[12345677889]

హైవే పక్కన రైస్ మిల్లు వెనక మట్టి దారి. పాపారావు బైక్‌ని ఆ దారిలోకి తిప్పాడు. గుంతలు. బురద. దూరంగా రేకుల షెడ్డు. దాని ముందు ఒక పాత బోర్డు: ‘ఎస్‌ఆర్ కేబుల్ నెట్‌వర్క్స్ – గోడౌన్.’ ఒక ఇనుప తలుపు. తెరిచి ఉంది.

పాపారావు బైక్ ఆపి, హెల్మెట్ తీసి, లోపలికి వెళ్లాడు.

లోపల మసక వెలుగు. పైకప్పు సందుల్లోంచి సన్నని వెలుగు గీతలు. గోడ పొడవునా పేర్చిన సెట్‌టాప్ బాక్సుల అట్టపెట్టెలు. కేబుల్ డ్రమ్ములు. ఒక పక్క టేబుల్. దాని మీద ఒక ఎర్ర అట్ట లెడ్జర్. టేబుల్ వెనక ఒక ఆడమనిషి. కళ్లజోడు. ఆకుపచ్చ చుడీదార్. లలిత. ఒక మూలన చీపురుతో ఒక ఆడమనిషి, ఎర్ర చీర, ముక్కుపుడక. చిన్ని.

వెనక ఒక చిన్న గది. దాని తలుపు ఓరగా తెరిచి ఉంది. లోపల ఎవరో టీవీ ఛానల్స్ మారుస్తున్న చప్పుడు.

“ఎవరు కావాలి?” అంది లలిత, తల ఎత్తకుండా, లెడ్జర్‌లో ఏదో రాస్తూ.

“నేను… పాపారావు అండీ. బ్యాంకులో పని చేస్తా. కేబుల్ బాకీ కట్టమని మెసేజ్ వచ్చింది,” అన్నాడు పాపారావు. “ఇక్కడికి రమ్మన్నారు.”

లలిత తల ఎత్తింది. కళ్లజోడు పైనుంచి ఆయన్ని చూసింది. తర్వాత చిన్ని వైపు చూసింది. ఇద్దరూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. చిన్ని ముసిముసిగా నవ్వింది.

వెనక గదిలో టీవీ ఆగిపోయింది.

“ఓహో, పాపారావు గారా!” అంది లోపలి నుంచి ఒక మగ గొంతు. “రండి సార్, రండి. మీ కోసమే చూస్తున్నాం.”

పాపారావుకి ఆ గొంతు వెంటనే తెలిసింది. పొద్దున డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఫోన్ స్పీకర్‌లోంచి విన్న గొంతు. లోతుగా, తొందర లేకుండా.

గది తలుపు పూర్తిగా తెరుచుకుంది. ఒక మనిషి బయటికి వచ్చాడు. పొడవైన మనిషి. వెడల్పాటి భుజాలు. నల్లని టీషర్ట్. చేతిలో ఒక టీవీ రిమోట్. ముఖం మీద ఏ కంగారూ లేని నవ్వు.

“నేను సురేష్ సార్. ఈ ఎస్‌ఆర్ కేబుల్ నాదే,” అన్నాడు ఆయన, చేయి చాపుతూ. “పొద్దున మీతో మాట్లాడింది నేనే.”

“ఓ, మీరేనా అండీ,” అని పాపారావు ఆ చేయి అందుకున్నాడు. “పొద్దున ఫోన్ చేస్తే సాయంత్రానికే మెసేజ్ పెట్టి పిలిపించారు. ఊళ్లో ఏ కేబుల్ వాళ్లూ ఇంత తొందరగా స్పందించరు.”

సురేష్ ఆ చేతిని వెంటనే వదల్లేదు. “మీ చేయి చాలా మెత్తగా ఉంది సార్. నోట్లు లెక్కపెట్టే చేయి,” అన్నాడు. “మా వాళ్ల చేతులు అలా ఉండవు. ముతక చేతులు. రోజంతా లైన్లు లాగి, బిగించి, లోపలికి దూర్చే చేతులు. అందుకే మీ ఇంటి పని మీరు చేయలేరు. మా వాళ్లే చేయాలి.”

“లలితా, పాపారావు గారి పేజీ తియ్,” అన్నాడు సురేష్.

“ఓహ్. పాపారావు గారి కనెక్షన్,” అంది లలిత. ఆమె లెడ్జర్ పేజీలు తిప్పింది. ఒక పేజీ దగ్గర ఆగింది. ఆ పేజీ మీద పైన ‘34 సైజు కనెక్షన్’ అని రాసి ఉంది. పాపారావుకి అది తలకిందులుగా కనిపించింది. ఆయన చదవలేదు. “మీ ఇంటి కనెక్షన్ చాలా పాతది సార్. పన్నెండేళ్లది. అన్నేళ్లుగా ఒక్కసారి కూడా సర్వీస్ చేయించలేదు.”

“అవునండీ. ఇంట్లో అన్నీ బాగానే పని చేస్తున్నాయని అనుకున్నా,” అన్నాడు పాపారావు.

“అదే సార్ పొరపాటు,” అంది లలిత. ఆమె పెన్ కొనతో లెడ్జర్ తట్టింది. “పైన బాగానే కనిపిస్తుంది సార్. లోపల వేరు. ఇంట్లో ఉన్న కనెక్షన్ రోజూ వాడాలి. సరిగ్గా వాడాలి. లేకపోతే సిగ్నల్ ఉన్నా బొమ్మ రాదు. మీ లైన్ ఎన్నాళ్లుగా పడి ఉందో తెలుసా? ఇంట్లో మీ దగ్గర ఉన్న మంచి కనెక్షన్‌ని మీరు వాడకుండా పడేశారు. బయట వాళ్లు వచ్చి దాన్ని వాడుకుంటున్నారు.”

“బయట వాళ్లా?” అన్నాడు పాపారావు, అర్థం కాక.

