꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

ఆ సాయంత్రం ఆరుంబావుకి జానకి కారు ఇంటి గేటు ముందు ఆగింది. ఆకాశం మళ్లీ మబ్బు పట్టి ఉంది. వీధిలో పిల్లలు బురద నీళ్లలో కాగితం పడవలు వదులుతున్నారు. గేటు తీస్తుంటే ఇంగువ, ఎండుమిర్చి పోపు వాసన ముక్కుకి తగిలింది.

వంటింట్లో నిర్మల గరిటె తిప్పుతూ, “వచ్చావా జానకీ? చారు పెట్టాను, వేడివేడిగా తిందువు గానీ,” అని పిలిచింది. హాల్లో ఫ్యాన్ తిరుగుతోంది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. సోఫా మీద నాన్న పద్దుల పుస్తకం మడిచి ఉంది. అంతా నిన్నలాగే, మొన్నలాగే ఉంది.

‘ఇక్కడ ఏమీ మారలేదు. మారింది నేను ఒక్కదాన్నే,’ అని జానకి అనుకుంది.

“వస్తానమ్మా, స్నానం చేసి,” అని నేరుగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. బురద అంటిన చీరని ఎవరికీ కనిపించకుండా బకెట్‌లో ముంచి, సబ్బు రుద్దింది. మట్టి నీళ్లు ఎర్రగా కరిగి కాలువలోకి పారాయి. చీర మీద మరక పోయింది. కానీ మనసులో పడిన మరక మాత్రం అలాగే ఉంది. కానీ చల్లని నీళ్లు ఒంటి మీద పడుతుంటే, ఆ చెట్టు బెరడు వీపుకి గీరుకున్న చోట చిన్నగా మండింది.

ఆ రాత్రి శ్రీనివాస్ నైట్ డ్యూటీలో ఉన్నాడు. జానకి అమ్మతో కలిసి చారన్నం తిని తొందరగా పడుకుంది. నిద్ర మాత్రం ఆలస్యంగానే వచ్చింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం పదకొండు కావస్తుండగా, సర్వే ఆఫీస్‌లో ఫైళ్ల దుమ్ము వాసన, మూలన తిరుగుతున్న పాత ఫ్యాన్ కిర్రు శబ్దం. కిటికీ బయట వేప కొమ్మల మీద వాన బొట్లు మెరుస్తున్నాయి. జానకి ఒక మ్యాప్ మీద పెన్సిల్‌తో గీతలు సరిచేస్తోంది.

“మేడం, మీ కోసం ఇద్దరు ఆడవాళ్లు వచ్చారు,” అని అటెండర్ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి చెప్పాడు.

తల ఎత్తేసరికి ముందు నాగేశ్వరమ్మ, ఆమె వెనకాలే లక్ష్మి లోపలికి వస్తున్నారు. నాగేశ్వరమ్మ కొత్త చీర కట్టుకుంది, నుదుటి మీద అదే పెద్ద కుంకుమ. లక్ష్మి చేతిలో మహిళా సంఘం అని రాసి ఉన్న గుడ్డ సంచి.

జానకి చేతిలో పెన్సిల్ ముల్లు టక్కున విరిగింది. నిన్న మధ్యాహ్నం గాల్లో ఊగిన ఆ ఒళ్లు, బురదలో కూరుకుపోయిన ఆ పాదాలు కళ్ల ముందు మెదిలాయి. ఆమె పెన్సిల్ పక్కన పెట్టి, ముఖం మీద మామూలు నవ్వు తెచ్చుకుంది.

“రండి, కూర్చోండి,” అంది.

“నమస్తే మేడం గారూ,” అని నాగేశ్వరమ్మ రెండు చేతులూ జోడించింది. “నాలుగు రోజుల కిందట నా పొలం సర్వే కోసం అప్లికేషన్ ఇచ్చాను కదండీ. ఇంతవరకు ఎవరూ కొలతకి రాలేదు. పక్క పొలం వాడు గట్టు నా వైపుకి జరిపేస్తున్నాడు. ఎందుకు ఆలస్యం అయిందో అడగడానికి వచ్చాను.”

