[12345677889]

లలిత ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. వెనక్కి తిరిగి ఇనుప తలుపుని రెండు చేతులతో లాగి మూసింది. తుప్పు పట్టిన కీళ్లు కీచుమన్నాయి. గుమ్మంలోంచి దూసుకొచ్చిన వెలుగు సన్నబడి ఆగిపోయింది. ఆమె పై గడియని కొక్కెంలోకి దించింది. టంగ్‌మని చప్పుడు. కింది గడియ కూడా లాగి, తలుపుని కాలితో ఒకసారి తోసి చూసింది. తలుపు కదల్లేదు.

గోడౌన్ మళ్లీ ఇందాకటి మసక వెలుగులోకి వెళ్లిపోయింది. పైకప్పు సందుల్లోంచి పడే సన్నని వెలుగు గీతలు, మానిటర్ల ఆకుపచ్చ లైట్లు మాత్రమే. బయట మళ్లీ చినుకులు మొదలయ్యాయి. రేకుల మీద చిటపట.

సుధ ఇంకా పరుపు పక్కనే మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఉంది. ఆమె కుడి అరచేయి నరసింహం మెత్తబడుతున్న మొడ్డ మీదే ఉంది. ఆ చేతి మీద, మణికట్టు మీద, మట్టి గాజుల మీద అతని రసం జిగటగా అంటుకుని ఉంది. కుడి సన్ను మీది మరక ఆరుతూ, అక్కడి చర్మం బిగుసుకుపోతోంది. ఆమె మెల్లగా చేయి వెనక్కి తీసుకుంది. ఆ చేయి ఎక్కడ తుడుచుకోవాలో తెలియక, వేళ్లు పైకి తిప్పి తొడ మీదే ఉంచుకుంది.

మాస్టర్ శాలువా అంచు దగ్గర ఉన్న పాత చెక్క కుర్చీ దగ్గరికి వెళ్లాడు. దాన్ని కొంచెం తిప్పి, ముందు కాళ్లు శాలువా వైపు ఉండేలా పెట్టి కూర్చున్నాడు. కాలు మీద కాలు వేసుకుని, రెండు చేతులూ కుర్చీ చేతుల మీద ఆనించాడు.

“సుధా, వీళ్లు లలిత, చిన్ని. నా ఆఫీస్‌లో నా పక్కన నిలబడేవాళ్లు వీళ్లే,” అన్నాడు. “వీళ్లిద్దరూ నీకు సీనియర్లు. నువ్వు ఈ గోడౌన్‌లో ఈ రోజే అడుగుపెట్టావు. వీళ్లు చెప్పిందే ఇప్పుడు నా మాట. వీళ్లకి ఎదురు చెప్తే నాకు ఎదురు చెప్పినట్టే. నేను ఇక్కడే కూర్చుని చూస్తా.”

లలిత ముఖంలో ఆశ్చర్యం లేదు. చిన్ని పెదవుల మీద నవ్వు పూర్తిగా విచ్చుకుంది.

“సీనియర్లు అంటే… నా దగ్గర దాచుకున్నది ఏమీ మిగల్లేదు మాస్టర్,” అంది సుధ మెల్లగా. “ఒంటి మీద ఒక్క గుడ్డ లేదు. ఈయన రసం నా చేతి మీద ఆరుతోంది. ఇంకా ఏం చూపించాలి వీళ్లకి?”

“అది వీళ్లే చెప్తారు,” అన్నాడు మాస్టర్. “మగాడు చూస్తే ఆకలి కనిపిస్తుంది. ఆడది చూస్తే లెక్క కనిపిస్తుంది. ఈ రోజు ఆ లెక్క కూడా నువ్వు అప్పజెప్పాలి.”

నరసింహం పరుపు మీద మోచేతి మీద ఆనుకుని లేచి కూర్చున్నాడు. పక్కనే పడి ఉన్న తుండు తీసుకుని, పొట్ట మీద బనియన్ అంచు దగ్గరి తెల్లని మడుగుని తుడుచుకున్నాడు. కాళ్ల దగ్గర నేల మీద ఉన్న పంచె అందుకుని ఒడిలో అడ్డంగా వేసుకున్నాడు. “నేనూ చూస్తా అబ్బాయ్. ఈ వయసులో ఆట ఆడేకంటే చూడటమే మోకాళ్లకి మంచిది.”

లలిత భుజానికి తగిలించుకున్న నల్లని బ్యాగ్‌లోంచి ఎర్ర అట్ట లెడ్జర్ బయటికి తీసింది. దాని అంచుల్లోంచి పసుపు పచ్చ కాగితాలు పొడుచుకొచ్చి ఉన్నాయి. జేబులోంచి పెన్ తీసి, సుధ ముందుకి వచ్చి, లెడ్జర్‌ని ఎడమ ముంజేతి మీద పరిచి పట్టుకుంది.

“లే,” అంది. “వెలుగులోకి రా. ఇందాక నువ్వు నిలబడ్డ చోటికే. మా దగ్గరికి కొత్త కనెక్షన్ వస్తే ముందు ఇంటికి వెళ్లి ఎన్ని టీవీలు ఉన్నాయో చూస్తాం. నీ దగ్గరికి ఇంటికి రావాల్సిన పని లేదు. సరుకంతా ఇక్కడే బయట పెట్టుకుని కూర్చున్నావు.”

