꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

సాయంత్రం ఐదుంబావుకి శ్రీను భోజనం చేసి, కాసేపు నడుం వాల్చి, షాప్‌కి తిరిగి వచ్చాడు. స్కూటర్ ముందు భాగంలో “మాధవి” అని రాసి ఉన్న స్టీల్ డబ్బాల సంచి కట్టి ఉంది. “ఆరింటికి కొరియర్ ఆఫీసు మూసేస్తారే. ఈ డబ్బాలు ఇచ్చేసి, షాప్ కట్టేసి వస్తా. నువ్వు ఇంటికి వెళ్లు,” అని గల్లా పెట్టె తాళం చెవి ఆమె చేతిలోంచి తీసుకున్నాడు.

నిర్మల చెప్పులు వేసుకుని షాప్ మెట్లు దిగింది. ఎండ వాడిపోయి, పడమటి వైపు ఆకాశం రాగి చెంబు రంగులోకి మారుతోంది. తారు రోడ్డు ఇంకా వేడి ఆవిర్లు కక్కుతోంది. పాలకేంద్రం దగ్గర సైకిళ్ల మీద క్యాన్లు కట్టుకుని పాలవాళ్లు వరసగా నిలబడ్డారు. ఎవరో ఇంటి ముందు గుమ్మడి వడియాలు ఆరబెట్టిన చాప చుట్టుకుంటున్నారు. గాలిలో పశువుల గిట్టల దుమ్ము, పక్క హోటల్ పెనం మీద కాలుతున్న ఉల్లిపాయ వాసన కలిసి తేలుతున్నాయి.

ఆమె కాళ్లు ఇంటి దారిలో నడుస్తున్నాయి. మనసు మాత్రం ఇంకా ఆ కౌంటర్ దగ్గరే, నాగేశ్వరమ్మ చెమట వాసన దగ్గరే ఆగిపోయింది. ‘ఇరవై ఆరేళ్ల కుర్ర గుర్రం… పండిన పంటే దానికి రుచి…’ ఆ మాటలు ఆమె అడుగుల లయకి సరిగ్గా సరిపోయేలా లోపల మోగుతున్నాయి.

వీధి మలుపు దగ్గర ఒక బైక్ వెనక నుంచి హారన్ కొట్టింది. నిర్మల భుజాలు బిగుసుకున్నాయి. తల తిప్పకుండానే చెవులు ఆ ఇంజిన్ శబ్దాన్ని కొలిచాయి. బైక్ పక్కగా దూసుకెళ్లింది. పాత స్ప్లెండర్. వెనక సీటు మీద గడ్డి మోపు. ఆమె ఊపిరి వదిలింది. ఆ ఊపిరితో పాటు ఛాతీలో ఏదో చిన్న నిరాశ కూడా జారిపోయిందని గమనించగానే, తనమీద తనకే కోపం వచ్చింది.

‘ఏంటే నిర్మలా ఇది? ప్రతి బండి శబ్దానికీ గుండె ఎగరడం ఏంటి? యాభై ఏళ్లు వచ్చాయి. ఇద్దరు బిడ్డల తల్లివి. మనవరాలు ఉంది. ఆ వెధవ ఎవత్తి వెంట పడితే నీకెందుకు? ఈ ఆలోచనలు ఇక్కడితో వదిలెయ్యాలి. ఈ రోజే, ఈ క్షణమే,’ అని తనను తానే మందలించుకుంది.

ఆ మందలింపుకి గట్టిగా తల ఊపింది కూడా. పక్కన నడుస్తున్న ఒక బడి పిల్లాడు ఆమెని వింతగా చూశాడు. ఆమె కొంగు సర్దుకుని నడక వేగం పెంచింది.

‘మనసు నా మాట వినడం లేదు. దేవుడి దగ్గర దీపం పెట్టినా ఆగడం లేదు. ఒకసారి పంతులు గారికి జాతకం చూపిస్తే? గ్రహాలు ఏమైనా తిరగబడ్డాయేమో. ఏ శాంతి చేయించాలో ఆయనే చెప్తారు,’ అని ఆలోచన వచ్చింది. ఆ ఆలోచన రాగానే భుజాల మీద బరువు కొంచెం దిగినట్టు అనిపించింది. తప్పు తనది కాదు, గ్రహాలది అయితే ఎంత బాగుండు అని లోపల ఒక చిన్న ఆశ.

ఇంటికి వెళ్లి, దేవుడి గూట్లో పసుపు గుడ్డలో చుట్టి పెట్టిన తన జాతకం కాగితాలు తీసింది. పెళ్లికి ముందు నాన్న రాయించిన తాటాకు ప్రతిని, దాన్ని చూసి తర్వాత ఎవరో రాసిన కాగితం ప్రతిని ఒక సంచిలో పెట్టుకుంది. రెండు అరటిపళ్లు, ఒక కొబ్బరికాయ, తమలపాకులు, కొంచెం పసుపు కుంకుమ ఒక పళ్లెంలో సర్దుకుంది. ఇల్లు ఖాళీగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. గోడ గడియారం ఐదు నలభై చూపిస్తోంది. ఆమె తాళం వేసి మళ్లీ బయటికి నడిచింది.

ఊరి చివర దేవుడి గుడి. గుడి ముందు రావిచెట్టు కొమ్మలు సాయంత్రం గాలికి గలగలలాడుతున్నాయి. చెట్టు మొదట్లో పాతిన దేవుడి ప్రతిమల మీద పసుపు, కుంకుమ ముద్దలుగా పేరుకుని ఉన్నాయి. ధ్వజస్తంభం దగ్గర ఎవరో ఆముదం దీపం వెలిగించి వెళ్లారు. ఆ పొగ వాసన, తడి రాతి గచ్చు చల్లదనం, గర్భగుడి లోపల నుంచి వస్తున్న కర్పూరం, విభూది, వాడిన బిల్వపత్రాల వాసన కలిసి ఆమెని పలకరించాయి. గంట తాడు పట్టుకుని ఒకసారి లాగింది. ఆ ఖంగుమనే శబ్దం గుడి గోడల మధ్య గుండ్రంగా తిరిగి నెమ్మదిగా చల్లారింది.