“అదే సార్. పాత లైన్ అంటే అంతే. పక్క సిగ్నల్స్ అన్నీ దానిమీదకి ఎక్కుతాయి,” అంది చిన్ని, చీపురుతో నేల ఊడుస్తూ దగ్గరికి వస్తూ. “మా దగ్గరికి ఒక మంచి కనెక్షన్ వచ్చింది సార్ నిన్న. భలే సిగ్నల్. ఫుల్ క్లారిటీ. దాన్ని మేం రోజంతా ఇక్కడే చూశాం. అది ఎవరిదో ఆ ఇంటి మొగుడికి తెలియదు పాపం. వాడు ఇంట్లో బ్లాంక్ స్క్రీన్ చూసుకుంటూ కూర్చుంటాడు.”

“చిన్ని చెప్పేది నిజమే సార్,” అన్నాడు సురేష్, టేబుల్ అంచు మీద కూర్చుంటూ. “పొద్దున చెప్పా కదా. పైన తొడుగు బాగానే ఉంటుంది, లోపల వదులైపోతుంది అని. మీ లైన్ ఈ రోజు మా సిస్టమ్ మీద పెట్టి చూశాం. పగలంతా సిగ్నల్ ఫుల్. ఒక్క నిమిషం కూడా ఆగలేదు.”

“పగలంతానా? నేను బ్యాంకులో ఉన్నా కదండీ,” అన్నాడు పాపారావు.

“అందుకే సార్,” అన్నాడు సురేష్. “మీరు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు మా పని జరగదు. మీరు బయటికి వెళ్లాకే మా వాళ్లకి లైన్ దొరుకుతుంది. పొద్దున చెప్పా కదా, పగటి పూట రిమోట్ వేరేవాళ్ల చేతిలో ఉంటుంది అని. ఈ రోజు పొద్దున్నుంచి మధ్యాహ్నం దాకా మీ ఇంటి రిమోట్ మా వాడి జేబులోనే ఉంది. వాడు నొక్కినప్పుడల్లా అటు ఛానల్ దడదడలాడింది.”

“ఓహో, ఇప్పుడు అన్నీ ఇక్కడి నుంచే రిమోట్‌తో చేస్తారన్నమాట,” అన్నాడు పాపారావు, మెచ్చుకోలుగా. “టెక్నాలజీ.”

“టెక్నాలజీ సార్,” అన్నాడు సురేష్. లలిత లెడ్జర్ మీదికి వంగి నవ్వు దాచుకుంటోంది. “ఇంట్లో రిమోట్ మీ చేతిలో. బయట రిమోట్ మా చేతిలో. ఇద్దరం కలిసి నడిపిస్తేనే మీ ఇల్లు నిండుగా ఉంటుంది.”

“మీ ఇంటి బాక్స్ కూడా మంచి మోడల్ సార్,” అన్నాడు సురేష్. “పాత మోడలే అయినా బరువైన బాక్స్. ముందు రెండు పెద్ద నాబ్‌లు, ఒక్కోటి చేతికి నిండుగా. వెనక భాగం కూడా బాగా బలిసి, గుండ్రంగా. ఇప్పుడు అలాంటి మోడల్స్ ఎక్కడా రావట్లేదు.”

“అది బాక్స్ కాదండీ, టీవీ. పెళ్లప్పుడు మా మామగారు ఇచ్చింది. బరువే,” అన్నాడు పాపారావు.

“అదే సార్. మీ మామగారు ఇచ్చిన సామాను. మంచి సామానే ఇచ్చారు,” అన్నాడు సురేష్. “దాని వైరు కూడా పొడవు. నడుము దాటి కిందికి వేలాడుతుంది. మా వాళ్లు కొలిచారు. పిర్ర… పిల్లర్ కింది దాకా వస్తుంది.”

“మా టీవీ వైరు అంత పొడవా?” అన్నాడు పాపారావు, ఆశ్చర్యంగా.

చిన్ని ఆయన కాళ్ల దగ్గర ఊడుస్తూ వచ్చింది. “కాళ్లు కొంచెం ఎత్తండి సార్. మీ కింద దుమ్ము.”

పాపారావు ఒక్కో కాలు ఎత్తాడు. ఆమె ఆ రెండు కాళ్ల మధ్య చీపురు దూర్చి ఊడ్చింది.

“మా పని ఇదే సార్,” అంది చిన్ని, వంగే ఉండి. “మూలమూలల్లో దుమ్ము దులపడం. పైకి శుభ్రంగా కనిపించే ఇళ్లలోనే మూలల్లో ఎక్కువ బూజు ఉంటుంది. పన్నెండేళ్లు ఎవరూ చీపురు పెట్టని మూల అంటే ఊహించుకోండి. ముందు చీపురు గట్టిగా అడ్డం పడుతుంది. రెండు తోపులు తోసాక అదే జారుడుగా లోపలికి వెళ్తుంది. తర్వాత ఆ మూల చీపురుని వదలదు.”

“మా ఇల్లు శుభ్రమేనమ్మా. మా ఆవిడ రోజూ తుడుస్తుంది,” అన్నాడు పాపారావు, కొంచెం గర్వంగా.

“తెలుసు సార్. తడి ఆరకుండా తుడుస్తారు అమ్మగారు,” అంది చిన్ని. ఆమె ముక్కుపుడక ఆ వెలుగు గీతలో మెరిసింది. “ఇంకో మాట సార్. ఇళ్లలో ఏదైనా మరక పడితే సోఫా కింద, మంచం కింద దాచేస్తారు. మగవాళ్లకి ఎప్పుడూ కనిపించదు. మీ సోఫా మీద ఏదైనా మరక ఉంటే చెప్పండి. మా దగ్గర మంచి లిక్విడ్ ఉంది. అసలు ఆ మరకే మా లిక్విడ్ లాంటిది అనుకోండి.”

“మా సోఫా మీద ఏ మరకా లేదమ్మా,” అని పాపారావు నవ్వాడు. ఆయన చూపు ఆమె ముక్కుపుడక మీద ఆగింది.

