17-10-2026, 03:27 AM
మాధవి వెళ్లిపోయి వారాలు గడిచిపోయాయి. ఇల్లు అలాగే ఉంది, కానీ ఇంట్లో ఒక గొంతు తగ్గిపోయింది. ఆమె గది తలుపు ఎప్పుడూ దగ్గరికి వేసే ఉంటోంది. లోపల ఆమె వదిలి వెళ్లిన పౌడర్ వాసన ఇంకా పూర్తిగా పోలేదు.
ఆదివారం రాత్రి ఏడున్నరకి హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ కింద అందరూ సోఫా మీద ఒకరి మీద ఒకరు వంగి కూర్చున్నారు. నిర్మల చేతిలో ఫోన్, స్క్రీన్ మీద మాధవి ముఖం. అక్కడ అప్పుడే తెల్లవారుతోంది. ఆమె వెనక కిటికీలోంచి లేత వెలుతురు పడుతోంది.
“తిన్నావా అమ్మా? ముఖం పీక్కుపోయిందే,” అంది నిర్మల, స్క్రీన్‌ని ముక్కుకి దగ్గరగా పెట్టుకుని.
“అమ్మా, నెట్ కొంచెం స్లో ఉంది అంతే. నేను బాగానే తింటున్నా,” అని మాధవి నవ్వింది.
“అక్కడ మనవాళ్లు ఎవరైనా ఉన్నారా? ఒంటరిగా తిరగకు,” అన్నాడు శ్రీను, కళ్లద్దాలు పైకి నెట్టుకుంటూ.
జానకి మాత్రం ఏమీ మాట్లాడకుండా చెల్లెలి కళ్లలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ల కింద చిన్న నల్లని చారలు కనిపించాయి. కాలేజీ, క్లాసులు, రూమ్‌మేట్స్, వంట, అన్నీ మాట్లాడుకున్నారు. కానీ ఆ కాల్ మొత్తంలో ఒక్క పేరు మాత్రం ఎవరి నోటి నుంచీ రాలేదు. మాధవి కూడా ఎత్తలేదు.
కాల్ కట్ అయ్యాక శ్రీనివాస్ జానకి వైపు చూశాడు. “చెల్లి బాగానే ఉంది కదా, ఇంకెందుకు అలా ఉన్నావు?” అన్నాడు.
“ఏమీ లేదు,” అని జానకి లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.
శ్రీనివాస్ కాసేపు ఆమె వెళ్లిన వైపే చూశాడు. ‘ఇది చెల్లి గురించి కాదు. నెల నుంచి నేను దగ్గరికి వెళ్తే దూరం జరుగుతోంది. ఆఫీస్‌లో ఏదైనా జరిగిందా? లేక నా మీదే ఏదైనా తెలిసిందా?’ అనే ఆలోచన రాగానే అతని గుండె ఒక్కసారి దడదడలాడింది. వెంటనే, ‘ఛ, తెలిసే అవకాశమే లేదు,’ అని తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ రోజు నుంచి జానకి ఎన్నింటికి వస్తోంది, ఫోన్ ఎవరితో మాట్లాడుతోంది అని ఓర కంట గమనించడం మొదలుపెట్టాడు.
మరోవైపు, ఒక గురువారం మధ్యాహ్నం మూడుంబావుకి, షాప్ ముందు మళ్లీ ఆ R15 శబ్దం వినిపించింది. నిర్మల చేతిలోని చక్కెర పొట్లం తూకం దగ్గరే ఆగిపోయింది. గోడ మీద క్యాలెండర్ ఫ్యాన్ గాలికి టపటపా కొట్టుకుంటోంది. బయట గుల్మొహర్ చెట్టు నుంచి ఎర్రని పూలు రోడ్డు మీద రాలుతున్నాయి.
ఈసారి రవి హెల్మెట్ కూడా తీయకుండానే నేరుగా కౌంటర్ దగ్గరికి వచ్చి, అద్దం పైకెత్తి నవ్వాడు.
“నమస్తే ఆంటీ. చెప్పాను కదా, మిగతా సరుకు కోసం వస్తానని,” అన్నాడు.
“ఏం కావాలో చెప్పు, త్వరగా,” అంది నిర్మల. గొంతు గట్టిగా పెట్టినా, తూకం ముల్లు ఆమె చేతి వణుకుకి అటూ ఇటూ ఊగుతోంది.
