం పెరిగింది. “నీ కాళ్లు నొక్కుకుంటున్నావు చూడు. అక్కడ కారిపోతోంది కదా? ఆ రసం వాసన ఇక్కడికి వస్తోంది నాకు. చారు వాసనలో కూడా. ఆ రాత్రి నుంచి ఆ వాసన నా ముక్కులోనే ఉంది.”

“నోరు ముయ్యి,” అని నిర్మల గుసగుసలాడింది. ఆ మాటలో కోపం లేదు. వణుకు ఉంది. ఆమె కళ్లు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి. “నీ మొడ్డకి సిగ్గు లేదు. నీకూ లేదు. మా ఇంట్లో, మా టేబుల్ కింద…”

“సిగ్గు ఉంటే నీ ఇంటి దాకా వచ్చేవాణ్ణా ఆంటీ?” అని అతను నవ్వాడు. “నీకూ లేదు. ఉంటే ఇప్పటికి వంటింట్లోకి పారిపోయేదానివి. నిలబడి చూస్తున్నావు. కళ్లు ఆర్పకుండా.”

ఠంగ్!

శ్రీను చేతిలోంచి చెంచా జారి నేల మీద పడి, గిర్రున తిరుగుతూ టేబుల్ కింద రవి కుర్చీ వైపు దొర్లింది.

“అరెరె… చెంచా…” అని శ్రీను తూలుతూ కుర్చీలోంచి కిందికి వంగబోయాడు. అతని తల టేబుల్ అంచు కిందికి దిగుతోంది.

నిర్మల రక్తం గడ్డ కట్టింది. ఆమె పెరుగు గిన్నెని టేబుల్ మీద దబ్బున పెట్టి, శ్రీను కంటే ముందే నేల మీదికి ఒంగి, చెంచాని లాక్కుంది. ఆమె ఒంగిన చోటు రవి మోకాలి పక్కనే. ఆమె ముఖం ఆ ఒడికి ఒక్క జానెడు దూరంలో ఉంది. అంత దగ్గరగా ఆ వాసన ఆమె ముక్కుని, నోటిని ఒక్కసారిగా నింపేసింది. వేడి. ఆ వేడి ఆమె చెంపకి తగులుతోంది. ఆ మొడ్డ రవి పిడికిట్లో ఆమె కళ్ల ముందే ఒక్కసారి ఎగిరింది.

ఒక్క క్షణం. ఒకే ఒక్క క్షణం ఆమె అలాగే శిలలా ఉండిపోయింది.

తర్వాత లేచి నిలబడింది. చెంచా శ్రీను చేతిలో పెట్టింది. “కూర్చోండి. పడిపోతారు,” అని అతని భుజం పట్టి కుర్చీలోకి నొక్కింది. ఆమె చేయి వణుకుతోందని శ్రీను గమనించలేదు.

“నువ్వు లేకపోతే నేనేమైపోతానో,” అని శ్రీను ఆమె చేతిని తట్టి, మళ్లీ నవ్వాడు. “రవీ, చూశావా? ఇది నా బంగారం.”

“చూశా అంకుల్. బంగారమే,” అన్నాడు రవి. గొంతు బిగుసుకుంది. అతని కుడి చేయి టేబుల్ కింద ఇప్పుడు వేగంగా కదులుతోంది. భుజం చిన్నగా ఊగుతోంది.

“ఏంటి రవీ, అలా ఊగుతున్నావు?” అని శ్రీను అడిగాడు.

“దోమ కుట్టింది అంకుల్ తొడ మీద. గోక్కుంటున్నా. మీ ఇంట్లో దోమలు పెద్దవి,” అన్నాడు రవి, పళ్లు బిగించి నవ్వుతూ.

“ఆఁ, వెనక కాలువ ఉంది రా. రాత్రయితే దోమలు ఏనుగుల్లా వస్తాయి,” అని శ్రీను నవ్వి, మళ్లీ పాట అందుకున్నాడు.