“ముక్కుపుడక చూస్తున్నారా సార్?” అంది చిన్ని, నిలబడి నడుము మీద చేయి పెట్టుకుంటూ. “ఏ ఇంటికి వెళ్లినా ముక్కు దూర్చేది నా పనే కదా. అందుకే ముక్కుకి బంగారం. ఈ ఎర్ర చీర ఎందుకంటారా? ఈ పనిలో ఎన్ని మరకలు పడ్డా ఎర్ర చీర మీద ఒక్కటీ కనిపించదు. అమ్మగారికి కూడా ఒక ఎర్ర చీర కొనివ్వండి సార్. ఇక నుంచి ఆవిడకి అవసరం.”

పాపారావు నవ్వాడు. “మీ కేబుల్ వాళ్ల మాటలు బాగుంటాయండీ. ఎంత కట్టాలో చెప్పండి. నాకు ఇంటికి వెళ్లాలి. గెస్ట్ వస్తున్నారు.”

“గెస్ట్ కూడానా సార్,” అని లలిత నవ్వింది. “మీ ఇంట్లో ఈ రోజు మంచి ఛానల్ నడుస్తుందన్నమాట. సరే సార్, బాకీ లెక్క.” ఆమె లెడ్జర్‌లో అంకెలు చూసింది. “పాత బాకీ, ఈ రోజు సర్వీస్ ఖర్చు, లోపలి దాకా చెక్ చేసిన ఛార్జీ, అన్నీ కలిపి రెండు వేల రూపాయలు సార్.”

“రెండు వేలా? కేబుల్ బిల్లుకి?” అన్నాడు పాపారావు.

“పాత లైన్ సార్. పన్నెండేళ్లది. పేరుకుపోయిన బాకీ,” అంది లలిత. “పైగా ఈ రోజు చేసిన సర్వీస్ మామూలుది కాదు. మా మనిషి మీ లైన్‌ని లోపలి దాకా దూర్చి, పూర్తిగా చెక్ చేసి, అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో చూశాడు. చాలా శ్రద్ధగా చేశాడు సార్. ఆ మనిషి కూలి ఎక్కువ.”

“ఎక్కువంటే ఎక్కువే సార్,” అన్నాడు సురేష్. “కానీ మీ ఇంటి నుంచి రావాల్సిన బాకీ చాలావరకు ఈ రోజే వసూలైపోయింది. మీ ఆవిడ గారు చాలా సహకరించారు. మేం ఏ టైమ్‌లో ఏది అడిగితే అది కాదనకుండా ఇచ్చారు. నోరు తెరిచి ఒక్క మాట కూడా ఎదురు చెప్పలేదు. ఇలాంటి కస్టమర్ లక్షకి ఒకరు సార్. మీ దగ్గర మిగిలింది ఈ రెండు వేలే.”

“అవునండీ. మా ఆవిడ చాలా పద్ధతి మనిషి,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన ఛాతీ కొంచెం ఎత్తుకుంది.

“పద్ధతి అంటే అదే సార్,” అన్నాడు సురేష్. “చెప్పినట్టు చేయడం.”

పాపారావు జేబులోంచి రెండు వేలు తీసి టేబుల్ మీద పెట్టాడు. లలిత వాటిని తీసుకుని, లెడ్జర్‌లో ‘34 సైజు కనెక్షన్’ పేజీలో ‘బాకీ వసూలు – రెండు వేలు – మొగుడి చేత్తో’ అని రాసింది. పాపారావుకి అది కనిపించలేదు.

“రసీదు ఇస్తారా?” అన్నాడు పాపారావు.

“రసీదు మీ ఇంట్లోనే ఉంది సార్,” అంది చిన్ని, నవ్వుతూ. “రాత్రి చూసుకోండి.”

“ఇంకోటి సార్,” అన్నాడు సురేష్. “బాకీ ఉన్న ఇంటి నుంచి మేం ఒక వస్తువు తాకట్టు పెట్టుకుంటాం. అది మా రూల్. మీ ఇంటిది ఒకటి నిన్నటి నుంచి మా దగ్గరే ఉంది. లలితా, ఆ కవర్ తీసుకురా.”

“మా ఇంటి వస్తువా? నాకు తెలియదే,” అన్నాడు పాపారావు.

“మీకు తెలియదు సార్. అది ఉందని కూడా మీకు తెలియదు,” అన్నాడు సురేష్, నవ్వుతూ. “మీ ఆవిడ గారికి బాగా తెలుసు. రోజూ ఆవిడ ఒంటికి దగ్గరగా ఉండే సామాను అది.”

లలిత లేచి, వెనక గదిలోకి వెళ్లింది. ఒక నిమిషంలో ఒక తెల్లని ప్లాస్టిక్ కవర్ పట్టుకుని వచ్చింది. దాని నోరు మడిచి ఉంది. లోపల ఏదో మెత్తని గుడ్డ. “సార్, ఇది తీసుకెళ్లండి. మీ ఇంటి కనెక్షన్ మీద వచ్చింది.”

“ఇదేంటి?” అన్నాడు పాపారావు, కవర్ అందుకుంటూ.

“కనెక్షన్ సామాను సార్. లోపల కనెక్షన్‌కి సంబంధించినదే ఉంది,” అంది లలిత. “ఇది మీ ఇంటి కనెక్షన్‌దే. మీ ఇంటి పేరు మీదే ఉంది. ఇంటికి తీసుకెళ్లి మీ ఆవిడ గారికి ఇవ్వండి. ఆవిడకి సరిగ్గా సరిపోతుంది. ఆవిడకి తెలుస్తుంది దీన్ని ఎక్కడ పెట్టాలో.”

“ఈ రోజు మీరు కట్టింది వడ్డీ వరకే సార్,” అన్నాడు సురేష్. “అసలు ఇంకా అలాగే ఉంది. అది మీ ఇంటి నుంచి నెల నెలా వసూలవుతుంది. మీ జేబులోంచి ఒక్క రూపాయి కూడా అడగం. మేం ఇంటికి వచ్చి తీసుకుంటాం.”

పాపారావు ఆ కవర్‌లోకి తొంగి చూశాడు. తెల్లని మెత్తని గుడ్డ. “బట్టా? కేబుల్ వాళ్లు బట్ట ఇస్తారా?”