ప్రదక్షిణలు చేసి వచ్చేసరికి పంతులు గారు మండపం అరుగు మీద చాప వేసుకుని కూర్చుని ఉన్నారు. డెబ్బై దాటిన మనిషి. బక్కపలచని ఒంటి మీద నలిగిన పంచె, భుజం మీద ఉత్తరీయం, నుదుటి నిండా అడ్డంగా మూడు విభూది రేఖలు, మధ్యలో ఎర్రని బొట్టు. ముక్కు మీదికి జారిన మందపాటి కళ్లద్దాలు. పక్కన ఒక ఇత్తడి పంచపాత్ర, ఉద్ధరిణి, తాటాకు పంచాంగం.

“రామ్మా నిర్మలమ్మా, రా. చాలా రోజులకి కనిపించావు. మాధవి క్షేమంగా చేరిందా ఫారిన్‌కి?” అని ఆయన కళ్లద్దాల పై నుంచి చూశారు.

“చేరింది పంతులు గారూ. మీ దయ,” అని నిర్మల పళ్లెం ఆయన ముందు పెట్టి, అరుగు మెట్టు మీద కాళ్లు ముడుచుకుని కూర్చుంది. జాతకం సంచి ఆయన చేతికి ఇచ్చింది. “ఒకసారి నా జాతకం చూడండి. ఈ మధ్య… ఎందుకో మనసు ఒక చోట నిలవడం లేదు. చంచలంగా ఉంది. రాత్రి నిద్ర పట్టట్లేదు. పూజలో కూర్చున్నా ఏదో ఆలోచన లాక్కెళ్తోంది. ఏ గ్రహం ఏం చేస్తోందో చెప్తే, శాంతి చేయిస్తాను.”

పంతులు గారు తాటాకు ప్రతిని జాగ్రత్తగా విప్పి, కళ్లద్దాలు సర్దుకుని, పెదవులు కదిలిస్తూ లెక్కలు గొణుక్కోవడం మొదలుపెట్టారు. వేళ్ల కణుపుల మీద బొటనవేలితో లెక్కపెడుతున్నారు. మధ్య మధ్యలో “ఊఁ… ఊఁహూఁ…” అని తల ఊపుతున్నారు. ఆ ఊపు ప్రతిసారీ నిర్మల గుండె ఒక మెట్టు కిందికి దిగుతోంది.

“అమ్మా, నీది మృగశిర నక్షత్రం, వృషభ రాశి,” అని మొదలుపెట్టారు. “వృషభం అంటే ఎద్దు. భూమి తత్వం. ఈ రాశి ఆడవాళ్లు ఓపికగా, మెత్తగా ఉంటారు. ఇంటికి, మొగుడికి, పిల్లలకి పెట్టి పెట్టి తమ సంగతి మర్చిపోతారు. బయటికి నేల చల్లగా కనిపిస్తుంది. కానీ లోపల ఎంత వేడి దాచుకుందో, దున్నేవాడు దున్నితే గానీ బయటపడదు.”

నిర్మల మోకాళ్ల మీద ఉన్న చేతులు బిగుసుకున్నాయి. ‘దున్నేవాడు…’ పొద్దున వంటింట్లో ముసలావిడ తన మొగుడు గంటసేపు ఆపకుండా పొత్రం తిప్పేవాడని చెప్పిన మాట ఆమెకి గుర్తొచ్చింది. ఆమె పెదవి లోపలి వైపు పంటితో నొక్కుకుంది. పంతులు గారి ముఖం మాత్రం గంభీరంగా, లెక్కల్లో మునిగి ఉంది.

“ఇప్పుడు నీకు శుక్ర మహాదశ నడుస్తోంది,” అని ఆయన కాగితం మీద వేలు పెట్టారు. “శుక్రుడు అంటే సుఖాల గ్రహం. పట్టుచీరలు, మల్లెపూలు, అత్తరు, తీపి, శయ్య సుఖం, అన్నీ ఆయన చేతిలోనే. ఇన్నాళ్లు నీకు శని దశ. పని, చాకిరీ, బాధ్యత. ఇప్పుడు యాభై ఏళ్ల వయసులో శుక్రుడు నీ తలుపు తట్టాడు. ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చాడని తిట్టుకోకు. ఆలస్యంగా వచ్చిన అతిథి ఎక్కువ రోజులు ఉంటాడు. శుక్ర దశ ఇరవై ఏళ్లు నడుస్తుంది.”

‘ఇరవై ఏళ్లు…’ నిర్మల చెంపలు వేడెక్కాయి. ఆమె ఆ మాటని ఎక్కడో వేరే చోట జత కలిపేసింది. ఇరవై… ఆరు. ఆ సంఖ్య ఈ మధ్యాహ్నమే నాగేశ్వరమ్మ నోట్లోంచి వచ్చింది.

పంతులు గారు ఉద్ధరిణితో పంచపాత్రలోంచి కొంచెం నీళ్లు తీసి తాగి, గొంతు సవరించుకున్నారు. “ఇప్పుడు అసలు సంగతి. నీ సప్తమ స్థానం, అంటే ఏడో ఇల్లు. అది కళత్ర స్థానం. మొగుడి ఇల్లు. దాని అధిపతి వయసు మళ్లి బలహీనంగా, నీరసంగా పడి ఉన్నాడు. పాపం, ఆయన తప్పు కాదు. గ్రహం ముసలిదైపోతే తేజస్సు తగ్గుతుంది. కానీ ఖాళీ ఇల్లు ఎక్కువ రోజులు ఖాళీగా ఉండదమ్మా. ఇప్పుడు అదే ఏడో ఇంట్లోకి కుజుడు వచ్చి కూర్చున్నాడు.”