నిర్మల రవి పక్కనే నిలబడి ఉంది. ఈసారి ఆమె చూపు దాచుకోలేదు. అతని పిడికిలి వేగంగా పైకీ కిందికీ. ఆ ఎర్రని తల ఇంకా ఉబ్బి, ముదురు ఊదా రంగులోకి మారుతోంది. అతని తొడల కండలు జీన్స్ లోపల బిగుసుకుంటున్నాయి. పెరుగన్నం కలుపుతున్న ఎడమ చేయి ఆగిపోయింది. అతని ముక్కు పుటాలు విచ్చుకున్నాయి. నుదుటి మీద చెమట బొట్లు ట్యూబ్‌లైట్‌లో మెరుస్తున్నాయి.

“ఆంటీ…” అని అతను ఊపిరి మధ్య గుసగుసలాడాడు. “వస్తోంది… నువ్వు చూస్తుండగానే… కళ్లు తిప్పకు… ఒక్కసారి నీ పెదవి కొరుక్కో… ఆఁ… అదే… అలాగే…”

ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె కింది పెదవి పళ్ల మధ్యకి వెళ్లింది.

రవి జేబులోంచి ఎడమ చేత్తో ఒక చేతిరుమాలు లాగి టేబుల్ కిందికి దించాడు. అతని నడుము ఒక్కసారి కుర్చీలోంచి పైకి లేచింది. పళ్ల మధ్య నుంచి “స్స్…హ్…” అనే అణిచిపెట్టిన ఊపిరి. ఆ మొడ్డ అతని పిడికిట్లో ఒకసారి, రెండుసార్లు, మూడుసార్లు ఎగిరి, చిక్కని తెల్లని ధారలు ఆ రుమాలులోకి చిమ్మాయి. ఒక చుక్క రుమాలు అంచు దాటి అతని జీన్స్ మీద, ఇంకో చుక్క నేల మీద, సరిగ్గా నిర్మల కాలి బొటనవేలి పక్కన పడింది. ఆ చుక్క వెచ్చగా ఆమె చర్మానికి అంటుకుంది.

గుడిలో పంతులు గారు చెప్పిన అభిషేకం మాట ఆమె మెదడులో మెరుపులా మెరిసింది. ‘పై నుంచి కిందికి ధారగా, ఆపకుండా… ఎంత చిక్కగా ఉంటే అంత ఫలితం…’ ఆమెకు ఒక్కసారిగా నవ్వాలో, ఏడవాలో, ఆ గుడికే మళ్లీ పరిగెత్తి వెళ్లి తల బాదుకోవాలో అర్థం కాలేదు.

ఆ వాసన. చిక్కగా, ఉప్పగా, ఘాటుగా. చారు వాసనని, నెయ్యి వాసనని, ఇంటి వాసనని తోసేసి గాలి నిండా పరుచుకుంది.

శ్రీను ముక్కు ఎగబీల్చాడు. “ఏంటే ఏదో వాసన? పెరుగు పులిసిందా?”

నిర్మల గుండె మళ్లీ ఆగింది. “పొద్దుటి పెరుగు. పులిసిందేమో. రేపు పారబోస్తా,” అంది. గొంతు ఆమెకే వేరే ఆడదానిదిలా వినిపించింది.

రవి రుమాలుని ముడిచి జేబులోకి తోసుకున్నాడు. జిప్ నెమ్మదిగా పైకి లాగాడు. కుర్చీలో వెనక్కి వాలి ఒక పెద్ద ఊపిరి వదిలాడు. ఆ ఊపిరితో అతని ఛాతీ కిందికి దిగింది. అతను శ్రీను వైపు చూసి నవ్వాడు. “అంకుల్, కడుపు నిండిపోయింది. ఇంత తృప్తిగా ఎప్పుడూ తినలేదు.”

“అదీ! మా ఇంటి భోజనం అంటే అలాగే ఉంటుంది రా,” అని శ్రీను గర్వంగా అతని వీపు మీద చరిచాడు.

నిర్మల కాలి వేలి పక్కన నేల మీద ఆ తెల్లని చుక్క ఇంకా మెరుస్తోంది. ఆమె కాలితో చీర అంచుని దాని మీదికి జరిపి కప్పేసింది. ఆ గుడ్డ కింద అది తడిగా, జిగటగా తెలుస్తోంది. ఆమె కాలు తీయలేదు.

