Misc. Erotica ꧁༺ ♛❖ ━━━━━━༻ (అ)పవిత్రమైన ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస ༺━━━ ❖♛ ༻꧂

[12345677889]

బ్యాంకు లోపల ఏసీ చల్లదనం ఆమె చెమట వీపుకి ఒక్కసారిగా తగిలింది. ఆమె చనుమొనలు ఆ చల్లదనానికి ఇంకా గట్టిపడి, పైట గుడ్డని ముందుకి తోసుకున్నాయి.

లోపలి హాలు పొడవుగా ఉంది. కుడి వైపు గోడ పొడవునా అద్దాల కౌంటర్లు. ఒకటి, రెండు, మూడు, నాలుగు. ప్రతి కౌంటర్ ముందూ చిన్న చిన్న క్యూలు. అద్దం కింద నోట్లు, కాగితాలు ఇచ్చే సన్నని ఖాళీ. మధ్యలో ఖాతాదారులు కూర్చోవడానికి స్టీలు కుర్చీల వరుసలు. ఎడమ వైపు ఫారాలు నింపుకునే ఎత్తైన బల్ల. దాని పక్కన టోకెన్ ఇచ్చే చిన్న టేబుల్. హాలు చివర, కౌంటర్లకి సరిగ్గా ఎదురుగా, అద్దాల గోడల క్యాబిన్. ఆ అద్దం కింది సగం మీద బ్యాంకు రంగుల్లో మందమైన స్టిక్కర్ అతికించి ఉంది. మనిషి ఛాతీ ఎత్తు దాకా. దాని పైన మాత్రం తేటగా. క్యాబిన్ తలుపు మీద పలక: ‘బ్రాంచి మేనేజర్.’

రెండో కౌంటర్ అద్దం మీద ‘క్యాష్ – డిపాజిట్’ అనే బోర్డు. ఆ అద్దం వెనక, తల వంచుకుని, నోట్లు లెక్కపెట్టే మెషిన్‌లో నోట్ల కట్ట పెడుతున్న మనిషి. బూడిద రంగు చొక్కా. నుదుటి మీద పల్చబడుతున్న జుట్టు. పాపారావు.

ఆయన తల ఎత్తలేదు. మెషిన్ గిరగిరమని నోట్లు లెక్కపెడుతోంది.

సుధ గుమ్మం దగ్గరే ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ఆయన ఇప్పుడు తల ఎత్తితే హాలు దాటకముందే తనని చూసేస్తాడు. ఆయన తల ఎత్తలేదు. ఆమె గుండె కొట్టుకుంటున్న చప్పుడు ఆ మెషిన్ చప్పుడులో కలిసిపోయింది.

ఆమె టోకెన్ టేబుల్ వైపు నడిచింది.

టోకెన్ టేబుల్ వెనక స్వప్న. ఇరవై నాలుగేళ్లు. ఆరు నెలల క్రితమే ఉద్యోగంలో చేరింది. కాటన్ చుడీదార్, మెడలో ఐడీ కార్డ్, కనురెప్పల మీద సన్నని కాటుక. రోజూ ఈ బ్రాంచిలో అడుగుపెట్టే ఆడవాళ్లందరిలో తనే అందంగా ఉంటానని ఆమెకి ఒక చిన్న గర్వం. ఈ రోజు పదకొండింటికి ఆ గర్వం కాస్తా ఎగిరిపోయింది.

స్వప్న ముందు చూసింది ఆ జడ. ఆ ఆడది తన టేబుల్ వైపు నడుస్తుంటే ఆ జడ ఆమె వెనక ఎడమ నుంచి కుడికి, కుడి నుంచి ఎడమకి, నడుము దాటి కిందికి ఊగుతోంది. పాత ఇళ్లలో పెద్ద గడియారాల్లో లోలకం అలాగే ఊగేది. ఒక్కో ఊపుకీ ఒక సెకను. ఆ లోలకం ఊగుతున్నంతసేపూ హాల్లో టైమ్ ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది స్వప్నకి. జడ కొసలో మల్లెపూలు. ఆ కొస పిర్రల మీద తగిలి వెనక్కి వస్తోంది. ‘నా జుట్టు భుజాల దాకా రాదు. ఈవిడ జడ పిర్రలు దాటి కిందికి దిగుతోంది. విప్పితే నాలుగు అడుగులు ఉంటుందేమో. ఆ జడతో ఒక మగాడిని కట్టేయొచ్చు.’

ఆమె టేబుల్ ముందుకి వచ్చి నిలబడింది. ఇప్పుడు స్వప్నకి ఆమె ముందు భాగం కనిపిస్తోంది.

ముందు ఆ ముఖం. పెళ్లి కార్డుల మీద దేవతల బొమ్మల్లో ఉండే నిండైన ముఖం. నుదుట పెద్ద కుంకుమ బొట్టు. కానీ ఆ కళ్లలో మాత్రం దేవత లేదు. ఏదో మత్తు. ఎర్రని పెదవులు కొంచెం తెరుచుకుని, ఆగి ఆగి ఊపిరి వదులుతున్నాయి.

