[12345677889]

బయట కౌంటర్ దగ్గర రాము తన పాస్‌బుక్ తీసుకున్నాడు. కానీ వెళ్లలేదు. కౌంటర్ పక్కకి జరిగి గోడకి ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. క్యాబిన్ వైపు చూస్తూ.

వాడి పక్కన ఒక రైతు నిలబడి ఉన్నాడు. చేతిలో చలాన్. రాము వాడితో అన్నాడు, పాపారావుకి వినిపించేంత గట్టిగా.

“పెద్దాయనా, అటు చూడు. ఆ మేనేజర్ క్యాబిన్. ఆ పెద్దాయన ఇందాకటి నుంచి అలా నిలబడి కళ్లు తేలేస్తున్నాడు. ఆ కుర్చీలో ఒక ఆడది ఉంది. కనిపించట్లేదు. ఆడదాని తల కనిపించకుండా, మగాడి ముఖం అలా తేలిపోతుంటే, లోపల ఏం జరుగుతోందో పెద్దగా చదువుకోవాల్సిన పని లేదు.”

“ఏం జరుగుతోంది బాబూ?” అన్నాడు రైతు, అమాయకంగా.

“నీ ఖాతాలో ఎవడైనా డబ్బు వేస్తే నీకు ఎలా ఉంటుంది? అలా ఉంది ఆ మేనేజర్ ముఖం,” అని రాము నవ్వాడు. “కాకపోతే ఇక్కడ డబ్బు వేసేది ఆ పెద్దాయన కాదు. ఆవిడ. నోటితో.”

రైతు అర్థం కాక తల గోక్కున్నాడు.

పాపారావు చెవులు ఎర్రబడ్డాయి. ఆయన తల దించుకుని తర్వాతి మనిషి నోట్లు లెక్కపెడుతున్నాడు. కానీ ఆ లెక్క తప్పింది. మళ్లీ లెక్కపెట్టాడు. ‘ఈ ఆటోవాడు ఏం మాట్లాడుతున్నాడు? ఛీ. వాడికి నా పెళ్లాం ఎవరో తెలియదు. ఊరికే వాగుతున్నాడు. మా మేనేజర్ అలాంటివాడు కాదు.’ కానీ ఆయన కళ్లు మళ్లీ ఆ క్యాబిన్ వైపు వెళ్లాయి. మేనేజర్ ముఖం. ఆయన కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి. ఆయన చేతిలో ఫారం వణుకుతోంది. ఆయన తల వెనక్కి వాలి ఉంది. ‘ఆయన ఏంటి అలా? ఏదో నొప్పిగా ఉన్నట్టు… కాదు… ఏదో…’ ఆయనకి ఒకసారి సుబ్బారావు ఆఫీసులో ఫోన్‌లో బలవంతంగా చూపించిన వీడియో గుర్తొచ్చింది. అందులో మగాడి ముఖం కూడా అచ్చం ఇలాగే. ఆయన ఆ ఆలోచనని బలవంతంగా పక్కకి తోసేశాడు. ‘ఛ. ఆ సుబ్బారావు గాడి వల్ల నా బుర్ర పాడైపోయింది. మా మేనేజర్ వడ్డీ లెక్కలు వేస్తున్నాడు. అంతే.’

“సార్, మీరు కూడా అటే చూస్తున్నారు,” అన్నాడు రాము, పాపారావు వైపు తిరిగి. “ఆ మేడమ్ మీ బంధువా?”

పాపారావు గొంతు పట్టేసింది. “కాదు… కాదయ్యా… ఎవరో ఖాతాదారు,” అన్నాడు. ఆ అబద్ధం ఆయన నోట్లోంచి వచ్చేసింది. ఆ క్షణం ఆయనకే తెలియదు ఎందుకు అన్నాడో. ఆ ఆటోవాడి నవ్వు ముందు నిజం చెప్పే ధైర్యం లేదు.

“అయితే ఫర్వాలేదు సార్,” అన్నాడు రాము. “ఎవరో ఖాతాదారు కదా. మీకేం పోయింది. ఆ మేడమ్ మొగుడెవడో, ఆ పిచ్చోడికి ఇక్కడ తన పెళ్లాం ఏం డిపాజిట్ చేస్తోందో తెలిస్తే గుండె ఆగిపోతుంది. ఇంట్లో ఖాళీగా పెట్టుకున్న ఖాతాని బయట ఎవడో నింపుతుంటే, వాడు ఎక్కడో కౌంటర్ ముందు కూర్చుని ఊరి వాళ్ల చిల్లర లెక్కపెడుతుంటాడు.”

పాపారావు నోట్ల కట్ట ఆయన చేతిలోంచి జారి కౌంటర్ మీద పడింది. నోట్లు చెల్లాచెదురయ్యాయి.

“సార్, జాగ్రత్త,” అన్నాడు రాము. వాడి జేబులో వేలు మీట మీద ఆగకుండా నొక్కి పట్టుకుంది.

★

క్యాబిన్ లోపల ఆ గుడ్డు ఇప్పుడు ఆగట్లేదు. ఒక్క క్షణం కూడా. ఎడతెగని ఝుమ్మ్మ్మ్. లోపల పూకు గోడలు దాని దెబ్బకి అదురుతున్నాయి. ఆ వణుకు పైకి పాకి ఆమె గొల్లిని తాకుతోంది. ఆమె తొడలు కుర్చీలో ఒకదానికొకటి కొట్టుకుంటున్నాయి. రసం ఆమె తొడల మధ్య నుంచి కుర్చీ కుషన్ మీదకి కారుతోంది. పట్టు చీర లోపలి పొర తడిసి ఆమె పిర్రలకి అతుక్కుంది.