“నాగి నా సంఘంలో మనిషే జానకీ,” అంది లక్ష్మి, కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంటూ. “నువ్వు నాకు తెలుసు కాబట్టి, ఒక మాట చెప్పి వెళ్దామని నేనూ వెంట వచ్చాను. ఆఫీసర్ దగ్గరికి ఒంటరిగా రావాలంటే దీనికి కాళ్లు వణుకుతాయి.”

“కాళ్లు వణికేది ఆఫీసర్‌ని చూసి కాదులే లక్ష్మీ,” అని నాగేశ్వరమ్మ నవ్వుతూ కుర్చీలో కూర్చోబోయి, ఒక్కసారి “స్…” అని పళ్ల మధ్య గాలి పీల్చింది. తర్వాత ఒక పిర్ర మీదే బరువు పెట్టి, పక్కకి ఒరిగి కూర్చుంది.

లక్ష్మి ఆమె వైపు చూసి గొంతు తగ్గించింది. “సరిగ్గా కూర్చోవే. ఆఫీసులో ఉన్నావు, పొలం గట్టు మీద కాదు.”

“ఏం చేయనే, నిన్న మా మడిలో ఒకటి కాదు, నాలుగు నాగళ్లు దిగాయి. మట్టి మొత్తం తిరగబడింది. ఇంకా మంట పుడుతోంది,” అని నాగేశ్వరమ్మ లక్ష్మి చెవి దగ్గర గుసగుసగా అంది.

జానకి బీరువా తెరిచి ఫైళ్ల కట్ట వెతుకుతోంది. ఆ గుసగుసలు ఆమె చెవుల్లో స్పష్టంగా పడుతున్నాయి.

“నాలుగు నాగళ్లకి ఒకటే మడి ఇచ్చావంటే మంట కాక పూలు పూస్తాయా లంజా,” అని లక్ష్మి నోటి మీద కొంగు పెట్టుకుని నవ్వింది. “దానికి తోడు ఆ ముసలి ఎద్దు పిచ్చయ్య. వాడు దున్నితే అడుగు మట్టి పైకి వస్తుంది.”

“నీకేమే, నిన్ను సర్పంచ్ నేల మీద పెట్టనే లేదు. ఉయ్యాల ఊపినట్టు గాల్లోనే తిప్పాడు,” అని నాగేశ్వరమ్మ మోచేత్తో లక్ష్మి డొక్కలో పొడిచింది. “నా బావిలో చేదలు వేసి వేసి తాడు అరిగిపోయింది గానీ, నీ బావికి ఒక్క చేదే దిగింది, అది కూడా అడుగు తాకేదాకా.”

“ఒక్కటైనా గట్టి తాడు కదే,” అంది లక్ష్మి, కళ్లు తిప్పుతూ. “ఇప్పటికీ నా తొడల మధ్య ఆ తాడు రాపిడి తెలుస్తోంది. రాత్రి మా ఆయన పక్కన పడుకుంటే, ఆయన గురకకీ నా పూకు దురదకీ పోటీ పెట్టినట్టు ఉంది.”

“నీ మొగుడి గురక సంగతి వదిలేయ్. ఆ మూడో వాడి సంగతి చెప్పు. నోట్లో పెట్టి ఊపుతుంటే నా దవడ ఇంకా నొప్పిగా ఉంది. పొద్దున అన్నం ముద్ద నమలలేకపోయాను,” అంది నాగేశ్వరమ్మ.

“నోరు ముయ్యవే ముండా, ఇది గవర్నమెంట్ ఆఫీసు,” అని లక్ష్మి ఆమె తొడ మీద గిల్లింది. ఇద్దరూ నవ్వు ఆపుకోలేక భుజాలు ఎగరేస్తూ కిసకిసా నవ్వారు.