“కుజుడా?” అంది నిర్మల. గొంతు సన్నబడింది.

“అవునమ్మా. కుజుడు అంటే అంగారకుడు. ఎర్రని గ్రహం. గ్రహాల్లో అతను పడుచు సైనికుడు. వేడి రక్తం, దూకుడు, కోపం, తొందర. ఆగమంటే ఆగడు, అడగకుండానే లోపలికి దూరిపోతాడు. ఇంకా విచిత్రం చూడు,” అని ఆయన కాగితాన్ని కళ్లకి దగ్గరగా తెచ్చుకున్నారు. “నీ జాతకంలో ఇప్పుడు కుజుడు ఉన్న భాగం సరిగ్గా ఇరవై ఆరో అంశలో ఉంది. ఇరవై ఆరు డిగ్రీల్లో కుజుడు అంటే పూర్తి బలంగా, పూర్తి యవ్వనంతో ఉన్నట్టు. ఆ వయసులో ఉన్న గ్రహం ఏ ఇంట్లో కూర్చుంటే, ఆ ఇంటిని తన సొంత ఇల్లులా దర్జాగా ఏలుతుంది.”

నిర్మల చేతిలోంచి తమలపాకు కింద పడింది. ఆమె దాన్ని తీయడానికి వంగింది. వంగిన ముఖం ఎర్రగా కాలుతోంది. ‘ఇరవై ఆరు. ఇరవై ఆరేళ్ల కుర్ర గుర్రం. ఈ ముసలాయనకి ఎలా తెలిసింది? ఊరి గుసగుసలు గుడి దాకా వచ్చాయా?’ ఆమె తల ఎత్తి ఆయన ముఖంలోకి చూసింది. ఆ కళ్లద్దాల వెనక కళ్లు ఏ కల్మషమూ లేకుండా, తాటాకు మీది గీతల మీదే ఉన్నాయి. ఆయన పెదవుల మీద లెక్కల గొణుగుడు తప్ప ఏమీ లేదు. ఆమెకే తన ఆలోచనకి సిగ్గేసింది.

“మరి… ఆ కుజుడు ఏం చేస్తాడు పంతులు గారూ?” అని అడిగింది. అడగకూడదని అనుకుంటూనే అడిగింది.

“ఏం చేస్తాడా?” అని ఆయన నవ్వారు. బోసి నోటిలో ముందు రెండు పళ్లు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి. “కుజుడు ఉన్న ఇంట్లో మంట ఆరదమ్మా. వంటింట్లో పొయ్యి అయినా, మనసులో కోరిక అయినా. కుజుడు ఎప్పుడూ వెనకాలే వెంటాడతాడు. నువ్వు ఎంత వేగంగా నడిచినా వెనక అడుగుల చప్పుడు వినిపిస్తూనే ఉంటుంది. రాత్రి పూట, చీకటి వేళల్లో అతని బలం రెట్టింపు. దీపం కింద చీకటి అని మనవాళ్లు అంటారు కదా, సరిగ్గా అక్కడే అతను దాక్కుంటాడు.”

‘దీపం కింద…’ నాలుగో వీధి చివరి స్ట్రీట్‌లైట్ పసుపు వెలుగు, దాని కింద మసక నీడలో తన వెనక నిలబడిన ఆ ఊపిరి. నిర్మల మెడ వెనక వెంట్రుకలు లేచి నిలబడ్డాయి. ఆమె కొంగుని మెడ చుట్టూ లాక్కుంది. సాయంత్రం గాలి చల్లగా ఉన్నా, జాకెట్ లోపల చనుమొనల మధ్య ఒక చెమట బొట్టు నెమ్మదిగా జారింది.

“దీనికి తోడు రాహువు,” అని పంతులు గారు ఇంకో గడి మీద వేలు పెట్టారు. “రాహువు నీడ గ్రహం. ఎప్పుడూ వక్రంగా, వెనక్కి నడుస్తాడు. ముందు నుంచి ఎదురు రాడు. వెనక నుంచే పట్టుకుంటాడు. ఒకసారి పట్టుకున్నాడంటే చంద్రుడిని కూడా నోట్లో పెట్టుకుని మింగేస్తాడు. గ్రహణం అంటే అదే. కొంతసేపు చంద్రుడు కనిపించడు. తర్వాత మళ్లీ బయటికి వస్తాడు, కానీ ముందు ఉన్నంత తెల్లగా ఉండడు.”

నిర్మల రెండు మోకాళ్లనీ ఒకదానికొకటి నొక్కుకుంది. పొద్దున మొగుడి నోట్లోంచి వచ్చిన ‘ఒంగబెట్టి… వెనక నుంచి…’ అనే కథ, ఆ రాత్రి చీర మీదుగా పిర్రల మధ్యకి గుచ్చుకున్న గట్టితనం, రెండూ ఈ ముసలాయన పవిత్రమైన గొంతులోంచి మళ్లీ పుట్టినట్టు అనిపించాయి. ‘ఛీ. గుళ్లో కూర్చుని, దేవుడి ఎదురుగా, ఏం వింటున్నాను నేను? ఏం ఊహిస్తున్నాను? ఆయన గ్రహాల గురించి చెప్తున్నారు. నా బుద్ధే బురద గుంట అయిపోయింది,’ అనుకుంది. కళ్లు మూసుకుని గర్భగుడి వైపు చిన్నగా దండం పెట్టింది. కళ్లు మూసిన ఆ చీకట్లో కూడా R15 హెడ్‌లైట్ వెలిగింది.