తర్వాత స్వప్న చూపు కిందికి దిగింది. పైట. రెండు మడతల పైట. ఆ మడతల కింద బరువైన రెండు సళ్లు. బ్రా పట్టు లేక కొంచెం కిందికి దిగి, బరువుకి రెండు పక్కలకి ఒరిగి, పైట గుడ్డని సాగదీస్తున్నాయి. మధ్యలో, గుడ్డ కింద, రెండు చనుమొనలు. పెన్ను మూతల్లా పైకి పొడుచుకుని. స్వప్న టేబుల్ మీది తన పెన్ను మూత వైపు ఒకసారి, వాటి వైపు ఒకసారి చూసింది. స్వప్నకి ఎందుకో తనకే సిగ్గేసింది.

ఆ చనుమొనల మధ్య ఒక నల్లని దారం. పైట కింద సళ్ల నడుమ లోయలోకి దిగుతోంది.  జాకెట్ లోపల ఉండాల్సిన సూత్రం పైట కింద బోసి సళ్ల మధ్య ఊగుతోంది.

‘జాకెట్ లేదు,’ అని స్వప్నకి మెరుపులా తట్టింది. ‘బ్రా కూడా లేదు. ఈవిడకి సిగ్గు లేదా? లేక ఈవిడ ఇంటి మొగుడికి కళ్లు లేవా?’ ఆమె నోటి నుంచి మాట రాలేదు. ఆమె చేతిలో టోకెన్ల కట్ట అలాగే ఉంది.

“డిపాజిట్ కోసం,” అంది సుధ. గొంతు సన్నగా, ఆయాసంగా వచ్చింది.

“హా… హా, డిపాజిట్,” అని స్వప్న టోకెన్ల కట్టలోంచి ఒకటి లాగి ఇచ్చింది. “రెండో కౌంటర్ అండీ. ఫారాలు ఆ బల్ల మీద ఉంటాయి. క్యూలో నిలబడాలి.” ఆమె టోకెన్ ఇస్తుంటే సుధ వేళ్లు తడిగా, వెచ్చగా తగిలాయి.

సుధ టోకెన్ తీసుకుని ఫారాల బల్ల వైపు తిరిగింది. స్వప్న కళ్లు ఆమె వెనకే వెళ్లాయి. బోసి వీపు. ఊగే జడ. చీర కింద రెండు పిర్రల మధ్య సన్నగా పడిన నీడ. లంగా అంచు గీత లేదు. ప్యాంటీ గీత లేదు.

‘ఏమీ లేదు,’ అనుకుంది స్వప్న. టేబుల్ కింద ఆమె తొడలు వాటంతట అవే ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి. ఎందుకో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.

ఫారాల బల్ల దగ్గర ఒక పెద్దాయన నిలబడి కళ్లజోడు సర్దుకుంటూ ఏదో రాస్తున్నాడు. రిటైర్డ్ హెడ్‌మాస్టర్ శేషగిరి రావు గారు. డెబ్బై ఏళ్లు. నెలకి ఒకసారి పింఛను కోసం వచ్చి, ఆ బల్ల దగ్గరే నిలబడి, అందరి ఫారాల్లో తప్పులు దిద్ది వెళ్లడం ఆయనకి అలవాటు.

ఆయన పక్కకి ఆమె వచ్చి నిలబడింది. ఒక డిపాజిట్ ఫారం తీసుకుంది. బల్ల ఎత్తుగా ఉంది. రాయడానికి ఆమె కొంచెం ముందుకి వంగింది.

శేషగిరి రావు గారి కలం ఆగిపోయింది.

ఆయన కళ్లు కళ్లజోడు పైనుంచి పక్కకి జారాయి. ముందుకి వంగిన ఆ ఒళ్లు. బల్ల అంచు మీద ఆనిన రెండు సళ్లు. ఆ బరువుకి పైట పక్కకి తొలిగి, సన్ను పై భాగం తెల్లగా ఉబ్బి బయటికి తొంగి చూస్తోంది. వెనక ఆ నడుము, ఆ నడుము కింద ఒక్కసారిగా వెడల్పయ్యే పిర్రల వంపు.

ముప్పై ఏళ్లు బోర్డు మీద తెలుగు అక్షరాలు దిద్దించిన చేయి ఆయనది. ఆయనకి ఆ వంపు ఒక అక్షరంలా కనిపించింది. ‘ఈ నడుము నుంచి పిర్రల దాకా ఆ గీత, ఒత్తు పెట్టిన ‘ఠ’ లాగా ఉంది. మధ్యలో సన్నగా, చుట్టూ గుండ్రంగా. ఈ వంపు ఏ పిల్లాడూ ఒక్కసారిలో దిద్దలేడు.’ ఆయన చూపు ఆ పిర్రల మీద ఇంకోసారి తిరిగింది. ఆయనకి కాలేజ్లో లెక్కల మాస్టారి ప్రొట్రాక్టర్ గుర్తొచ్చింది. ‘ఆ నడుము దగ్గర నుంచి ఆ పిర్ర కొన దాకా వంపు నలభై అయిదు డిగ్రీలు ఉంటుందేమో. అంత వాలు మీద ఏ కుర్రాడైనా జారుడుబండ ఆడుకోవచ్చు.’

ఆయన పెదవి తడుపుకున్నాడు. ఆమె పెన్‌తో ఫారం మీద పేరు రాస్తోంది. ఆ అక్షరాలు వణుకుతున్నాయి.