“ఎందుకంత తొందర ఆంటీ? అంకుల్ వచ్చేస్తాడనా?” అని రవి కౌంటర్ మీదకి వంగి గొంతు తగ్గించాడు. “అంకుల్ మిమ్మల్ని రాత్రుళ్లకే కాదు, పగలు షాప్‌కి కూడా పెట్టుకున్నాడన్నమాట. రోజుకి ఎంత ఇస్తాడు చెప్పండి. నేను దానికి డబుల్ ఇస్తా. పని మాత్రం షాప్‌లో కాదు, నా రూమ్‌లో.”
నిర్మల ముఖంలోకి రక్తం ఎగజిమ్మింది. ‘వీడు నన్ను ఇంకా ఆయన తెచ్చుకున్న ఆడదానిగానే అనుకుంటున్నాడు. అదే మంచిది. నిజం తెలిస్తే ఊరంతా పాకుతుంది,’ అని ఒక పక్క ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఇంకో పక్క, ‘డబుల్ ఇస్తాడంట. నా ఖరీదు కట్టే ధైర్యం వచ్చిందా వీడికి,’ అని అవమానంతో కుతకుతలాడింది. ఆ అవమానం కిందే ఎక్కడో ఒక సిగ్గులేని వేడి తొడల మధ్యకి దిగుతోంది.
అప్పుడే వీధి చివరి నుంచి కూరగాయల బుట్టతో వస్తున్న పక్కింటావిడ గట్టిగా పిలిచింది. “నిర్మల… ”
ఆ పేరు సగంలో ఉండగానే నిర్మల గబుక్కున కౌంటర్ నుంచి లేచి బయటికి వెళ్లింది. “ఆఁ వస్తున్నా వదినా, చింతపండు కావాలన్నావు కదా,” అని ఆమె చేతిలో పొట్లం పెట్టి, ఆమెని రోడ్డు మీదే ఆపేసి మాట్లాడింది. గుండె చెవుల్లో కొట్టుకుంటోంది.
పక్కింటావిడ వెళ్లిపోయాక వెనక్కి తిరిగేసరికి రవి సిగరెట్ వెలిగించి, బైక్ మీద ఆనుకుని ఆమెనే చూస్తున్నాడు. ‘విన్నాడా? పేరు విన్నాడా?’ అని నిర్మల కాళ్లు వణికాయి.
“ఏంటి ఆంటీ, ఇంత కంగారు? ఎవరో తెలిసినవాళ్లా?” అని రవి పొగ వదిలాడు. “సరే, ఈరోజుకి వెళ్తా. కానీ ఒక మాట గుర్తుంచుకోండి. నేను ఒక్కసారి పట్టుకుంటే వదలను.”
బైక్ వెళ్లిపోయింది. నిర్మల కౌంటర్ మీద రెండు చేతులూ ఆనించి నిలబడింది. ఆమె జాకెట్ చంకల దగ్గర చెమటతో తడిసిపోయింది.
ఇంతలో అదే రోజు రాత్రి తొమ్మిదిన్నరకి, షాప్ ముందు వీధి దీపం కింద బ్యాచ్ మళ్లీ చేరింది. సిగరెట్ పొగ, పక్క బండి మీద వేగుతున్న మిరపకాయ బజ్జీల నూనె వాసన గాల్లో కలిసిపోయాయి.
“ఏరా రవి, ఆ ఆంటీ ఆంటీ అని ఊరిస్తున్నావు. ఒక్క ఫోటో అయినా చూపించరా. ఆ సరుకు ఎలా ఉందో మేమూ చూస్తాం,” అని శ్రీను కన్ను గీటాడు.
రవి నవ్వుతూ శ్రీను భుజం మీద చేయి వేశాడు. “ఫోటో ఎందుకు అంకుల్? ఫోటోలో ఏముంటుంది? ఒక రోజు ఒరిజినల్ సరుకే మీ కళ్ల ముందు పెడతా. అప్పుడు చూసి మీరే షాక్ అవుతారు,” అన్నాడు.
“అంత స్పెషలా? సరే రా, ఎదురుచూస్తుంటా,” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. విశాల్ బల్ల మీద చేత్తో దరువు వేశాడు. ఆ నవ్వుల మధ్య తను దేని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడో శ్రీనుకి ఏమాత్రం తెలియదు.