“మనసు చంచలం అన్నావు కదమ్మా. అది చంద్రుడి పని,” అని పంతులు గారు కొనసాగించారు. “చంద్రుడు మనసుకి అధిపతి. ఇప్పుడు నీ చంద్రుడు కుజుడితో కలిసి ఒకే ఇంట్లో ఉన్నాడు. దాన్ని చంద్ర మంగళ యోగం అంటారు. ఆడదానికి ఈ యోగం వస్తే, ఎంత కట్టడి చేసుకున్నా లోపల ఏదో ఒక ఆశ వాన తర్వాత పచ్చిక మొలిచినట్టు మొలుస్తుంది. ఏదో కొత్తది కావాలి అనిపిస్తుంది. నోటికి కొత్త రుచి, కంటికి కొత్త రంగు, ఒంటికి కొత్త…” ఆయన కాగితం తిప్పుతూ ఒక్క క్షణం ఆగారు, “…కొత్త బట్ట. కొత్త పట్టుచీర కట్టుకోవాలని, కొత్త నగ పెట్టుకోవాలని. ఆడవాళ్లకి ఇది సహజం. భయపడకు.”

ఆ ఒక్క క్షణం ఆగడం నిర్మలకి ఒక యుగంలా అనిపించింది. ‘ఒంటికి కొత్త…’ అనే దగ్గర ఆమె ఊపిరి ఆగిపోయింది. ‘…బట్ట’ అన్నాక గొంతులోంచి ఒక చిన్న దగ్గు పొంగింది. పంతులు గారు “మంచినీళ్లు తాగమ్మా” అని పంచపాత్ర ఆమె వైపు జరిపారు. ఆమె ఉద్ధరిణితో రెండు చుక్కలు తీసుకుని తాగింది. ఆ నీటిలో తులసి రుచి.

“మరి ఈ కుజ దోషానికి శాంతి ఏమిటి పంతులు గారూ?” అని గొంతు సర్దుకుని అడిగింది.

ఆయన తాటాకు ప్రతిని మడిచి, కళ్లద్దాలు తీసి ఉత్తరీయంతో తుడిచారు. “చాలా సులువమ్మా. ఏడు మంగళవారాలు సాయంత్రం గుడికి వచ్చి, ఎర్రని గన్నేరు పూలతో దేవుడికి పూజ చేయి. ఆయన కుజుడికి అధిపతి. పడుచు దేవుడు. ఆయనకి ఎర్రని పూలంటే ఇష్టం.”

“సరే.”

“తర్వాత దేవుడికి అభిషేకం,” అని ఆయన గర్భగుడి వైపు చేయి చూపించారు. “ఆవు పాలు ఒక చెంబు నిండా తెచ్చుకో. దేవుడి మీద పై నుంచి కిందికి ధారగా, ఆపకుండా పోయాలి. మధ్యలో ఆపకూడదు. పాలు ఎంత చిక్కగా ఉంటే అంత ఫలితం. అభిషేకం అయ్యాక దేవుడిని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, తల ఆనించి, మనసులో ఉన్నది చెప్పుకో. ఆయన దేవుడు. పట్టుకున్న వాళ్లని వదలడు.”

నిర్మల తల వంచుకుంది. ఆమె చూపు మోకాళ్ల మీదే నిలిచిపోయింది. చెవుల దాకా వేడి. ఎన్నేళ్లుగా ఎన్ని అభిషేకాలు చేసిందో లెక్క లేదు. ఈ రోజు మొదటిసారి ఆ మాటలు వింటుంటే ఆమె అరచేతులు చెమటతో జిడ్డుగా అయ్యాయి. ఆ రోజు శ్రీను ఫోన్‌లో చూసిన వీడియోలో ఆ తెల్లని ధార ఆమె కళ్ల ముందు మెదిలింది. ఆమె వేళ్లని పిడికిట్లో దాచుకుంది. ‘దేవుడా, క్షమించు. నా బుద్ధి గడ్డి తిన్నది,’ అనుకుంది.

“ఇంకోటి,” అని పంతులు గారు వేలు పైకెత్తారు. “ఇంటికి వచ్చే అతిథిని తిప్పి పంపకూడదు. ఈ దశలో నీ గుమ్మం ఎక్కిన ప్రతివాడూ ఏదో గ్రహం రూపమే. కడుపు నిండా అన్నం పెట్టు. చేతిలో తాంబూలం పెట్టి పంపు. ఆకలితో వచ్చినవాడు తృప్తిగా వెళ్తే గ్రహం శాంతిస్తుంది. ఆకలితో వెనక్కి పంపితే, ఆ ఆకలి నీ ఇంటి చుట్టూనే తిరుగుతుంది.”

“సరే పంతులు గారూ.”

“చివరిగా,” అని ఆయన పళ్లెంలోంచి కొబ్బరికాయ తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చారు. “ఇది నువ్వే కొట్టాలమ్మా. ఒక్క దెబ్బకి రెండు చెక్కలు కావాలి. గట్టిగా ఎత్తి, రాతి మీద ఒకేసారి దించు. భయపడి మెల్లగా కొడితే పగలదు, నీళ్లు కూడా రావు. ధైర్యంగా దించితేనే లోపలి తీపి నీరు బయటికి చిమ్ముతుంది.”

నిర్మల కొబ్బరికాయ పట్టుకుని గుడి ముందున్న రాయి దగ్గరికి వెళ్లింది. కాయ పీచు అరచేతికి గరుకుగా గీరుకుంటోంది. ఆమె దాన్ని తల పైకి ఎత్తింది. ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత మనసులోని ఆలోచనలన్నీ దాని మీదే పెట్టి, బలంగా దించింది.

ఠప్!

కాయ రెండు చెక్కలైంది. లోపలి నీళ్లు చిమ్మి ఆమె పాదాల మీద, చీర అంచు మీద పడ్డాయి. చల్లగా, జిగటగా.

“శుభం!” అని పంతులు గారు అరుగు మీద నుంచే చప్పట్లు కొట్టారు. “చూశావా? ఒక్క దెబ్బకే తెరుచుకుంది. లోపల నీళ్లు నిండుగా ఉన్నాయి. అంటే నీ జాతకంలో రసం ఇంకా ఆరలేదమ్మా. శుక్రుడి బలం అది.”