“అది బట్ట కాదు సార్. కవర్ అని చెప్పానుగా,” అంది చిన్ని, పొట్ట పట్టుకుని నవ్వుతూ. “కనెక్షన్ మీద వేసే కవర్. పైన కప్పి ఉంచే కవర్. లోపలిది ఎవరికీ కనిపించకూడదు కదా. కవర్ లేని కనెక్షన్ మీద ఊరందరి కళ్లూ పడతాయి సార్.”

ఆ మాటకి పాపారావుకి ఎందుకో మధ్యాహ్నం బ్యాంకు గుమ్మం దగ్గర ఆ బోసి వీపు గుర్తొచ్చింది. ఆయన గొంతు సవరించుకుని ఆ ఆలోచనని పక్కకి తోసేశాడు.

“ఓహ్. స్టెబిలైజర్ కవర్ లాంటిదా. సరే,” అన్నాడు పాపారావు. “ఆ, మీ వాణ్ని రేపు తప్పకుండా పంపించండి. పొద్దున చెప్పారు కదా. ఈసారి లైన్ గట్టిగా ఫిట్ చేయమనండి. మళ్లీ వదులవకూడదు.”

సురేష్ కళ్లు ఒక్కసారి మెరిశాయి. “మీ నోటి నుంచే ఆ మాట రావాలని చూస్తున్నా సార్. ‘గట్టిగా ఫిట్ చేయండి.’ మీరే చెప్పారు. మా వాడికి అదే చెప్తా,” అన్నాడు. “మీరు బ్యాంకుకి వెళ్లండి. ఇంట్లో మేడమ్ గారు ఉంటే చాలు. మీరు ఉంటే పని నెమ్మదిస్తుంది. మా వాడు సిగ్గరి.”

లలిత పెన్ను నోట్లో పెట్టుకుని గట్టిగా కొరికింది. చిన్ని గోడ వైపు తిరిగి చీపురుతో ఒకే చోట పదే పదే ఊడుస్తోంది. ఆమె భుజాలు ఊగుతున్నాయి.

“అలాగే అండీ. ఆవిడకి చెప్తా,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన ఆ కవర్‌ని బైక్ డిక్కీలో పెట్టాడు. “థ్యాంక్స్ అండీ. మీ సర్వీస్ బాగుంది. ఉంటా. లేట్ అవుతోంది.”

సురేష్ ఆయనతో పాటు గుమ్మం దాకా నడిచాడు. ఆయన భుజం మీద చేయి వేశాడు. “మీ ఇంటి కనెక్షన్ జాగ్రత్త సార్. అంత మంచి సిగ్నల్ ఇచ్చే కనెక్షన్ అరుదు. వాడకపోతే బయట వాళ్లు వాడేస్తారు.”

“అదే చూస్తా. ఇక రోజూ టీవీ పెడతా,” అన్నాడు పాపారావు, నవ్వుతూ. ఆయన బైక్ ఎక్కి, హైవే వైపు వెళ్లిపోయాడు.

ఆయన వెళ్లాక చిన్ని చీపురు గోడకి ఆనించి, పొట్ట పట్టుకుని నవ్వింది. “లలితమ్మా! ‘స్టెబిలైజర్ కవర్’ అంట! తన పెళ్లాం లంగాని బైక్ డిక్కీలో పెట్టుకుని ‘థ్యాంక్స్’ చెప్పి వెళ్లాడు!”

“వాడికి తెలిస్తేగా,” అని లలిత లెడ్జర్ మూసింది. “నిన్న ఈ లంగా ఇక్కడ సొరుగులో పెట్టాం. ఈ రోజు దాని మొగుడి చేతికే ఇచ్చి పంపాం. ఇంటికి తీసుకెళ్లి, దాని పెళ్లానికే ఇస్తాడు. ‘ఇదుగో, కేబుల్ వాళ్లు ఇచ్చారు’ అని.”

“ఆ లంగా నిన్న రోజంతా ఆ సొరుగులో దాని పూకు రసం పీల్చుకుని పడుంది లలితమ్మా,” అంది చిన్ని, కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “ఆ కవర్ తెరవగానే దాని పూకు వాసన గుప్పుమంటుంది. వాడు ముక్కు దగ్గర పెట్టుకుని ‘కొత్త సామాను వాసన’ అనుకుంటాడేమో. పెళ్లాం పూకు వాసన కూడా గుర్తుపట్టలేని మొగుడు.”

“వాడి చేయి చూశావా చిన్నీ?” అన్నాడు సురేష్, గుమ్మం దగ్గరి నుంచి వెనక్కి వస్తూ. “వెన్నముద్ద. ఆ చేతితో పన్నెండేళ్లలో దాని సళ్లని ఒక్కసారైనా గట్టిగా పిసికి ఉండడు. అందుకే ఆ సళ్లు ఈ రోజు ఊరంతా తిరిగి పిసికించుకుంటున్నాయి.”

“నిన్న నేను తుడిచిన ఆ నేల చూస్తే తెలిసింది సార్, ఎన్నేళ్ల కరువో,” అంది చిన్ని, చీపురు మళ్లీ చేతిలోకి తీసుకుంటూ. “దాని పూకు కార్చిన రసం సిమెంట్‌లోకి ఇంకిపోయింది. ఇన్నేళ్లు ఊడ్చని మూల కదా. ఒక్క రోజులో ఎంత చెత్త బయటికి వచ్చిందో.”

“వాడి నోటితోనే ‘గట్టిగా ఫిట్ చేయండి’ అనిపించా,” అన్నాడు సురేష్. ఆయన టేబుల్ మీది రెండు వేల నోట్లని వేలితో తట్టాడు. “వాడి డబ్బుతో వడ్డీ కట్టించి, దాని లంగా ఇంటికి పంపా. అసలు ఇంకా నా దగ్గరే. రేపు ఆ లంగా కట్టుకునే అది గడప దగ్గర నిలబడుతుంది. ఆ లంగా ఎత్తి దాని పూకులో దిగేవాడికి ఈ రెండు వేలే కూలి.”