బీరువా ముందు నిలబడిన జానకి చేతిలో ఫైళ్లు ఒక్క క్షణం కదలకుండా ఆగిపోయాయి. చెవుల వెనక వేడి పాకింది. ‘నాలుగు నాగళ్లు. ఒక్క చేద. దవడ నొప్పి.’ ఒక్కో మాటకీ ఆ షెడ్డు, ఆ పేకముక్కలు, నాగేశ్వరమ్మ మూలుగులు, తను కూర్చున్న ఆ తడి మట్టి గుర్తొస్తున్నాయి. ‘నేను అక్కడ ఉన్నానని వీళ్లకి తెలియదు. ఎప్పటికీ తెలియకూడదు. ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగితే, నా ముఖం చూసి కనిపెట్టేస్తారు,’ అని అనుకుంది. ఒక ఊపిరి పీల్చుకుని, నాగేశ్వరమ్మ ఫైల్ బయటికి తీసి, ముఖం మామూలుగా పెట్టుకుని వెనక్కి తిరిగింది.

ఆమె తిరగగానే ఇద్దరూ నవ్వు ఆపేసి, బుద్ధిగా కూర్చున్నారు.

జానకి ఫైల్ తెరిచి చూసింది. “అసలు విషయం ఇది నాగేశ్వరమ్మ గారూ. మీ అప్లికేషన్‌తోపాటు పాస్‌బుక్ జిరాక్స్ పెట్టలేదు. అది లేకుండా సర్వేయర్‌ని పంపలేం. అందుకే ఫైల్ ఇక్కడే ఆగిపోయింది,” అంది.

“అయ్యో, అదా? ఇంట్లో పెట్టెలో ఉంది మేడం. మా పిల్లాడితో సాయంత్రమే పంపిస్తా,” అంది నాగేశ్వరమ్మ.

“పంపండి. అది రాగానే గురువారం మురళి గారిని కొలతకి పంపిస్తాను. గట్టు ఎక్కడ ఉండాలో అక్కడే రాళ్లు పాతిస్తాం,” అంది జానకి.

“చూశావా నాగి, నేను చెప్పలేదూ,” అని లక్ష్మి నవ్వింది. “మా జానకి కొలత వేస్తే ఒక్క అంగుళం కూడా అటూ ఇటూ పోదు. ఊళ్లో అందరూ అదే అంటారు.”

“అంగుళాలు కొలవడమే నా ఉద్యోగం లక్ష్మక్కా,” అంది జానకి.

“అదే అడుగుతున్నా,” అని లక్ష్మి కన్ను గీటింది. “నువ్వు కొలిచే అంగుళాలు పొలంలోవేనా, ఇంట్లో కూడా కొలుస్తావా?”

నాగేశ్వరమ్మ పక్కున నవ్వింది. జానకి కూడా అనుకోకుండా నవ్వేసింది. “ఇంట్లో కొలవడానికి ఏముంది అక్కా? ఉన్నది ఉన్నట్టే ఉంటుంది. పెరగదు, తరగదు,” అంది.

“అయ్యో పాపం,” అని లక్ష్మి చేత్తో గుండె మీద కొట్టుకుంది, నవ్వుతూనే. “మీ ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కదా. ఊరంతా రాత్రి పహారా కాస్తాడు. మరి ఇంట్లో పెళ్లాం గది గడి ఎవరు చూస్తారు?”

“ఆ గడి నేనే పెట్టుకుంటాను. తాళం చెవి ఎవరి దగ్గరా లేదు,” అంది జానకి.

“తాళం చెవి పోతే కొత్తది చేయించుకోవాలమ్మా. మా ఊళ్లో కమ్మరి ఉన్నాడు, ఏ తాళానికైనా సరిపోయే చెవి చేసిస్తాడు,” అని నాగేశ్వరమ్మ అందుకుంది.