ఆమె ఇప్పుడు ఆ మొడ్డని పిచ్చిగా చీకుతోంది. ఆమె తల పైకీ కిందికీ వేగంగా. ఆమె జడ ఆమె వీపు మీద ఊగుతోంది. జడలోని మల్లెపూలు ఆ ఊపుకి ఒక్కొక్కటిగా రాలి కుర్చీ పక్కన నేల మీద పడుతున్నాయి. ఆమె పెదవులు ఆ మొడ్డ మొదలు దాకా దిగి, మళ్లీ గుండు దాకా లేచి, గుండు చుట్టూ నాలుక తిప్పి, మళ్లీ దిగుతున్నాయి. చప్ చప్ చప్. జుర్ర్ జుర్ర్. పుచ్. ఒక చేత్తో ఆమె ఆయన వట్టల్ని నలుపుతోంది. ఇంకో చేయి మొడ్డ మొదలుని పట్టుకుని, ఆమె నోరు ఎక్కడ దిగితే అక్కడి దాకా పిండుతోంది.

“ఉమ్మ్… ఉమ్మ్… హ్మ్మ్… ఉఁహ్… ఉఁహ్… మ్మ్మ్మ్ఫ్… ఆఁహ్మ్మ్…”

ఆమె మూలుగులు ఇప్పుడు ఆపలేనంత పెద్దవి. ఆయన మొడ్డ ఆమె నోట్లో ఉన్నంతసేపూ అవి ముక్కులోంచి, గొంతులోంచి ఉబ్బి బయటికి వస్తున్నాయి. మొడ్డ బయటికి వచ్చిన ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆమె నోట్లోంచి “ఆఁఆఁ… అమ్మా… సార్… ఆఁ…” అని పెద్దగా జారింది. ఆయన గబుక్కున మళ్లీ ఆ మొడ్డని ఆమె నోట్లోకి దించి ఆ అరుపుని ఆపారు.

“శ్శ్… శ్శ్…” అన్నారు ఆయన. “బయట వినిపిస్తుంది అమ్మా. మీ నోరు నా మొడ్డతో మూసుకోండి. ఇదే మీ నోటికి తాళం.”

ఆమె లోపల ఏదో ఆనకట్ట తెగినట్టైంది.

పొద్దున్నుంచి పేరుకుపోయిన ఆ తీట, బస్సులో ఆ చేయి, ఆ కౌంటర్ ముందు మొగుడి చూపు, ఆ ఫోన్‌లో మొగుడి గొంతు, ఇప్పుడు ఈ నోట్లో ఈ మొడ్డ, ఆ గుడ్డు కంపనం, అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమె పొత్తికడుపులో ఒక చోట ముడిపడి పేలిపోయాయి. ఆమె నడుము కుర్చీలోంచి పైకి లేచింది. ఆమె తొడలు బిగుసుకుని వణికాయి. ఆమె పూకు ఆ గుడ్డుని లోపల పిండేసి, మళ్లీ వదిలి, మళ్లీ పిండింది. ఆమె కాలి వేళ్లు నేలని గట్టిగా నొక్కాయి.

“ఉఁఉఁఉఁఉఁమ్మ్మ్మ్హ్హ్హ్హ్…!!!”

ఆ మూలుగు ఆమె గొంతులోంచి ఆ మొడ్డ చుట్టూ వరదలా పొంగింది. ఆమె ఒళ్లంతా ఆ కుర్చీలో కొట్టుకుంది. ఆమె నోరు ఆ మొడ్డని పూర్తిగా మింగేసి, గొంతు దాన్ని బిగించి పిండింది.

శ్రీనివాసమూర్తి గారు ఇక ఆగలేకపోయారు.

“అమ్మా… వస్తోంది… క్రెడిట్ అవుతోంది…” అన్నారు ఆయన, పళ్ల మధ్య నుంచి. ఆయన చేయి ఆమె జడని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆయన మోకాళ్లు వంగాయి. ఆయన ముఖం అద్దం వైపే. కానీ ఇప్పుడు ఆ ముఖం మీద చిరునవ్వు లేదు. ఆయన కళ్లు మూసుకుపోయాయి. ఆయన పెదవులు ఒక ‘ఓ’లా తెరుచుకున్నాయి. ఆయన తల వెనక్కి వాలింది.

ఆ మొడ్డ ఆమె నోట్లో ఒక్కసారిగా ఉబ్బింది. గుండు ఆమె నాలుక మీద ఒక్కసారి ఎగిరింది. తర్వాత వేడి వేడి రసం ఆమె నోట్లోకి దబదబా చిమ్మింది.

మొదటి దెబ్బ ఆమె నాలుక వెనక, గొంతు దగ్గర పడింది. వేడిగా, చిక్కగా. రెండోది ఆమె నాలుక మీద. మూడోది ఆమె పళ్ల మధ్య. నాలుగోది, అయిదోది ఆమె బుగ్గల లోపల నిండాయి. ఆ రుచి ఉప్పగా, ఘాటుగా, కొంచెం చేదుగా. వారం రోజుల సేవింగ్స్. నోరు నిండిపోయి ఆమె బుగ్గలు ఉబ్బాయి.