“ఫారం సరిగ్గా నింపండమ్మా,” అన్నాడు శేషగిరి రావు గారు, అలవాటుగా. గొంతు మాత్రం అలవాటుగా లేదు. “ఇక్కడ ‘ఖాతాదారు పేరు’. ఇక్కడ ‘ఖాతా సంఖ్య’. ఇక్కడ నోట్ల వివరం. అయిదు వందలు ఎన్ని, వంద ఎన్ని. ఇంటి పేరు మొదట రాయాలి. మీ ఇంటి పేరు ఏంటమ్మా?”

సుధ పెన్ ఆగింది. “రాసేశాను అండీ,” అంది. ఫారం మీద ఆమె పేరు పక్కన పాపారావు ఇంటి పేరు.

ఆయన కళ్లజోడు సర్దుకుని ఆ ఇంటి పేరు చదివాడు. ఆయనకి అది ఏమీ గుర్తు చేయలేదు. “బాగుంది, బాగుంది. చక్కగా రాశారు,” అన్నాడు. ఆయన చూపు మళ్లీ పక్కకి జారింది.

అప్పుడే ఆమె వెనక నుంచి, పది అడుగుల దూరంలో, రాము జేబులో వేలు కదిలింది.

ఝుమ్.

సుధ చేతిలో పెన్ ఫారం మీద ఒక వంకర గీత గీసింది. ఆమె బల్ల అంచుని గట్టిగా పట్టుకుంది. “ఆఁ…” ఆమె నోట్లోంచి జారిన ఆ చిన్న మూలుగుకి శేషగిరి రావు గారి కళ్లజోడు ముక్కు మీంచి జారింది.

“ఏమైందమ్మా?”

“కాలు… కాలు పట్టేసింది అండీ,” అంది సుధ. ఝుమ్ ఆగలేదు. లోపల ఆ గుడ్డు గర్భసంచి మొదట్లో ఎవరో తలుపు తడుతున్నట్టు కొట్టుకుంటోంది. ఆమె మడమలు నేల మీంచి పైకి లేచాయి.

“నిలబడి నిలబడి అలా అవుతుంది. కూర్చోండి కాసేపు,” అని ఆయన పక్కకి జరిగాడు. ఆయన మోచేయి ఆమె బోసి నడుముని రాసుకుంది. ఆయన దాన్ని గమనించనట్టే అక్కడే ఉంచాడు.

ఝుమ్ ఆగింది. సుధ భుజాలు వదులయ్యాయి. గీసిన వంకర గీతని కొట్టేసి, కింద మళ్లీ రాసింది. మొత్తం: పదిహేను వేలు. అయిదు వందల నోట్లు: ముప్పై.

“పదిహేను వేలు,” అని శేషగిరి రావు గారు చదివారు. “అమ్మో, పెద్ద డిపాజిటే.”

“ఇంట్లో దాచుకున్నవి అండీ,” అంది సుధ. ఆమె ఫారం మడిచి, నోట్లు ఉన్న బ్యాగ్ పట్టుకుని రెండో కౌంటర్ క్యూ వైపు తిరిగింది.

ఆ కౌంటర్ ముందు అయిదుగురు ఉన్నారు. ఒక షాపు గుమాస్తా బ్యాగ్ నిండా చిల్లర కట్టలతో. ఇద్దరు రైతులు. ఒక కాలేజీ కుర్రాడు ఫీజు కట్టడానికి. ఒక ఆవిడ చంకలో పిల్లాడితో. సుధ ఆ ఆవిడ వెనక నిలబడింది.

ఆమె వెనక వెంటనే ఇంకో మనిషి వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆమె తల తిప్పకుండానే ఆ బీడీ పొగాకు వాసన తెలిసింది.

“మేడమ్,” అన్నాడు రాము, ఆమె చెవి వెనక, ఎవరికీ వినిపించనంత సన్నగా. వాడి ముఖం ఆమె జడకి అంగుళం దూరంలో. వాడి ఒళ్లు మాత్రం ఆమెకి ఎక్కడా తగలట్లేదు. ఆ అంగుళం గీత దాటకుండా వాడు జాగ్రత్తగా నిలబడ్డాడు. “నా జీవితంలో బ్యాంకు క్యూలో నిలబడింది ఇదే మొదటిసారి. ఆటో లోన్ కట్టడానికి కూడా ఫైనాన్స్ వాడే ఇంటికొస్తాడు. ఈ రోజు నీ వెనక నిలబడటానికే ఈ క్యూలో దూరా. ఇంతకంటే మంచి వడ్డీ ఏ బ్యాంకూ ఇవ్వదు.”

సుధ తల తిప్పలేదు. ఆమె పెదవి మూల మాత్రం కదిలింది.

“ఇంకోటి మేడమ్,” అన్నాడు రాము, ఇంకా సన్నగా. “నువ్వు ఆ కౌంటర్ అద్దం ముందుకి వెళ్లగానే నేను ఈ క్యూలోంచి తప్పుకుని ఆ గుమ్మం పక్కన ఏటీఎం గది దగ్గర నిలబడతా. మాస్టర్ రూల్. నువ్వు కౌంటర్ దగ్గర మాట్లాడే మాటలు నా చెవిన పడకూడదట. నువ్వు ఎవరో, ఏ ఇంటిదానివో నాకు తెలియకూడదట. నాకు కావాల్సింది నీ ముఖం, నీ నడుము, నా జేబులో ఈ మీట. అంతే. మిగతాది నా ఖాతాలోది కాదు.”

