꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

మరుసటి రోజు గురువారం. పొద్దున ఆరున్నరకి నిర్మల స్నానం చేసి బెడ్రూమ్‌లోకి వచ్చింది. రాత్రంతా ఆమెకి కునుకు పట్టలేదు. పక్కన శ్రీను గురక, సీలింగ్ ఫ్యాన్ కిర్రు, మధ్య మధ్యలో వీధిలో ఆటో హారన్. తెల్లవారుజామున అల్లుడి బైక్ స్టార్ట్ అయి డ్యూటీకి వెళ్లిపోయిన చప్పుడు కూడా ఆమె చెవిలో పడింది. కళ్లు మూసుకున్న ప్రతిసారీ ఒకే మాట తిరిగి తిరిగి వచ్చింది. ‘ఆ సళ్లు రెండు అరచేతుల్లో పట్టలేదంట…’

హాల్లో శ్రీను పద్దుల పుస్తకం ముందు వేసుకుని కూర్చున్నాడు. పెన్ను కాగితం మీద గీరుతున్న సన్నని శబ్దం, మధ్యలో అతను అంకెలు గొణుక్కుంటున్న గొంతు గుమ్మం దాకా వినిపిస్తున్నాయి.

నిర్మల తలుపు దగ్గరికి వేసి గడియ పెట్టింది. ఛాతీ దాకా కట్టుకున్న తడి లంగా, భుజాల మీద తువ్వాలు. జుట్టు నుంచి నీళ్లు కారి గచ్చు మీద చిన్న చిన్న మడుగులు కడుతున్నాయి. కిటికీ ఊచల మధ్య నుంచి లేత ఎండ వాలుగా పడి బీరువా అద్దం మీద బంగారు రంగులో మెరుస్తోంది. పెరట్లో తులసికోట దగ్గర పిచ్చుకలు కిచకిచలాడుతున్నాయి. పక్కింటి వాకిట్లో ఎవరో కళ్లాపి చల్లుతున్న చప్పుడు, పేడనీళ్ల మట్టి వాసన కిటికీలోంచి లోపలికి వస్తోంది. గదిలో మాత్రం సున్నిపిండి, కుంకుడుకాయ నురగ, తడి జుట్టు కలిసిన వాసన.

తువ్వాలుతో జుట్టు తుడుచుకుంటూ అద్దం ముందుకి వచ్చిన నిర్మల ఆ రోజు ఎందుకో వెంటనే పక్కకి జరగలేదు. యాభై ఏళ్లలో ఆ అద్దం ముందు ఎన్నిసార్లు నిలబడిందో లెక్క లేదు. బొట్టు పెట్టుకోవడానికి, పాపిట్లో కుంకుమ దిద్దుకోవడానికి, జడ అల్లుకోవడానికి. తన ఒంటిని చూసుకోవడానికి మాత్రం ఎప్పుడూ నిలబడలేదు. ఆ పని పెళ్లికాని పిల్లలదనీ, సినిమా హీరోయిన్లదనీ అనుకునేది. ఈ రోజు మాత్రం ఆమె కళ్లు అద్దంలో ఉన్న ఆడదాని మీదే ఆగిపోయాయి.

వేళ్లు తెలియకుండానే లంగా ముడి దగ్గరికి వెళ్లాయి. ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఆమె గుమ్మం వైపు చూసింది. గడియ వేసే ఉంది. హాల్లో పెన్ను గీత ఆగలేదు. ముడి వదిలింది. తడిసి బరువెక్కిన లంగా రొమ్ముల మీదుగా, పొట్ట మీదుగా, తొడల మీదుగా జారి కాళ్ల దగ్గర కుప్పగా పడింది. ఆ తడి గుడ్డ నేలను తాకిన చిన్న చప్పుడుకే ఆమె గుండె ఉలిక్కిపడింది.

అద్దంలో ఆమె పూర్తిగా కనిపించింది.

తడి జుట్టు నడుము కింది దాకా వేలాడుతోంది. నలుపు మధ్యలో అక్కడక్కడ తెల్ల వెంట్రుకలు ఎండకి వెండి తీగల్లా మెరుస్తున్నాయి. కొన్ని పాయలు భుజాల మీదుగా ముందుకి జారి గుండెల మీద అతుక్కుపోయాయి. నుదుటి మీద పసుపు ఇంకా పూర్తిగా కరగలేదు. బుగ్గల మీద నురగ ఆరిన చోట చర్మం తేటగా, లేతగా కనిపిస్తోంది. కళ్ల కింద సన్నని గీతలు. వాటిని చూడగానే ఆమె పెదవి ఒక పక్కకి వంకర తిరిగింది.

మెడలో పసుపు తాడుకి కట్టిన మంగళసూత్రం రెండు సళ్ల మధ్య లోయలో పడి ఉంది. ఆ సళ్లు నిండుగా, బరువుగా, కొంచెం కిందికి వాలి ఒకదాన్ని ఒకటి ఆనుకుని ఉన్నాయి. కొమ్మకి వేలాడుతూ బరువుకి కిందికి వంగిన రెండు పండిన పనసకాయల్లా ఉన్నాయి. పైభాగం పసుపు రంగులో నున్నగా, నీటి బొట్లతో తళతళలాడుతోంది. కింది వంపు దగ్గర చర్మం మడత పడింది. ఆ మడతలో తేమ ఎప్పుడూ ఆరదు. చనుమొనల చుట్టూ ముదురు గోధుమ రంగు వలయాలు వెడల్పుగా పరుచుకుని ఉన్నాయి. కిటికీ నుంచి వచ్చిన చల్లగాలికి ఆ మొనలు రెండూ బిగుసుకుని, చిన్న నల్లద్రాక్షల్లా ముందుకి పొడుచుకొచ్చాయి. ఇద్దరు పిల్లలకి పాలిచ్చిన సళ్లు. ఇప్పుడు ఎవరి కోసమూ కాని సళ్లు అనుకుంది ఇన్నాళ్లూ.

