꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి ఇంజిన్ ఆపి కారు దిగింది. తలుపు చప్పుడు కాకుండా నెమ్మదిగా మూసింది. తడి మట్టి మీద ఆమె చెప్పులు కిచకిచమంటున్నాయి. వరండా మెట్ల మీద పావురాల రెట్టల ఘాటు వాసన, ఎక్కడో పైకప్పు నుంచి టప్ టప్ అని కారుతున్న వాన బొట్ల శబ్దం. మబ్బుల వెనక నుంచి వస్తున్న మసక ఎండ వరండాలో సగం వరకే పడుతోంది.

బిచ్చగాడు గురక పెడుతున్నాడు. నోరు తెరుచుకుని ఉంది. ఫోన్ అతని చెంప నుంచి జానెడు దూరంలో ఉంది.

‘ఒక్క క్షణం. తీసుకుని కారెక్కితే అయిపోతుంది. ఆ వీడియోలో ఏముందో, నేనున్నానో లేదో, ఈ రోజే తేలిపోతుంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. గుండె గొంతులోకి వచ్చి కొట్టుకుంటోంది. ‘ఇది దొంగతనం జానకీ. ఒక ఆఫీసర్‌వి నువ్వు,’ అని ఇంకో గొంతు లోపల అరిచింది. ఆ గొంతుని ఆమె వినిపించుకోలేదు.

మోకాళ్ల మీద వంగి చేయి చాచింది. వేళ్లు ఫోన్‌ని తాకబోతుండగా, బిచ్చగాడు ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.

ఎర్రని కళ్లు. ఒక్క క్షణం ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూశారు.

“ఏంటి నువ్వు? నా ఫోన్ దొంగిలించబోతున్నావా?” అని అతను గట్టిగా అరిచాడు. గోనె సంచి పక్కకి తన్ని లేచి కూర్చున్నాడు. ఫోన్‌ని చేతితో పట్టుకున్నాడు.

“చూశావా? ఇది ప్రభుత్వ స్థలం. ఇక్కడ నువ్వు ఎందుకు ఉన్నావు? లేచి వెళ్లు,” అంది జానకి, గొంతు గట్టిగా పెట్టి. తనే ఫోన్ తీసుకోబోయినందుకు లోపల సిగ్గు ఉంది. బయటికి మాత్రం కోపం చూపించింది.

“ఏదైనా ఉండనివ్వు సారూ. నేను ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టను,” అని అతను ఫోన్‌ని జేబులోకి దించుకుని, మిగతా సంచీలన్నీ ఒక్కసారిగా ఎత్తుకున్నాడు.

“సరే. ఇక్కడ ఉండకు. మళ్లీ వస్తావా?” అంది జానకి.

“వస్తాను సారూ, వస్తాను. ఇంకెక్కడికి పోతాను,” అని అతను నవ్వి, గోడౌన్ వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు.

జానకి కూడా అతని వెనకాలే నడిచింది. కాళ్లు తనకు తెలియకుండా అటే వెళ్తున్నాయి. ‘ఫోన్ ఇంకా వాడి దగ్గరే ఉంది. గోడౌన్‌లో ఒంటరిగా ఉంటే…’ అని అనుకుంటూ అడుగులు వేస్తూనే ఉంది.

గోడౌన్ దగ్గరికి రాగానే బిచ్చగాడు వెనక్కి తిరిగి జానకిని చూశాడు. ఆమె చేతిలో ఫైల్, మెడలో ఐడీ కార్డు, కాళ్లకి పాలిష్ చేసిన చెప్పులు. అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“మీరు… మీరు గవర్నమెంట్ ఆఫీసరా?” అని అతను అడిగాడు. జవాబు వచ్చే లోపే, సంచీలు భుజం మీదకి ఎత్తుకుని, దుమ్ము రేపుతూ పరిగెత్తుకుపోయాడు. రెండు నిమిషాల్లో అతను కనిపించకుండా పోయాడు.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. ఫోన్ పోయింది. అవకాశం పోయింది. చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి.