ఆమె మింగలేదు. ఆ వేడి రసాన్ని నాలుక మీదే ఆపుకుంది. ఆమె పెదవుల్ని ఆ మొడ్డ మొదలు చుట్టూ గట్టిగా బిగించి పట్టుకుంది. ఒక్క చుక్క కూడా బయటికి జారనివ్వలేదు.

ఆయన ఒళ్లు టేబుల్ అంచు మీద వదులైంది. ఆయన పెద్దగా ఊపిరి వదిలారు. తర్వాత ఆయన కళ్లు తెరిచి, మళ్లీ అద్దం వైపు చూసి, మళ్లీ ఆ చిరునవ్వు పెట్టుకున్నారు. పాపారావు కౌంటర్ వైపు ఒక్కసారి తల ఊపారు.

“పెదవులు బిగించి పట్టుకోండి,” అన్నారు ఆయన, ఆమెకి మాత్రమే వినిపించేలా. “నేను బయటికి లాగుతా. ఒక్క చుక్క కూడా జారకూడదు. మీ నోట్లో ఉన్నది నా డిపాజిట్. దాన్ని ఇప్పుడే మింగకండి. మీ ఆయన మీ పాస్‌బుక్ మీద స్టాంప్ వేసిన క్షణంలోనే మింగండి. అప్పుడే మీ ఖాతాలో క్రెడిట్ అవుతుంది. అంతదాకా ఇది మీ నోట్లో పెండింగ్‌లో ఉంటుంది.”

సుధ తల ఊపింది. కళ్లతోనే ‘సరే’ అంది.

ఆయన నెమ్మదిగా ఆ మొడ్డని ఆమె పెదవుల మధ్య నుంచి బయటికి లాగారు. ఆమె పెదవులు దాని మీద గట్టిగా బిగుసుకుని, దాన్ని పిండుతూ, గుండు దాకా జారాయి. గుండు బయటికి వచ్చిన క్షణంలో ఆమె పెదవులు గబుక్కున మూసుకున్నాయి. పుక్‌మని ఒక చిన్న చప్పుడు. ఆ మొడ్డ ఆమె ఉమ్ముతో తడిసి నిగనిగలాడుతూ, సగం మెత్తబడి, ఆయన తొడల మధ్య వేలాడింది. దాని కొన మీద ఒక చిన్న తెల్లని చుక్క మిగిలింది.

ఆమె నాలుక బయటికి రాలేదు. నోరు తెరిస్తే లోపలిది జారుతుంది. ఆమె ముఖాన్ని ముందుకి చాపి, మూసిన పెదవులతోనే ఆ చుక్క మీద ఒక ముద్దు పెట్టింది. ఆ చుక్క ఆమె పెదవులకి అంటుకుంది. ఆమె పెదవుల్ని లోపలికి మడిచి దాన్ని కూడా లోపలికి తీసుకుంది.

“భలే,” అన్నారు ఆయన. ఆయన మొడ్డని డ్రాయర్‌లో పెట్టుకుని, జిప్ పైకి లాగారు. బెల్టు సరిచేసుకున్నారు. చొక్కా లోపలికి దోపుకున్నారు. టై సరిచేశారు. తర్వాత టేబుల్ వెనక్కి వెళ్లి తన కుర్చీలో కూర్చున్నారు.

ఆయన ఆ యాక్టివేషన్ ఫారం టేబుల్ మీద పరిచి, జేబులోంచి పెన్ తీసి, దాని మీద పెద్ద అక్షరాలతో సంతకం పెట్టారు. కింద రబ్బరు స్టాంప్ వేశారు. ‘బ్రాంచి మేనేజర్.’ తేదీ రాశారు.

“కేవైసీ పూర్తైంది. ఖాతా యాక్టివ్,” అన్నారు ఆయన, ఫారాన్ని ఆమె వైపు జరుపుతూ. “ఇది తీసుకుని మీ ఆయన కౌంటర్‌కి వెళ్లండి. ఆయన మీ డబ్బు జమ చేసి పాస్‌బుక్‌లో ఎంట్రీ వేస్తాడు. ప్రతి నెలా ఒకసారి ఈ ఖాతా వాడుతూ ఉండండి. లేకపోతే మళ్లీ డార్మెంట్ అవుతుంది. మళ్లీ నా దగ్గరికే రావాల్సి వస్తుంది.”

సుధ ఆ ఫారం అందుకుంది. ఆమె నోరు నిండి ఉంది. ఆమె మాట్లాడలేదు. ఆమె కళ్లు మాత్రం ఆయన్ని చూశాయి. ఆ కళ్లలో ఒకటే అనుమానం: ఈయనకి అంతా ముందే ఎలా తెలుసు? ఈయన కూడా మాస్టర్ మనిషేనా?

ఆయన ఆ ప్రశ్నకి జవాబు చెప్పలేదు. టేబుల్ మీది టిష్యూ బాక్స్ ఆమె వైపు తోశారు. “కళ్లు తుడుచుకోండి. కాటుక కారింది.”

ఆమె ఒక టిష్యూ తీసి కళ్ల కింద తుడుచుకుంది. పైట సరిచేసుకుంది. కుర్చీలోంచి లేచింది. ఆమె కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. కుర్చీ కుషన్ మీద ఆమె కూర్చున్న చోట ఒక ముదురు తడి మచ్చ. ఆమె దాని వైపు చూసింది. ఆయన కూడా చూశారు.

“ఆ కుర్చీ నేను చూసుకుంటా,” అన్నారు ఆయన. “ఈ రోజు ఇంకెవరినీ దాని మీద కూర్చోబెట్టను. రేపటిదాకా అది మీ ఖాతా రసీదు.”