ముగ్గురూ గొల్లున నవ్వారు.

నవ్వు ఆగాక లక్ష్మి జానకి చేతి మీద తన చేయి వేసింది. ఆ అరచేతిలో పొలం పనికి పట్టిన గరుకుదనం ఉంది. “నిజం చెప్పాలంటే జానకీ, నువ్వు ఇంత పెద్ద కుర్చీలో కూర్చున్నా మాతో ఇలా నవ్వుతూ మాట్లాడతావు చూడు, అదే నాకు ఇష్టం. వేరే ఆఫీసర్లు అయితే మమ్మల్ని గుమ్మం బయటే నిలబెడతారు,” అంది.

“మీరు నాకు బయటివాళ్లా అక్కా,” అంది జానకి. ఆ మాట పెదవుల మీదికి వచ్చేటప్పుడు ఆమెకే ఆశ్చర్యం వేసింది. నిన్నటి దాకా లక్ష్మి అంటే సంఘం మీటింగ్‌లో నీతులు చెప్పే ఆడదే. ఇప్పుడు ఆ ఆడదానిలో ఇంకో మనిషి కనిపిస్తోంది. ఆ మనిషి మీద ఆమెకి అసహ్యం రావట్లేదు. ఏదో దగ్గరితనం వస్తోంది.

“మాధవి వెళ్లిపోయాక ఇంట్లో బోసిగా ఉందేమో కదా,” అని లక్ష్మి అడిగింది.

“ఉంది అక్కా. దాని గది తలుపు తెరవాలంటే కూడా మనసు రావట్లేదు,” అంది జానకి.

“అందుకే అప్పుడప్పుడు మా దగ్గరికి రా. ఆదివారం సంఘం మీటింగ్ ఉంది. నువ్వు వస్తే ఆడవాళ్లకి ధైర్యంగా ఉంటుంది. మీటింగ్ అయ్యాక మా ఇంట్లో టీ తాగి వెళ్దువు. మనసులో ఏమున్నా నాతో చెప్పుకో. మగాళ్లకి చెప్తే నవ్వుతారు, ఆడవాళ్లకి చెప్తేనే అర్థమవుతుంది,” అంది లక్ష్మి. ఆమె కళ్లలో ఆటపట్టింపు లేదు. నిజమైన ఆప్యాయత ఉంది.

“వస్తాను అక్కా,” అంది జానకి.

“మా ఆయన లాంటి వాళ్లు ఉన్నంత కాలం ఆడదానికి ఇవన్నీ తప్పవులే,” అని లక్ష్మి నిట్టూర్చింది, సగం నవ్వుతూ. “పొలం ఉంటుంది, విత్తనం ఉంటుంది, వాన కూడా పడుతుంది. నాగలి పట్టేవాడే పని దొంగ. అప్పుడు ఆడది ఏం చేయాలి? పక్క పొలం వాళ్ల ఎద్దుల్ని అరువు తెచ్చుకోవాలి.”

“అక్కా!” అని జానకి నవ్వుతూ గదమాయించింది. కానీ ఆ మాట ఆమె గుండెల్లో ఎక్కడో తగిలింది.

నాగేశ్వరమ్మ లేచి చీర కుచ్చిళ్లు సర్దుకుంది. లేచేటప్పుడు మళ్లీ ఒక్కసారి నడుము పట్టుకుంది. “వెళ్దామా లక్ష్మీ? ఎండ ఎక్కుతోంది,” అంది. గుమ్మం దాటుతూ లక్ష్మి చెవిలో, “ఆ బస్సులో కూడా కుదుపులకి నా వెనక భాగం ఊరుకోదే,” అని గొణిగింది. లక్ష్మి ఆమె వీపు మీద చరిచి, “నీకు కుదుపులు అలవాటేలే, నడువు,” అంది.

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ కారిడార్ చివర మలుపు తిరిగి కనిపించకుండా పోయారు.

