Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் - 28:

ஸ்ரீதிவ்யாவின் வீடு.

​அறையின் சீலிங் ஃபேன் மெதுவாகச் சுழன்று கொண்டிருக்க, அதன் லேசான சத்தம் அந்த நள்ளிரவு நேரத்து அமைதியை மேலும் ஆழமாக்கியது. படுக்கையில் படுத்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு கண்கள் மூடியிருந்தாலும் தூக்கம் வரவில்லை. மனதுக்குள் ஒருவித இனம் புரியாத அச்சமும் நடுக்கமும் அவள் நெஞ்சைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தன.

​மறுநாள் காலை ரவியை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்ற லட்சுமியின் கட்டளையும், அவளது எச்சரிக்கை வார்த்தைகளும் ஸ்ரீதிவ்யாவின் நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் நிழலாடின. உடம்பில் மெல்லிய வியர்வை அரும்பியபடி இருக்க, அவள் படுக்கையில் பக்கவாட்டில் திரும்பிப் படுத்து, தன் கைகளால் நைட்டியின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

​பக்கத்திலேயே கணவன் சுமன் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது சீரான மூச்சுக்காற்றின் சத்தம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் குற்ற உணர்ச்சியை மேலும் அதிகரித்தது. 'நாளைக்கு என்ன நடக்கப் போகுதோ... லட்சுமி சொன்ன மாதிரி ரவியைச் சந்திச்சா என் வாழ்க்கை என்னவாகுமோ...' என்ற எண்ணம் அவளது இதயத் துடிப்பை வேகமாக உயர்த்தியது.

​
​
​தூக்கம் அறவே வராததால், ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாகப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தாள். சுமன் விழித்துக் கொள்ளாதவாறு மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் தன் கால்களைத் தரையில் வைத்தாள். மெல்லிய அடியெடுத்து வைத்து படுக்கையறையிலிருந்து வெளியேறி ஹாலுக்கு வந்தாள்.

​ஹாலின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெருவிளக்கின் மங்கலான வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்து கதவின் நிழலை நீளமாக உருவாக்கியிருந்தது. ஹாலில் அமைதியாக அங்குமிங்கும் நடந்தாள்.
​அவளது பாதங்கள் தரையில் படும் ஓசை கூட அவளுக்கே பெரிய சத்தமாகக் கேட்டது. நாளை காலை நிகழவிருக்கும் சந்திப்பும், தன் குடும்பத்தின் எதிர்காலமும் எந்தத் திசையில் செல்லப் போகிறது என்ற பயம் அவளது உடலை நடுங்க வைத்தது. அவளது கைகள் தானாகவே நடுங்கத் தொடங்கின.
​
​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கால்கள் தளர்வடைவது போல் இருக்க, அவள் ஹாலின் சுவரோரம் அப்படியே மெதுவாக அமர்ந்தாள். அங்கிருந்து பார்த்தால் சுமன் தூங்கும் படுக்கையறையின் கதவு லேசாகத் தெரிந்தபடியிருந்தது.
​தன் கணவனுக்கு எதுவும் தெரியாமல் மறைக்க வேண்டிய சூழ்நிலையும், ரவியின் அச்சுறுத்தலுக்குப் பணிந்து செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் அவளை இரு பக்கமிருந்தும் நசுக்கின.

​"கடவுளே... நான் என்ன செய்வேன்?" என்று மனதிற்குள் முனகியபடி, நடுங்கும் தன் இரு கரங்களாலும் முகத்தை மூடிக் கொண்டாள். அவளது கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர்த்துளிகள் விரல்களின் வழியே கசிந்து தரையில் விழுந்தன. அவளது உடம்பு அமைதியான அழுகையில் லேசாகக் குலுங்கியது.
​
​சுவரோரம் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் மனக்கண் முன், லட்சுமி போனில் பேசிய வார்த்தைகளும், ரவி தங்களுக்குக் கொடுத்த பணத்தின் மதிப்பும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து அலைக்கழித்தன.

​அந்தப் பணம் தன் குடும்பத்தின் இக்கட்டான சூழ்ந்தியைக் காப்பாற்றியது உண்மைதான். ஆனால், அதற்குப் பதிலாகத் தான் இழந்து கொண்டிருக்கும் தன் மானமும் சுயமரியாதையும் அவளது மனசாட்சியைத் தொடர்ந்து உறுத்தின.