★

క్యూ నెమ్మదిగా కదిలింది. చంకలో పిల్లాడితో ఉన్న ఆవిడ కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లింది. ఇప్పుడు పాపారావు కౌంటర్‌కి సుధకి మధ్య ఒక్క మనిషే. ఆమెకి ఇప్పుడు ఆ అద్దం అవతల ఆయన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాడు. తల వంచుకుని, ఆ ఆవిడ ఇచ్చిన నోట్ల కట్టని మెషిన్‌లో పెడుతున్నాడు. మెషిన్ నోట్లు లెక్కపెట్టి ఆగింది. ఆయన పెదవులు చప్పుడు లేకుండా లెక్క గొణుగుతున్నాయి.

సుధ వెనక బీడీ వాసన దూరమైంది. రాము క్యూలోంచి తప్పుకుని, గుమ్మం పక్కన ఏటీఎం గది అద్దానికి ఆనుకుని, ఫోన్ చూసుకుంటున్నట్టు నిలబడ్డాడు. వాడి ఎడమ చేయి జేబులోనే.

‘ఇంకా చూడలేదు,’ అనుకుంది సుధ. ఆమె గుండె ఆ మెషిన్‌కంటే వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె పూకు లోపల గుడ్డు ఇప్పుడు ఊరికే ఉంది. రాము ఎప్పుడు నొక్కుతాడో తెలియదు. ఆ ఎదురుచూపే ఆమెని ఎక్కువ ఊపేస్తోంది.

ఆ ఆవిడ పని అయిపోయింది. చంకలో పిల్లాడితో పక్కకి జరిగింది.

“నెక్స్ట్,” అన్నాడు పాపారావు, తల ఎత్తకుండా, అలవాటుగా. ఆయన కళ్లు కౌంటర్ కింది ఖాళీ మీదే.

సుధ అద్దం ముందుకి వెళ్లింది. ఆ సన్నని ఖాళీ గుండా, ఆమె పదిహేను వేల కట్టని, ఫారాన్ని లోపలికి జరిపింది.

“ఖాతాలో జమ చేయాలి,” అంది.

ఆ గొంతు.

పాపారావు చేయి నోట్ల కట్ట మీద ఆగిపోయింది. ఆయన తల ఒక్కసారిగా పైకి లేచింది.

అద్దం అవతల ఆయన పెళ్లాం. ఆకుపచ్చ పట్టు చీర. మల్లెపూల జడ. నుదుట పెద్ద బొట్టు. ఆయన కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. నోరు తెరుచుకుంది. “సు…” అని ఆగాడు. బ్యాంకులో పేరు పెట్టి పిలవకూడదని గుర్తొచ్చింది. ఆయన పక్క కౌంటర్ వైపు ఒకసారి చూశాడు. గొంతు తగ్గించాడు.

“నువ్వా? ఇక్కడ? ఎందుకొచ్చావు?” అన్నాడు గుసగుసగా, అద్దానికి దగ్గరగా వంగి.

“డిపాజిట్ అండీ,” అంది సుధ, మామూలుగా. ఆమె పదిహేను వేల కట్టని వేలితో లోపలికి తోసింది. “నా ఖాతాలో.”

“ఫోన్ చేసి చెప్పొచ్చుగా! నేనే చేసేవాడిని కదా. ఇంటి నుంచే ఆన్‌లైన్‌లో వేసేవాడిని. ఇంత డబ్బు పట్టుకుని బస్సులో ఎందుకొచ్చావు? నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పా బస్సులో డబ్బు తీసుకెళ్లొద్దని,” అన్నాడు పాపారావు. ఆయన గొంతులో కోపం, కంగారు, రెండూ. తర్వాత ఆయన ఒక్కసారి ఆగి ఆమె వైపు ఇంకోసారి చూశాడు. “పైగా… రాత్రి నా మీద అంత కోపంగా ఉన్నావు. CDల గొడవ. పొద్దున కూడా సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. ఇప్పుడు ఈ పట్టు చీర కట్టుకుని, ముస్తాబై, నా కౌంటర్‌కే వచ్చావు. ఏంటి సంగతి?”

“మీ మీద కోపం తీర్చుకోడానికే వచ్చానండీ,” అంది సుధ. ఆమె కళ్లలో ఒక చిలిపితనం. “నిన్న మీరు దాచిపెట్టింది నాకు నచ్చలేదు. ఈ రోజు నేను దాచిపెట్టింది మీకు కనిపించట్లేదు.”

“ఏం దాచావు?” అన్నాడు పాపారావు, నోట్ల కట్ట విప్పుతూ.

“నా డబ్బు అండీ. పన్నెండేళ్లుగా ఇంటి ఖర్చుల్లో మిగిల్చి దాచుకున్నవి. బంగారం కొందామనుకున్నా. ఇప్పుడు అది వద్దనిపించింది. ఖాతాలో వేసేస్తా,” అంది సుధ.