ఆమె కళ్లు గోడ గడియారం మీద పడ్డాయి. పదకొండుంబావు. ఆ ముల్లుని చూడగానే ఆమె ఉలిక్కిపడింది. ‘పన్నెండున్నర. జానకి. ఇంకా గంటంబావు,’ అని లెక్క తనంతట తనే మొదలైంది.

రవి లేచి పెరట్లో సింకు దగ్గర చేయి కడుక్కోవడానికి వెళ్లాడు. పంపు నీళ్ల శబ్దం. నిర్మల టేబుల్ దగ్గరే నిలబడింది. ఆమె ఒళ్లంతా చెమట. జాకెట్ వీపుకి అతుక్కుపోయింది. లంగా తొడలకి అతుక్కుంది. ఆమె ఎవరి కంటా పడకుండా పళ్లేలు ఎత్తుతున్నట్టు నటిస్తూ, ఒక్కసారి కాళ్లు కదిలించింది. ఆ తడి తొడల మధ్య జారి, ఆమె పూపెదాలు ఒకదానికొకటి అంటుకుని విడిపోతున్నట్టు తెలిసింది. ఆమె పళ్లేన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.

“ఏమే…” అని శ్రీను సోఫా వైపు తూలుతూ నడిచి, దాని మీద వెల్లకిలా పడిపోయాడు. ఒక కాలు కిందికి వేలాడుతోంది. “రవికి… తాంబూలం ఇవ్వు. మా ఇంటి ఆనవాయితీ రా రవీ. తాంబూలం లేకుండా అతిథిని పంపం. గేటు దాకా సాగనంపవే. గేటు గడియ వేసుకో. జానకి… దగ్గర… తాళం చెవి…” అని అతని మాటలు గురకలోకి కరిగిపోయాయి.

‘తాంబూలం ఇచ్చి పంపు.’ పంతులు గారి మాట, మొగుడి నోట్లోంచి. నిర్మల ఒక్క క్షణం కళ్లు మూసుకుంది.

ఆమె దేవుడి గూటి పక్కన ఉన్న పళ్లెంలోంచి రెండు తమలపాకులు తీసింది. వాటి మధ్య కొంచెం సున్నం రాసి, వక్కపొడి, రెండు యాలకులు పెట్టి మడిచింది. ఆమె వేళ్లు మడిచే ఆ పని ఎన్నేళ్లుగానో చేస్తున్నాయి. ఈ రోజు మాత్రం ఆకు రెండుసార్లు చిరిగింది.

రవి చేతులు తుడుచుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చాడు. సోఫా మీద గురక పెడుతున్న శ్రీను వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. తర్వాత నిర్మల వైపు.

ఆమె తాంబూలం పట్టుకుని గుమ్మం వైపు నడిచింది. అతను వెనకాలే.

వరండా బల్బు ఆమె ఎప్పుడో ఆర్పేసింది. బయట చీకటి. ఎదురు వీధి దీపం వెలుగు వేప కొమ్మల సందుల్లోంచి వరండా గచ్చు మీద ముక్కలు ముక్కలుగా పడుతోంది. గాలికి కొమ్మలు కదిలినప్పుడల్లా ఆ వెలుగు ముక్కలు నేల మీద అటూ ఇటూ పాకుతున్నాయి. పక్కింటి పెరట్లో విరిసిన రాత్రి మల్లెల వాసన. కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక. ఎక్కడో దూరంగా మండపం సన్నాయి సన్నగా. జానకి ఆ సన్నాయి దగ్గరే ఉంది.

గేటు దగ్గర R15 చీకట్లో నల్లగా మెరుస్తోంది.

నిర్మల గేటు ముందు ఆగి, తాంబూలం అతని వైపు చాచింది. “తీసుకో. ఆయన చెప్పారు.”