నిర్మల మెల్లగా కుడి అరచేతిని ఎడమ సన్ను కింద పెట్టి పైకి ఎత్తి చూసింది. అరచేయి నిండిపోయింది. మెత్తని మాంసం వేళ్ల సందుల్లోంచి బయటికి ఉబికింది. నిజంగానే ఒక్క అరచేతిలో పట్టలేదు. ఆ నిజం తెలియగానే ఆమె చెవుల దాకా ఎర్రబడింది. గబుక్కున చేయి తీసేసింది. సన్ను కిందికి జారి ఒక్కసారి ఊగి ఆగింది. ఆ ఊపుకి మంగళసూత్రం పక్కకి జరిగి చర్మానికి చల్లగా తగిలింది.

సళ్ల కింద పొట్ట మెత్తగా, గుండ్రంగా ముందుకి వచ్చి ఉంది. నడుము రెండు పక్కలా చిన్న చిన్న మడతలు. ఏళ్ల తరబడి చీర కుచ్చిళ్లు బిగించిన చోట నడుము చుట్టూ ఒక నల్లని గీత పడింది. పొట్ట కింది భాగం మీద వెండి రంగు పురిటి చారలు, ఎండిపోయిన వాగుల దారుల్లా అటూ ఇటూ పాకి ఉన్నాయి. జానకి, మాధవి ఇద్దరూ ఆ చారల కిందే పెరిగారు. వాటి మధ్యలో బొడ్డు లోతుగా, గుండ్రంగా, చిన్న బావిలా లోపలికి దిగి ఉంది. అంచు మీద నిలిచిన ఒక నీటి బొట్టు వణుకుతూ లోపలికి జారిపోయింది. ఆ రోజు ఆటోలో శంకర్ కళ్లు అద్దంలోంచి సరిగ్గా ఇక్కడే ఆగాయి. అప్పుడు ఆమె కొంగు సర్దుకుంది. ఇప్పుడు కొంగే లేదు.

కింద తొడలు రెండూ అరటి బోదెల్లా మందంగా, నిండుగా ఉన్నాయి. నిలబడితే ఒకదాన్ని ఒకటి రాసుకుంటున్నాయి. ఆ తొడల సంధిలో నల్లని ఆతులు దట్టంగా, ఉంగరాలు తిరిగి, తడికి ఒంటికి అంటుకుని ఒక త్రికోణంలా కప్పేశాయి. ఆ పొద వెనక ఏముందో అద్దం కూడా చూపించలేకపోతోంది. ఆ రాత్రి శ్రీను వేళ్లు ఆ పొదలో దారి వెతుక్కున్నాయి. కానీ ఆ దారిలో ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.

ఆమె నెమ్మదిగా పక్కకి తిరిగింది. వీపు మీద తడి జుట్టు నల్లని తెరలా పరుచుకుంది. నడుము వంపు దగ్గర చిన్న గుంట పడి, దాని కింద పిర్రలు హఠాత్తుగా వెడల్పుగా పొంగాయి. బరువుగా, మెత్తగా, పిసికి పక్కన పెట్టిన రెండు పెద్ద పిండిముద్దల్లా ఉన్నాయి. ఆమె ఒక్క అడుగు వేసింది. ఆ ఒక్క అడుగుకే రెండు పిర్రలూ ఒకదాని తర్వాత ఒకటి అలలా కదిలి, మళ్లీ నిలిచాయి.

ఆ కదలిక చూడగానే నాలుగో వీధి గుర్తొచ్చింది. స్ట్రీట్‌లైట్ పసుపు వెలుగు, దూరంగా ఎవరో అమ్మాయి మూలుగులు, మెడ మీద సిగరెట్ వాసనతో పడిన రవి ఊపిరి, వెనక చీర మీదుగా ఈ పిర్రల మధ్యకి గుచ్చుకున్న వాడి గట్టితనం. జాకెట్ మీద బిగుసుకున్న ఆ వేళ్లు. “చాలు రవి” అని నెట్టేసిన తన చేతులు. ఆ రాత్రి ఆ చేతులు నెట్టడానికి ముందు కొన్ని క్షణాలు ఆలస్యం చేశాయని ఆమెకు మాత్రమే తెలుసు.

‘ఛీ నిర్మలా! పూజ చేయాల్సిన పొద్దున్నే ఏం ఆలోచనలే నీకు?’ అని తనను తానే తిట్టుకుంది. చేతులు అడ్డం పెట్టుకుని సళ్లు కప్పుకుంది. కానీ కళ్లు అద్దం నుంచి కదలలేదు.

ఇన్నాళ్లూ ఈ ఒళ్లు వంటింటి పొగకీ, షాప్ పద్దులకీ, పిల్లల చాకిరీకీ, మొగుడి పక్కన నిశ్శబ్దంగా పడుకోవడానికీ మాత్రమే అనుకుంది. కానీ ఈ కొన్ని నెలల్లోనే మీటర్ రీడింగ్ వాడి కళ్లు జారిన కొంగు మీద ఆగాయి. షాప్ దగ్గర దిగినప్పుడు ఆటో శంకర్ కాళ్ల మధ్య ఉబ్బు ఆమె కంట పడింది. ఇప్పుడు కొడుకు వయసు కుర్రాడు తన గురించే మొగుడి దగ్గర కథలు కథలుగా చెప్తున్నాడు.

‘ఈ వయసులో కూడా ఒకడు నాకోసం ఇలా పిచ్చెక్కిపోయాడా,’ అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

ఆ ఆలోచన రాగానే పెదవుల మీద ఒక చిన్న నవ్వు తొంగిచూసింది. అద్దంలో ఆ నవ్వు చూసి ఆమెకే సిగ్గేసింది. ఆ సిగ్గు కింద ఎక్కడో ఒక గర్వం కూడా తల ఎత్తింది. రెండూ ఒకేసారి ఆమె ఛాతీ మీద ఎర్రని మచ్చల్లా పాకాయి.