బైక్‌లు కదిలాయి. అర్జున్ నడుపుతున్న బైక్ వెనక కూర్చున్న కిరణ్ జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చీకట్లో స్క్రీన్ వెలుగు అతని ముఖం మీద పడింది. మాధవి చాట్. పది మెసేజ్‌లు. ఒక్కొక్కటీ నెమ్మదిగా చదివాడు. ‘నేను అబ్రాడ్ వెళ్లిపోతున్నా’ అన్న లైన్ దగ్గర అతని బొటనవేలు ఆగిపోయింది.
ఏదో టైప్ చేశాడు. మళ్లీ మొత్తం డిలీట్ చేశాడు. ఫోన్ ఆఫ్ చేసి జేబులో కుక్కేశాడు. బైక్ అద్దంలో అర్జున్ కళ్లు ఒక్క క్షణం కిరణ్ ముఖం మీద ఆగాయి. ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు. ఆ మౌనం బైక్ శబ్దం కంటే బరువుగా ఉంది.
అలా ఎవరి బతుకులు వాళ్లవి నడుస్తుండగానే చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి.
ఒక సోమవారం ఉదయం తొమ్మిదింబావుకి జానకి ఆఫీస్‌కి కారులో వెళ్తోంది. రాత్రి కురిసిన చిరుజల్లుకి రోడ్డు పక్కన బురద వాసన, తడిసిన మట్టి వాసన AC లోకి కూడా దూరుతున్నాయి. రేడియోలో ఏదో పాత పాట వస్తోంది. బ్రిడ్జి దగ్గరికి రాగానే, అలవాటు లేకపోయినా, ఆమె కళ్లు పక్కకి తిరిగాయి.
ఆ పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్ వరండాలో, చిరిగిన గోనె సంచి మీద, ఒక మనిషి ముడుచుకుని పడుకుని ఉన్నాడు. గడ్డం, మాసిన బట్టలు, పక్కన ఒక సంచి మూట.
ఆ బిచ్చగాడు.
జానకి కాలు తనకు తెలియకుండానే బ్రేక్ మీద పడింది. నెలల తరబడి మూలన పడేసిన ఆ వీడియో, ఆ ఫోన్, ఆ భయం అన్నీ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాయి. కారు రోడ్డు పక్కకి ఆగింది. ఇంజిన్ ఆపలేదు. స్టీరింగ్ మీద ఆమె వేళ్లు తెల్లబడేంత గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి.
వాడి తల దగ్గర, గోనె సంచి అంచున, ఏదో నల్లగా మెరుస్తోంది.
ఫోన్.
ఆదివారం రాత్రి ఏడున్నరకి హాల్లో ట్యూబ్‌లైట్ కింద అందరూ సోఫా మీద ఒకరి మీద ఒకరు వంగి కూర్చున్నారు. నిర్మల చేతిలో ఫోన్, స్క్రీన్ మీద మాధవి ముఖం. అక్కడ అప్పుడే తెల్లవారుతోంది. ఆమె వెనక కిటికీలోంచి లేత వెలుతురు పడుతోంది.
“తిన్నావా అమ్మా? ముఖం పీక్కుపోయిందే,” అంది నిర్మల, స్క్రీన్‌ని ముక్కుకి దగ్గరగా పెట్టుకుని.
“అమ్మా, నెట్ కొంచెం స్లో ఉంది అంతే. నేను బాగానే తింటున్నా,” అని మాధవి నవ్వింది.
“అక్కడ మనవాళ్లు ఎవరైనా ఉన్నారా? ఒంటరిగా తిరగకు,” అన్నాడు శ్రీను, కళ్లద్దాలు పైకి నెట్టుకుంటూ.
జానకి మాత్రం ఏమీ మాట్లాడకుండా చెల్లెలి కళ్లలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ల కింద చిన్న నల్లని చారలు కనిపించాయి. కాలేజీ, క్లాసులు, రూమ్‌మేట్స్, వంట, అన్నీ మాట్లాడుకున్నారు. కానీ ఆ కాల్ మొత్తంలో ఒక్క పేరు మాత్రం ఎవరి నోటి నుంచీ రాలేదు. మాధవి కూడా ఎత్తలేదు.
కాల్ కట్ అయ్యాక శ్రీనివాస్ జానకి వైపు చూశాడు. “చెల్లి బాగానే ఉంది కదా, ఇంకెందుకు అలా ఉన్నావు?” అన్నాడు.
“ఏమీ లేదు,” అని జానకి లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.