జానకి కుర్చీలో వెనక్కి వాలింది. విరిగిన పెన్సిల్‌ని చెక్కుతూ కూర్చుంది. ‘వీళ్లు ఏం జరిగినా ఇలా నవ్వుకుంటున్నారు. ఒక్కరి ముఖంలో భయం లేదు, బాధ లేదు. నేను మాత్రం నిన్నటి నుంచి ఒక చెట్టు చాటున జరిగిన దానికే ఊపిరి ఆడకుండా ఉన్నాను,’ అని అనుకుంది. చెక్కిన పెన్సిల్ ముల్లు మళ్లీ విరిగింది.

సాయంత్రం కారు నడుపుతున్నంత సేపూ ఆ మాటలే చెవుల్లో తిరుగుతున్నాయి. ‘నాలుగు నాగళ్లు… ఒక్క చేద… నాగలి పట్టేవాడే పని దొంగ…’ రెడ్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆగినప్పుడు, ఆమెకు తెలియకుండానే పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు వచ్చింది. వెంటనే ముఖం గంభీరంగా పెట్టుకుంది. సిగ్నల్ పచ్చ అయింది.

రాత్రి తొమ్మిదింపావుకి హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ కింద జానకి, నిర్మల సోఫా మీద కూర్చుని ఆరిన బట్టలు మడతపెడుతున్నారు. అక్కడి చలి గురించి మాధవి చెప్పిన కబుర్లు నిర్మల మళ్లీ మళ్లీ చెప్తోంది.

గేటు దగ్గర బైక్ ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. కాసేపటికి శ్రీనివాస్ లోపలికి వచ్చాడు.

అతను నడిచే తీరు చూడగానే జానకి చేతిలో మడతపెడుతున్న తువ్వాలు ఆగిపోయింది. రెండు కాళ్లూ దూరంగా పెట్టి, మోకాళ్లు వంచకుండా, ఒక్కో అడుగు నేల మీద గుచ్చుకున్నట్టు వేస్తున్నాడు. నడుము కొంచెం ముందుకి వంగింది. గడప దాటేటప్పుడు గోడ పట్టుకున్నాడు.

ఆ నడక జానకికి కొత్త కాదు. గోడౌన్ రోజు సాయంత్రం కూడా సోఫా అంచు మీద ఒక పిర్ర మాత్రమే ఆనించి కూర్చున్నాడు. రాత్రి మంచం మీద పళ్ల మధ్య నుంచి ఊపిరి వదిలాడు. ‘ఈ రోజు కూడా ఎక్కడికో వెళ్లి వచ్చాడు. ఎవరి దగ్గరో ఒంగి వచ్చాడు,’ అని ఆమె మనసులో ఒక చేదు నవ్వు పుట్టింది.

నిర్మల మడత ఆపి అల్లుడి వైపు చూసింది. “అల్లుడు గారు ఎందుకు అలా నడుస్తున్నారు?” అని కూతురిని అడిగింది.

జానకి శ్రీనివాస్ ముఖంలోకి సూటిగా చూస్తూ, “బైక్ సీటు గట్టిగా ఉందేమోనమ్మా. గట్టి దాని మీద ఎక్కువసేపు కూర్చుంటే ఎవరికైనా ఇలాగే అవుతుంది,” అంది.

“ఆయనే కదే నడిపేది. నడిపేవాళ్లకి అంత నొప్పి ఉండదే,” అంది నిర్మల అమాయకంగా.

“నేనూ ఇన్నేళ్లు అదే అనుకున్నానమ్మా, ఆయనే నడుపుతారని,” అంది జానకి, ఇంకా అతని కళ్లలోకే చూస్తూ. “ఈ మధ్యే తెలిసింది. ఆయనకి ముందు కూర్చుని నడపడం కంటే, వెనక కూర్చుని కుదుపులు తినడమే ఇష్టమని.”