“నిర్మలా! కాఫీ అయిందా?” అని హాల్లోంచి శ్రీను గొంతు వినిపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడి తువ్వాలు లాక్కుని ఒంటికి చుట్టుకుంది. “ఆఁ… వస్తున్నా, ఐదు నిమిషాలు,” అంది. గొంతు తడబడింది.

బీరువా తెరిచి లేత ఆకుపచ్చ నూలు చీర, అదే రంగు జాకెట్ తీసింది. జాకెట్ హుక్కులు పెడుతుంటే వేళ్లు రెండుసార్లు జారాయి. చీర కట్టుకుని కుచ్చిళ్లు దోపుకునేటప్పుడు బొడ్డు దగ్గర వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి. ఎప్పుడూ బొడ్డు కింద బిగించే కుచ్చిళ్లని ఆ రోజు ఒక వేలెడు పైకి దోపుకుంది. తర్వాత ఏదో తప్పు చేసినట్టు మళ్లీ కిందికి సర్దింది. చేతుల్లో మట్టి గాజులు గలగలమన్నాయి. ఆ చప్పుడు రోజూ వినేదే. అయినా ఆ రోజు ఆమెకే కొత్తగా వినిపించింది.

జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని, దేవుడి గూట్లో దీపం వెలిగించి, హారతి తిప్పింది. ‘అమ్మా, నా మనసు దారి తప్పకుండా చూడు,’ అని దండం పెట్టుకుంది. కర్పూరం వాసనలో కూడా అద్దంలో చూసిన ఆ ఒళ్లు కళ్ల ముందు నుంచి పోలేదు.

ఏడుంబావుకి వీధి గేటు కిర్రుమంది.

“నిర్మలా, వచ్చేశాం. బియ్యప్పిండి ఆరిందా?” అని పక్కింటి వదిన చీర కొంగు నడుముకి దోపుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది. ఆమె వెనకాలే ఎదురింటి ముసలావిడ చేతిలో ఇత్తడి జంతికల గిద్దెతో మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ వచ్చింది. ఆ వెనక మహిళా సంఘం సంచి భుజానికి తగిలించుకుని లక్ష్మి.

“పిన్నిగారూ, మాధవికి పిండివంటలు పంపుతున్నారని వదిన చెప్పింది. సంఘం పని తర్వాత చూసుకోవచ్చు, ముందు ఈ పని కానిద్దామని వచ్చేశా,” అంది లక్ష్మి నవ్వుతూ.

“రా లక్ష్మీ, రా. నలుగురు చేతులు కలిస్తేనే పని తెమిలేది,” అని నిర్మల పీటలు వేసింది.

మాధవికి సున్నుండలంటే ప్రాణం. దాని కోసం సున్నుండలు, జంతికలు, అరిసెలు చేయాలని నిర్మల ముందు రోజే బియ్యం నానబెట్టి, ఆరబెట్టి పిండి కొట్టించి పెట్టింది. మినప్పప్పు వేయించి పొడి చేసి ఉంచింది. సాయంత్రం శ్రీను కొరియర్‌లో పంపిస్తానన్నాడు.

కాసేపటికి వంటిల్లు జాతర అయిపోయింది. పొయ్యి మీద ఇనుప బాణలిలో నూనె కాగుతూ చిటపటలాడుతోంది. పక్క పొయ్యి మీద బెల్లం పాకం బుడగలు కక్కుతూ ఉడుకుతోంది. వేయించిన మినప్పిండి, యాలకుల పొడి, కరిగిన నెయ్యి, వాము వాసనలు కలిసి కిటికీ బయటికి పాకుతున్నాయి. గోడ మీద పొగ మసి. నలుగురి చేతుల గాజులు ఒకేసారి గలగలమంటున్నాయి. కిటికీ నుంచి ఎండ ఒక పట్టీలా పడి, ఆ వెలుగులో గాల్లో తేలుతున్న పిండి రేణువులు మెరుస్తున్నాయి.

పక్కింటి వదిన గిద్దెలో పిండి కూరి, బాణలి మీద పట్టుకుని రెండు చేతులతో ఒత్తుతోంది. ముఖం ఎర్రబడింది. జంతిక మాత్రం ఒక్క చుట్టు కూడా బయటికి రాలేదు.

“ఛ, ఈ గొట్టం చూడు నిర్మలా. ఎంత ఒత్తినా పిండి కదలట్లేదు. నా చేతులు పడిపోతున్నాయి,” అంది.

ముసలావిడ పీట మీద కూర్చునే తల ఎత్తి చూసింది. “పిండి గట్టిగా కలిపావే. కాస్త వెన్న వేసి జారుగా చేయ్. ఏ గొట్టమైనా లోపల జారుడు లేకపోతే ముందుకు దూరదు, బయటికీ రాదు. మా కాలంలో ఈ సంగతి పెళ్లికి ముందే చెప్పేవాళ్లు,” అంది.

లక్ష్మి పకాలున నవ్వింది. “పెద్దమ్మ అనుభవంతో మాట్లాడుతోంది వదినా. నూనె రాయకుండా ఒత్తితే గొట్టమూ నొప్పెడుతుంది, ఒత్తేదాని చేతులూ నొప్పెడతాయి.”

వదిన గిద్దె కింద పెట్టి నడుము మీద చేతులు పెట్టుకుంది. “మీ ఇద్దరికీ వంటింట్లో కూడా అదే ధ్యాసా?” అంది. కానీ ఆమె నవ్వు ఆపుకోలేక భుజాలు ఊగుతున్నాయి.

నిర్మల బాణలిలో జంతికలు తిప్పుతూ ఏమీ విననట్టు ఉంది. గరిటె మాత్రం ఒకే చోట రెండుసార్లు తిరిగింది. చెవుల వెనక వేడి పాకింది. పొయ్యి వేడో, ఆ మాటల వేడో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.

వెన్న వేసి కలిపాక పిండి జారుగా అయింది. వదిన ఒత్తగానే గిద్దె నుంచి బంగారు రంగు చుట్టలు గుండ్రంగా తిరుగుతూ నూనెలోకి జారాయి. నూనె బుసబుసమని పొంగింది.