రవి తాంబూలం తీసుకున్నాడు. ఆకు తీసుకునేటప్పుడు అతని వేళ్లు ఆమె వేళ్లని తాకాయి. అతను వెంటనే వదల్లేదు. ఆకుతో పాటు ఆమె వేళ్లని కూడా తన అరచేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని చేయి ఇంకా పంపు నీళ్లకి చల్లగా, తడిగా ఉంది. ఆమె చేయి వేడిగా ఉంది.

“ఆయన చెప్పారనే ఇచ్చావా ఆంటీ?” అని అతను గుసగుసలాడాడు.

ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. చేయి కూడా లాక్కోలేదు. ఆమె మట్టి గాజులు అతని మణికట్టు మీది స్టీలు కడియానికి తగిలి చిన్నగా టంగుమన్నాయి.

అతను ఒక అడుగు దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆమె వెనక్కి జరగలేదు. ఇంకో అడుగు. ఇప్పుడు అతని ఊపిరి ఆమె నుదుటి మీద పడుతోంది. బ్రాందీ, సిగరెట్, ఇప్పుడు నోట్లో వేసుకున్న యాలకుల వాసన. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధిలో మెడ వెనక పడిన అదే ఊపిరి. ఈసారి వెనక నుంచి కాదు. ఎదురుగా. ఆమె ముఖం ముందు.

అతను ఆగాడు. ఆమె పెదవులకి అంగుళం దూరంలో. కదల్లేదు.

“వద్దంటే ఆగుతా ఆంటీ,” అన్నాడు. గుసగుసగా. “ఆ రోజు చెప్పాను కదా. బలవంతం నాకు ఇష్టం లేదు. ఒక్క మాట చెప్పు. వెళ్లిపోతా.”

నిర్మల నోరు తెరిచింది. ‘వద్దు’ అనే మాట గొంతు దాకా వచ్చింది. ఆమె దాన్ని అక్కడే పట్టుకుని చూసింది. ఆ మాటని బయటికి పంపాలా వద్దా అని ఒక్క క్షణం తూకం వేసింది. ఆ తూకంలో ఒక పక్క తాళి, పెళ్లి ఫోటో, సోఫా మీద గురక, పన్నెండున్నరకి గేటు తీసే కూతురు. ఇంకో పక్క అద్దంలో చూసిన తన ఒళ్లు, ఇన్నేళ్ల చీకటి రాత్రులు, టేబుల్ కింద పాకిన ఆ పాదం, కాలి వేలి పక్కన పడిన ఆ వెచ్చని చుక్క.

తూకం ఒక వైపుకి ఒరిగింది. ఆ మాట బయటికి రాలేదు. రావాలని ఆమె కోరుకోలేదు. ఆమె కళ్లు నెమ్మదిగా మూసుకున్నాయి. ముఖం తనంతట తనే ఒక వెంట్రుకవాసి పైకి లేచింది.

రవి పెదవులు ఆమె పెదవుల మీద ఆనాయి.

ముందు మెత్తగా. అడుగుతున్నట్టు. ఆమె పెదవులు బిగుసుకుని ఉన్నాయి. అతను ఆగాడు. ఆమె వెనక్కి జరగలేదు. అతని కింది పెదవి ఆమె కింది పెదవిని నెమ్మదిగా తన పెదవుల మధ్యకి తీసుకుని చప్పరించింది. అతని నాలుక కొన ఆమె పెదవుల సందుని తడిమింది.

ఆమె పెదవులు విడిపోయాయి.

అతని నాలుక లోపలికి జారింది. యాలకుల తీపి, సిగరెట్ చేదు, బ్రాందీ ఘాటు. ఆమె నోట్లో ఎప్పుడూ తెలియని రుచులు. ఆమె చేతులు ఎక్కడ పెట్టాలో తెలియక గాల్లో ఆగి, చివరికి అతని టీషర్ట్ ఛాతీ దగ్గర గుడ్డని పిడికిట్లో పట్టుకున్నాయి. నెట్టడానికి కాదు. పట్టుకోవడానికి. అతని ఒక చేయి ఆమె వీపు మీద, ఊడిన హుక్కు దగ్గర తెరుచుకున్న చర్మాన్ని తాకింది. ఆ తాకుడుకి ఆమె వెన్నెముక వెంట ఒక వణుకు కింది దాకా పరుగెత్తింది. ఆమె ఒళ్లు అతని వైపు ఒరిగింది. సళ్లు అతని ఛాతీకి నొక్కుకున్నాయి. అతని గుండె చప్పుడు ఆమె గుండెల మీద తెలుస్తోంది.