శ్రీనివాస్ బూట్ లేస్ విప్పుతున్న చేతులు ఆగిపోయాయి. అతని దవడ బిగుసుకుంది.

“అయ్యో, ఈ ఊరి రోడ్లన్నీ గుంతలే అల్లుడు గారూ. కాస్త వేడి నీళ్లు కాచి ఇస్తా, కాపడం పెట్టుకోండి,” అని నిర్మల లేవబోయింది.

“వద్దులే అమ్మా, కూర్చో,” అని జానకి తల్లి చేయి పట్టి కూర్చోబెట్టింది. “వేడి నీళ్లతో తగ్గే నొప్పి కాదు ఇది. ఆయనకి ఇప్పుడు కావాల్సింది కూర్చోవడానికి మెత్తని దిండు. ఒక్కటి సరిపోదు, రెండు ఉంటేనే ఆయనకి తృప్తి. అవును కదండీ?”

శ్రీనివాస్ ముఖం ఎర్రబడింది. ఒక్క క్షణం జానకిని చూశాడు. ఆ కళ్లలో అనుమానం, భయం, కోపం ఒకదాని మీద ఒకటి పడ్డాయి. ‘రెండు దిండ్లు… ఇది మామూలుగా అంటోందా? లేక…’ అతనికి ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. బూట్లు అక్కడే వదిలి, ఏమీ అనకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయాడు. బెడ్రూమ్ తలుపు ధడాలున కొట్టుకుంది. కిటికీ అద్దం జలజలమంది.

నిర్మల ఉలిక్కిపడింది. “ఏంటే నువ్వు? అల్లుడు గారినే ఎందుకు ఏడిపిస్తున్నావు?” అని కూతురి భుజం మీద చిన్నగా కొట్టింది. “పాపం రోజంతా తిరిగి అలసిపోయి వచ్చారు. కనీసం మంచినీళ్లు ఇవ్వలేదు.”

“ఏడిపించడం కాదమ్మా. ఆయన నొప్పికి మందు ఎక్కడ దొరుకుతుందో నాకు తెలుసు, అదే చెప్పాను,” అని జానకి తువ్వాలు మడిచి పక్కన పెట్టింది.

“మీ మొగుడూ పెళ్లాల మాటలు నాకు అర్థం కావులే,” అని నిర్మల నిట్టూర్చి, మడతపెట్టిన బట్టలు ఎత్తుకుని తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.

పది గంటలకి జానకి బెడ్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. జీరో బల్బ్ నీలం వెలుగు. ఫ్యాన్ గాలికి కర్టెన్ కొస గోడని తాకుతోంది. శ్రీనివాస్ వెల్లకిలా కాకుండా ఒక పక్కకి ఒరిగి పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ఒంటి నుంచి సబ్బు వాసన వస్తోంది. ఇంటికి వచ్చాక స్నానం చేశాడు. ఎప్పుడూ చేయనిది.

జానకి మంచం అంచున పడుకుంది. కాసేపటికి అతని చేయి ఆమె నడుము మీద పడింది. వేళ్లు నెమ్మదిగా కొంగు కిందికి జారబోయాయి.

“ఏంటి?” అంది జానకి, కదలకుండా.

“ఏం లేదు. చాలా రోజులైంది కదా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్, గొంతు మెత్తగా పెట్టి. ఇందాకటి మాటలు మర్చిపోయినట్టు నటిస్తున్నాడు.

“చాలా రోజులైంది నిజమే,” అంది జానకి. “ఆగస్టు పదిహేను వచ్చి వెళ్లింది కదా. మీ స్టేషన్‌లో జెండా ఎగరేశారా?”

“ఎగరేశాం. దానికీ దీనికీ ఏంటి సంబంధం?” అన్నాడు అతను అయోమయంగా.