సుధ పరుపు అంచున చేయి ఆనించి లేచింది. కాళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ఆమె వెలుగు గీత కిందికి నడిచింది. కాలి పట్టీలు ఘల్లుమన్నాయి. వెలుగు ఆమె సళ్ల మీద పడింది. చేతులు అలవాటుగా ఛాతి వైపు లేవబోయి, కుడి చేతి జిగట గుర్తొచ్చి, పక్కలకి దిగిపోయాయి.

“పేరు?” అంది లలిత.

“సు…”

“ఉండు,” అని లలిత పెన్ ఎత్తింది. “పేరు నాకెందుకు? మా లెడ్జర్‌లో ఎవడినీ పేరుతో గుర్తుపెట్టుకోం. ‘ఏడో వీధి రెండు టీవీలు’ అలా. నిన్ను కూడా నీ సరుకుతోనే గుర్తుపెట్టుకుంటా.” ఆమె కళ్లజోడు వేలితో పైకి తోసుకుంది. “బ్రా సైజు ఎంత?”

సుధ బుగ్గలు చురుక్కుమన్నాయి. చిన్ని కిసుక్కున నవ్వింది.

“ముప్పై నాలుగు అండీ.”

లలిత పెన్ ఆగిపోయింది. ఆమె కళ్లజోడు పైనుంచి సుధ సళ్ల వైపు చాలాసేపు చూసింది. “ముప్పై నాలుగా? ఇవి ముప్పై నాలుగు బ్రాలో పట్టేవా?”

“పెళ్లప్పుడు అదే సైజు అండీ. ఇప్పటికీ అదే కొంటున్నా. బిగుతుగా ఉంటుంది. అలవాటైపోయింది,” అంది సుధ. తను ఏం ఒప్పుకుంటోందో అర్థమై ఆమె చూపు నేల మీదకి దిగింది.

“అబ్బా, భలే,” అని లలిత నవ్వింది. “సార్, విన్నారా? మన ఆపరేటర్లు చేసే పనే ఈవిడ చేస్తోంది. ఇంట్లో నాలుగు టీవీలకి వైరు లాగుకుని, కంపెనీకి మాత్రం ఒక్క కనెక్షనే అని రాసిస్తారు. డిక్లేర్ చేసేది తక్కువ. వాడేది ఎక్కువ. ఈవిడ కూడా అంతే. చెప్పేది ముప్పై నాలుగు. లోపల బిగించి దాచేది ఇంకా ఎక్కువ.”

“అయితే ఏం రాస్తావు?” అన్నాడు మాస్టర్.

“ఈవిడ డిక్లేర్ చేసిందే రాస్తా సార్. తర్వాత ఆడిట్‌లో పట్టుకుంటాం,” అని లలిత ఒక్కో అక్షరం గట్టిగా పలుకుతూ రాసింది. “ముప్పై… నాలుగు… సైజు… కనెక్షన్.” లెడ్జర్‌ని సుధ వైపు తిప్పి చూపించింది. “చూడు. ఇదే ఇక్కడ నీ పేరు. ‘34 సైజు కనెక్షన్’. నీ మొగుడు పెట్టుకున్న ఇంటి పేరు గుమ్మం బయటే వదిలేయ్.”

పేరు కాలమ్‌లో తన పేరుకి బదులు తన బ్రా సైజు. సుధ పొట్ట కింద ఏదో బిగుసుకుంది. ఆమె పెదవి కొరుక్కుంది.

“ఇప్పుడు అసలు కొలతలు,” అని లలిత పెన్ వెనక భాగంతో సుధ ఎడమ సన్ను కింది మడతని పైకి ఎత్తింది. ప్లాస్టిక్ చల్లగా తగిలింది. సన్ను ఆ పెన్ మీద బరువుగా వాలింది. లలిత పెన్ తీసేయగానే అది కిందికి జారి ఒక్కసారి ఊగి ఆగింది.

“ఈ బరువు చూడు చిన్నీ,” అంది లలిత. “బ్యాంకులోంచి చిల్లర నాణేలు గుడ్డ సంచుల్లో తెచ్చినప్పుడు ఆ సంచులు ఎలా కిందికి జారి వేలాడతాయో, అలా వేలాడుతున్నాయి. ఒక్కోటి కిలోన్నర ఉంటుందేమో.” ఆమె గొంతు పెంచి, గోడౌన్ మొత్తం వినిపించేలా చదివింది. “పైన… డిక్లేర్ చేసింది ముప్పై నాలుగు. కంటికి కనిపించేది ముప్పై ఎనిమిది. నడుము ముప్పై నాలుగు. కింద నలభై రెండు. ముప్పై ఎనిమిది, ముప్పై నాలుగు, నలభై రెండు! ఇవి ఇంటి ఇల్లాలి కొలతలు కావు సార్. హైవే పక్కన లారీ డ్రైవర్లు బండి ఆపి మరీ చూసే హోర్డింగ్ కొలతలు.”

“అయ్యో… అంత గట్టిగా చదవకండి లలిత గారూ…” అంది సుధ. ఆ అంకెలు గాలిలో మోగుతుంటే ఆమె తొడల మధ్య మళ్లీ వెచ్చగా జారింది.