పాపారావు నోట్ల కట్టని లెక్కపెట్టే మెషిన్‌లో పెట్టాడు. మెషిన్ గిరగిరమంది. “పదిహేను వేలు దాచావా? నాకు చెప్పకుండా?” ఆయన గొంతులో ఇప్పుడు కోపం కంటే ఒక చిన్న నొప్పి. “పన్నెండేళ్లుగా నా పక్కనే ఉన్నావు. మీ నాన్న తెరిపించిన ఆ పాత ఖాతా ఇంకా ఉందని కూడా నాకు గుర్తు లేదు.”

“మీకు చాలా తెలియదండీ,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు మెత్తగా ఉంది. “ఇంట్లో ఒక ఖాతా ఎప్పటి నుంచో ఉంది. దాన్ని మీరు ఎప్పుడూ తెరవలేదు. ఏం జమ అవుతోందో, ఏం డ్రా అవుతోందో మీరు ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆ ఖాతా నిండిపోయి పొంగిపోతున్నా మీకు తెలియదు.”

“ఏ ఖాతా?” అన్నాడు పాపారావు, అర్థం కాక.

“ఇదేనండీ. ఇప్పుడు జమ చేస్తున్న ఈ ఖాతా,” అని సుధ తన పాస్‌బుక్‌ని అద్దం కింద నుంచి లోపలికి తోసింది. “మీరే చూడండి. చివరి ఎంట్రీ ఎప్పటిదో.”

పాపారావు పాస్‌బుక్ తెరిచాడు. చివరి పేజీ చూశాడు. “రెండేళ్ల క్రితం ఒక ఎంట్రీ. అంతే. అప్పటి నుంచి ఒక్క లావాదేవీ లేదు. ఇది డార్మెంట్ అయిపోయిందే. ఇంత కాలం ముట్టుకోకపోతే ఖాతా నిద్రపోతుంది. ముందు దీన్ని యాక్టివేట్ చేయాలి.”

“అదే నేను చెప్పేది,” అంది సుధ. ఆమె కళ్లు ఆయన కళ్లలోకి చూశాయి. “రెండేళ్లుగా ఈ ఖాతా ముట్టుకునేవాళ్లు లేక నిద్రపోయింది. లోపల డబ్బు ఉంది. ఎవడూ డ్రా చేయలేదు. ఈ రోజు దాన్ని ఎవరో లేపారండీ. మళ్లీ నడవడం మొదలుపెట్టింది. నిద్రపోయిన ఖాతా ఒకసారి లేస్తే, రోజూ లావాదేవీలు కావాలి. లేకపోతే మళ్లీ నిద్రపోతుంది.”

పాపారావు ఆమె వైపు చూశాడు. ఆ మాటల్లో ఏదో ఉంది. కానీ అది ఏంటో ఆయనకి అందలేదు. ఆయనకి తెలిసిన ఖాతాలు కాగితం మీదవి. ఈ ఖాతా కాగితం మీదది కాదు. ఆయన మళ్లీ మెషిన్ వైపు తిరిగాడు.

అప్పుడే గుమ్మం దగ్గర ఏటీఎం గది పక్కన రాము వేలు కదిలింది.

ఝుమ్.

సుధ అద్దం అంచుని రెండు చేతులతో పట్టుకుంది. ఆమె మోకాళ్లు వంగాయి. ఆమె నుదురు అద్దానికి ఆనింది. “ఉఁమ్…” ఆ మూలుగుకి అద్దం మీద చిన్న ఆవిరి మరక పడింది.

“ఏమైంది? ఒంట్లో బాగాలేదా?” అన్నాడు పాపారావు, తల ఎత్తి.

“ఏం లేదండీ,” అంది సుధ. ఊపిరి బిగపట్టి నిటారుగా నిలబడింది. ఝుమ్ ఆమె లోపల ఆగకుండా కొట్టుకుంటోంది. ఆ కంపనం ఆమె పొట్ట కింద నుంచి పైకి ఎక్కి, ఆమె చనుమొనల దాకా పాకింది. అవి పైట కింద నిక్కబొడుచుకున్నాయి. “ఏసీ చల్లగా ఉందండీ. చలి.”

“అవును, ఈ బ్రాంచిలో ఏసీ మరీ ఎక్కువ. కొంగు సరిగ్గా కప్పుకో,” అన్నాడు పాపారావు, మళ్లీ మెషిన్ వైపు తిరుగుతూ. ఆయన చూపు ఆమె ముఖం దాటి కిందికి దిగలేదు. పన్నెండేళ్లుగా దిగలేదు. ఈ రోజూ దిగలేదు.

‘హాలు మొత్తం చూసింది. ఈయన ఒక్కడే చూడలేదు,’ అనుకుంది సుధ. ఆ ఆలోచనకి ఆమె తొడల మధ్య వెచ్చగా ఇంకో చుక్క జారింది.

ఝుమ్ ఆగింది. రాము వేలు తీశాడు. సుధ గుండె కుదుటపడింది.