నేల మీద రాలిన మల్లెపూలు. ఆమె వంగి వాటిని ఏరబోయింది.

“వదిలేయండి,” అన్నారు ఆయన. “అవి నా వడ్డీ.”

★

సుధ క్యాబిన్ తలుపు తెరిచి బయటికి వచ్చింది. ఏసీ గాలి ఆమె తడి తొడల మధ్య చల్లగా తగిలింది. ఆమె నోరు నిండి ఉంది. పెదవులు గట్టిగా మూసుకుని ఉన్నాయి. నాలుక కింద, బుగ్గల్లో, గొంతు దగ్గర ఆ వేడి జిగట. ఆమె దాన్ని కదలనివ్వకుండా తల నిటారుగా పెట్టుకుని నడిచింది.

హాల్లో జనం. టోకెన్ నంబర్ పిలిచే గొంతు. ఆమె రెండో కౌంటర్ క్యూలో నిలబడింది. ఆమె ముందు ఒక్కరే. ఆ ఒక్కరి వెనక ఆమె నోరు నిండా మేనేజర్ గారి డిపాజిట్ పట్టుకుని నిలబడింది. పక్కనున్న ఒకావిడ ‘ఇదేనా డిపాజిట్ క్యూ?’ అని అడిగితే, సుధ నోరు తెరవకుండా తల ఊపి, కళ్లతోనే నవ్వింది.

ఆమె వంతు వచ్చింది. ఆమె అద్దం ముందుకి వెళ్లింది. పాపారావు తల ఎత్తాడు.

ఆయన ముఖంలో ఇప్పుడు ఇందాకటి కంగారు లేదు. ఏదో ఒక తేలిక. ‘మేనేజర్ సంతకం పెట్టేశాడు. పని అయిపోయింది.’ కానీ ఆ తేలిక కింద ఇంకా ఏదో ఉంది. ఆయన ఆమె ముఖం వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్ల కింద కాటుక మరక. బుగ్గలు ఉబ్బి ఉన్నాయి. పెదవులు గట్టిగా మూసుకుని ఉన్నాయి.

“ఏమైంది? ఏడ్చావా?” అన్నాడు పాపారావు, గుసగుసగా. “మేనేజర్ ఏమైనా అన్నాడా? రూల్స్ విషయంలో ఆయన కొంచెం కఠినం. పట్టించుకోకు.”

సుధ తల అడ్డంగా ఊపింది. ఆమె ఆ యాక్టివేషన్ ఫారాన్ని అద్దం కింద నుంచి లోపలికి తోసింది. మేనేజర్ సంతకం. స్టాంప్. తేదీ.

“ఓహ్, సంతకం పెట్టేశాడా. గుడ్,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన ఆ ఫారం చూసి, కంప్యూటర్‌లో ఏదో కొట్టాడు. తన కుర్చీ పక్క సొరుగు తాళం తీసి, పదిహేను వేల కట్ట బయటికి తీశాడు. మెషిన్‌లో పెట్టాడు. మెషిన్ గిరగిరమని లెక్కపెట్టింది. “పదిహేను వేలు. సరిపోయింది.”

ఆయన కంప్యూటర్‌లో జమ ఎంట్రీ చేశాడు. ఎంటర్ నొక్కాడు. తెర మీద ‘ట్రాన్సాక్షన్ సక్సెస్‌ఫుల్.’

“అయింది. ఇప్పుడు నీ ఖాతా యాక్టివ్. పదిహేను వేల ఎనిమిది వందలు,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన పాస్‌బుక్ తీసుకుని, దాన్ని ప్రింటర్‌లో పెట్టాడు. ప్రింటర్ కిర్రుకిర్రుమంటూ కొత్త ఎంట్రీ ముద్రించింది. ఆయన దాన్ని బయటికి తీసి, దాని మీద ఒక రబ్బరు స్టాంప్ వేశాడు.

ఆ స్టాంప్ కాగితం మీద పడిన క్షణంలో —

సుధ మింగింది.

ఆ వేడి జిగట మొత్తం ఆమె గొంతు లోపలికి ఒక్కసారిగా జారింది. గొంతు కింద నుంచి, ఛాతీ మీదుగా, పొట్ట కిందికి. ఆమె గొంతు ఒక్కసారి పైకీ కిందికీ కదిలింది. ఆమె కళ్లు మూతపడ్డాయి. కింద ఆమె పూకు ఒక్కసారి అదిరింది. ‘క్రెడిట్ అయింది.’

“ఇదుగో నీ పాస్‌బుక్,” అన్నాడు పాపారావు, దాన్ని అద్దం కింద నుంచి బయటికి తోస్తూ. ఆయన ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, గుటక వేసి, పెద్దగా నిట్టూరుస్తోంది. “ఏంటి? అంత రిలీఫా? ఒక్క ఖాతా యాక్టివేట్ చేయడానికే ఇంత టెన్షన్ పడ్డావా?”

“అవునండీ,” అంది సుధ. ఇప్పుడు ఆమె నోరు ఖాళీ. ఆమె గొంతు కొంచెం బొంగురుగా ఉంది. “చాలా పెద్ద పని అయిపోయినట్టు ఉంది. లోపల అంతా ఖాళీ అయిపోయింది.”