“ఎవరైనా వింటారనా? గడియ నేనే పెట్టా. ఇక్కడ ఉన్న నలుగురూ నీ సరుకు చూసినవాళ్లే,” అని లలిత ఇంకో కాలమ్ మీద పెన్ పెట్టింది. “మొగుడు ఏం చేస్తాడు?”

సుధ మాస్టర్ వైపు చూసింది. అతను తల ఊపాడు. “బ్యాంకులో పని చేస్తారు.”

లలిత ఒక్కసారిగా పకపకా నవ్వింది. ఆమె ఒంటి జడ భుజం మీద ఊగింది. “బ్యాంకులోనా! సార్, మొగుడు బ్యాంకులో కూర్చుని ఊరందరికీ లోన్లు శాంక్షన్ చేస్తాడు. పెళ్లాం మాత్రం అప్పు కోసం ఊరి బయట కేబుల్ ఆఫీస్‌కి వచ్చి బట్టలు విప్పుకుని నిలబడింది. బ్యాంకోడి ఇంట్లో పెళ్లానికి బయట అప్పులు చేసే ఖర్మ ఏంటే?”

“అప్పు… కాదండీ…”

“అప్పు కాకపోతే ఏంటి?” అని లలిత లెడ్జర్ మీద పెన్‌తో టకటకా కొట్టింది. “నీ మొగుడు నెల నెలా నీ ఖాతాలో వేయాల్సిన వాయిదా వేయట్లేదు. అందుకే ఇంట్లో దొరకనిది బయట అప్పుగా తెచ్చుకుంటున్నావు. ఇవాళ ఈ పెద్దాయన దగ్గర ఒక వాయిదా తీసుకున్నావు. ఆ రసీదు నీ చేతి మీద ఇంకా ఆరలేదు.” ఆమె నరసింహం వైపు కళ్లతో చూపించింది. “ఆ బ్యాంకోడికి తెలిస్తే ఏం చేస్తాడు? పెళ్లాం ఖాతా మూసేస్తాడా? లేక వాడూ వచ్చి ఆ గుమ్మం బయట క్యూలో నిలబడతాడా?”

సుధ ముఖం ఎర్రబడింది. కానీ ఆమె పెదవి మూల ఒక చిన్న నవ్వు తొంగి చూసింది. పాపారావు బ్యాంకు ఐడీ కార్డుతో ఈ గోడౌన్ బయట క్యూలో నిలబడ్డట్టు ఒక్క క్షణం కళ్ల ముందు మెదిలింది.

“ఆయనకి ఏమీ తెలియదండీ,” అంది. “ఆయనకి లెక్కలంటే బ్యాంకు లెక్కలే. ఇంట్లో ఏం తక్కువైందో ఆయన ఎప్పుడూ లెక్క వేయలేదు.”

“అదీ,” అని లలిత రాసింది. “రిమార్క్స్: ‘మొగుడు బ్యాంకు ఉద్యోగి. ఇంటి ఖాతా పట్టించుకోడు. బయట బాకీ పడింది. వసూలు సులభం’.” ఆమె పెన్‌తో పేజీని తట్టింది. “ఎంట్రీ అయిపోయింది సార్. డిపాజిట్ ఇంకా తీసుకోలేదు.”

“తీసుకో,” అన్నాడు మాస్టర్.

“డిపాజిట్ అంటే డబ్బు కాదులే,” అని లలిత లెడ్జర్‌ని సుధ ముందుకి చాపింది. “చదువు రానివాళ్లు సంతకం బదులు వేలిముద్ర వేస్తారు. నీకు ఇంక్ ప్యాడ్ అక్కర్లేదు. నీ ఇంక్ నీ దగ్గరే ఊరుతోంది. ఎడమ బొటనవేలు. అక్కడ ముంచి, ఈ పేరు పక్కన నొక్కు.”

సుధ ఎడమ చేయి నెమ్మదిగా తొడల మధ్యకి దిగింది. బొటనవేలు పూకు పెదవుల మధ్య తగలగానే ఆమె నడుము వణికింది. “స్స్…” అని జారింది.

“ముంచమన్నా. ఆడుకోమనలేదు,” అంది లలిత.

సుధ తడిగా మెరుస్తున్న బొటనవేలిని ‘34 సైజు కనెక్షన్’ పక్కన నొక్కింది. పసుపు పచ్చ కాగితం మీద ఒక తడి అచ్చు పడి, చుట్టూ కాగితం ముదురుగా మారింది. లలిత లెడ్జర్‌ని ముక్కు దగ్గరికి ఎత్తి వాసన చూసింది.

“ఈ వేలిముద్ర ఎవడూ ఫోర్జరీ చేయలేడు,” అంది. “డిపాజిట్ అందింది సార్.”

అప్పటిదాకా గోడకి ఆనుకుని నిలబడిన చిన్ని ఇప్పుడు ముందుకి వచ్చింది. ఆమె చేతుల నిండా ఉన్న గాజులు గలగలమన్నాయి. ఆమె నడుముకి దోపుకున్న ఎర్ర చీర కొంగుని ఇంకోసారి బిగించుకుని, చీపురుని తలకిందులుగా పట్టుకుంది. కట్ట కట్టిన చివరని కర్రలా ముందుకి చాపి, నేల మీద ఒక్కో చోటా చూపించింది.