​"பணத்துக்காக என்னை இந்த நிலைமைக்கு ஆளாக்கிட்டாங்களே..." என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் கடுமையான மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியது. தன் கைகளில் இருந்த நைட்டியின் முந்தானையை விரல்களால் முறுக்கி இறுக்கினாள். இந்த நரகத்திலிருந்து மீள எந்த வழியும் இல்லை என்ற உண்மை அவளை முற்றிலுமாக முடக்கிப்போட்டது.
​
​அந்தச் சமயத்தில் படுக்கையறையிலிருந்து சுமனின் லேசான குறட்டைச் சத்தம் கேட்டது. அதைக்கேட்ட ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றாள். தன் அழுகையின் சத்தம் அவனுக்குக் கேட்டுவிட்டதோ என்ற உடனடிப் பயம் அவளை தொற்றிக்கொண்டது.

​கண்களைத் தன் கைகளால் அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டாள். மெல்லிய காலடிகளுடன் சமையலறைக்குச் சென்று, அங்கிருந்த செம்பிலிருந்து தண்ணீரை எடுத்து மொண்டு குடித்தாள்.

​தண்ணீர் தொண்டைக்குள் இறங்கியதும் லேசாக மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டுத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்த முயன்றாள். ஆனால், அந்த இரவு நேரத் தனிமையும் அமைதியும் அவளது உள்மனப் பயத்தைக் குறைப்பதாக இல்லை.

​சமையலறையிலிருந்து மீண்டும் ஹாலுக்கு வந்த ஸ்ரீதிவ்யா, கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். நேரம் கரைந்து கொண்டே இருந்தது. விடியல் நெருங்க நெருங்க ரவியைச் சந்திக்கும் தருணமும் அருகில் வந்துகொண்டிருந்தது.

​'காலைல ரவியைப் பார்க்கும்போது எப்படி நடந்துக்கணும்? அவன்கிட்ட இருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறது?' என்ற கேள்விகள் அவளது மனதிற்குள் பெரிய பாரமாக அழுத்திக் கொண்டிருந்தன.

​எது எப்படி நடந்தாலும், தன் குடும்பத்திற்காகவும் சுமனுக்காகவும் இந்த நிலைமையை அமைதியாகச் சமாளித்தே ஆகவேண்டும் என்ற ஒருவித கட்டாய முடிவுக்கு வந்தவளாக, மெதுவாகத் தன் படுக்கையறைக்குத் திரும்பினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் படுக்கைக்கு வந்து, கணவன் சுமனின் அருகில் மெதுவாகப் படுத்துக்கொண்டாள். அவன் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்க, அவள் அவனது புறம் திரும்பிப் படுத்தாள்.

​அறையின் இருளுக்குள் அவளது கலங்கிய கண்கள் திறந்தபடியே இருந்தன. தூக்கம் அவளது கண்களை நெருங்கவே இல்லை.


​காலை 06:00 மணி.
​அறையின் ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியே விடியற்காலையின் மங்கலான வெளிச்சம் படுக்கையறையில் படர்ந்திருந்தது. இரவு முழுவதும் ஒரு சொட்டு தூக்கம் கூட இல்லாமல் விழித்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யா, படுக்கையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
​அவளது உடம்பு லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய தினம் ரவியை நேரில் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயமும், லட்சுமி தனக்குக் கொடுத்த எச்சரிக்கையும் அவளது மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தன. விடியல் வந்துவிட்டதே என்ற பயம் அவளது இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது.


​ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாகத் திரும்பித் தன் அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் கணவன் சுமனைப் பார்த்தாள். அவனது அமைதியான முகம் அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சியை மேலும் பூதாகரமாக்கியது.

​அவனை விழித்துக் கொள்ளாதவாறு மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் படுக்கையிலிருந்து மெல்ல இறங்கினாள். எந்தவித ஓசையுமின்றித் தன் மெல்லிய காலடிகளை எடுத்து வைத்து சமையலறை நோக்கி நடந்தாள். படுக்கையறையிலிருந்து சமையலறை வரை அவளது மௌனமான நடையும், அமைதியான தவிப்பும் மட்டுமே அந்த விடியற்காலை நேரத்தில் நிலவின.
​
​சமையலறைக்கு வந்து சேர்ந்த ஸ்ரீதிவ்யா, அங்கிருந்த மேடையைப் பற்றியபடி நின்றாள். தன் இரு கைகளையும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, "கடவுளே... இன்னைக்கு என்ன நடக்கப் போகுதோ..." என்று மனதிற்குள் கதறினாள்.