“సరేలే. ఇక ఇంటికి వెళ్లు. జాగ్రత్త,” అన్నాడు పాపారావు. తర్వాత గుర్తొచ్చినట్టు, “ఆ, సాయంత్రం సుబ్బారావు గాడు వస్తాడు కదా. వాడికి ఎక్కువేం చేయకు. మామూలుగానే. వాడు మంచోడు కాదు. భోజనం అవగానే పంపించేద్దాం.”

“మంచి వంకాయ కూర చేస్తా అండీ,” అంది సుధ. ఆమె పాస్‌బుక్ బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుంది. “మీకు ఇష్టం కదా.”

ఆమె వెనక్కి తిరిగి గుమ్మం వైపు నడిచింది.

పాపారావు తర్వాతి టోకెన్ పిలవడానికి తల ఎత్తాడు. ఆయన చూపు ఆమె వీపు మీద పడింది.

బోసి వీపు. మెడ దగ్గర లూజుగా అల్లిన ఊగుతున్న జడ, జడ కింద నడుము దాకా తెల్లని చర్మం. జాకెట్ అంచు లేదు. బ్రా పట్టీ లేదు. పట్టు చీర కొంగు ఒక భుజం మీంచి ముందుకి వాలి ఉంది, అంతే.

ఆయన చేతిలోని రబ్బరు స్టాంప్ గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

‘జాకెట్ ఏది?!’

‘సుధా’ అని పిలవబోయి ఆయన నోరు మూసుకున్నాడు. ఇందాకే ఆ ఆటోవాడి ముందు ‘ఎవరో ఖాతాదారు’ అన్నాడు. ఇప్పుడు హాలంతా వినేలా పేరు పెట్టి ఎలా పిలుస్తాడు? కౌంటర్ ముందు ఒక పెద్దాయన చలాన్ పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాడు. ఆయన వెనక ఇంకో ఆరుగురు. సీటు వదిలి లేచే వీలు లేదు.

ఆయన టేబుల్ కింద సెల్ తీసి, వణుకుతున్న వేలితో ఆమె నంబర్ నొక్కాడు.

గుమ్మం దగ్గరికి చేరేసరికి సుధ బ్యాగ్‌లో ఫోన్ మోగింది. తెర మీద ‘ఏమండీ’. ఆమె తలుపు పక్కన స్తంభం దగ్గర ఆగి ఫోన్ చెవికి పెట్టుకుంది.

“వెనక్కి తిరక్కు. అక్కడే ఉండు,” అన్నాడు పాపారావు. గొంతు బాగా తగ్గించి మాట్లాడుతున్నాడు, కానీ ప్రతి మాటలో కోపం. “నీ జాకెట్ ఏదే?”

ఒక్క క్షణం సుధ నోట మాట రాలేదు. తర్వాత ఆమె గొంతు మెత్తబడింది. “అయ్యో… చూసేశారా అండీ?”

“నేనొక్కడినే కాదు. బ్యాంకు మొత్తం చూస్తోంది! ఏంటిదంతా?”

“బస్సులో అండీ,” అంది సుధ, చిన్నగా. “పదిన్నర బస్సులో కాలు పెట్టే సందు లేదు. రద్దీ అంతా నా వెనకే. వెనక నుంచి ఒకడు గట్టిగా లాగాడండీ. ఎంత గట్టిగా అంటే, హుక్కులు ఆగలేదు. ఒక్కోటీ టప్పు టప్పుమని ఊడిపోయాయి.”

“ఎవడు వాడు? ముఖం చూశావా?”

“వెనక్కి తిరిగి చూసే వీలెక్కడండీ. ఆ తోపులాటలో వాడిది ఒకటే నెట్టుడు. బస్సు గుంతలో ఎగిరినప్పుడల్లా వాడూ నా వెనక ఎగురుతూనే ఉన్నాడు. నేను రాడ్ గట్టిగా పట్టుకుని, కళ్లు మూసుకుని, దిగే స్టాప్ వచ్చేదాకా ఓపిక పట్టా. ఇంకేం చేయగలనండీ?”

పాపారావు చెవి దగ్గర ఫోన్ వేడెక్కింది. “మరి ఆ జాకెట్?”

“చిరిగిన జాకెట్‌తో మీ బ్యాంకులోకి ఎలా వస్తానండీ? మీ పరువు ఏం కాను? బస్సు దిగగానే బస్టాప్ వెనక సందులోకి వెళ్లి తీసేశా. ఉండ చుట్టి బ్యాగ్‌లో కుక్కేశా. పైట రెండు మడతలు వేసి కప్పుకున్నా. ముందు నుంచి ఏమీ తెలియదు. మీరే చూశారుగా ఇందాక. మీకే తెలియలేదు.”

ఆ చివరి మాట పాపారావుకి ఎక్కడో తగిలింది. ఆయన దాన్ని పట్టించుకోలేదు. “రోడ్డు పక్కన సందులోనా? ఎవడైనా చూస్తే?”

“ఆ సందులో ఎవరూ లేరండీ. అయినా చూడాల్సిన వాళ్లంతా బస్సులోనే చూసేశారు. ఇంకా కొత్తగా చూసేదేముంది? అందుకే ఇందాక కౌంటర్ దగ్గర చలి అన్నా. మీకు చెప్తే మీరు కంగారు పడతారని. ఆ తోపులాటకి ఒళ్లు ఇంకా లోపల్లోపల అదురుతూనే ఉందండీ.” ఆమె గొంతు ఇంకా తగ్గింది. “జాకెట్ బ్యాగ్‌లోనే ఉంది. ఇంటికొచ్చాక మీరే చూద్దురు గానీ. వాడు లాగిన చోట గుడ్డ కూడా చీలిపోయింది. అంత ఆత్రం వాడికి.”