“ఇది చూడండి అమ్మగారూ,” అంది. పరుపు నుంచి శాలువా దాకా సిమెంట్ నేల మీద ముదురు చుక్కల వరుస. “ఇందాక శాలువా మీంచి పరుపు మీదకి జరిగినప్పుడు మీరు కార్చింది.” చీపురు శాలువా అంచుకి జరిగింది. అక్కడ నేల మీద ఒక తెల్లని మచ్చ. “మీరు లేచినప్పుడు మీ మణికట్టు నుంచి పడింది. పెద్దయ్యగారి సరుకు.” చీపురు సుధ పాదాల మధ్య ఆగింది. అక్కడ ఒక చిన్న తడి. “ఇదీ. లలితమ్మ మీ కొలతలు చదువుతుంటే ఇప్పుడే కారింది. నేను చూశా.”

సుధ కిందికి చూసింది. ఆమె కాలి వేళ్లు లోపలికి ముడుచుకున్నాయి.

“పొద్దున ఏడింటికే వచ్చి ఈ నేల మొత్తం తుడిచా అమ్మగారూ,” అంది చిన్ని, నిట్టూరుస్తూ. “బీడీ ముక్కలు పారేసేవాళ్లని చూశా. కానీ మొదటి రోజే వచ్చి, పూకు రసంతో, ముసలోడి రసంతో నా నేల మీద మరకలు పెట్టిపోయే ఆడదాన్ని ఇదే చూడటం.”

ఆమె వెనక గది గుమ్మం దగ్గర మేకుకి వేలాడుతున్న ఒక పాత బూడిద రంగు గుడ్డని తెచ్చింది. ఒకప్పుడు లుంగీ అయి ఉంటుంది. అంచులు చిరిగి, ఫినాయిల్ వాసన కొడుతోంది. ఆమె దాన్ని సుధ ముఖం ముందు ఒక్కసారి దులిపింది.

“ఇంట్లో పనిమనిషిని పెట్టుకుంటావు కదా అమ్మగారూ,” అంది చిన్ని, నవ్వుతూ. “ఈ రోజు నువ్వే నా పనిమనిషివి.”

ఆ “నువ్వే” దగ్గర చిన్ని “మీరు” వదిలేసింది. సుధకి అది చెంప దెబ్బలా తగిలింది. ఆమె ఇంట్లో రోజూ పొద్దున్నే లక్ష్మి వచ్చి గిన్నెలు తోమి, ఇల్లు తుడిచి వెళ్తుంది. గడప సరిగ్గా తుడవలేదని ఒకసారి సుధ తిడితే లక్ష్మి తల వంచుకుని మళ్లీ తుడిచింది. ఇప్పుడు ఆ తల వంచుకోవడం తన వంతు.

సుధ చేయి చాపింది. చిన్ని గుడ్డని ఆమె చేతిలో పెట్టలేదు. ఆమె కాళ్ల దగ్గర నేల మీద పడేసింది. “వంగి తీసుకో. పనిమనిషికి చేతికి అందించరు.”

సుధ మోకాళ్ల మీద కూర్చుని గుడ్డ అందుకుంది. ముందు తన పాదాల దగ్గరి తడిని తుడిచింది. ఆమె వంగి అరచేత్తో గుడ్డని నేలకి నొక్కి ముందుకీ వెనక్కీ రాస్తుంటే సళ్లు కిందికి వేలాడి ఊగాయి. 

“పైపైన కాదు. గట్టిగా నొక్కి తుడువు. సిమెంట్‌లో మరక ఇంకిపోతుంది,” అని చిన్ని చీపురు కట్టతో సుధ పిర్ర మీద చిన్నగా తట్టింది. సుధ పిర్రలు బిగుసుకున్నాయి. “ఇప్పుడు శాలువా దగ్గర.”

సుధ మోకాళ్ల మీదే జరిగి శాలువా అంచు దగ్గరి తెల్లని మచ్చని తుడిచింది. అది కొంచెం ఎండి నేలకి అంటుకుంది. గోరుతో గీకాల్సి వచ్చింది.

“పెద్దయ్యగారి సరుకు అంత తొందరగా వదలదు అమ్మగారూ,” అని చిన్ని నవ్వింది. “ఎంతైనా ముసలి గంజి. చిక్కగా పట్టుకుంటుంది.”

“ఏంటే చిన్నీ, నా సరుకుని గంజి అంటావా?” అని నరసింహం దగ్గుతూ నవ్వాడు.

“పెట్టింది మీరు. తుడిచేది ఈ అమ్మగారు,” అంది చిన్ని. “ఆ చుక్కల వరుస కూడా. పరుపు దాకా.”

సుధ వంగి ఒక్కో చుక్కనీ తుడుస్తూ పరుపు వైపు జరిగింది. వీపు మీది మల్లెపూల దండ ఇందాకటి లాగుడుకీ ఊపుకీ పూర్తిగా నలిగిపోయింది. క్లిప్ వదులై, దండ సగం జారి భుజం పక్కన వేలాడుతోంది. రెండు మూడు పూలు ఊడి నేల మీద పడ్డాయి.