కాసేపటి తర్వాత ఆమె గోడౌన్ దాటి ముందుకు నడిచింది. ఆ పాత ప్రభుత్వ బిల్డింగ్ ఇంకా నిలబడే ఉంది. ‘ఎందుకింకా డిమాలిషన్ స్టార్ట్ కాలేదు? ఫైల్ ఎక్కడ పడి ఉందో,’ అని అనుకుంటూ ఫోన్ తీసి ఫోటోలు తీయడం మొదలుపెట్టింది. గోడ మీది పగుళ్లు, పైకప్పు నుంచి వేలాడే ఇనుప రాడ్లు, వరండా మూలన పెరిగిన గడ్డి. ఎండ ఇప్పుడు కాస్త గట్టిగా పడుతోంది. ఆమె జాకెట్ వెనక చెమట తడిసింది.

ఇంతలో దూరంగా పొలాల్లో ఏదో కదలిక కనిపించింది. ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టు, లేదా ఏదైనా కప్పి ఉంచినట్టు. జానకి కళ్లు ముక్కున పెట్టుకుని చూసింది. స్పష్టం కాలేదు. ‘ఎవరైనా సర్వే వాళ్లేమో,’ అని అనుకుని అటు వైపు నడిచింది.

ముందుకు వెళ్తున్న కొద్దీ దూరం తగ్గలేదు. ఇంకా దూరమే ఉంది. కాలి బాట మీద నడుస్తూ, ఆమె చెవుల్లో ఏదో శబ్దాలు పడడం మొదలయ్యాయి. ఆడ మూలుగులు. మగ నవ్వులు. పేకాట కాళ్లు కొట్టే శబ్దం.

చివరకు ఒక తాటాకు షెడ్ కనిపించింది. దాని ఒక పక్క నాలుగు మంది కూర్చుని పేకాట ఆడుతున్నారు. పిచ్చయ్య, వెంకటేశ్, రాంబాబు, చంటి. పేకా చెదురుతున్నప్పుడు దుమ్ము లేస్తోంది. పక్కనే బీడీలు, ఒక సగం సీసా.

జానకి వెనక ఒక చెట్టు చాటున నిలబడింది. ‘సర్పంచ్ కూడా ఇలా పేకాట ఆడుతున్నాడా? ఊరు చూస్తే ఏం అనుకుంటారు,’ అని అనుకుంది.

అప్పుడే షెడ్ మరో వైపు నుంచి ఇంకో దృశ్యం కనిపించింది.

ఒక ఆడవాళ్లని ఒంగబెట్టి ఒక మగవాడు వెనక నుంచి దెంగుతున్నాడు. ఆమె మధ్య వయసు. చీర నడుము వరకు పైకి ఎత్తి ఉంది. పాదాలు బురదలో కూరుకుపోయి ఉన్నాయి. ఆమె మూలుగులు పొలం అంతా వినిపిస్తున్నాయి.

జానకి కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ‘ఏమిటిది? బహిరంగంగా? పగలు పొలంలో?’ అని అనుకుంది. దెంగుతున్నవాడి ముఖం ఇంకా కనిపించలేదు. వెనక నుంచి మాత్రమే కనిపిస్తోంది. ‘ఏదో వేశ్యని తెచ్చుకుని ఉంటారు,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది.

అతను ఒక పక్కకి తిరగగానే జానకికి అతని ముఖం కనిపించింది. మధ్య వయసు. ఎవరో ఊరివాడు. ఆమెకు పేరు తెలియదు.

కొన్ని నెలల తర్వాత ఇలాంటి దృశ్యాలు మళ్లీ కనిపిస్తున్నాయి. బ్రిడ్జి కింద జరిగినది, గోడౌన్‌లో జరిగినది, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. ఒక పక్క పేకాట ఆడుతున్న నలుగురు. ఇంకో పక్క బహిరంగ దెంగుడు. ఆశ్చర్యం, అయిష్టం, ఆసక్తి అన్నీ ఒకేసారి ఆమె ఒళ్లో కదిలాయి.

అతను కార్చేసి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఆమె నిటారుగా నిలబడింది. చీర కిందికి దించుకుంది. అప్పుడు జానకికి ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.