“సరే సరే. ఫోన్‌లో ఆ వివరాలన్నీ వద్దు,” అన్నాడు పాపారావు, గబగబా. ఎదురుగా పెద్దాయన చలాన్‌తో అద్దం మీద తడుతున్నాడు. “కొంగు రెండు భుజాల మీదుగా తిప్పి సరిగ్గా కప్పుకో. బస్సు ఎక్కకు. బయట ఆటో తీసుకుని సరాసరి ఇంటికి వెళ్లు. ఎక్కడా ఆగకు.”

“అలాగే అండీ,” అంది సుధ, తియ్యగా. “ఈ రోజు పొద్దున్నుంచీ ఎవరేం చెప్తే అదే చేస్తున్నా. మీ మాట కాదంటానా?”

ఆమె ఫోన్ బ్యాగ్‌లో పెట్టి, కొంగు లాగి రెండు భుజాల మీదుగా తిప్పుకుంది. కానీ కొంగు అంత పొడవు లేదు. అది వీపు పై భాగాన్ని మాత్రమే కప్పింది. కింద నడుము వంపు, వెన్నెముక గీత అలాగే బయట.

పాపారావు ఫోన్ కింద పెట్టి చుట్టూ చూశాడు. పక్క కౌంటర్ క్లర్క్ పెన్ను ఆపి గుమ్మం వైపే చూస్తున్నాడు. క్యూలో ఒక కుర్రాడు మెడ సాగదీశాడు. టోకెన్ టేబుల్ దగ్గర స్వప్న ప్యూన్ చెవిలో ఏదో గుసగుసలాడుతోంది. ప్రతి కౌంటర్ వెనక ఒక జత కళ్లు ఆ వీపు మీదే. ఆయన మెడ వెనక చెమట పట్టింది. వాళ్లని కసురుకోవాలని ఉంది. కానీ ఏ హక్కుతో? ఆ ఆడది ఆయనకి ఎవరో ఖాతాదారు. ఆ మాట ఆయనే అన్నాడు.

అయినా ఆ సిగ్గు కింద ఇంకేదో ఉంది. పెళ్లై ఇన్నేళ్లలో ఆ వీపుని ఆయన ఇంత పట్టపగలు, ఇంత వెలుతురులో ఎప్పుడూ చూడలేదు. అది ఇంత తెల్లగా ఉంటుందని ఆయనకి తెలియదు. ఈ రోజు ఊరంతా చూశాక తెలిసింది. ‘నా పెళ్లాం. అందరూ కళ్లు ఆర్పకుండా చూస్తున్నారు.’ ఛాతీలో ఒక గర్వం పొంగింది. దాని వెనకే ఒక ముల్లు. బస్సులో ఎవడో వెనక నుంచి లాగాడు. ఆ ఊహకి ఆయన పొట్ట కింద ఏదో వెచ్చగా కదిలింది. అది కోపమో, ఇంకేదో ఆయన తేల్చుకోలేదు. తేల్చుకోవాలని కూడా అనుకోలేదు. బలవంతంగా చూపు తిప్పుకుని, పెద్దాయన చలాన్ అందుకున్నాడు.

గుమ్మం దగ్గర సెక్యూరిటీ వీరాస్వామి ఆమెకి తలుపు తీసి పట్టుకున్నాడు. ఫోన్‌లో ఆమె అన్న ‘హుక్కులు’ అనే మాట ఆయన చెవిన పడింది. ‘బస్సులో హుక్కులు ఊడాయంట. ఊడింది హుక్కులు మాత్రమేనా?’ అనుకున్నాడు. పైకి ఏమీ అనలేదు. “జాగ్రత్తగా వెళ్లండమ్మా,” అన్నాడు, మళ్లీ నిటారుగా నిలబడి. ఆమె బయటికి వెళ్లాక ఆయన తలుపు నెమ్మదిగా మూశాడు. కానీ ఆయన చూపు ఇంకా ఆ అద్దం అవతలే ఉంది.

★

బయట ఎండ నడినెత్తి మీదికి వచ్చింది. పన్నెండు దాటింది. సుధ మెట్లు దిగింది. ఆమె కాళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. రాము మీట నొక్కట్లేదు. లోపల గుడ్డు నిద్రపోతోంది. ఇప్పుడు అదే హాయిగా ఉంది.

మెట్ల కింద ఒక ఆటో ఆగి ఉంది. దాని పక్కన రాము. వాడు ఎప్పుడు బయటికి వచ్చాడో ఆమె గమనించలేదు. ఒక కుర్రాడు ఆటో తాళం వాడి చేతిలో పెట్టి వెళ్లిపోయాడు. వాడు ఆటో తుడుస్తున్నట్టు నటిస్తూ, ఆమె రాగానే తల ఎత్తాడు.

“మేడమ్, ఆటో కావాలా?” అన్నాడు గట్టిగా, చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకి వినిపించేలా. తర్వాత గొంతు తగ్గించాడు. “నా దోస్తు గాడు నా బండి ఇక్కడికి తెచ్చిపెట్టాడు. మాస్టర్ చెప్పాడు. తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు ఆటో. బస్సు కాదు. నిన్నటిలాగే గుడి దగ్గర దింపమన్నాడు.”

‘మొగుడూ ఆటో అన్నాడు. మాస్టరూ ఆటో అన్నాడు,’ అనుకుంది సుధ. ఆమె ఆటో ఎక్కింది. వాడు ఆటో స్టార్ట్ చేశాడు.