నిర్మల తడిసిన పాదాల వైపు చూసింది. చెక్క లోపలి తెల్లని కొబ్బరి గుజ్జు దీపం వెలుగులో మెరుస్తోంది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. చెక్కల్లో ఒకటి పంతులు గారి పళ్లెంలో పెట్టి, ఇంకోటి సంచిలో వేసుకుంది. దక్షిణ ఇచ్చి, కాళ్లకి దండం పెట్టింది.

“మనసుని కట్టడి చేయాలని అంత పెనుగులాడకమ్మా,” అని ఆయన ఆశీర్వదించారు. “నది ప్రవాహానికి ఆనకట్ట గట్టిగా కడితే ఏదో ఒక రోజు కట్ట తెగుతుంది. కొంచెం దారి ఇస్తే, అదే నది పంటలు పండిస్తుంది. శుభం జరుగుతుంది. వెళ్లిరా.”

గుడి మెట్లు దిగుతుంటే చీకటి పడుతోంది. రావిచెట్టు మీద గబ్బిలాలు గుంపులుగా ఎగురుతున్నాయి. నిర్మల చేతిలో సంచి, సంచిలో జాతకం, కొబ్బరి చెక్క. ‘శాంతి కోసం వెళ్లాను. గుళ్లో కూడా వాడే కనిపించాడు. ఏడో ఇంట్లో దర్జాగా కూర్చున్న పడుచు గ్రహం. వెనక నుంచి పట్టుకునే నీడ. కొంచెం దారి ఇవ్వమంటారు పంతులు గారు,’ అనుకుంది. పెదవుల మీద ఒక చిన్న, నిస్సహాయమైన నవ్వు వచ్చింది. ‘ఆయన చెప్పింది గ్రహాల సంగతి. విన్నది మాత్రం నా ఒళ్లు.’

ఆరు నలభైకి నిర్మల వీధిలోకి మలుపు తిరిగేసరికి ఇంటి గేటు ముందు జానకి కారు ఆగి ఉంది. ఆమె అడుగు ఆగింది. రోజూ ఏడున్నర, ఎనిమిది అయితే గానీ ఆ కారు ఇంటికి రాదు. గేటు పక్కన మందార చెట్టు కింద బానెట్ ఇంకా వేడిగా టిక్ టిక్ మంటోంది.

లోపల హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగుతోంది. బాత్రూమ్‌లో బకెట్‌లోకి నీళ్లు పడుతున్న చప్పుడు, కాసేపటికి గంధం సబ్బు వాసన హాల్ దాకా పాకింది. నిర్మల కొబ్బరి చెక్కని దేవుడి గూట్లో పెట్టి, జాతకం సంచి బీరువాలో దాచేసింది. ఎవరికీ ఆ సంచి కనిపించకూడదు అనిపించింది. ఎందుకో తనకే సరిగ్గా తెలియదు.

జానకి తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని, నైటీలో బయటికి వచ్చింది. “వచ్చావా అమ్మా? గుడికి వెళ్లావా? నుదుటి మీద విభూది ఉంది.”

“ఆఁ, ఒకసారి దండం పెట్టి వచ్చా. నువ్వేంటే ఇంత తొందరగా?” అంది నిర్మల.

“మా ఆఫీసు అటెండర్ లేడూ, వాళ్ల అమ్మాయి పెళ్లి ఈ రోజే అమ్మా. బస్టాండ్ పక్కన కళ్యాణ మండపంలో. ముహూర్తం రాత్రి పదకొండు నలభైకి. ఆఫీసు అంతా వెళ్తున్నాం. పెద్దదాన్ని నేను వెళ్లకపోతే బాగోదు. అందుకే పర్మిషన్ పెట్టి వచ్చేశా,” అని జానకి అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టు విప్పింది. బరువైన నల్లని జుట్టు తువ్వాలులోంచి జారి నడుము దాటి తొడల దాకా పరుచుకుంది. “తాళి కట్టడం, తలంబ్రాలు అయ్యేసరికి పన్నెండు దాటుతుంది. పన్నెండున్నర కల్లా వచ్చేస్తా. నా కోసం మేలుకుని కూర్చోకు. నా దగ్గర గేటు తాళం చెవి ఉంది.”

“అంత రాత్రి ఒక్కదానివే ఎలా వస్తావే?”

“మండపం పక్క వీధే కదమ్మా. కారు తీసుకెళ్తే అక్కడ పెట్టడానికి చోటు ఉండదు. నడిచే వెళ్తా. వచ్చేటప్పుడు ఆఫీసు వాళ్లు ఎవరో ఒకరు బండి మీద దింపుతారు,” అని జానకి తల్లి వైపు తిరిగింది. పెదవుల మీద చిన్నపిల్లలా ఒక నవ్వు. “అమ్మా, నీ వంకాయ రంగు నారాయణపేట చీర ఇస్తావా? నావన్నీ ఆఫీసు చీరలు, లేదంటే మరీ జరీ ఎక్కువ ఉన్న పట్టుచీరలు. అటెండర్ ఇంట్లో పెళ్లికి అంత జరీ కట్టుకుని వెళ్తే పెళ్లికూతురి కంటే నేనే ఎక్కువ కనిపిస్తా. నీది నిండుగా ఉంటుంది, హడావుడి ఉండదు.”

నిర్మల బీరువా తెరిచింది. మడతల మధ్య కర్పూరం బిళ్లలు, ఎండిన వేప ఆకుల వాసన. అడుగు అరలోంచి వంకాయ రంగు చీర తీసింది. బంగారు రంగు సన్నని అంచు, కొంగు మీద చిన్న చిన్న బుటాలు. పోయిన దసరాకి శ్రీను కొనిచ్చింది. అదే రంగు జాకెట్ కూడా తీసి ఇచ్చింది.