“చూశావా? జారుడు ఉంటే ఎంత సులువుగా వస్తుందో,” అని ముసలావిడ బోసి నోటితో నవ్వింది. “మా ఆయన పొత్రం పట్టుకుంటే పిండి వెన్నలా నలిగిపోయేది. గంటసేపు ఆపకుండా తిప్పేవాడు. చేతుల్లో అంత బలం. ఈ కాలం మగాళ్లకి మిక్సీ బటన్ నొక్కడమే చేతనవుతుంది. అదీ కరెంటు ఉంటేనే.”

ఈసారి వదిన కూడా ఆగలేకపోయింది. నలుగురిలో ముగ్గురు గొల్లున నవ్వారు. నిర్మల మాత్రం పెదవి కొరుక్కుని జంతికలు జల్లెడ గరిటెతో ఏరి పళ్లెంలో వేసింది.

లక్ష్మి సున్నుండలు చుట్టడానికి కూర్చుంది. వేడి నెయ్యి మినప్పిండిలో పోసి, బెల్లం పొడి కలిపి, ఆ వేడి ముద్దని అరచేతుల్లోకి తీసుకుని గుండ్రంగా తిప్పుతోంది. ఆమె మోచేతుల దాకా నెయ్యి మెరుస్తోంది.

“సున్నుండ చుట్టాలంటే పిండి వెచ్చగా ఉన్నప్పుడే పట్టుకోవాలి పిన్నిగారూ. చల్లారితే ఎంత పిసికినా ఉండ కట్టదు, పొడిపొడిగా రాలిపోతుంది,” అంది లక్ష్మి. తర్వాత కొంటెగా వదిన వైపు చూసింది. “ఆడదాని ఒళ్లు కూడా అంతే. వేడి మీద ఉన్నప్పుడే చేతిలోకి తీసుకోవాలి. చల్లారాక వచ్చి పిసికితే ఏం లాభం?”

“అందుకేనా నువ్వు సంఘం మీటింగుల్లో ఎప్పుడూ వేడివేడిగా మాట్లాడతావు?” అని వదిన కన్ను గీటింది.

“మీటింగుల్లో వేడి మాటలకే పరిమితం వదినా. అసలు వేడి ఇంట్లో చల్లారిపోతోంది,” అని లక్ష్మి ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, వెంటనే నవ్వేసింది.

నిర్మల కూడా లక్ష్మి పక్కన కూర్చుని ఉండలు చుట్టడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె చుట్టినవి పెద్దగా, బరువుగా వస్తున్నాయి.

“ఉండలు ఇంత పెద్దగా చేస్తే కొరియర్ డబ్బాలో ఎన్ని పడతాయి నిర్మలా? కొంచెం చిన్నవి చేయ్,” అంది వదిన.

“చిన్నవి చేసి ఏం లాభమే?” అని ముసలావిడ వెంటనే అడ్డుపడింది. “ఉండ అంటే చేతి నిండుగా ఉండాలి. ఒక్క అరచేతిలో పట్టకుండా పొంగిపోతేనే దాన్ని ఉండ అంటారు. చిన్నవి కావాలంటే బఠాణీలు కొనుక్కోవచ్చుగా.”

నిర్మల చేతిలో ఉండ ఆగిపోయింది. ‘ఒక్క అరచేతిలో పట్టకుండా…’ పొద్దున అద్దం ముందు తన అరచేయి నిండిపోయిన ఆ బరువు, రాత్రి శ్రీను చెప్పిన రవి మాట, రెండూ ఒకేసారి ఆమె ఛాతీ మీద కూర్చున్నట్టు అనిపించాయి. జాకెట్ లోపల చనుమొనలు బిగుసుకుని నూలు గుడ్డకి రాసుకున్నాయి. వేడి నెయ్యి ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి కారి మణికట్టు మీదికి జారింది.

“ఏంటి పిన్నిగారూ, ఉండ మీ చేతిలోనే కరిగిపోతోంది. ఏ లోకంలో ఉన్నారు?” అని లక్ష్మి ఆమె మోచేతిని తట్టింది.

“ఏం లేదు. నెయ్యి ఎక్కువైంది,” అని నిర్మల గబగబా ఉండని చుట్టి పళ్లెంలో పెట్టింది.

లక్ష్మి ఆమె ముఖం వైపు ఒక్క క్షణం ఎక్కువసేపు చూసింది. ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆమె కళ్లలో ఒక చిన్న మెరుపు వచ్చి పోయింది.

ఎనిమిదిన్నర దాటేసరికి అరిసెల వంతు వచ్చింది. ముసలావిడ పాకం గిన్నె దగ్గరికి జరిగి, గరిటెతో ఒక చుక్క తీసి నీళ్ల గిన్నెలో వేసింది. తర్వాత ఆ చుక్కని బొటనవేలు, చూపుడువేలు మధ్య పెట్టి నెమ్మదిగా విడదీసింది. బెల్లం పాకం బంగారు దారంలా సాగింది.

“చూడండే. పాకం అంటే ఇలా తీగ సాగాలి. వేళ్ల మధ్య పెట్టి లాగితే తెగకుండా సాగాలి. లేత పాకం అయితే వేళ్ల మీదే జారిపోతుంది. ముదిరిపోతే రాయిలా గట్టిపడి పళ్లు విరగ్గొడుతుంది,” అని పాఠం చెప్పింది.

“మగాడు కూడా అంతే పెద్దమ్మా,” అని లక్ష్మి వెంటనే అందుకుంది. “లేతగా ఉంటే పట్టుకునేలోపే జారిపోతాడు. ముదిరాక మంచం మీద రాయిలా పడి గురక పెడతాడు. సరిగ్గా తీగ సాగే వయసు ఎంతసేపో ఉండదు.”

వంటిల్లు నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. ముసలావిడ నవ్వీ నవ్వీ దగ్గు తెచ్చుకుంది. వదిన ఆమె వీపు మీద చరిచింది.