పాపారావు మెషిన్ లెక్క చూశాడు. “పదిహేను వేలు. సరిపోయింది.” ఆయన కంప్యూటర్‌లో ఆమె ఖాతా నంబర్ కొట్టాడు. తెర మీద ఎర్రని అక్షరాలు వచ్చాయి. ఆయన నొసలు చిట్లించాడు. “ఇదిగో, చెప్పానా. డార్మెంట్ అని చూపిస్తోంది. ఇలాంటి ఖాతాలో నేను నేరుగా జమ చేయలేను. ముందు యాక్టివేషన్ ఫారం మీద నీ సంతకం కావాలి. తర్వాత మేనేజర్ గారి సంతకం. రెండూ అయ్యాకే ఈ డబ్బు లోపలికి ఎక్కుతుంది.” ఆయన ఒక చిన్న కాగితం అద్దం కింద నుంచి బయటికి తోశాడు. పక్కన పెన్ కూడా. “ఇక్కడ సంతకం చెయ్.”

సుధ పెన్ తీసుకుంది. కాగితం మీద వంగింది. సంతకం పెట్టడానికి పెన్ ఆనించింది.

ఝుమ్.

పెన్ జారి, సంతకం కాస్తా కాగితం చివరి దాకా ఒక పొడవాటి వంకర గీత అయిపోయింది.

“అదేంటి, సంతకం అలా పాడు చేశావు,” అన్నాడు పాపారావు.

“చేయి జారిందండీ,” అంది సుధ. తొడల మధ్య ఆమె కండరాలు అదురుతున్నాయి. ఆమె ఇంకో కాగితం అడిగింది. ఈసారి ఝుమ్ ఒక్క క్షణం ఆగిన సందులో గబుక్కున సంతకం పెట్టేసింది. ఆ సంతకం కూడా వణికింది. కానీ చదవగలిగేలా ఉంది.

“ఈ సంతకం మా రికార్డ్‌లో ఉన్న దానికి సరిపోవాలి,” అన్నాడు పాపారావు, ఆమె పాత సంతకం కార్డ్ తెర మీద తెచ్చి పోల్చుతూ. “పెళ్లైన కొత్తలో నువ్వు పెట్టిన సంతకం ఇది. అప్పుడు ఎంత గుండ్రంగా, ఒద్దికగా పెట్టావు. ఇప్పుడు ఈ గీతలేంటి?”

“పన్నెండేళ్లలో చేయి మారిపోయింది అండీ,” అంది సుధ. “అప్పుడు పెన్ను పట్టుకోవడమే కొత్త. ఇప్పుడు ఏది పట్టుకోవాలో, ఎంత గట్టిగా పట్టుకోవాలో చేతికి బాగా తెలిసిపోయింది.”

“సరే, సరిపోయింది,” అని పాపారావు ఆ కాగితం మీద తన ఇనిషియల్స్ వేశాడు. తర్వాత దాన్ని మళ్లీ అద్దం కింద నుంచి బయటికి తోశాడు. “ఇప్పుడు ఇది తీసుకుని మేనేజర్ గారి క్యాబిన్‌కి వెళ్లు. అక్కడ ఆయన సంతకం పెట్టించుకుని నాకు తెచ్చివ్వు. అప్పటిదాకా నీ పదిహేను వేలు నా డ్రాయర్‌లోనే ఉంటాయి. జమ కావు.” ఆయన ఆ నోట్ల కట్టని రబ్బరు బ్యాండ్‌తో కట్టి, తన కుర్చీ పక్కన ఉన్న సొరుగులో పెట్టి తాళం వేశాడు.

“అంటే నేను ఇచ్చింది మీ డ్రాయర్‌లో పడి ఉంటుందన్నమాట. లోపలికి ఎక్కదు,” అంది సుధ.

“మేనేజర్ సంతకం లేకుండా ఎక్కదు,” అన్నాడు పాపారావు. “రూల్ అంతే.”

“మంచి రూల్ అండీ,” అంది సుధ. “ఇంట్లో కూడా ఇదే రూల్ ఉంది కదా. మీ సంతకం సరిపోదు. పెద్దవాళ్ల సంతకం కావాలి. అప్పుడే లోపలికి ఎక్కుతుంది.”

“ఏంటే నువ్వు ఈ రోజు ఏది మాట్లాడినా ఏదోలా ఉంది,” అని పాపారావు నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో కంగారు. “వెళ్లు. ఆయన మంచి మనిషి. పది నిమిషాల్లో సంతకం పెడతాడు. కానీ ఒక్కటే. ఆయన దగ్గర ఎక్కువసేపు కూర్చోకు. ఆయనకి ఖాతాదారులతో మాట్లాడటం అంటే పిచ్చి. ఒక్కసారి కూర్చోబెడితే వడ్డీ రేట్లన్నీ వివరించి కానీ వదలడు.”

“ఆయన ఏం వివరిస్తే అది వింటా అండీ,” అంది సుధ. కానీ ఆమె కదల్లేదు.

ఎందుకంటే అప్పుడే ఆమె వెనక నుంచి ఒక కొత్త గొంతు వచ్చింది.

“అరే! పాపారావ్! ఈవిడ మీ ఆవిడ కదూ!”

★

సుధ తిరిగింది. ఒక నలభై ఏళ్ల మనిషి. గళ్ల చొక్కా, ఇన్ చేసి, పొట్ట మీద బెల్టు బిగించి. జుట్టుకి రంగు. చేతిలో ఒక పెద్ద కవర్. నవ్వుతున్నాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో జిడ్డు ఉంది. ఆ కళ్లు ఆమె ముఖం మీద కంటే ఆమె పైట మీదే ఎక్కువసేపు ఆగుతున్నాయి.