“రేపు ఎవరిని పంపుతారు సార్?” అంది లలిత, కళ్లజోడు పైనుంచి చూస్తూ.

సురేష్ నవ్వాడు. జవాబు చెప్పలేదు. రిమోట్ తీసుకుని వెనక గదిలోకి నడిచాడు. “చిన్నీ, ఆ మూల ఇంకోసారి ఊడువు. రేపు మళ్లీ పని ఉంది.”

ఇద్దరి నవ్వూ, వెనక గదిలోంచి ఆయన నవ్వూ కలిసి ఆ ఖాళీ గోడౌన్ నిండా మోగాయి.

★

ఏడుంబావుకి పాపారావు ఇంటికి వచ్చాడు. బైక్ డిక్కీలోంచి ఆ తెల్లని కవర్ తీసుకుని లోపలికి వచ్చాడు.

“సుధా, బాకీ కట్టేశా. రెండు వేలు. దొంగ నా కొడుకులు. అయినా పని అయిపోయింది,” అన్నాడు. “ఆ, ఈ కవర్ కూడా ఇచ్చారు. కనెక్షన్ సామాను అంట. నీకు తెలుస్తుందన్నారు ఏంటో.” ఆయన ఆ కవర్‌ని డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

సుధ వంటగదిలోంచి బయటికి వచ్చింది. ఆ కవర్ వైపు చూసింది. దాని నోట్లోంచి ఒక తెల్లని గుడ్డ అంచు బయటికి కనిపిస్తోంది. ఆమెకి ఒక్క క్షణం కాళ్లూ చేతులూ ఆడలేదు.

ఆమె ఆ కవర్ తీసి లోపల చూసింది. తెల్లని కాటన్ లంగా. దాని ముందు వైపు, సరిగ్గా తన పూకు ఆనే చోట, ఎండి బిరుసెక్కిన ఒక మరక. నిన్న ఆ గోడౌన్‌లో మాస్టర్ టేబుల్ సొరుగులో పెట్టిన ఆమె లంగా. ఇప్పుడు ఆమె మొగుడి చేత్తో, ఆమె ఇంటికి.

“ఏంటది? బట్టేనా?” అన్నాడు పాపారావు, చేతులు కడుక్కుంటూ.

“అవునండీ,” అంది సుధ. ముందు గొంతు పెగల్లేదు. ఆమె ఆ లంగాని గబుక్కున మడిచింది. “లోపల… అదే… టీవీ బాక్స్ మీద దుమ్ము పడకుండా కప్పే గుడ్డ అండీ. నేను పెట్టుకుంటా.”

“ఓహ్. సరే. కేబుల్ వాళ్లు ఇలాంటివి కూడా ఇస్తారన్నమాట,” అన్నాడు పాపారావు, ఏమీ అనుమానం లేకుండా. “మంచి సర్వీస్. ఇక రోజూ టీవీ వస్తుంది.”

సుధ ఆ లంగాని పట్టుకుని బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. తలుపు దగ్గర నిలబడి ఒక్క క్షణం దాన్ని చూసింది. ‘నా లంగా. నిన్న తాకట్టు పెట్టింది. ఈ రోజు ఈయనే తెచ్చి నా చేతికి ఇచ్చాడు. బాకీ కట్టి, థ్యాంక్స్ చెప్పి, ఇంటికి మోసుకొచ్చాడు.’ ఆమెకి నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు. ఆమె ఆ లంగాని బీరువాలో, మిగతా లంగాల మధ్య పెట్టింది. ‘విడిపించుకున్నానా? లేక ఇంకా తాకట్టులోనే ఉందా?’ ఆ ప్రశ్నకి జవాబు మాస్టర్ దగ్గరే ఉంది.

అప్పుడే బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ‘టింగ్’మంది.

“లంగా ఇంటికి చేరిందా? నీ మొగుడే రెండు వేలు కట్టి మోసుకొచ్చాడు. అది వడ్డీ మాత్రమే. అసలు ఇంకా బాకీ. అందుకే ఆ లంగా ఇంకా నాదే. దాన్ని ఉతకకు, కట్టుకోకు. ఇప్పుడు సుబ్బారావు వస్తాడు. వడ్డించేటప్పుడు కొంగు జారనివ్వు. సరిచేసుకోకు. వాడి ప్లేట్ దగ్గర వంగి వడ్డించు. వాడు ఏం మాట్లాడినా నవ్వుతూ విను. నీ మొగుడికి ఏమీ కనిపించకూడదు. కనిపించదు కూడా. వాడి కళ్లు ఎప్పుడూ వాడి ప్లేట్ మీదే.”

సుధ ఫోన్ పక్కన పెట్టి అద్దం ముందుకి వెళ్లి, జాకెట్ మెడ ఒకసారి చూసుకుంది. ఇంట్లో కట్టుకునే మామూలు జాకెట్. మెడ మరీ లోతు కాదు. కానీ వంగితే చాలు.

★

ఏడున్నర దాటి అయిదు నిమిషాలకి బయట ఒక స్కూటర్ ఆగింది. సుబ్బారావు.

పొద్దుటి గళ్ల చొక్కా కాదు. ఇస్త్రీ చేసిన తెల్లని చొక్కా. జుట్టుకి నూనె. ఒంటికి సెంట్. ఒక చేతిలో స్వీట్ ప్యాకెట్. ఇంకో చేతిలో పొద్దుటి ఆ పెద్ద కవర్. పాపారావు తలుపు తీశాడు.

“రా సుబ్బారావ్,” అన్నాడు, పెద్ద ఉత్సాహం లేకుండా.

“వచ్చేశా పాపారావ్. మీ ఆవిడ గారు స్వయంగా పిలిస్తే రాకుండా ఉంటానా,” అని సుబ్బారావు లోపలికి వచ్చాడు. ఆయన కళ్లు హాలంతా ఒకసారి తిరిగి వంటగది గుమ్మం దగ్గర ఆగాయి. సుధ అక్కడ నిలబడి ఉంది. లేత నీలం కాటన్ చీర. జడలో సాయంత్రం కొత్తగా తురుముకున్న కనకాంబరాలు. నుదుట బొట్టు.