“ఇది ఇంకో చెత్త,” అని చిన్ని వంగి, ఆ దండని క్లిప్‌తో సహా లాగింది. క్లిప్ జుట్టుని గుంజుకుంటూ ఊడి వచ్చింది. సుధ “స్స్…” అని తల వంచింది. చిన్ని దండని ముక్కుకి ఆనించి వాసన చూసింది. “పొద్దున్నే మాస్టర్ కోసం పెట్టుకున్న పూలు. ఇప్పుడు వీటి నిండా బీడీ వాసన, పరుపు చెమట వాసన. ఇవి ఇంటికి తీసుకెళ్లి దేవుడి పటానికి వేయలేవు కదా.” ఆమె తలుపు పక్కన ఉన్న ప్లాస్టిక్ చేట తెచ్చి, విడి పూలని చీపురుతో దాంట్లోకి ఊడ్చి, దండని కూడా దాంట్లో వేసి, అక్కడి చెత్త డబ్బాలో కుమ్మరించింది. క్లిప్‌ని మాత్రం టేబుల్ మీద సుధ బ్యాగ్ పక్కన పడేసింది.

సుధ చూపు ఆ చెత్త డబ్బా మీద ఒక్క క్షణం ఆగింది. నిన్న సాయంత్రం గుడి దగ్గర కొన్న దండ. కొంత పొద్దున దేవుడికి. మిగిలిన రెండు మూరలు ఈ గోడౌన్ చెత్త డబ్బాలో.

ఆమె చివరి చుక్క తుడిచి తల ఎత్తింది. “అయిపోయింది చిన్నీ.”

చిన్ని నేలని ఒకసారి పరిశీలనగా చూసి, పరుపు మీది పెద్ద తడి మచ్చ వైపు చూపించింది. “అది తుడిస్తే పోదు. ఎండలో వేయాల్సిందే. సరేలే, నేల వరకు పని బాగానే చేశావు.” ఆమె గుడ్డని సుధ చేతిలోంచి లాక్కుని ముక్కు ముడిచింది. “దీన్ని తర్వాత ఉతుకుతా. ఇప్పుడు ఇంకో పని ఉంది.”

ఆమె లలిత వైపు చూసింది. ఇద్దరూ ఒకేసారి టేబుల్ ముందు గుట్టగా పడి ఉన్న గులాబీ చీర, తెల్లని లంగా వైపు చూశారు.

“లే. ఆ కేబుల్ డ్రమ్ముల పక్కన గోడ వైపు తిరిగి నిలబడు. నుదురు గోడకి ఆనించు,” అంది లలిత. “ఇరవై దాకా గట్టిగా లెక్కపెట్టు. ప్రతి అంకె తర్వాత ‘నేను మాస్టర్ లంజని’ అని చెప్పు. ఇరవై అనకముందే వెనక్కి తిరిగావో, మళ్లీ ఒకటి నుంచి.”

సుధ లేచింది. సిమెంట్ మీద జరిగినందుకు ఆమె మోకాళ్లు కందిపోయాయి. ఆమె ఇటుక గోడ దగ్గరికి వెళ్లి అటు తిరిగి నిలబడింది. నాచు పట్టిన చల్లని ఇటుకలు ఆమె నుదుటికి తగిలాయి. ఆమె పిర్రలు గది వైపు తిరిగి ఉన్నాయి.

“ఒకటి… నేను మాస్టర్ లంజని… రెండు… నేను మాస్టర్ లంజని…”

వెనక జార్జెట్ రెపరెపలాడిన చప్పుడు. ఎవరో అట్టపెట్టె మూత తెరిచిన చప్పుడు. చిన్ని కిసుక్కున నవ్వింది. ‘నా బట్టలు ఎక్కడ దాస్తున్నారు? అవి లేకుండా ఇంటికి ఎలా వెళ్లాలి?’ అని సుధకి గుండె దడదడలాడింది.

“…పద్నాలుగు… నేను మాస్టర్ లంజని…”

“గట్టిగా చెప్పవే. నీ మొగుడి బ్యాంకు దాకా వినిపించాలి,” అంది చిన్ని.

“పదిహేను! నేను మాస్టర్ లంజని!” ఆ మాట గోడకి తగిలి తిరిగి ఆమె ముఖానికే వచ్చింది. ఆమె తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి. “…పందొమ్మిది… నేను మాస్టర్ లంజని… ఇరవై.”

“తిరుగు.”

సుధ తిరిగింది. టేబుల్ ముందు నేల ఖాళీగా ఉంది. చీర లేదు. లంగా లేదు. ఆమె చూపు గోడౌన్ మొత్తం తిరిగింది. కేబుల్ డ్రమ్ములు. ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చిన ఇరవై సెట్‌టాప్ బాక్సుల అట్టపెట్టెలు. అన్నీ ఒకేలా ఉన్నాయి.

“నా… బట్టలు?”

“ఏ బట్టలు అమ్మగారూ?” అని చిన్ని అమాయకంగా కళ్లు తిప్పింది. “నేను వచ్చినప్పటి నుంచి మిమ్మల్ని ఇలాగే చూస్తున్నా.”