“సుబ్బారావు,” అన్నాడు పాపారావు, అద్దం అవతల నుంచి. ఆయన గొంతులో పెద్ద ఉత్సాహం లేదు. “మా బ్రాంచ్ సుబ్బారావు. నీకు చెప్పాగా. లోన్ సెక్షన్.”

‘ఈయనే,’ అనుకుంది సుధ. ‘ఈయనే ఆ CDలు ఇచ్చింది.’ ఆమె మనసులో మాస్టర్ గొంతు మెదిలింది. ‘చూసేవాళ్లు చూస్తారు.’

“నమస్కారం అండీ,” అంది సుధ.

“నమస్కారం నమస్కారం,” అని సుబ్బారావు రెండు చేతులూ జోడించాడు. ఆ జోడించిన చేతుల సందుల్లోంచి ఆయన కళ్లు ఆమె పైట కిందికి చూశాయి. “పాపారావ్, నువ్వు ఆఫీస్‌లో ఎప్పుడూ నీ కుటుంబం గురించి చెప్పవు కదా. ఇవాళ తెలిసింది ఎందుకో. ఇంత దాచిపెడితే మేం ఎలా తెలుసుకుంటాం?” ఆయన నవ్వాడు. “మీ ఆవిడ గారు ఇంటికి పెద్ద ఆస్తి. ఇంత ఆస్తిని ఇంట్లో బీరువాలో దాచిపెట్టి, నువ్వు మాత్రం రోజూ ఖాళీ కౌంటర్ ముందు కూర్చుంటావా?”

పాపారావు బలవంతంగా నవ్వాడు. “ఏంటి సుబ్బారావ్ నీ మాటలు.”

“మాటలు కాదురా, నిజం,” అని సుబ్బారావు సుధ వైపు తిరిగాడు. ఆయన చేతిలోని కవర్‌ని ఒక చేతిలోంచి ఇంకో చేతిలోకి మార్చాడు. “అమ్మా, ఈయన మా బ్రాంచిలో చాలా మంచోడు. కానీ ఒక్క లోపం. దాచిపెట్టడం. ఏది తెచ్చినా బీరువాలో దాచిపెడతాడు. నేను ఒకసారి ఈయనకి కొన్ని మంచి సినిమాలు ఇచ్చా. ‘ఇంట్లో చూడు, నీకు నచ్చుతాయి’ అని. ఈయన చూశాడో లేదో. దాచిపెట్టేశాడు.”

సుధ లోపల ఉలిక్కిపడింది. కానీ ఆమె ముఖం మారలేదు. “ఏ సినిమాలు అండీ?” అంది, అమాయకంగా.

“అబ్బే, పాత సినిమాలు అమ్మా,” అని సుబ్బారావు కన్ను గీటాడు. “పెద్దవాళ్ల సినిమాలు. అర్థమవుతుంది కదా. మగాళ్లం కదా. అప్పుడప్పుడు అలాంటివి చూడాలి. ఇంట్లో ఆడవాళ్లకి తెలియకుండా.”

“మా ఇంట్లో దాచిపెట్టినవి నాకు తెలియకుండా ఉండవండీ,” అంది సుధ, తియ్యగా. “ఈయన బీరువా అరలో దేవుడి సినిమాల అట్టల్లో మీ సినిమాలు దొరికాయి. నిన్ననే.”

సుబ్బారావు ఒక్క క్షణం తడబడ్డాడు. తర్వాత ఇంకా గట్టిగా నవ్వాడు. “అయ్యో, దొరికేశాయా! పాపారావ్, చెప్పా కదరా, దాచడం నీకు రాదని. దాచినవి ఎప్పటికైనా బయటికి వస్తాయి. అమ్మా, మీరేమీ అనుకోకండి. అవి నేను ఇచ్చినవే. ఈయన అమాయకుడు. పాపం.”

“అనుకోవడానికి ఏముందండీ,” అంది సుధ. ఆమె అతని చేతిలోని కవర్ వైపు చూసింది. “ఇవాళ ఇంకేం తెచ్చారు? ఇంకో సినిమానా?”

సుబ్బారావు చేతిలో కవర్ వైపు ఒకసారి చూసుకున్నాడు. “ఓహ్, ఇదా. ఇది వేరే. ఒక కొత్తది వచ్చింది. హై క్వాలిటీ. ఒక్కసారి వేస్తే వదలరు అంటున్నారు. పాపారావ్‌కి ఇద్దామని తెచ్చా. కానీ ఇప్పుడు… మీరు ఇంట్లో దాచినవే చూసేస్తారేమో అనిపిస్తోంది,” అని నవ్వాడు. ఆ నవ్వు మళ్లీ జిడ్డుగా.

“ఇవ్వండి,” అంది సుధ. ఆమె చేయి చాపింది.

సుబ్బారావు, పాపారావు ఇద్దరూ ఒక్కసారి ఆశ్చర్యపోయారు.

“ఏంటి?” అన్నాడు సుబ్బారావు.

“ఆ కొత్తది ఇవ్వండి. ఇంట్లో చూస్తాం. ఈయనకి ఒక్కడికే ఎందుకండీ. ఇద్దరం కలిసి చూస్తాం,” అంది సుధ. “ఈయనకి పాత సినిమాలు దాచి ఒంటరిగా చూసే అలవాటు పోవాలంటే, కొత్తది ఇద్దరం కలిసి చూడాలి. అప్పుడు దాచాల్సిన అవసరం ఉండదు.”