“రండి అండీ,” అంది సుధ, నవ్వుతూ.

“నమస్కారం అమ్మా,” అని సుబ్బారావు స్వీట్ ప్యాకెట్ ఆమెకి అందించాడు. తర్వాత ఆ కవర్‌లోంచి ఒక CD తీశాడు. అట్ట మీద ‘శ్రీ వేంకటేశ్వర మహత్యం’. పాపారావు వైపు ఒకసారి చూసి, ఆ CDని ఆమె చేతిలోనే పెట్టాడు. “మీరు పొద్దున చెప్పారు కదా అమ్మా. ఈయన బ్యాగ్‌లో కాదు, మీ చేతికే. ఇదుగో.”

“సుబ్బారావ్!” అన్నాడు పాపారావు, ముఖం ఎర్రబడి.

“ఏంట్రా, దేవుడి సినిమా. అట్ట చూడు,” అని సుబ్బారావు నవ్వాడు. ఆయన కళ్లు సుధ కళ్లలోకి చూశాయి. “మీ ఇంటి CDలకి ఇదే అలవాటు కదమ్మా. పైన దేవుడి అట్ట. లోపల వేరే కథ. బయట చూసేవాడికి భక్తి సినిమా. లోపల వేసి చూసినవాడికే అసలు సరుకు తెలుస్తుంది.”

ఆ మాట సుధ గుండెకి సూటిగా తగిలింది. ‘పైన దేవుడి అట్ట. లోపల వేరే కథ.’ పొద్దున పూజ గదిలో దీపం, ఆ తర్వాత బస్సులో ఆ చేయి, క్యాబిన్‌లో ఆ మొడ్డ. ఈయనకి ఏమీ తెలియదు. ఈయన తన CD గురించే మాట్లాడుతున్నాడు. కానీ ఆ మాట అచ్చం ఆమె కథే. ఆమె ఆ CDని గుండెలకి ఆనించుకుని నవ్వింది.

“లోపలి కథ ఏంటండీ?” అంది.

“అది భోజనం అయ్యాక చెప్తానమ్మా. ముందు చెప్తే రుచి పోతుంది,” అన్నాడు సుబ్బారావు.

“అసలు చెప్పాల్సిన పనే లేదు. రండి, తిందాం,” అన్నాడు పాపారావు, గబగబా. సుధ ఆ CDని హాల్ బీరువా అరలో, పాత CDలు ఉండే చోటే పెట్టింది.

★

డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర పాపారావు, సుబ్బారావు ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. సుధ వంటగదిలోంచి గిన్నెలు తెచ్చి పెట్టింది. అన్నం, వంకాయ కూర, ముద్దపప్పు, చారు, అప్పడాలు, పెరుగు.

ఆమె ముందు పాపారావుకి అన్నం వడ్డించింది. ఆయన తల వంచుకుని, “పప్పు వేయి,” అన్నాడు. ఆయన కళ్లు ప్లేట్ మీదే.

తర్వాత సుబ్బారావు వైపు తిరిగింది. అన్నం గిన్నె చేతిలో పట్టుకుని ఆయన పక్కకి వచ్చి వంగింది. ఆ వంగటంలో ఆమె భుజం మీది కొంగు నెమ్మదిగా జారి, ఆమె మోచేతి దగ్గర ఆగింది. ఆమె దాన్ని పైకి లాగలేదు.

సుబ్బారావు ముక్కు ముందు, ఆమె జాకెట్ మెడ. ఆ వంగడంతో జాకెట్ మెడ కొంచెం ముందుకి వాలి, సళ్ల మధ్య చీలిక పై భాగం తెల్లగా కనిపించింది. ఆ లోయలోకి బంగారు నెక్లెస్ జారి ఊగుతోంది. బ్రా అంచు జాకెట్ మెడ దగ్గర సన్నగా తొంగి చూస్తోంది. ఆ సళ్లు ఆ బ్రాలో బిగుసుకుని, ఆమె ఊపిరికి పైకీ కిందికీ కదులుతున్నాయి.

సుబ్బారావు చేతిలో అప్పడం ముక్క ఆగిపోయింది.

“చాలా అండీ? ఇంకొంచెం వేయనా?” అంది సుధ, అలాగే వంగి ఉండి, గరిటెతో ఇంకో ముద్ద అన్నం వేస్తూ.

“వే… వేయండి అమ్మా,” అన్నాడు సుబ్బారావు. ఆయన గొంతు బొంగురుపోయింది. ఆయన చూపు ఆ లోయ నుంచి కదల్లేదు. “అబ్బ… ఈ కొత్త CDలో ఇదే అమ్మా విశేషం. క్లారిటీ. పాత CDల్లో బొమ్మ మసకగా ఉండేది. ఏదీ సరిగ్గా కనిపించేది కాదు. ఇది హెచ్‌డీ ప్రింట్. ప్రతి మడతా, ప్రతి గీతా ఎదురుగా కూర్చుని చూస్తున్నట్టు ఉంటుంది.”

“భోజనం దగ్గర CD ముచ్చట్లేంట్రా,” అన్నాడు పాపారావు, పప్పు కలుపుకుంటూ. తల ఎత్తలేదు.

సుధ నిటారుగా లేచింది. కొంగు అలాగే మోచేతి దగ్గర. ఆమె గిన్నె టేబుల్ మీద పెట్టి వంకాయ కూర గిన్నె తీసుకుంది. ఈసారి సుబ్బారావు ప్లేట్‌కి ఇంకా దగ్గరగా వంగింది. కూర వేయడానికి గరిటె ఆయన ప్లేట్ మీదకి చాపింది. ఆమె ఛాతీ ఆయన భుజానికి అంగుళం దూరంలో.

“కూర ఎలా ఉందో చెప్పండి,” అంది.

సుబ్బారావు నోట్లో ముద్ద పెట్టుకున్నాడు. ఆయన కళ్లు కూర మీద కాదు. “అద్భుతం అమ్మా. ఇలాంటి సీన్ వస్తే నేను CD పాజ్ చేసేస్తా. రిమోట్ పక్కన పెట్టి, బొమ్మ ఆగిపోయిన చోట అలాగే చాలాసేపు చూస్తూ కూర్చుంటా. ముందుకి వెళ్లబుద్ధి కాదు.”