“మా స్టాక్ రిజిస్టర్‌లో ఏ చీరా ఎంట్రీ లేదు,” అంది లలిత, లెడ్జర్ తట్టుతూ. “ఈ గోడౌన్‌లో ఉన్నది సెట్‌టాప్ బాక్సులు, బట్టలు లేని ఒక కొత్త కనెక్షన్. అంతే.”

“ఇంటికి ఎలా వెళ్లాలి నేను?” అంది సుధ. ఆమె చేతులు అప్రయత్నంగా ఒకటి తొడల మధ్యకి, ఇంకోటి ఛాతి మీదకి వెళ్లాయి.

“ఇంటి సంగతి తర్వాత,” అన్నాడు మాస్టర్. “ఆ చేతులు ఎక్కడ ఉన్నాయి?”

సుధ చేతులు దించేసింది.

లలిత లెడ్జర్‌ని టేబుల్ మీద పెట్టి సుధ ఎడమ పక్కకి వచ్చి నిలబడింది. చిన్ని చీపురుని గోడకి ఆనించి కుడి పక్కకి వచ్చింది. ఇద్దరి ఒంటి మీదా బట్టలు. మధ్యలో తను ఒక్కతే బోసిగా.

లలిత తన అరచేతిని సుధ ఎడమ సన్ను కింద పెట్టి పైకి ఎత్తి పట్టుకుంది. వేళ్లు ఆ మెత్తని కండలోకి దిగాయి. “నేను చెప్పిన కిలోన్నర తక్కువే సార్. దీన్ని కౌంటర్ మీద పెట్టి తూకం వేయాలి.”

చిన్ని కుడి సన్ను మీద నరసింహం రసం ఎండిన చోట గోరుతో గీకింది. ఆ పొర చిన్న ముక్కలుగా రాలింది. “నేల తుడిచింది కానీ తన ఒంటి మీది మరక మాత్రం అలాగే ఉంచుకుంది లలితమ్మా. ఇంటికి తీసుకెళ్లి దాచుకుంటుందేమో.” ఆ తర్వాత ఆ సన్నుని ముతక అరచేతిలో పెట్టి ఒక్కసారి పైకి ఎగరేసి వదిలింది. అది బరువుగా పడి రెండుసార్లు ఊగి ఆగింది.

“చూశారా,” అంది చిన్ని. “పొద్దున్నే పాలవాడు ప్లాస్టిక్ కవర్లలో పాలు పోసి ముడి వేసి ఇస్తాడు చూశారా? చేతిలో పట్టుకుంటే అలాగే జారిపోతాయి. ఈ అమ్మగారి కవర్లకి మాత్రం ముడి పైన కాదు, ముందు ఉంది.” ఆమె బొటనవేలు, చూపుడువేలు కలిపి కుడి చనుమొనని పట్టుకుని ముందుకి లాగింది.

“ఆహ్… చిన్నీ… మెల్లగా…” అని సుధ మెడ వెనక్కి వాలింది.

“మెల్లగానా?” అని చిన్ని ఆ చనుమొనని ఇంకా గట్టిగా నలిపింది. “చూడు, నలిపే కొద్దీ ఈ ముచ్చికలు రాళ్లలా గట్టిపడుతున్నాయి. నోటితో వద్దంటావు, నీ సళ్లు మాత్రం ఇంకా పిసకమని అడుగుతున్నాయి.”

లలిత ఇటు నుంచి ఎడమ చనుమొనని గోళ్ల మధ్య పెట్టి నొక్కింది. “బ్యాంకు మొగుడు ఇవి ఎన్నిసార్లు నోట్లో పెట్టుకున్నాడు? లెడ్జర్‌లో ఎంట్రీ ఉండాలి.”

“ఊఁ… పెళ్లైన కొత్తలో… ఎప్పుడో…” సుధ పళ్లు బిగపట్టింది. “ఇప్పుడు ఆయనకి లైట్ తీసేశాక జాకెట్ హుక్స్ విప్పేంత ఓపిక కూడా ఉండదు. జాకెట్ అలాగే ఉండగానే మీదకి ఎక్కి, కింద పని అయిపోగానే పక్కకి దొర్లుతారు… ఆహ్హ్…”

“అంటే ఇంత పెట్టుబడి ఇంట్లోనే పెట్టుకుని, పన్నెండేళ్లుగా దాని మీద వడ్డీ కూడా తీసుకోవట్లేదు వాడు,” అని లలిత నవ్వింది. “ఇలాంటోడు బ్యాంకులో ఎలా పని చేస్తున్నాడో.”

ఒక వైపు సన్నని, చల్లని, పెన్ను పట్టుకునే వేళ్లు. ఇంకో వైపు ముతక, వెచ్చని, చీపురు పట్టుకునే అరచేయి. రెండు సళ్లూ రెండు రకాలుగా నలుగుతున్నాయి. సుధ తొడల మధ్య రసం ఊరి, లోపలి తొడ మీదుగా ఒక సన్నని చారిక జారింది.

“అయ్యో అయ్యో!” అని చిన్ని నెత్తి కొట్టుకుంది. “ఇప్పుడే తుడిపించా. మళ్లీ కారుస్తోంది. ఈ అమ్మగారి పూకుకి కుళాయి పెట్టించాలి.”