సుబ్బారావు నోరు తెరిచాడు. మాట రాలేదు. ఆయన పాపారావు వైపు చూశాడు. పాపారావు అద్దం అవతల ముఖం ఎర్రబడి కూర్చున్నాడు. “సుధా… ఏంటే నువ్వు… బ్యాంకులో ఏంటి ఈ మాటలు,” అన్నాడు మెల్లగా.

“ఏం తప్పు అన్నానండీ? మీ స్నేహితుడు మీకు సినిమా ఇస్తున్నారు. ఇంట్లో చూడండి అని. నేను ‘ఇద్దరం చూస్తాం’ అన్నా. దాంట్లో తప్పేముంది?” అంది సుధ. ఆమె అప్పటికీ చేయి చాపే ఉంది.

సుబ్బారావు ఆ కవర్‌ని ఆమె చేతికి ఇవ్వలేదు. తన చేతిలోనే పట్టుకుని నలుపుతున్నాడు. అతని నుదుటి మీద చెమట. “అది… అమ్మా, ఇది ఆడవాళ్లు చూసేది కాదు. మగాళ్ల… అదీ…”

“ఆడవాళ్లు చూస్తే ఏమవుతుందండీ?” అని సుధ కళ్లు పెద్దవి చేసింది. “ఆడవాళ్లకి కళ్లు లేవా? మా ఇంట్లో టీవీ నేనే ఎక్కువ చూస్తా. పగలంతా. ఏ ఛానల్ కావాలంటే అది. పగటి పూట రిమోట్ నా చేతిలోనే ఉంటుంది కదండీ.”

ఆ ‘పగటి పూట రిమోట్’ అనే మాటకి పాపారావు ఉలిక్కిపడ్డాడు. పొద్దున కేబుల్ వాడు కూడా పగటి పూట రిమోట్ గురించే ఏదో అన్నాడు. ఆయన బుర్రలో ఏదో తట్టబోయింది. కానీ అంతలో వెనక క్యూలో ఒకడు, “సార్, కొంచెం తొందరగా,” అని అరిచాడు.

“సుధా, ఇక వెళ్లు,” అన్నాడు పాపారావు, కంగారుగా. “సుబ్బారావ్, నువ్వూ వెళ్లు. ఇక్కడ క్యూ ఉంది. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

సుబ్బారావు కవర్‌ని తన చొక్కా కింద సర్దుకున్నాడు. “సరేలే, దీన్ని తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. అమ్మా, మీరు… చాలా… స్ట్రెయిట్‌ఫార్వర్డ్‌గా మాట్లాడతారు,” అన్నాడు. ఆయన ఆ మాట అంటూ ఇంకోసారి ఆమెని పై నుంచి కింది దాకా చూశాడు. “పాపారావ్ అదృష్టవంతుడు. ఇంటికి ఒకసారి భోజనానికి పిలవరా. ఈవిడ వంట ఎలా ఉంటుందో చూడాలి.”

“పిలుస్తాలే,” అన్నాడు పాపారావు, ముక్తసరిగా.

“ఈ రోజే రండి అండీ,” అంది సుధ.

ఇద్దరూ మళ్లీ ఆశ్చర్యపోయారు.

“ఈ రోజా?” అన్నాడు సుబ్బారావు.

“ఈ రోజే. రాత్రి భోజనానికి. మీరు ఈయనకి ఇన్ని సినిమాలు ఇచ్చారు. ఒక్క భోజనం పెట్టకపోతే బాగుండదు,” అంది సుధ. “ఆ కొత్తది కూడా తీసుకురండి. ఈసారి ఈయన బ్యాగ్‌లో కాదు. నా చేతికే ఇవ్వండి.”

పాపారావు అద్దం అవతల దగ్గు వచ్చినట్టు దగ్గాడు. “సుధా!”

“ఉండండి అండీ. ఇంటికి పిలిస్తే తప్పా?” అని సుధ నవ్వింది. “రండి సుబ్బారావు గారూ. ఏడున్నరకి. వంకాయ కూర చేస్తా.”

సుబ్బారావు ముఖంలో జిడ్డు నవ్వు పోయి, నిజమైన గాభరా వచ్చింది. “సరే… సరే అమ్మా… వస్తా,” అన్నాడు. అతను కవర్‌ని చొక్కా కింద ఇంకా గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుని, గబగబా వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.

పాపారావు అద్దం అవతల నుదురు చేత్తో పట్టుకున్నాడు. “నువ్వు ఇవాళ పిచ్చెక్కావు. వాడిని ఇంటికి పిలిచావేంటి? వాడు మంచోడు కాదు.”

“మంచోడు కాదని మీకు తెలుసు. అయినా వాడి సినిమాలు దాచుకున్నారు,” అంది సుధ. “ఇంటికి రానివ్వండి. వాడి ముందు మీరెలా ఉంటారో, మీ ముందు నేనెలా ఉంటానో, అందరికీ తెలుస్తుంది.”

ఆమె ఈ మాట అంటుండగా బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ‘టింగ్’మంది.