“నా జాకెట్ నీకు వదులవుతుందేమో చూసుకో.”

“నీ సైజు, నా సైజు దగ్గరదేనమ్మా. నువ్వు చూసుకోవు గానీ,” అని జానకి నవ్వింది.

పది నిమిషాలకి జానకి గదిలోంచి బయటికి వచ్చింది. నిర్మల ఒక్క క్షణం మాట మర్చిపోయింది. తన చీర, తన జాకెట్. కూతురు ఒంటి మీద అవి కొత్త బట్టల్లా మెరుస్తున్నాయి. జాకెట్ వీపు దగ్గర బిగుతుగా అతుక్కుంది. కుచ్చిళ్లు బొడ్డు కింద ఒక వేలెడు దిగాయి. జుట్టుని వదులుగా జడ అల్లి, చివర మల్లెపూల దండ చుట్టింది. చెవులకి బుట్ట కమ్మలు, మెడలో సన్నని గొలుసు, చేతులకి బంగారు గాజుల మధ్య రెండు వంకాయ రంగు మట్టి గాజులు. పెదవులకి లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్. బాడీ స్ప్రే వాసన మల్లెల వాసనతో కలిసిపోయింది.

“దిష్టి తగిలేలా ఉన్నావే,” అని నిర్మల పెరట్లోంచి చిటికెడు ఉప్పు తెచ్చి, కూతురి తల చుట్టూ మూడుసార్లు తిప్పి పొయ్యిలో వేసింది. ఉప్పు చిటపటమంది.

“నాన్న ఇంకా రాలేదా?”

“కొరియర్ ఇచ్చి షాప్ కట్టేసి వస్తా అన్నారు. వచ్చేసరికి పది దాటుతుందేమో.”

“బావ కూడా ఈ రోజు నైట్ డ్యూటీ అమ్మా. పొద్దున్నే బైక్ తీసుకుని వెళ్లాడు. రేపు పొద్దున్నే వస్తాడు,” అంది జానకి. ఆ పేరు అంటున్నప్పుడు ఆమె పెదవులు ఒక పక్కకి వంకర తిరిగాయి. నిర్మల అది గమనించింది గానీ ఏమీ అడగలేదు.

“అన్నం తిని వెళ్లవే.”

“పెళ్లి భోజనం ఉంటుందమ్మా. వస్తా,” అని జానకి చెప్పులు వేసుకుని, హ్యాండ్‌బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకుని, గేటు దాటింది. వీధి మలుపు దాకా నిర్మల గుమ్మంలో నిలబడి చూసింది. వెనక నుంచి చూస్తే, ఆ వంకాయ రంగు చీరలో, ఆ నిండైన నడుముతో, ఆ బరువైన నడకతో కూతురు అచ్చం పాతికేళ్ల కిందటి తనలాగే ఉంది. ఆ ఆలోచనకి ఆమెకి ఒక గర్వమైన నవ్వు వచ్చింది.

ఏడున్నర దాటింది. జానకి ఇంటి వీధి దాటి, పాత రైస్ మిల్లు గోడ పక్కన సందులోకి నడిచింది. ఆ సందు మండపానికి దగ్గరి దారి. ఒక పక్క మిల్లు ఎత్తైన గోడ, దాని మీద పాకిన ఎండు తీగలు. ఇంకో పక్క ఖాళీ స్థలంలో పిచ్చి మొక్కలు, కాలువలో నిలిచిన నీటి కంపు. సందు మధ్యలో ఒకే ఒక వీధి దీపం. దాని బల్బు సగం కాలిపోయి, ఆగి ఆగి మిణుకుమంటోంది. ఆ వెలుగు పడినప్పుడు గోడ మీద జానకి నీడ పొడుగ్గా సాగి, ఆరిపోయినప్పుడు చీకట్లో కలిసిపోతోంది. ఎక్కడో దూరంగా మండపం లౌడ్‌స్పీకర్‌లోంచి సన్నాయి మేళం గాలిలో తేలి వస్తోంది.

మండపం దగ్గర గుంపుగా నిలబడ్డ మగవాళ్లు ఉంటారని, జానకి కొంగుని తల మీదుగా వేసుకుని భుజాల చుట్టూ కప్పుకుంది. అమ్మ కట్టుకునే తీరు అదే. ఆమెకు తెలియకుండానే ఆ అలవాటు చీరతో పాటే ఒంటికి వచ్చింది.

వెనక నుంచి బైక్ శబ్దం వినిపించింది. మామూలు బైక్ శబ్దం కాదు. గుర్రు గుర్రుమని మొరిగే, సన్నని, పదునైన శబ్దం. హెడ్‌లైట్ వెలుగు జానకి వీపు మీద, తర్వాత ముందు గోడ మీద పడింది. ఆమె నీడ ఒక్కసారిగా పెద్దదైంది. బైక్ వేగం తగ్గింది. ఆమె పక్కనే, ఆమె అడుగుల వేగానికే సరిపోయేలా, నెమ్మదిగా పాకుతోంది. ఇంజిన్ గుర్రుమని ఒకసారి రెయిజ్ అయింది.

“ఏంటి ఆంటీ, ఈ రోజు పట్టుచీర, తల్లో మల్లెపూలు,” అని ఒక పడుచు గొంతు వెనక నుంచి నవ్వింది. “అంకుల్‌కి ఈ రోజు స్పెషల్ బుకింగా? లేక నా కోసమేనా ఈ ముస్తాబు? మీరు ఎంత కొంగు కప్పుకున్నా ఈ వెనక సైడ్ దాగదు ఆంటీ. చీకట్లో కూడా అలా ఊగుతుంటే నా బండికి బ్రేకులు పడట్లేదు.”