వదిన అరిసెల పిండి ఉండలు అరిటాకు మీద పెట్టి, నూనె రాసిన వేళ్లతో పల్చగా వత్తి బాణలిలో వదిలింది. వేగిన అరిసెని బయటికి తీసి రెండు చెక్క గరిటెల మధ్య పెట్టి బలంగా నొక్కింది. పీల్చుకున్న నూనె బొటబొటా కారి బాణలిలోకి పడింది.

“అరిసె వేగాక ఇలా రెండు చెక్కల మధ్య పెట్టి గట్టిగా నొక్కాలి. అప్పుడే లోపలి నూనె అంతా బయటికి కారుతుంది. లేకపోతే రెండో రోజుకే నానిపోతుంది,” అంది వదిన.

“నొక్కేవాడికి చేతుల్లో దమ్ము ఉండాలి వదినా,” అని లక్ష్మి నవ్వింది. “లేకపోతే నూనె లోపలే ఉండిపోతుంది. అరిసె పైకి బాగానే కనిపిస్తుంది, లోపల మాత్రం నాని నాని మెత్తబడిపోతుంది.”

“మా ఆయన నొక్కితే నూనె కాదే, నా కళ్లల్లో నీళ్లు కారతాయి,” అని వదిన నుదుటి మీద చెమట తుడుచుకుంది. “రెండు నిమిషాలు నొక్కగానే చేయి లాగుతోంది అంటాడు. మళ్లీ పొద్దున్నే లేచి అరిసెలు కరకరలాడట్లేదని వంకలు పెడతాడు.”

మళ్లీ నవ్వులు. వదిన బాణలి దగ్గర నిలబడి ఉండటంతో ఆమె జాకెట్ చంకల దగ్గర చెమటతో నల్లగా తడిసింది. మెడ మీద పిండి అంటుకుంది.

“ఈ పొయ్యి దగ్గర నిలబడితే నా ఒళ్లంతా చెమటలు కారిపోతున్నాయి,” అని ఆమె కొంగుతో విసురుకుంది. తర్వాత నిర్మల వైపు తిరిగి కవ్వించింది. “నువ్వు మాత్రం ఇంత పొయ్యి దగ్గర ఉన్నా చల్లగా ఎలా ఉన్నావే నిర్మలా? మీ ఆయన రాత్రుళ్లు నీ పొయ్యి ఆర్పేస్తాడా ఏంటి?”

రోజూ అయితే నిర్మల “ఛీ, ఊరుకో వదినా” అని ముఖం తిప్పుకునేది. ఆ మాట నాలుక చివర దాకా వచ్చింది కూడా. కానీ ఆ క్షణం అద్దంలో చూసిన ఆ ఒళ్లు, ఆ రాత్రి సగంలో ఆగిపోయిన మొగుడి ఊపిరి, సగం వెలిగి ఆరిన తన ఒంటి మంట, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. ఆమె గరిటెని బాణలి అంచుకి కొట్టి, తల ఎత్తకుండానే అంది.

“ఆర్పడానికి ముందు అసలు వెలిగించాలి కదా వదినా. మా ఇంటి పొయ్యిలో ఒక్క పుల్లే పెడతారు. అది అంటుకునేలోపే కాలి బూడిదైపోతుంది. ఆ వేడికి నీళ్లే కాగవు, ఇక పాకం ఎక్కడ ముదురుతుంది?”

ఒక్క క్షణం వంటింట్లో నిశ్శబ్దం. బాణలిలో నూనె చిటపట మాత్రమే వినిపించింది.

వదిన చేతిలోంచి చెక్క గరిటె జారి కింద పడింది. ముసలావిడ బోసి నోరు తెరిచి అలాగే చూసింది. లక్ష్మి రెండు చేతులూ గట్టిగా చరిచింది.

“అబ్బబ్బో!” అని లక్ష్మి అరిచింది.

తర్వాత నవ్వులు ఒక్కసారిగా పగిలిపోయాయి. ముసలావిడ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగేదాకా నవ్వింది. వదిన గోడకి ఆనుకుని పొట్ట పట్టుకుంది. లక్ష్మి పీట మీద నుంచి పక్కకి ఒరిగిపోయింది.

నిర్మల కూడా నవ్వింది. ముందు నోటి మీద చేయి పెట్టుకుని, భుజాలు ఊపుతూ సన్నగా. తర్వాత ఆపుకోలేక గట్టిగా. గాజులు గలగలమన్నాయి. కళ్లలో నీళ్లు ఉబికాయి. ఎన్నో ఏళ్లుగా గుండెల్లో బిగుసుకున్న ఏదో ముడి ఆ నవ్వుతో వదులైనట్టు అనిపించింది.

‘నేనేనా ఆ మాట అన్నది? ఇంత మంది ముందు? నా నోట్లోంచి ఇలాంటి మాట?’ అని ఆమెకే ఆశ్చర్యం వేసింది. బుగ్గలు మండుతున్నాయి. కానీ ఆ మంటలో అవమానం లేదు. ఏదో తేలికతనం ఉంది.

“పిన్నిగారూ, ఇన్నేళ్లు ఈ నోట్లో ఇంత మసాలా దాచుకున్నారా?” అని లక్ష్మి కళ్లు తుడుచుకుంటూ అంది. “ఆదివారం సంఘం మీటింగ్‌కి మీరూ రండి. మా ఆడవాళ్లకి మీలాంటి వాళ్లే కావాలి. మేము మాట్లాడితే నోటి దురద అంటారు. మీలాంటి పెద్ద ఇల్లాలు మాట్లాడితే అనుభవం అంటారు.”

“పోవే,” అని నిర్మల ఆమె భుజం మీద చిన్నగా కొట్టింది. ఆ దెబ్బలో కోపం లేదు.

“నిజం చెప్పాలంటే నిర్మలా,” అని ముసలావిడ ఊపిరి సర్దుకుంటూ అంది. “పొయ్యిలో పుల్లలు తక్కువైతే ఆడదే ఊదుకోవాలి. మా రోజుల్లో ఊదుడు గొట్టం ప్రతి వంటింట్లో ఉండేది. గొట్టం ఎలా పట్టుకోవాలో, ఎంత గట్టిగా ఊదాలో అమ్మలే నేర్పేవాళ్లు.”