ఆమె తొడల మధ్య ఇందాకటి తడి ఇప్పుడు కారుతోంది. లంగా దాటి లోపలి తొడల మీదుగా ఒక వెచ్చని దారం మోకాలి వైపు జారుతున్నట్టు తెలుస్తోంది. ఆమె మోకాళ్లు వంగిపోతున్నాయి. అతని ఛాతీ మీది గుడ్డని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఎంతసేపు అలా ఉన్నారో ఆమెకు తెలియదు. వేప కొమ్మలు గాలికి ఊగాయి. వెలుగు ముక్కలు వాళ్ల ముఖాల మీదుగా పాకి వెళ్లాయి. సన్నాయి ఆగిపోయింది. ఇంట్లోంచి శ్రీను గురక ఒక్కసారి ఆగి, మళ్లీ మొదలైంది.

ఆ గురక విరామానికే రవి నెమ్మదిగా పెదవులు విడదీశాడు. ఇద్దరి పెదవుల మధ్య ఒక సన్నని తడి తీగ సాగి తెగింది. అతను ఆమె నుదుటి మీద తన నుదురు ఆనించి ఒక్క క్షణం ఊపిరి తీసుకున్నాడు.

“తాంబూలం కంటే ఇదే తియ్యగా ఉంది ఆంటీ,” అని గుసగుసలాడాడు.

అతను వెనక్కి జరిగాడు. గేటు తీసి, బైక్ దగ్గరికి వెళ్లి, స్టార్ట్ చేయకుండానే స్టాండ్ తీసి, వీధి మలుపు దాకా తోసుకుంటూ వెళ్లాడు. మలుపు దాటాక ఇంజిన్ గుర్రుమంది. ఆ శబ్దం దూరమైంది. చీకట్లో ఎరుపు టెయిల్‌లైట్ ఒక్క క్షణం మెరిసి మాయమైంది.

నిర్మల గేటు పట్టుకుని నిలబడింది. ఇనుప గేటు చల్లగా ఉంది. ఆమె పెదవులు వాచినట్టు, కాలుతున్నట్టు ఉన్నాయి. నాలుక మీద ఇంకా యాలకుల తీపి, సిగరెట్ చేదు. చేతి వేళ్లు ఇంకా అతని టీషర్ట్ పట్టుకున్న ఆకారంలోనే ముడుచుకుని ఉన్నాయి. తొడల మధ్య తడి చల్లబడుతూ చర్మానికి అంటుకుంటోంది. కాలి వేలి పక్కన ఆ చుక్క ఎండిపోయిన చోట చర్మం బిగుసుకుంది.

ఆమె చేయి మెడలోని తాళి దగ్గరికి వెళ్లింది. పట్టుకుంది. ఈసారి పిడికిట్లో బిగించలేదు. వేళ్ల మధ్య వదులుగా ఉంచింది.

ఇంట్లోంచి శ్రీను గురక. దూరంగా మండపంలో మళ్లీ మొదలైన సన్నాయి. గోడ గడియారం ముల్లు పన్నెండున్నర వైపు పాకుతోంది.

‘పంతులు గారు ఆనకట్టకి కొంచెం దారి ఇవ్వమన్నారు. నేను దారి ఇవ్వలేదు. తలుపే తీశాను. అన్నం పెట్టాను, తాంబూలం ఇచ్చాను, చివరికి నా పెదవులు కూడా ఇచ్చాను. వద్దంటే ఆగుతానన్నాడు వాడు. యాభై ఏళ్లుగా అందరికీ సరే అంటూ బతికిన ఈ నోరు, ఈ రాత్రి మొదటిసారి నా కోసం మౌనంగా ఉండిపోయింది.’