“ఏం లేదు. మా ఆఫీసులో ఈసారి జెండా కర్ర నిలబడలేదు. దారం ఎంత లాగినా జెండా పైకి లేవలేదు. చివరికి గోడకి ఆనించి కట్టారు. అందరూ నవ్వారు,” అంది జానకి. “ఇప్పుడు నా నడుము మీద చేయి వేశావు చూడు, అదే గుర్తొచ్చింది. దారం లాగడానికి చేయి ఉంది, ఎగరడానికి కర్ర ఏది?”

శ్రీనివాస్ చేయి ఆమె నడుము మీదే బిగుసుకుంది.

“ఇంకో మాట,” అంది జానకి, ఇంకా గోడ వైపే చూస్తూ. “ఆ కర్రకి ఆడదాని చేయి తగిలితే లేవదు. మరి ఎవరి చేయి తగిలితే లేస్తుందో నువ్వే చెప్పాలి.”

ఆ మాట అర్థం కాగానే శ్రీనివాస్ చేయి చురుక్కున వెనక్కి లాక్కున్నాడు. మోచేతి మీద పైకి లేచాడు. ‘ఇది నా మొడ్డ గురించే మాట్లాడుతోంది. లేవదని ఎత్తిపొడుస్తోంది. పెళ్లాం నోట్లో ఇంత పొగరు ఎప్పుడు వచ్చింది?’ అని అతని నరాలు పొంగాయి.

“జానకీ! నువ్వు ఏం మాట్లాడుతున్నావో నీకు తెలుస్తోందా? మొగుడితో మాట్లాడే మాటలేనా ఇవి?” అని అతను పళ్లు కొరికాడు. “ఈ మధ్య నీకు ఏమైంది? ఇందాక అత్తయ్య ముందు, ఇప్పుడు ఇక్కడ. నోరు అదుపులో పెట్టుకో.”

జానకి తల తిప్పి అతన్ని ఒక్కసారి చూసింది. నీలి వెలుగులో ఆమె కళ్లలో కోపం కూడా లేదు. కేవలం చిరాకు. ఏదో వాసన కొట్టిన వస్తువుని చూసినట్టు ముక్కు కొంచెం చిట్లించింది.

“నోరు అదుపులోనే ఉంది. అదుపు తప్పింది ఇంకెవరిదో,” అని ఒక్క మాట అని, దుప్పటి భుజాల దాకా లాక్కుని అటు వైపు తిరిగి పడుకుంది.

శ్రీనివాస్ చీకట్లో అలాగే ఉండిపోయాడు. ఆమె వీపు వైపు చూస్తూ ఊపిరి గట్టిగా తీస్తున్నాడు. కాసేపటికి వెనక మళ్లీ నొప్పి గుచ్చుకుని, పళ్లు బిగించి పక్కకి ఒరిగి పడుకున్నాడు. జానకి కళ్లు మూసుకుంది. ఈసారి ఆమెకి నిద్ర త్వరగానే వచ్చింది.

మరోవైపు, పది నలభైకి గేటు చప్పుడు అయింది. శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చాడు. నోట్లో పాత సినిమా పాట కూని రాగం తీస్తూ, కాళ్లు కడుక్కుని తన గదిలోకి వెళ్లాడు.

నిర్మల మంచం మీద కూర్చుని తల్లో పువ్వులు తీస్తోంది. “ఇంత ఆలస్యమైంది ఏంటండీ?” అంది.

“ఆ కుర్రాళ్లు వచ్చారే. వాళ్ల కబుర్లు వింటుంటే టైమే తెలియదు,” అని శ్రీను నవ్వుతూ లుంగీ కట్టుకున్నాడు. “ఆ రవి గాడు లేడూ, ఆ R15 వాడు. వాడు మామూలోడు కాదే.”

నిర్మల చేతిలో మల్లెపూల దండ ఆగిపోయింది. “ఏమన్నాడు?” అని అడిగింది. గొంతు మామూలుగా ఉండేలా జాగ్రత్తపడింది.