జానకి కాళ్లు ఒక క్షణం తడబడ్డాయి. ఆమె ముందుకి నడుస్తూనే ఉంది. ఎవరో ఎవరినో అనుకుని మాట్లాడుతున్నారని ఆమెకు మొదట అర్థం కాలేదు. ఆ మాటలు తన వీపు మీదికి, తన నడుము మీదికి విసిరినట్టు తగులుతున్నాయి.

“సైలెంట్‌గా ఉంటే ఒప్పుకున్నట్టే ఆంటీ,” అని ఆ గొంతు ఇంకా దగ్గరగా వచ్చింది. బైక్ ముందు చక్రం ఆమె చీర అంచుకి జానెడు దూరంలో ఉంది. “వెనక సీటు ఖాళీగానే ఉంది. ఎక్కండి. ఆ రోజు స్పీడ్ బ్రేకర్ దగ్గర గట్టిగా తగిలింది గుర్తుందా? ఈ రోజు బ్రేకర్ వచ్చినప్పుడల్లా ఇంకా గట్టిగా బ్రేక్ వేస్తా. మీరు నా నడుము పట్టుకోవాలంతే. ఇంజిన్ ఇప్పటికే వేడెక్కిపోయింది. పెట్రోల్ ఫుల్ ట్యాంక్. ఎంత దూరమైనా దింపుతా, ఎంతసేపైనా తిప్పుతా.”

ఆ ఆఖరి మాటకి జానకి కోపం పుర్రె దాకా ఎగబాకింది. ఆమె చటుక్కున ఆగి, కొంగుని తల మీంచి వెనక్కి లాగి, బైక్ వైపు తిరిగింది. అదే క్షణంలో పైన బల్బు మిణుక్కుమని పూర్తిగా వెలిగింది.

“ఏమన్నావు?” అంది. ఆఫీసు గుమ్మం దగ్గర దళారీలని గదమాయించే గొంతు అది. చల్లగా, గట్టిగా.

బైక్ మీది కుర్రాడు హెల్మెట్ పెట్టుకోలేదు. ఇరవై పైబడిన వయసు. జెల్ పెట్టి నిలబెట్టిన జుట్టు, చెవిలో చిన్న పోగు, నలుపు టీషర్ట్. చేతి వేళ్ల మధ్య సగం కాలిన సిగరెట్. ఆ వెలుగులో జానకి ముఖం చూడగానే అతని పెదవుల మీది నవ్వు అక్కడికక్కడే గడ్డ కట్టింది. కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ముందు ఆమె ముఖం, తర్వాత ఆ చీర, మళ్లీ ముఖం చూశాడు.

“అ… సారీ… సారీ అండీ,” అని అతను తడబడ్డాడు. సిగరెట్ కింద పడింది. “వెనక నుంచి చూసి… వేరే ఆంటీ అనుకున్నా. నిజంగా సారీ మేడం. మీరు కాదు.”

జానకి ఏమీ అనలేదు. అతని ముఖంలోకే సూటిగా చూస్తోంది. ఆ చూపుకి అతను మెడ వంచాడు. గేర్ మార్చి, యాక్సిలరేటర్ తిప్పాడు. R15 వెనక చక్రం మట్టి చిమ్ముతూ సందు చివరి మలుపులో మాయమైంది. ఎరుపు టెయిల్‌లైట్ ఒక్క క్షణం చీకట్లో మెరిసి ఆరిపోయింది. ఇంజిన్ శబ్దం మాత్రం చాలాసేపు గాల్లో మిగిలింది.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. గుండె దడదడ కొట్టుకుంటోంది. హ్యాండ్‌బ్యాగ్ పట్టీని గట్టిగా పిసుకుతోంది. చంకల్లో చెమట జాకెట్‌ని తడుపుతోంది. కాలువ కంపు, కాలిన సిగరెట్ ముక్క నుంచి లేస్తున్న సన్నని పొగ. పైన బల్బు మళ్లీ మిణుకుమంది.

‘పోకిరి వెధవ. చీకట్లో ఆడది కనిపిస్తే చాలు,’ అని ముందు అనుకుంది. ఆ తిట్టు ఆమె నాలుక మీదే ఆగిపోయింది. ఎందుకంటే వాడు ఎవరో ఒక ఆడదాన్ని అనుకున్నాడు. ఏ ఆడదైనా కాదు. ఒక ‘ఆంటీ’ని. ఒక ‘అంకుల్’ని కూడా కలిపి మాట్లాడాడు. ‘ఆ రోజు స్పీడ్ బ్రేకర్’ అన్నాడు. అంటే ఆ ఆంటీ ఒకసారి వాడి బండి ఎక్కింది.

ఆమె తన ఒంటి మీది చీర వైపు చూసింది. వంకాయ రంగు. బంగారు అంచు. కొంగు తల మీదుగా కప్పుకున్న తీరు. అమ్మ చీర. అమ్మ నడక లాంటి నడక. ‘వెనక నుంచి చూసి ఆంటీ అనుకున్నాడు. ఈ వీధిలో, ఈ సమయంలో, ఇలాంటి చీరలో ఎవరిని చూడాలని ఆశపడ్డాడు వాడు?’

ఆ ప్రశ్న మనసులోకి రాగానే ఆమె దాన్ని పక్కకి తోసేసింది. ‘ఛ. ఈ ఊళ్లో ఇలాంటి చీర కట్టుకునే ఆంటీలు వందమంది ఉంటారు. అమ్మ గుడికి, షాప్‌కి తప్ప ఎక్కడికీ వెళ్లదు. అమ్మ గురించి ఇలాంటి ఆలోచన రావడమే పాపం,’ అని తనను తానే తిట్టుకుంది.

కానీ ఆ తోసేసిన ప్రశ్న పూర్తిగా వెళ్లిపోలేదు. చెప్పులో గుచ్చుకున్న చిన్న ముల్లులా, ప్రతి అడుగుకీ ఎక్కడో చిన్నగా తెలుస్తూనే ఉంది. ‘అంకుల్‌కి స్పెషల్ బుకింగ్’ అన్న మాట మళ్లీ మళ్లీ చెవిలో మోగింది.