సుధ కదల్లేదు. ఆయన పాజ్ అన్నాడు. ఆమె అలాగే వంగి ఆగిపోయింది. గరిటెలో కూర. ఆమె ఛాతీ ఆయన ముక్కు ముందు. మూడు క్షణాలు అలాగే. ‘మాస్టర్ ఇది చూస్తే,’ అనుకుంది. ‘ఈయన కళ్లతోనే నా జాకెట్ విప్పేస్తున్నాడు. నా మొగుడు ఎదురుగా కూర్చుని పప్పు కలుపుకుంటున్నాడు. మధ్యాహ్నం ఈ నోటి నిండా మేనేజర్ మొడ్డ రసం. ఇప్పుడు అదే నోటితో వీళ్లని కూర రుచి అడుగుతున్నా.’ ఆ ఆలోచనకే ఆమె పూకు ప్యాంటీ లోపల చెమ్మగిల్లింది.

తర్వాత కూర వేసి వెనక్కి జరిగింది.

“పాపారావ్ మాత్రం CD పెడితే ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్ బటన్ మీదే వేలు పెట్టి కూర్చుంటాడమ్మా,” అన్నాడు సుబ్బారావు, నవ్వుతూ. “అసలు సీన్ వచ్చేలోపే దాటేస్తాడు. ఎప్పుడూ చివరి దాకా చూడడు. మధ్యలోనే ఆపేసి పడుకుంటాడు.”

“నేను అసలు చూడనే లేదురా,” అన్నాడు పాపారావు, విసుగ్గా.

“అదే నేను చెప్పేది. ఇంట్లో అంత మంచి CD పెట్టుకుని చూడకపోవడం ఎంత పాపం,” అన్నాడు సుబ్బారావు. ఆయన కళ్లు సుధ నడుము మీద. జారిన కొంగు కింద బోసిగా ఉన్న ఆమె నడుము మడత మీద.

సుధకి లోపల నవ్వు పొంగింది. ‘ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్. మధ్యలోనే ఆపేసి పడుకుంటాడు.’ పన్నెండేళ్లుగా ఆ మంచం మీద జరిగింది అదే. సుబ్బారావుకి తెలియకుండా ఆయన నోటి నుంచే ఆమె రాత్రుళ్ల కథ బయటికి వచ్చింది. ఆమె చారు గిన్నె తీసుకుని పాపారావుకి పోసింది. ఆయన వైపు వంగినప్పుడు కొంగు ఇంకా కిందికి జారింది. పాపారావు చారు కలుపుకున్నాడు. ఆయన కళ్లు ప్లేట్ దాటి పైకి రాలేదు.

“సుధా, అప్పడం,” అన్నాడు ఆయన, అంతే.

ఆమె అప్పడం వేసి, మళ్లీ సుబ్బారావు వైపు తిరిగి పెరుగు గిన్నె చాపింది.

“లోపలి కథ ఏంటో ఇప్పుడైనా చెప్పండి,” అంది.

సుబ్బారావు ఒకసారి పాపారావు వైపు చూశాడు. పాపారావు చారు జుర్రుకుంటున్నాడు. సుబ్బారావు గొంతు తగ్గించాడు. “ఏం లేదమ్మా. మామూలు కథ. ఒక ఇల్లాలు. పైకి చాలా పద్ధతి. పూజలు, పునస్కారాలు. మొగుడు ఆఫీసుకి వెళ్లాక ఆ ఇల్లాలికి ఒక ఫోన్ వస్తుంది. ఎవడో తెలియనోడు ఫోన్‌లో ఏం చెప్తే అది చేస్తుంది. ఆఫీసులకి వెళ్తుంది. పెద్ద పెద్ద క్యాబిన్లలోకి వెళ్తుంది. ఫైళ్ల మీద సంతకాలు పెట్టించుకుంటుంది. మొగుడికి మాత్రం ఏమీ తెలియదు. వాడు ఇంటికి వచ్చి ఆవిడ వండిన అన్నం తిని పడుకుంటాడు.”

సుధ చేతిలోని పెరుగు గిన్నె ఒక్కసారి కదిలింది. పెరుగు చుక్క ఒకటి టేబుల్ మీద పడింది.

“అయ్యో,” అని ఆమె కొంగుతో దాన్ని తుడిచింది. కొంగు ఇంకా మోచేతి దగ్గరే. ఆ కొంగు అంచుతో వంగి టేబుల్ తుడుస్తుంటే ఆమె ఛాతీ సుబ్బారావు ప్లేట్ మీదకి ఇంకా వంగింది.

“సినిమా కథలన్నీ ఇంతేరా. తినేటప్పుడు ఆ దరిద్రపు కథలు వద్దు,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన ముఖం ఎర్రబడింది. ఆ ఎర్రదనం సిగ్గుదే. అనుమానం ఎక్కడా లేదు.

“సరే సరే,” అని సుబ్బారావు నవ్వాడు. ఆయన సుధ వైపు చూశాడు. “కానీ అమ్మా, ఈ CDకి రెండో భాగం కూడా ఉంది. అది ఇంకా బాగుంటుంది. అది నా దగ్గరే ఉంది. ఎవరికీ ఇవ్వలేదు. కావాలంటే అడగాలి.”

“అడుగుతా లెండి,” అంది సుధ. అప్పుడే మొదటిసారి కొంగు భుజం మీదకి లాక్కుంది.

★

భోజనం అయ్యాక సుబ్బారావు ఇంకో అరగంట కూర్చుని, బ్యాంకు ముచ్చట్లు, మేనేజర్ ముచ్చట్లు చెప్పాడు. “మా మేనేజర్ ఈ రోజు మధ్యాహ్నం చాలా హుషారుగా ఉన్నాడ్రా. ఎప్పుడూ చిరాకుగా ఉండేవాడు, ఈ రోజు పాటలు పాడుకుంటూ ఫైళ్లు చూశాడు. ఏం జరిగిందో,” అన్నాడు. పాపారావు “ఆయనకి టార్గెట్ కొట్టాడేమో,” అన్నాడు. సుధ వంటగదిలో గిన్నెలు సర్దుతూ ఆ మాట విని, గుమ్మం చాటున కిసుక్కున నవ్వుకుంది.