శ్రీనివాస్ కాసేపు ఆమె వెళ్లిన వైపే చూశాడు. ‘ఇది చెల్లి గురించి కాదు. నెల నుంచి నేను దగ్గరికి వెళ్తే దూరం జరుగుతోంది. ఆఫీస్‌లో ఏదైనా జరిగిందా? లేక నా మీదే ఏదైనా తెలిసిందా?’ అనే ఆలోచన రాగానే అతని గుండె ఒక్కసారి దడదడలాడింది. వెంటనే, ‘ఛ, తెలిసే అవకాశమే లేదు,’ అని తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ రోజు నుంచి జానకి ఎన్నింటికి వస్తోంది, ఫోన్ ఎవరితో మాట్లాడుతోంది అని ఓర కంట గమనించడం మొదలుపెట్టాడు.
మరోవైపు, ఒక గురువారం మధ్యాహ్నం మూడుంబావుకి, షాప్ ముందు మళ్లీ ఆ R15 శబ్దం వినిపించింది. నిర్మల చేతిలోని చక్కెర పొట్లం తూకం దగ్గరే ఆగిపోయింది. గోడ మీద క్యాలెండర్ ఫ్యాన్ గాలికి టపటపా కొట్టుకుంటోంది. బయట గుల్మొహర్ చెట్టు నుంచి ఎర్రని పూలు రోడ్డు మీద రాలుతున్నాయి.
ఈసారి రవి హెల్మెట్ కూడా తీయకుండానే నేరుగా కౌంటర్ దగ్గరికి వచ్చి, అద్దం పైకెత్తి నవ్వాడు.
“నమస్తే ఆంటీ. చెప్పాను కదా, మిగతా సరుకు కోసం వస్తానని,” అన్నాడు.
“ఏం కావాలో చెప్పు, త్వరగా,” అంది నిర్మల. గొంతు గట్టిగా పెట్టినా, తూకం ముల్లు ఆమె చేతి వణుకుకి అటూ ఇటూ ఊగుతోంది.
“ఎందుకంత తొందర ఆంటీ? అంకుల్ వచ్చేస్తాడనా?” అని రవి కౌంటర్ మీదకి వంగి గొంతు తగ్గించాడు. “అంకుల్ మిమ్మల్ని రాత్రుళ్లకే కాదు, పగలు షాప్‌కి కూడా పెట్టుకున్నాడన్నమాట. రోజుకి ఎంత ఇస్తాడు చెప్పండి. నేను దానికి డబుల్ ఇస్తా. పని మాత్రం షాప్‌లో కాదు, నా రూమ్‌లో.”
నిర్మల ముఖంలోకి రక్తం ఎగజిమ్మింది. ‘వీడు నన్ను ఇంకా ఆయన తెచ్చుకున్న ఆడదానిగానే అనుకుంటున్నాడు. అదే మంచిది. నిజం తెలిస్తే ఊరంతా పాకుతుంది,’ అని ఒక పక్క ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఇంకో పక్క, ‘డబుల్ ఇస్తాడంట. నా ఖరీదు కట్టే ధైర్యం వచ్చిందా వీడికి,’ అని అవమానంతో కుతకుతలాడింది. ఆ అవమానం కిందే ఎక్కడో ఒక సిగ్గులేని వేడి తొడల మధ్యకి దిగుతోంది.
అప్పుడే వీధి చివరి నుంచి కూరగాయల బుట్టతో వస్తున్న పక్కింటావిడ గట్టిగా పిలిచింది. “నిర్మల… ”
ఆ పేరు సగంలో ఉండగానే నిర్మల గబుక్కున కౌంటర్ నుంచి లేచి బయటికి వెళ్లింది. “ఆఁ వస్తున్నా వదినా, చింతపండు కావాలన్నావు కదా,” అని ఆమె చేతిలో పొట్లం పెట్టి, ఆమెని రోడ్డు మీదే ఆపేసి మాట్లాడింది. గుండె చెవుల్లో కొట్టుకుంటోంది.
పక్కింటావిడ వెళ్లిపోయాక వెనక్కి తిరిగేసరికి రవి సిగరెట్ వెలిగించి, బైక్ మీద ఆనుకుని ఆమెనే చూస్తున్నాడు. ‘విన్నాడా? పేరు విన్నాడా?’ అని నిర్మల కాళ్లు వణికాయి.