ఇంకో సంగతి కూడా ఆమెను కలవరపెట్టింది. ఆ మాటలు విన్నంతసేపూ ఆమె నడుము కింద ఒక వెచ్చని జలదరింపు పాకింది. ‘ఈ వెనక సైడ్ దాగదు’ అన్నప్పుడు ఆమె నడక తనకు తెలియకుండానే కొంచెం నెమ్మదించింది. ఎంత కాలమైంది ఒక మగాడి గొంతు తన ఒంటి గురించి అంత ఆకలితో మాట్లాడి? శ్రీనివాస్ కనీసం ఒక్కసారి కూడా వెనక నుంచి తనని అలా చూడలేదు.

జానకి కొంగు సర్దుకుని, ఈసారి తల మీద వేసుకోకుండా భుజాల మీదే ఉంచి, మండపం వైపు వేగంగా నడిచింది. సన్నాయి శబ్దం దగ్గరవుతోంది. గుండె దడ మాత్రం ఇంకా తగ్గలేదు.

ఇల్లు ఖాళీ అయ్యాక నిర్మల వంటింట్లోకి వెళ్లింది. పొద్దున పిండివంటల హడావుడికి గోడలు ఇంకా నెయ్యి వాసన వదల్లేదు. రెండు లేత వంకాయలు నాలుగు పక్కలా చీల్చి, కారం మసాలా కూరి, బాణలిలో నూనెలో మగ్గపెట్టింది. ముద్దపప్పు, టమాటా చారు, గడ్డ పెరుగు. పొద్దున మిగిలిన నాలుగు అరిసెలు, ఒక డబ్బాలో సున్నుండలు. మనసు దేని మీదా నిలవడం లేదు కాబట్టి చేతులకి ఏదో ఒక పని ఇవ్వాలనిపించింది.

ఎనిమిదిన్నరకి వంట ముగించి స్నానం చేసింది. ఒంటికి హాయిగా ఉండే పాత కాటన్ చీర కట్టుకుంది. ఆవాల పసుపు రంగు, అక్కడక్కడ వెలిసిపోయిన పూల డిజైన్. జాకెట్ వీపు దగ్గర ఒక హుక్కు ఎప్పుడో ఊడిపోయింది. ఇంట్లో ఎవరూ లేరు కదా అని పిన్ను పెట్టలేదు.

హాల్లో టీవీ పెట్టింది. ఏదో సీరియల్‌లో అత్తా కోడళ్లు అరుచుకుంటున్నారు. ఆమె కళ్లు తెర మీద ఉన్నాయి కానీ చూపు ఎక్కడో ఉంది. ‘ఇంటికి వచ్చే అతిథిని తిప్పి పంపకూడదు. కడుపు నిండా అన్నం పెట్టు. ఆకలితో పంపితే ఆ ఆకలి ఇంటి చుట్టూనే తిరుగుతుంది,’ పంతులు గారి గొంతు ఆ సీరియల్ అరుపుల మధ్య కూడా స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. గోడ గడియారం ముల్లు తొమ్మిది దాటి పది వైపు పాకుతోంది. వీధిలో ఊరి కుర్రాళ్లు ఎవరో క్రికెట్ బ్యాట్ మోగిస్తూ ఇళ్లకి వెళ్తున్నారు. ఎదురింటి ముసలావిడ ఇంట్లో లైట్ ఆరిపోయింది.

తొమ్మిది యాభైకి ఆమె ఫోన్ మోగింది. శ్రీను.

“హలో…”

“ఏమే…” అవతల శ్రీను గొంతు ఎప్పుడూ లేనంత సాగదీసినట్టు, నాలుక మందంగా తిరుగుతున్నట్టు వచ్చింది. వెనక ఏదో పాత సినిమా పాట, గ్లాసుల ఖంగుమనే చప్పుడు, ఎవరిదో నవ్వు. “కొరియర్… ఇచ్చేశా. డబ్బాలు… రేపు ఎల్లుండికి… అక్కడికి చేరతాయంట. ఇదిగో విను. నేను వస్తున్నా. ఒక ఫ్రెండ్‌ని… తీసుకొస్తున్నా. అన్నం ఇద్దరికీ పెట్టు. ఎక్కువ పెట్టు. వాడు కుర్రాడు, బాగా తింటాడు.”

“ఏంటండీ మీ గొంతు? తాగారా?” అని నిర్మల నిటారుగా కూర్చుంది.

“కొంచెమే… కొంచెమే లేవే. ఒక్క పెగ్గు. రెండు. ఏం కాదు,” అని అవతల గట్టిగా నవ్వాడు. “అరగంటలో వస్తాం. వాడి బండి మీద.”

ఫోన్ కట్ అయింది. నిర్మల ఫోన్ చేతిలో పట్టుకుని అలాగే కూర్చుంది. పెళ్లయిన ఇన్నేళ్లలో శ్రీను తాగి ఇంటికి వచ్చింది రెండుసార్లే. ఒకసారి జానకి పుట్టినప్పుడు, ఒకసారి షాప్ కొత్తగా పెట్టినప్పుడు. ఇప్పుడు ఏ పండగా లేదు. ‘ఎవరితో తాగాడు? ఏ ఫ్రెండ్? ఈ వయసులో రాత్రి పదింటికి ఇంటికి ఫ్రెండ్‌ని తెచ్చే అలవాటు ఈయనకి ఎప్పుడొచ్చింది?’

‘వాడి బండి మీద’ అనే మాట ఆమె చెవిలో ముల్లులా ఇరుక్కుంది. ఆమె ఆ ఆలోచనని పూర్తి కానివ్వలేదు. లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లి, అన్నం గిన్నె మళ్లీ పొయ్యి మీద పెట్టి, చారుని వేడి చేసింది. గరిటె పట్టుకున్న చేయి కొంచెం వణుకుతోంది.