మళ్లీ ఒక నవ్వుల అల. ఈసారి నిర్మల ముందే నవ్వింది.

అప్పుడే జానకి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంటూ వంటింటి గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చింది. మెడలో ఐడీ కార్డు, చేతిలో హ్యాండ్‌బ్యాగ్. లోపల తల్లి నోటి మీద చేయి పెట్టుకుని కళ్ల నిండా నీళ్లతో నవ్వుతుండటం చూసి గుమ్మంలోనే ఆగిపోయింది.

“ఏంటమ్మా ఈ నవ్వులు? వీధి చివరి దాకా వినిపిస్తున్నాయి,” అంది.

“మీ అమ్మ పాకం ఎలా ముదరాలో పాఠం చెప్తోంది జానకీ,” అని లక్ష్మి కన్ను గీటింది.

జానకి ఒక్క క్షణం లక్ష్మి ముఖం, తర్వాత తల్లి ముఖం చూసింది. నిన్న ఆఫీసులో విన్న నాగళ్లు, చేదలు ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి. ‘అమ్మ కూడానా?’ అని ఆమె పెదవుల మీద ఒక నవ్వు మెరిసింది. కానీ ఏమీ అడగలేదు. పళ్లెంలోంచి ఒక వేడి సున్నుండ తీసుకుని కొరికింది.

“బాగుందమ్మా. మాధవి ఇది తింటే అక్కడ ఏడుస్తుంది,” అంది.

“టిఫిన్ పెడతా, కూర్చోవే,” అంది నిర్మల.

“లేటైందమ్మా, ఆఫీసులో తింటా. వెళ్లొస్తా. లక్ష్మక్కా, ఆదివారం గుర్తుంది,” అని జానకి వెళ్లిపోయింది. గేటు దగ్గర కారు స్టార్ట్ అయిన శబ్దం వచ్చింది.

నిర్మల కూతురు వెళ్లిన వైపు చూసింది. ‘ఈ మధ్య దీని ముఖంలో మళ్లీ నవ్వు కనిపిస్తోంది. మాధవి వెళ్లాక బెంగ తగ్గిందేమో,’ అని అనుకుంది.

తొమ్మిదింబావుకి పని ముగిసింది. స్టీల్ డబ్బాల నిండా సున్నుండలు, ప్లాస్టిక్ కవర్లలో జంతికలు, అరిసెలు. నిర్మల ప్రతి డబ్బా మూత మీద టేప్ చుట్టి, ఒక కాగితం మీద పెద్ద అక్షరాలతో “మాధవి” అని రాసి అతికించింది. ఆ పేరు రాస్తుంటే ఆమె కళ్లు చెమర్చాయి. వచ్చిన ముగ్గురికీ తలా ఒక పొట్లం కట్టి ఇచ్చింది.

గుమ్మం దాటుతూ వదిన వెనక్కి తిరిగి గొంతు తగ్గించింది. “నిర్మలా, ఇవాళ నువ్వు నవ్వావు చూడు, ఇన్నేళ్లలో నిన్ను ఇలా ఎప్పుడూ చూడలేదే. ఆ నవ్వు అలాగే ఉంచుకో.”

నిర్మల ఏమీ అనలేదు. తలుపు దగ్గరే నిలబడి చిన్నగా నవ్వింది.

తొమ్మిదిన్నరకి శ్రీను స్నానం చేసి, విభూది పెట్టుకుని డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. నిర్మల ఇడ్లీలు, అల్లం పచ్చడి, పక్కన రెండు వేడి జంతికలు పెట్టింది. ఇల్లు ఇంకా నెయ్యి, యాలకుల వాసనతోనే ఉంది. వంటింట్లో బాణలి చల్లారుతూ అప్పుడప్పుడు చిటుక్కుమంటోంది.

“అబ్బో, పిండివంటల వాసనకే కడుపు నిండిపోయిందే,” అని శ్రీను ఒక జంతిక కరకరా నమిలాడు. తర్వాత హాల్ వైపు ఒకసారి తల తిప్పి చూశాడు. “జానకి వెళ్లిపోయిందా?”

“ఎప్పుడో వెళ్లింది,” అంది నిర్మల, అతని ఎదురుగా కూర్చుంటూ.

శ్రీను ఇడ్లీ ముక్క పచ్చడిలో ముంచి, కొంటెగా నవ్వాడు. “రాత్రి నువ్వు ఛీ అని అటు తిరిగి పడుకున్నావు కదే. అందుకే అసలు సంగతి చెప్పలేదు. ఆ రవి గాడు అక్కడితో ఆగలేదంట.”

నిర్మల చేతిలో స్టీల్ గ్లాసు టేబుల్ మీద చిన్నగా టక్కుమంది.

“ఆ ఆంటీ రెండు రోజుల తర్వాత తనే వాడికి ఫోన్ చేసిందంట,” అని శ్రీను గొంతు తగ్గించి, ఏదో రహస్యం చెప్తున్నట్టు ముందుకు వంగాడు. “‘నీ బండి ఎక్కిన రాత్రి నుంచి నిద్ర పట్టట్లేదురా’ అందంట. వాడు రూమ్‌కి రమ్మన్నాడంట. ఆమె మధ్యాహ్నం ఎండలో, మొగుడికి అన్నం పెట్టి పంపించేసి, ముఖానికి కొంగు కప్పుకుని వచ్చిందంట.”

‘నేను వాడికి ఫోన్ చేశానా? వాడి నంబర్ కూడా నా దగ్గర లేదు,’ అని నిర్మల మనసులో అనుకుంది. ఒక్క క్షణం ఊపిరి తేలికైంది. వెంటనే ‘ముఖానికి కొంగు’ అనే మాట గుండెకి గుచ్చుకుంది. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి నుంచి వచ్చేటప్పుడు తను చీర కొంగుతోనే ముఖం కప్పుకుంది. వాడు అది గమనించాడు. గుర్తుపెట్టుకున్నాడు.