తొమ్మిదింటికి సుబ్బారావు లేచాడు. గుమ్మం దగ్గర చెప్పులు వేసుకుంటూ వెనక్కి తిరిగి సుధ వైపు చూశాడు. “వంట అద్భుతం అమ్మా. ఒక్కసారి తింటే మళ్లీ మళ్లీ రావాలనిపిస్తుంది.”

“ఎప్పుడైనా రండి,” అంది సుధ.

“అలా అనకమ్మా. నిజంగానే వచ్చేస్తా,” అని సుబ్బారావు నవ్వి స్కూటర్ ఎక్కి వెళ్లిపోయాడు.

పాపారావు తలుపు మూసి గడియ పెట్టాడు. “హమ్మయ్య. వెళ్లాడు. వాడు నిన్ను చూసే చూపు నాకు నచ్చలేదు.” ఆయన హాల్లో సోఫా మీద కూలబడ్డాడు. పొద్దున తను కూర్చున్న చోటులో కాదు. దాని పక్కన, పొద్దున సుధ కూర్చున్న చోటులో.

సుధ ఆ చోటు వైపు చూసింది. లేత గోధుమ గుడ్డ మీద ఆ ముదురు మచ్చ. పొద్దున తను కార్చిన తడి.

రోజంతా ఆరి, ఇప్పుడు అంచులు గట్టిపడిన ఒక గుండ్రని మరక. పాపారావు సరిగ్గా దాని మీదే కూర్చున్నాడు. ఆయన పంచె ఆ మరకని కప్పేసింది.

‘రాత్రి వాడు అదే చోట కూర్చోవాలి.’ పొద్దున మాస్టర్ మెసేజ్.

ఆమె వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.

“ఏంటే అలా నిలబడ్డావు? రా కూర్చో,” అన్నాడు పాపారావు, పక్కన చోటు చూపిస్తూ. ఆయన టీవీ రిమోట్ తీసి ఆన్ చేశాడు. తెర వెలిగింది. ‘నో సిగ్నల్’ పోయింది. న్యూస్ ఛానల్. కింద మూలలో ‘SR కేబుల్ నెట్‌వర్క్స్.’ “చూశావా, బాకీ కట్టగానే కనెక్షన్ వచ్చేసింది. ఎంత ఫాస్ట్‌గా పని చేస్తారో ఈ కేబుల్ వాళ్లు.”

“అవునండీ. ఫాస్ట్‌గానే చేస్తారు,” అంది సుధ. ఆమె ఆయన పక్కన కూర్చోలేదు. “నేను పడుకుంటా. ఒళ్లు నొప్పులుగా ఉంది.”

“బస్సులో వెళ్లావు కదా. అందుకే. రేపు ఎక్కడికీ వెళ్లకు,” అన్నాడు పాపారావు. “ఆ, రేపు కేబుల్ లైన్‌మేన్ వస్తాడన్నాడు కదా పొద్దున. వాడు వచ్చినప్పుడు ఇంట్లోనే ఉండు. లైన్ సరిగ్గా బిగించమని చెప్పు. ఈసారి గట్టిగా ఫిట్ చేయమను. మళ్లీ వదులైతే నేను ఫోన్ చేసి అరుస్తా.”

“చెప్తా అండీ,” అంది సుధ.

ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి తలుపు మూసింది. మంచం అంచున కూలబడింది. తలుపు అవతల టీవీలో వార్తలు. పొద్దున్నుంచి జరిగిందంతా ఆమె కళ్ల ముందు ఒక్కసారిగా తిరిగింది. బస్సులో ఆ తెలియని చేయి. ఆ వీపు మీద చొక్కా గుండీ. కౌంటర్ అద్దం మీద ఆమె ఊపిరి మరక. ఆ పొట్టి కుర్చీ. మేనేజర్ మొడ్డ. ఫోన్‌లో మొగుడి గొంతు. స్టాంప్ పడిన క్షణం గొంతులోకి జారిన ఆ వేడి. మొగుడి చేతిలో తన లంగా. ఇప్పుడు మొగుడి పిర్రల కింద తన మరక.

బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ‘టింగ్’మంది.

‘SR కేబుల్.’

“బాగా వడ్డించావు. సుబ్బారావు ఇంటికి వెళ్లి నిద్రపోడు ఈ రాత్రి. నీ మొగుడు నీ మరక మీద కూర్చుని న్యూస్ చూస్తున్నాడు. ఈ రోజు ఆట అయిపోయింది.”

ఆమె ఆ మెసేజ్ చదువుతుండగానే ఇంకోటి వచ్చింది.

“రేపు పదకొండింటికి మా వాడు వస్తాడు. నీ మొగుడు చెప్పాడుగా, లైన్ గట్టిగా ఫిట్ చేయమని. తలుపు గడియ పెట్టకు. బీరువాలో ఉన్న ఆ తాకట్టు లంగా ఒక్కటే కట్టుకుని తలుపు తియ్. పైన ఏమీ వద్దు. వచ్చేవాడు ఎవడో నువ్వు ఊహించలేవు. ఊహించడానికి కూడా ప్రయత్నించకు. రేపు గడప దగ్గరే తెలుస్తుంది.”

సుధ ఆ ఫోన్‌ని గుండెలకి హత్తుకుని మంచం మీద వెనక్కి వాలింది. పైకప్పు ఫ్యాన్ నెమ్మదిగా తిరుగుతోంది. హాల్లోంచి పాపారావు నవ్వు. ఏదో వార్త విని.

ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె చేయి మెల్లగా తొడల మధ్యకి జారి, ప్యాంటీ పైనుంచే అక్కడ నొక్కింది. రేపు గడప దగ్గర నిలబడబోయే ఆ తెలియని మగాడి ఊహకే ప్యాంటీ తడిసిపోయింది.