​லட்சுமியிடமிருந்து எப்போது தொலைபேசி அழைப்பு வருமோ, ரவியைப் பார்க்க எங்கே வரச் சொல்வார்களோ என்ற அச்சம் அவளது நெஞ்சை இறுக்கியது. தன் குடும்பத்தின் கடன் பிரச்சினையைக் காப்பாற்றிய அந்தப் பணத்திற்காக, தான் இழந்து கொண்டிருக்கும் தன்மானத்தையும் நிம்மதியையும் நினைத்து அவளால் தாங்க முடியவில்லை. கைகளால் முகத்தை மூடிக் கொண்டு மௌனமாக கண்ணீர் வடித்தாள்.

​​அப்போது படுக்கையறையிலிருந்து சுமன் விழித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்து ஹாலுக்கு வந்தான். அவனது காலடிச் சத்தம் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் தன் முகத்திலிருந்த கண்ணீரை அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

​தன் கலங்கிய முகத்தை அவனுக்குக் காட்டாமல் மறைத்துக் கொண்டு, சமையலறையிலிருந்து ஒரு பித்தளை டம்ளரில் தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள்.

​சுமன்: "திவ்யா... என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்க? மூஞ்சி எல்லாம் ஒரு மாதிரி வாடி இருக்கு... நைட் சரியா தூங்கலையா?"

​ஸ்ரீதிவ்யா: (போலி புன்னகையை வரவழைத்து, தட்டுத்தடங்கலாக) "அ... அப்படி எல்லாம் இல்லங்க... சுமன். வழக்கம் போலத்தான்... இந்தா பிடிங்க தண்ணி."

​சுமன் தண்ணீரை வாங்கி குடித்தபடி அவளது சோர்வான முகத்தை லேசாக உற்றுப் பார்த்தான். அவன் எங்கே தன் மனோநிலையைக் கண்டுபிடித்து சந்தேகப்பட்டு விடுவானோ என்ற பயம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடலை மீண்டும் நடுங்க வைத்தது.

​சுமன் டம்ளரை கீழே வைத்துவிட்டு, "எனக்கு இப்போ உடம்பு பரவாயில்லை திவ்யா... டாக்டர் சொன்ன மாதிரி இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஓய்வெடுத்தா முழுசா சரியாயிடும்னு நினைக்கிறேன்," என்று தன் உடல்நிலையைப் பற்றி இயல்பாகப் பேசினான்.

​ஸ்ரீதிவ்யா அவனது பேச்சிற்கு எந்திரத்தனமாகத் தலையசைத்துவிட்டு, "சரிங்க... நீங்க போய் உட்காருங்க, நான் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்," என்று கூறி மீண்டும் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.
​சமையல் வேலையைத் தொடங்கும்போதும் அவளது கவனமும் மனமும் அங்கே இல்லை. கைகள் நடுங்கியபடியே பாத்திரங்களை எடுத்தாள். ஒவ்வொரு வினாடியும் நகரும்போதும் லட்சுமியிடமிருந்து வரப்போகும் அந்த அழைப்பைப் பற்றிய அச்சம் அவளை உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது.


​சமையலறை மேடையில் காபி தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா ஹாலில் இருந்த தன் பர்ஸை உற்றுப் பார்த்தபடி நின்றாள்.

​அந்தச் சமயத்தில், பர்ஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த அவளது மொபைல் போன் மெதுவாக அதிர்ந்து, ரிங்டோன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அமைதியான அந்த வீட்டில் ஸ்ரீதிவ்யாவிற்குப் பெரிய இடிபோலக் கேட்டது.

​லட்சுமிதான் கூப்பிடுகிறாளா? ரவியைச் சந்திப்பதற்கான தருணம் வந்துவிட்டதா? என்ற அச்சத்துடன் ஸ்ரீதிவ்யா அந்த போனை நோக்கி மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்தாள்.
​

​ஹாலில் இருந்த மேஜை மீது கிடந்த பர்ஸிலிருந்து தன் மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள் ஸ்ரீதிவ்யா.

​அவளது விரல்கள் பயத்தால் நடுங்கின. போன் திரையில் தெரியப்போகும் அந்த எண்ணைப் பார்ப்பதற்கு மனதிற்குள் தைரியத்தை வரவழைத்தபடி போனை முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தாள்.
​மொபைல் ஸ்கிரீனின் வெளிச்சத்தில் அவளது கலங்கிய கண்களும், அச்சம் நிறைந்த முகமும் வெளிப்பட, போனை உற்றுப் பார்க்கும் அந்தத் தவிப்பான காட்சி.