“బ్యాంకు పని అయిపోయిందా మేడమ్?” అన్నాడు వాడు, ఆటో కదిలిస్తూ. అద్దంలో వాడి కళ్లు ఆమె మీద. “ఖాతా యాక్టివ్ అయిందా?”

“అయింది,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు బొంగురుగా ఉంది.

“గొంతు బొంగురుపోయింది. లోపల ఏదో పెద్దదే జమ చేసుకున్నట్టు ఉంది,” అని వాడు నవ్వాడు. “ఈ రోజు నీ పూకు రిమోట్ నా చేతిలో ఉంది కదా. ఒక్క రోజు ఒక్క మేడమ్‌ని ఇలా ఆడించడానికి నాకు ఎంత ఖర్చయిందో తెలుసా? నా ఆటో ఈ రోజు ఒక్క సవారీ ఎక్కించుకోలేదు. పొద్దున్నుంచి నిన్ను చూస్తూ, నీ ముఖం చూస్తూ, జేబులో వేలు నొక్కుతూ. నా క్లచ్ వైరు పొద్దున్నుంచి బిగుసుకునే ఉంది మేడమ్. ఈ రాత్రి ఇంటికెళ్లి నా ఇంజన్ ఆయిల్ నేనే దించుకోవాలి.”

సుధ నవ్వు దాచుకోలేకపోయింది. ఆమె తొడల మధ్య గుడ్డు ఇంకా ఉంది. ఆమె చేయి అప్రయత్నంగా పొట్ట కిందికి వెళ్లింది.

“మీట ఇంకా నా దగ్గరే ఉంది మేడమ్,” అన్నాడు రాము, అద్దంలో ఆమె చేయి చూసి. “గుడి దగ్గర దిగేదాకా నా చేతిలోనే. ఆ తర్వాత ఆ గుడ్డు సంగతి మాస్టర్ చెప్తాడు. అంతదాకా నువ్వు నా సవారీ. నా మీటకి ఆడే సవారీ.” వాడి వేలు ఒక్కసారి కదిలింది. ఝుమ్. ఆమె ఒళ్లు సీట్లో ఒక్కసారి ఎగిరింది. వాడు వెంటనే ఆపేశాడు. “అదొక్కటి. ఫ్రీ శాంపిల్. నిన్ను మర్చిపోకుండా ఉండటానికి.”

గుడి దగ్గర ఆటో ఆగింది. సుధ దిగింది.

“ఎంత అండీ?” అంది, అలవాటుగా.

“నీ దగ్గర తీసుకోను మేడమ్,” అన్నాడు రాము. “నీ ఛార్జీ మాస్టర్ ఇంకోలా వసూలు చేస్తాడు. నా బండి చక్రం కంటే నా జేబులో ఈ మీట ఈ రోజు ఎక్కువ తిరిగింది. అదే నా కూలి.” వాడు ఆటో వెనక్కి తిప్పాడు. “ఆ గుడ్డు జాగ్రత్త మేడమ్. అది నీ లోపల ఉంది. దాన్ని తీసేదాకా నువ్వు నా కంట్రోల్‌లోనే. ఇంటికెళ్లి తీయమన్నాడో లేదో మాస్టర్‌ని అడుగు.” వాడు నవ్వుతూ వెళ్లిపోయాడు.

సుధ గుడి దగ్గర నుంచి ఇంటికి నడిచింది. పది నిమిషాల నడక. ఈసారి వీధిలో ఒక్క పిట్ట కూడా లేదు. మధ్యాహ్నం ఎండ. అందరూ ఇళ్లలో. ఆమె తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్లి గడియ పెట్టింది.

బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లి చీర కుచ్చిళ్లు ఎత్తింది. తొడల మధ్య చేయి పెట్టి ఆ గుడ్డుని బయటికి తీయబోయింది. అప్పుడే బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ‘టింగ్’మంది.

‘SR కేబుల్.’

“గుడ్డు తీసి కడిగి దాచు. దాని మీట రాము దగ్గరే ఉంటుంది. మళ్లీ ఎప్పుడు లోపలికి వెళ్లాలో నేను చెప్తా. ఇప్పుడు స్నానం చేసి, వంట మొదలుపెట్టు. బ్యాంకులో బాగా చేశావు. నీ ఖాతా యాక్టివ్ అయింది కదా. ఇక నుంచి దాన్ని నెల నెలా వాడాలి. వాడకపోతే మళ్లీ నిద్రపోతుంది.”

సుధ ఒక కాలు బకెట్ అంచు మీద పెట్టి, రెండు వేళ్లు లోపలికి దించింది. ఆ గుడ్డు రసంలో జారుడుగా తగిలింది. వేళ్లతో దాని గుండ్రని చివరని పట్టుకుని నెమ్మదిగా బయటికి లాగింది. బయటికి వస్తుంటే ద్వారం దాన్ని వదలనట్టు ఒక్క క్షణం పట్టుకుంది. పుక్‌మని ఒక చప్పుడు. అది ఆమె అరచేతిలోకి జారింది. వెచ్చగా, ఆమె రసం పూసుకుని. పొద్దున చల్లగా ఉన్నది ఇప్పుడు ఆమె వేడి అంతా పీల్చుకుని కాలుతోంది. అది బయటికి వచ్చాక ఆమె లోపల ఒక ఖాళీ. ఆ ఖాళీ ఆమెకి వింతగా అనిపించింది.