“కుళాయి కాదు చిన్నీ, కనెక్షన్ ఇవ్వాలి. ఎంత కారుస్తోందో లెక్కపెట్టి నెల నెలా బిల్లు వేయాలి,” అంది లలిత.

మాస్టర్ ముందుకి వంగి మోచేతులు మోకాళ్ల మీద ఆనించాడు. “వీళ్లిద్దరి చేతుల్లో ఎలా ఉంది?”

“అయ్యో మాస్టర్…” సుధ కళ్లు సగం మూసుకుపోయాయి. “ఆడవాళ్లు ముట్టుకుంటే ఇలా ఉంటుందని తెలియదు. మగాళ్లు పిసికితే ఆకలి. వీళ్లు పిసికితే ఎగతాళి. ఆ ఎగతాళికే నా పూకు కారిపోతోంది. ఛీ… ఎంత దిగజారిపోయానో…”

“ఇంకా దిగజారలేదు,” అన్నాడు మాస్టర్. “ఇప్పుడే మొదలైంది.”

లలిత తన భుజాల మీది లేత ఆకుపచ్చ చున్నీకి పెట్టిన పిన్ను తీసింది. చున్నీ మెడ మీంచి జారి ఆమె చేతిలోకి వచ్చింది. ఆమె దాన్ని పొడవుగా మడిచి, పట్టీలా మెలి తిప్పి, సుధ కళ్ల ముందు ఒక్కసారి లాగి బిగించి చూపించింది.

“కళ్లు ఇప్పటిదాకా బాగా చూశాయి కదా,” అంది. “ఇక కాసేపు వాటికి సెలవు. ఇప్పటి నుంచి ఎవరు ముట్టుకుంటున్నారో నీ ఒంటికి తగిలేదాన్ని బట్టే తెలుసుకోవాలి.”

లలిత సుధ వెనక్కి వెళ్లి, ఆ చున్నీని ఆమె కళ్ల మీద పెట్టి, తల వెనక జుట్టు కింద రెండు ముళ్లు వేసి బిగించింది. చున్నీలో లలిత పెర్‌ఫ్యూమ్ వాసన, కొంచెం చెమట వాసన. పైకప్పు వెలుగు కూడా ఇప్పుడు కనిపించట్లేదు. అంతా ఆకుపచ్చ చీకటి.

చిన్ని సుధ భుజాలు పట్టుకుని రెండుసార్లు గిర్రున తిప్పింది. సుధ కాళ్లు తడబడ్డాయి. ఎవరో భుజాల మీద చేతులు వేసి కిందికి నొక్కారు. ఆమె మోకాళ్ల కింద మెత్తని ఉన్ని తగిలింది. మళ్లీ శాలువా మీదే.

“చేతులు మోకాళ్ల మీద. అక్కడి నుంచి కదలకూడదు,” అని మాస్టర్ గొంతు ఎదురుగా, దగ్గరగా వచ్చింది. కుర్చీ తనకి ఎదురుగానే ఉందని ఆమెకి అర్థమైంది. “ఆట చెప్తా. ఇప్పటి నుంచి నిన్ను ఒక్కొక్కరూ ముట్టుకుంటారు. ఎవరు ముట్టుకున్నారో, దేనితో ముట్టుకున్నారో నువ్వు చెప్పాలి. తప్పు చెప్తే లలిత తన లెడ్జర్‌లో నీ పేరు పక్కన ఒక బాకీ రాస్తుంది. మూడు బాకీలు పడితే నువ్వు ఓడిపోయినట్టు. ఓడిపోతే శిక్ష. అది ఏంటో నేనే చెప్తా.”

“సరే మాస్టర్.”

“ఇంకోటి,” అని అతని గొంతు తగ్గింది. “కళ్లు కట్టేశాక భయం ఎక్కువవుతుంది. ఈ చీకటి భరించలేననిపిస్తే ఆ ఒక్క మాట నీ నాలుక మీదే ఉంది. ఆ మాట అన్న మరుక్షణం ఈ చున్నీ ఊడిపోతుంది.”

“గుర్తుంది మాస్టర్. కానీ ఆ మాట నోటి దాకా రావట్లేదు,” అంది సుధ.

కాసేపు ఏ చప్పుడూ లేదు. బయట చినుకులు. తర్వాత ఆమె పెదవుల మీద రెండు వేళ్లు తగిలాయి. పొట్టిగా, లావుగా, గరుకుగా. అవి ఆమె కింది పెదవిని కిందికి లాగి పళ్ల మీద రాశాయి. బీడీ పొగాకు వాసన. దాని కింద ఉప్పగా, పుల్లగా ఇంకో వాసన. తన వాసనే. ఆమె పెదవులు ఆ వేళ్ల చుట్టూ మూసుకుని ఒక్కసారి చప్పరించాయి.

“నరసింహం గారి వేళ్లు,” అంది సుధ. “బీడీ వాసన పోలేదు. ఇందాక నా పూకులో గీసిన వాసనా పోలేదు. ఈ వేళ్లని నా నోరు మర్చిపోదు.”

“ఒప్పు,” అంది లలిత. పెన్ కాగితం మీద కదిలిన చప్పుడు. “పెద్దాయన్ని నోటితోనే గుర్తుపట్టేసింది సార్.”