“ఏంటి ఆంటీ, ఇంత కంగారు? ఎవరో తెలిసినవాళ్లా?” అని రవి పొగ వదిలాడు. “సరే, ఈరోజుకి వెళ్తా. కానీ ఒక మాట గుర్తుంచుకోండి. నేను ఒక్కసారి పట్టుకుంటే వదలను.”
బైక్ వెళ్లిపోయింది. నిర్మల కౌంటర్ మీద రెండు చేతులూ ఆనించి నిలబడింది. ఆమె జాకెట్ చంకల దగ్గర చెమటతో తడిసిపోయింది.
ఇంతలో అదే రోజు రాత్రి తొమ్మిదిన్నరకి, షాప్ ముందు వీధి దీపం కింద బ్యాచ్ మళ్లీ చేరింది. సిగరెట్ పొగ, పక్క బండి మీద వేగుతున్న మిరపకాయ బజ్జీల నూనె వాసన గాల్లో కలిసిపోయాయి.
“ఏరా రవి, ఆ ఆంటీ ఆంటీ అని ఊరిస్తున్నావు. ఒక్క ఫోటో అయినా చూపించరా. ఆ సరుకు ఎలా ఉందో మేమూ చూస్తాం,” అని శ్రీను కన్ను గీటాడు.
రవి నవ్వుతూ శ్రీను భుజం మీద చేయి వేశాడు. “ఫోటో ఎందుకు అంకుల్? ఫోటోలో ఏముంటుంది? ఒక రోజు ఒరిజినల్ సరుకే మీ కళ్ల ముందు పెడతా. అప్పుడు చూసి మీరే షాక్ అవుతారు,” అన్నాడు.
“అంత స్పెషలా? సరే రా, ఎదురుచూస్తుంటా,” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. విశాల్ బల్ల మీద చేత్తో దరువు వేశాడు. ఆ నవ్వుల మధ్య తను దేని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడో శ్రీనుకి ఏమాత్రం తెలియదు.
బైక్‌లు కదిలాయి. అర్జున్ నడుపుతున్న బైక్ వెనక కూర్చున్న కిరణ్ జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చీకట్లో స్క్రీన్ వెలుగు అతని ముఖం మీద పడింది. మాధవి చాట్. పది మెసేజ్‌లు. ఒక్కొక్కటీ నెమ్మదిగా చదివాడు. ‘నేను అబ్రాడ్ వెళ్లిపోతున్నా’ అన్న లైన్ దగ్గర అతని బొటనవేలు ఆగిపోయింది.
ఏదో టైప్ చేశాడు. మళ్లీ మొత్తం డిలీట్ చేశాడు. ఫోన్ ఆఫ్ చేసి జేబులో కుక్కేశాడు. బైక్ అద్దంలో అర్జున్ కళ్లు ఒక్క క్షణం కిరణ్ ముఖం మీద ఆగాయి. ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు. ఆ మౌనం బైక్ శబ్దం కంటే బరువుగా ఉంది.
అలా ఎవరి బతుకులు వాళ్లవి నడుస్తుండగానే చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి.
ఒక సోమవారం ఉదయం తొమ్మిదింబావుకి జానకి ఆఫీస్‌కి కారులో వెళ్తోంది. రాత్రి కురిసిన చిరుజల్లుకి రోడ్డు పక్కన బురద వాసన, తడిసిన మట్టి వాసన AC లోకి కూడా దూరుతున్నాయి. రేడియోలో ఏదో పాత పాట వస్తోంది. బ్రిడ్జి దగ్గరికి రాగానే, అలవాటు లేకపోయినా, ఆమె కళ్లు పక్కకి తిరిగాయి.
ఆ పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్ వరండాలో, చిరిగిన గోనె సంచి మీద, ఒక మనిషి ముడుచుకుని పడుకుని ఉన్నాడు. గడ్డం, మాసిన బట్టలు, పక్కన ఒక సంచి మూట.
ఆ బిచ్చగాడు.
జానకి కాలు తనకు తెలియకుండానే బ్రేక్ మీద పడింది. నెలల తరబడి మూలన పడేసిన ఆ వీడియో, ఆ ఫోన్, ఆ భయం అన్నీ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాయి. కారు రోడ్డు పక్కకి ఆగింది. ఇంజిన్ ఆపలేదు. స్టీరింగ్ మీద ఆమె వేళ్లు తెల్లబడేంత గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి.
వాడి తల దగ్గర, గోనె సంచి అంచున, ఏదో నల్లగా మెరుస్తోంది.
ఫోన్.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)