“తలుపు గడి పెట్టగానే ఆమే వాడి మెడ పట్టుకుని పెదాలు చీకేసిందంట,” అని శ్రీను కొనసాగించాడు. ఇడ్లీ నోట్లో పెట్టుకోవడం కూడా మర్చిపోయాడు. “చీర విప్పేంత ఓపిక కూడా లేదంట ఇద్దరికీ. వాడు జాకెట్ హుక్కులు లాగితే రెండు తెగిపోయాయంట. ఆ సళ్లు బయటికి దూకగానే వాడు ఒకటి నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతూ, ఇంకోదాన్ని పిండుతుంటే, ఆమె ‘చీకరా… పెళ్లయి ఇన్నేళ్లలో నా మొగుడు ఒక్కసారి కూడా ఇలా నోట్లో పెట్టుకోలేదురా’ అని మూలిగిందంట.”

శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. “పాపం ఆ మొగుడు ఎవడో గానీ, వట్టి మాలోకంలా ఉన్నాడే.”

నిర్మల టేబుల్ కింద రెండు మోకాళ్లూ గట్టిగా నొక్కుకుంది. ఎదురుగా కూర్చుని ఆ మాట అంటున్న మొగుడి ముఖం చూస్తే ఆమెకి నవ్వాలో, ఏడవాలో అర్థం కాలేదు. ఆ మాలోకం ఎవడో ఆమెకి తెలుసు. విభూది పెట్టుకుని, పచ్చడి అంటిన వేళ్లతో, తన ఎదురుగానే కూర్చుని ఉన్నాడు.

“తర్వాత ఏమైందో తెలుసా?” అని శ్రీను కళ్లు మెరిపించాడు. “మంచం మీద ఒంగబెట్టి, చీర లంగా అన్నీ నడుము దాకా ఎత్తి, వెనక నుంచి ఒక్క తోపుతో మొత్తం దించాడంట. ఆమె పూకు నున్నగా గీసుకుని, కన్నెపిల్ల పూకులా బిగుతుగా ఉందంట. మొదటి పోటుకే ఆమె ‘అమ్మో, చీలిపోతాను రా’ అని దుప్పటి కొసని పళ్లతో కరిచి పట్టుకుందంట.”

‘గీసుకుని?’ నిర్మల గుండె ఒక్కసారి ఆగి మళ్లీ కొట్టుకుంది. పొద్దున అద్దంలో చూసిన ఆ దట్టమైన నల్లని పొద ఆమె కళ్ల ముందు మెదిలింది. ‘వాడు నన్ను చూడనే లేదు. చీర కూడా దాటలేదు వాడి చేయి. ఇదంతా వాడి నోటి కోత,’ అని అనుకుంది. ఆ ఊరటతో భుజాలు కొంచెం దిగాయి.

కానీ ఆ ఊరట వెనకాలే ఇంకోటి వచ్చింది. మొగుడి నోట్లోంచి వస్తున్న ప్రతి మాటా ఆమె ఒంటి మీద ఎవరో చేయి వేసినట్టు తగులుతోంది. ‘ఒంగబెట్టి… వెనక నుంచి…’ ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చీకట్లో వెనక నుంచి గుచ్చుకున్న ఆ గట్టితనం ఆమె పిర్రల మధ్య మళ్లీ తెలిసినట్టు అనిపించింది. కుర్చీ మీద ఆమె కొంచెం కదిలింది. తొడల మధ్య ఒక వెచ్చని తడి మెల్లగా పుడుతోంది. ఆమె పళ్లు బిగపట్టింది.

“బిగుతు అంటే మామూలు బిగుతు కాదంట,” అని శ్రీను ఇంకా ఉత్సాహంగా చెప్తున్నాడు. “వాడి మడ్డని లోపల పిండేస్తోందంట. వాడు ఆపకుండా గంటసేపు దెంగాడంట. ఆమె మూడుసార్లు కార్చుకుందంట. చివరికి కాళ్లు వణికి నిలబడలేక మంచం మీదే బోర్లా పడిపోయిందంట. ‘ఇంకా కావాలా ఆంటీ?’ అంటే ‘ఆపితే నీ మీద ఒట్టు’ అందంట.”

శ్రీను గొంతు బొంగురుపోయింది. అతను కుర్చీలో కాళ్లు సర్దుకున్నాడు. టేబుల్ అంచు కింద అతని లుంగీ ముందు భాగం గుడారంలా పైకి లేచి ఉండటం నిర్మల కంట పడింది.

ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం అక్కడే ఆగిపోయాయి. ‘వేరేవాడు ఎవత్తినో దెంగాడని వింటేనే ఈయనకి లేచి నిలబడుతోంది,’ అని ఆమె మనసులో ఒక చేదు ఆలోచన కదిలింది. ఆ రోజు అతని ఫోన్‌లో చూసిన ఆ వీడియో గుర్తొచ్చింది. ఒక మొగుడు తన పెళ్లాన్ని వేరేవాడి దగ్గరికి తీసుకెళ్లి పక్కన కూర్చుని చూస్తున్న వీడియో. ‘ఆ ఎవత్తి నేనేనని తెలిస్తే అప్పుడు కూడా ఈయనకి ఇలాగే లేస్తుందా? లేక అప్పుడు చంపేస్తాడా?’

“ఇంకా ఉంది విను,” అని శ్రీను పచ్చడి వేలు నాకి కొనసాగించాడు. “తర్వాత ఆమెని వెల్లకిలా తిప్పి, ఆమె బొడ్డులో నాలుక పెట్టి తిప్పాడంట. ఆమె బొడ్డు లోతుగా, గుండ్రంగా, ఒక వేలు మొత్తం దిగేంత ఉందంట. అలాంటి బొడ్డు ఊళ్లో ఇంకే ఆంటీకీ ఉండదంట.”