ఆమె దాన్ని సబ్బుతో కడిగి, టవల్‌తో తుడిచి, మళ్లీ బీరువాలో జాకెట్ల కట్ట మధ్యలో పెట్టింది. అదే కట్టలోంచి ఒక పాత ఆకుపచ్చ జాకెట్ బయటికి లాగింది. రెండు అంచులూ పట్టుకుని గట్టిగా గుంజింది. హుక్కులు పుటుక్కు పుటుక్కుమని ఊడాయి. ఒక చోట కుట్టు చీలింది. దాన్ని ఉండ చుట్టి హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో కుక్కింది. ‘ఇంటికొచ్చాక మీరే చూద్దురు.’ ఆయన అడిగితే చూపించడానికి సాక్ష్యం సిద్ధం. తర్వాత స్నానం చేసి, ఆకుపచ్చ పట్టు చీర మడిచి పక్కన పెట్టింది. ఒక లేత నీలం కాటన్ చీర కట్టుకుంది. ఈసారి బ్రా, జాకెట్, లంగా, ప్యాంటీ అన్నీ వేసుకుంది. అద్దంలో మళ్లీ మామూలు ఇల్లాలు. ఆమె వంటగదిలోకి వెళ్లి స్టవ్ వెలిగించింది. వంకాయ కూరకి వంకాయలు తరిగింది.

★

మధ్యాహ్నం మూడింటికి పాపారావు ఫోన్ ‘టింగ్’మంది. ఆయన అప్పుడు కౌంటర్ రద్దీలో ఉన్నాడు. ఆ మెసేజ్ ఆయన చూసింది సాయంత్రం ఆరు దాటాక, ఆయన ఇంటికి వస్తూ బైక్ దిగి హెల్మెట్ తీసినప్పుడు.

ఆయన దాన్ని తెరిచాడు. ‘SR కేబుల్.’

“గౌరవనీయులైన కస్టమర్ పాపారావు గారు. మీ ఇంటి పాత కనెక్షన్ మీద చాలా కాలంగా బాకీ పేరుకుపోయింది. ఇన్నేళ్లూ ఎవరూ ఆ బాకీ కట్టలేదు. ఈ రోజు మీ లైన్ లోపలి దాకా సర్వీస్ చేశాం. ఆ సర్వీస్ ఖర్చుతో కలిపి మొత్తం బాకీ మీ ఇంటి పేరు మీద ఉంది. ఇది ఆన్‌లైన్‌లో కట్టే బాకీ కాదు. మీరు స్వయంగా రావాలి. చిరునామా: హైవే పక్కన, రైస్ మిల్లు వెనక, ఎస్‌ఆర్ కేబుల్ గోడౌన్. ఈ రోజు సాయంత్రమే వచ్చి కట్టండి. లేకపోతే రేపు మీ ఇంటి కనెక్షన్ శాశ్వతంగా కట్ అవుతుంది. – ఎస్‌ఆర్ కేబుల్ నెట్‌వర్క్స్.”

పాపారావు గడపలో నిలబడి ఆ మెసేజ్ రెండుసార్లు చదివాడు. “సుధా,” అన్నాడు లోపలికి వస్తూ. “ఈ కేబుల్ వాళ్లు ఏదో బాకీ కట్టమంటున్నారు. గోడౌన్‌కి రమ్మంటున్నారు. హైవే పక్కన.”

సుధ వంటగదిలోంచి బయటికి వచ్చింది. సుధ గుండె గుభేలుమంది. ‘హైవే పక్కన. రైస్ మిల్లు వెనక. గోడౌన్.’ ఆ చోటు ఆమెకి బాగా తెలుసు.

“ఎంత బాకీ అండీ?” అంది.

“రాయలేదు. ‘స్వయంగా వచ్చి కట్టండి’ అని మాత్రం. లేకపోతే కనెక్షన్ కట్ అంట,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన హెల్మెట్ మళ్లీ తీసుకున్నాడు. “ఇప్పుడే వెళ్లి కట్టేస్తా. లేకపోతే రేపు టీవీ రాదు. సుబ్బారావు గాడు ఏడున్నరకి వస్తాడన్నావ్ కదా. నేను ఆలోపు వచ్చేస్తా. హైవే పక్కన కదా, అరగంటలో అయిపోతుంది.”

“ఒక్కరే వెళ్తారా? దూరం కదా,” అంది సుధ.

“బాకీ నేను కట్టాలి. నా పేరు మీద కనెక్షన్. నా ఇల్లు. నా బాకీ,” అన్నాడు పాపారావు. ఆ మాటలో ఒక చిన్న మగ పౌరుషం. “నువ్వు వంట చూసుకో. నేను వచ్చేస్తా.”

ఆయన హెల్మెట్ పెట్టుకుని గడప దిగాడు. బండి గుర్రుమంది. ఆ చప్పుడు హైవే వైపు సన్నబడుతూ వెళ్లిపోయింది.

సుధ గడపలో నిలబడి చూసింది. ‘ఈయన ఇప్పుడు ఆ గోడౌన్‌కి వెళ్తున్నాడు. నిన్న నేను మోకాళ్ల మీద ఉన్న చోటికే. నా లంగా ఇంకా ఆ టేబుల్ సొరుగులోనే ఉంది.’ ఆమె ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. పొద్దున్నుంచి గుడ్డు ఉన్న చోట ఇప్పుడు ఖాళీ. ఆ ఖాళీలో ఏదో తీపి నొప్పి.