“ఎవరో ఆంటీని సెట్ చేస్తున్నా అని ఎప్పటినుంచో చెప్తున్నాడు కదా. ఈ రోజు ఆమె సంగతి విప్పాడు,” అని శ్రీను మంచం మీద కూర్చున్నాడు. “ఒక రాత్రి ఆమెని బైక్ మీద ఎక్కించుకుని ఒక చీకటి వీధిలోకి తీసుకెళ్లాడంట. అక్కడ వెనక నుంచి గట్టిగా వాటేసుకుని, తన మడ్డని ఆమె పిర్రలకి రుద్దాడంట. జాకెట్ మీద నుంచే సళ్లు పట్టుకుని పిసికేశాడంట. ఆమె ముందు నెట్టేసిందంట గానీ, ఆ సళ్లు రెండు అరచేతుల్లో పట్టలేదంట అంకుల్ అని ఒకటే నవ్వు వాడికి.”

నిర్మల గుండె ఒక్కసారిగా ఆగి మళ్లీ కొట్టుకున్నట్టు అయింది. ఆ రాత్రి నాలుగో వీధి చీకటి, మెడ మీద పడిన వాడి ఊపిరి, వెనక గుచ్చుకున్న ఆ గట్టితనం, జాకెట్ మీద బిగుసుకున్న ఆ వేళ్లు అన్నీ కళ్ల ముందు కదిలాయి. చేతిలోని దండ నుంచి రెండు మల్లెలు రాలి నేల మీద పడ్డాయి. అరచేతులు చల్లబడ్డాయి.

‘వాడు చెప్తున్నది నా గురించే. నా మొగుడికే, నా గురించే చెప్తున్నాడు. ఈయనకి అది నేనని తెలిస్తే?’ అని ఆమె లోపల వణికింది. ‘ఆ రాత్రి నన్ను వాడి బైక్ ఎక్కించింది ఈయనే కదా. ఈయనకి లెక్క కుదిరితే? ఆ వెధవ ఇంకా ఏమేం వాగాడో?’

“ఛీ… ఏం మాటలండీ అవి. పిల్ల వెధవలు చెప్పే ఆ పిచ్చి కబుర్లు నాకెందుకు చెప్తున్నారు?” అని నిర్మల ముఖం పక్కకి తిప్పుకుని, నేల మీద రాలిన పువ్వులు ఏరడానికి వంగింది. ఆ వంగడం ముఖం దాచుకోవడానికే.

“ఎందుకంత కంగారు పడతావే? ఎవరో ఊరి ఆంటీ సంగతి,” అని శ్రీను పకపకా నవ్వాడు. “ఆమె పేరు కూడా చెప్పలేదు వాడు. కానీ ఒక రోజు ఆమెని నాకు కళ్ల ముందు చూపిస్తానన్నాడు. చూడాలి ఎవరో ఆ మహాతల్లి.”

నిర్మల తల ఎత్తలేదు. ఏరిన పువ్వుల్ని పిడికిట్లో గట్టిగా నలిపేసింది. వాటి వాసన గదంతా కమ్ముకుంది.

“సరే, లైట్ ఆర్పండి. నాకు నిద్ర వస్తోంది,” అని గోడ వైపు తిరిగి పడుకుంది.

శ్రీను లైట్ ఆర్పి, ఇంకా ఏదో గుర్తు చేసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ కాసేపటికి గురక పెట్టాడు.

నిర్మల మాత్రం కళ్లు మూయలేదు. చీకట్లో సీలింగ్ ఫ్యాన్ రెక్కల నీడ గోడ మీద తిరుగుతోంది. ఆమె గుండె చప్పుడు ఆమె చెవులకే వినిపిస్తోంది.

‘ఒక రోజు కళ్ల ముందు చూపిస్తాడంట. ఆ రోజు ఈయన ఎదురుగా నేనే నిలబడి ఉంటే?’