నిర్మల చేతిలోని చెంచా పళ్లెం మీద జారి ఖంగుమంది.

ఈసారి అది అబద్ధం కాదు. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చివర వాడి చేయి నడుము మీద పడినప్పుడు, ఆ బొటనవేలు చీర కుచ్చిళ్ల పైన బొడ్డు అంచు దాకా జారింది. అది గుర్తొచ్చి ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే చీర మీదుగా బొడ్డు దగ్గరికి వెళ్లింది. పొద్దున అద్దంలో ఆ బొడ్డు అంచు మీద నీటి బొట్టు వణికి జారిన దృశ్యం మెదిలింది. ‘వాడు చూడలేదు. కానీ తడిమి తెలుసుకున్నాడు. ఆ ఒక్కటి నిజం. ఈయనకి ఆ ఒక్కటి చాలు, లెక్క కట్టడానికి.’

చెమట ఆమె చంకల్లోంచి జాకెట్ లోపల జారింది. మెడ వెనక వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

“ఏంటే, చెంచా పడేశావు?” అని శ్రీను ఇడ్లీ నములుతూ అడిగాడు.

“చేయి జారింది. నెయ్యి అంటుకుని ఉంది,” అంది నిర్మల. చెంచా తీసి కొంగుతో తుడిచింది. ఆ కొంగు తుడవాల్సింది చెంచాని కాదని ఆమెకే తెలుసు.

శ్రీను ఆమె వైపు చూడలేదు. అతని కళ్లు ఎక్కడో దూరంగా, రవి చెప్పిన ఆ గది మీదే ఉన్నాయి. “చివరికి ఏం చేశాడో తెలుసా? ఆమె సళ్ల మధ్య పెట్టి ఊపి, మెడ మీద, ఆ తాళి మీద కార్చాడంట. ఆమె నవ్వుతూ ఆ తాళిని కొంగుతో తుడుచుకుని, జాకెట్ వేసుకుని, ఏమీ జరగనట్టు మొగుడికి టీ పెట్టడానికి ఇంటికి వెళ్లిపోయిందంట. ఆ మొగుడు ఆ రాత్రి అదే తాళి ముట్టుకుని పడుకుని ఉంటాడు. హహ్హ.”

నిర్మల చేయి గుండెల మీదికి వెళ్లింది. జాకెట్ లోపల పసుపు తాడుకి వేలాడుతున్న మంగళసూత్రం ఆమె వేళ్లకి తగిలింది. పొద్దున అద్దంలో సళ్ల మధ్య లోయలో చల్లగా పడి ఉన్న అదే తాళి. ఆమె దాన్ని పిడికిట్లో బిగించింది. బిగించిన కొద్దీ అరచేయి వణికింది.

‘ఛీ… ఛీ…’ అనుకుంది. కానీ ఆ ఛీ వెనకాలే ఆమె తొడలు ఒకదాన్ని ఒకటి ఇంకా గట్టిగా నొక్కుకున్నాయి.

“మీకు… ఇలాంటివి వింటే అంత సంతోషమా?” అని ఆమె చివరికి అడిగింది. గొంతు సన్నగా వచ్చింది.

“ఏంటే నీ బొంద. కబుర్లేగా. కుర్రాళ్ల కబుర్లు. వింటే పోయేదేముంది?” అని శ్రీను నవ్వాడు. లుంగీ ముడి సర్దుకున్నాడు.

“నిజంగా జరిగిందంటారా? కుర్రాళ్లు ఉన్నవీ లేనివీ కలిపి చెప్తారు,” అంది నిర్మల, అతని కళ్లలోకి చూడకుండా.

“వాడి కళ్లు చూడాలే నువ్వు. చెప్తుంటే ఆ కళ్లలో మెరుపు. అలాంటి మెరుపు అబద్ధానికి రాదు,” అన్నాడు శ్రీను నమ్మకంగా.

‘ఆ మెరుపు అబద్ధానికే వచ్చింది,’ అని నిర్మల మనసులో అనుకుంది. ‘వాడి గది తలుపు కూడా నేను చూడలేదు.’ కానీ ఆ మాట పెదవి దాటలేదు. దాటితే తర్వాతి ప్రశ్న ‘నీకెలా తెలుసు?’ అని వస్తుంది.

శ్రీను చేయి కడుక్కుని, తువ్వాలుతో మీసం తుడుచుకుని లేచాడు. “సరే, నేను షాప్‌కి వెళ్తున్నా. మధ్యాహ్నం రా. ఈ డబ్బాలు సాయంత్రం కొరియర్‌లో ఇచ్చేస్తా,” అని, వెళ్తూ వెళ్తూ ఆమె బుగ్గ గిల్లాడు. “ఇవాళ నువ్వు పిండివంటల కంటే కమ్మగా ఉన్నావే.”

గేటు మూసుకుంది. స్కూటర్ శబ్దం వీధి మలుపు దాటి దూరమైంది.

నిర్మల టేబుల్ దగ్గరే కూర్చుండిపోయింది. ఎదురుగా అతను సగం తిని వదిలేసిన ఇడ్లీ, పచ్చడి మరకలు, ఒక జంతిక ముక్క. గోడ గడియారం చప్పుడు ఒక్కటే. ఆమె ఒంట్లో రెండు వేర్వేరు నదులు ఒకేసారి పారుతున్నట్టు ఉంది. ఒకటి చల్లని భయం. ఇంకోటి సిగ్గులేని వెచ్చదనం. ‘వాడు ఈయన దగ్గర నన్ను పరుపు మీద పడుకోబెట్టాడు. నేను చూడని గది, నేను విప్పని చీర, నేను అనని మాటలు. అయినా నా ఒళ్లు ఎందుకు ఇలా స్పందిస్తోంది? అవన్నీ నిజంగా జరిగినట్టు?’

ఆమె లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లి, చల్లని నీళ్లు ముఖం మీద చల్లుకుంది. నీళ్లు మెడ మీదుగా జాకెట్ లోపలికి జారాయి. అయినా ఆ వేడి చల్లారలేదు.