“ఈ వయసులో నాకూ ఒక గుర్తింపు దక్కిందమ్మా,” అని నరసింహం వేళ్లు బయటికి తీసి నవ్వాడు. తర్వాత మోకాళ్లు పట్టుకుంటూ మళ్లీ పరుపు దగ్గరికి వెళ్లి కూర్చున్న చప్పుడు.

సుధ ఎడమ పక్కన ఎవరో కూర్చున్నారు. చల్లని, సన్నని వేళ్లు ఆమె ఎడమ సన్నుని కింద నుంచి పట్టుకుని పిసకడం మొదలుపెట్టాయి. లలిత.

ఏదో ఆమె కుడి సన్ను మీద తగిలింది. ఒకటి కాదు. సన్నని, గరుకైన కొసలు పదో ఇరవయ్యో ఒకేసారి. అవి చనుమొన మీదుగా పైకీ కిందికీ గీరుకుంటూ, సళ్ల కింది మడతలోకి దిగి, పొట్ట మీదుగా బొడ్డు దాకా జారాయి. ఆమె పొట్ట లోపలికి ముడుచుకుంది. చనుమొన ఆ గీరుడుకి ఇంకా గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుంది.

“ఇష్ష్… అయ్యో… ఇది గుచ్చుకుంటోంది…” సుధ పళ్లు బిగపట్టింది. ఆ గరుకుదనం ఆమెకి తెలిసినదే అనిపించింది. ఇందాక చెంప మీద ముద్దు పెట్టినప్పుడు పెదవులకి గుచ్చుకున్న అదే గరుకు. “మీసం… నరసింహం గారి మీసం, గడ్డం. ఆయనే నా సళ్ల మీద ముఖం రాస్తున్నారు.”

ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. తర్వాత చిన్ని పొట్ట పట్టుకుని నవ్విన చప్పుడు.

“అయ్యో అమ్మగారూ! మీసం కాదు, నా చీపురు! పొద్దున్నుంచి ఈ గోడౌన్ మొత్తం ఊడ్చిన చీపురు. దాని కొసలతో నీ సళ్లని ఊడ్చా. ఇంట్లో రోజూ పట్టుకునే చీపురుకీ మగాడి మీసానికీ తేడా తెలియదా నీకు?”

“తప్పు,” అంది లలిత. పెన్ గట్టిగా గీసిన చప్పుడు. “మొదటి బాకీ. ‘చీపురుని ముసలోడి మీసం అనుకుంది’.” ఆమె సుధ చెవిలో గుసగుసలాడింది. “చీపురు తగిలినా మగాడే గుర్తొస్తున్నాడంటే నీ మనసులో ఎంత చెత్త పేరుకుపోయిందో చూసుకో.”

సుధ ముఖం కిందికి వాలింది. బుగ్గలు కాలుతున్నాయి. ‘రోజూ పట్టుకునే చీపురు… దానికే ఇలా అయిపోయానా…’ అనుకోగానే లోపల ఇంకో తడి ఊరింది.

ఈసారి కుడి పక్కన ముతక చేయి ఆమె సన్నుని పట్టుకుని పిండింది. గాజుల గలగల. చిన్ని. ఎడమ పక్క ఖాళీ అయింది. లలిత లేచి వెళ్లిపోయింది.

“మూడోది,” అన్నాడు మాస్టర్.

ఏదో వెచ్చగా, తడిగా, మెత్తగా ఆమె బొడ్డు గుంటలోకి దిగి ఒక్కసారి గుండ్రంగా తిరిగింది. సుధ నడుము వణికింది. “హాఁ…” ఆ తడి కిందికి జారి ఆమె ఆతుల మీద నెమ్మదిగా నాకి, ఇంకా కిందికి దిగి, పూకు పెదవుల పైన ఉన్న గొల్లి మీద ఒక్కసారి తగిలి వెళ్లిపోయింది.

“అమ్మా… అబ్బా… అక్కడ…” ఆమె కాలి వేళ్లు శాలువా మీద ముడుచుకున్నాయి. మోకాళ్ల మీది చేతులు కదలబోయి ఆగిపోయాయి.

అదే క్షణం ఏదో చల్లని, సన్నని, గట్టి అంచు ఆమె పొట్ట కింద చర్మానికి తగిలి, ఆ నాలుకతో పాటే కదిలింది.

“నాలుక. ఆడదాని నాలుక,” అంది సుధ. “మగాడిదైతే గడ్డం గుచ్చుకునేది. ఇది నున్నగా ఉంది. ఇంకా ఏదో చల్లగా తగిలింది. కళ్లజోడు ఫ్రేమ్. లలిత గారి నాలుక.”

ఆమె తొడల దగ్గర నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది. “ఒప్పు,” అంది లలిత. “నా కళ్లజోడే నన్ను పట్టించింది. ” ఆమె లేచిన చప్పుడు.

“రెండు ఒప్పు. ఒకటి తప్పు,” అన్నాడు మాస్టర్. “ఇంకా రెండు.”

లలిత మళ్లీ ఎడమ పక్కన కూర్చుని ఆ చనుమొనని బొటనవేలితో మెలి తిప్పింది. చిన్ని కుడి సన్నుని పిండుతోంది. రెండు సళ్లూ రెండు వైపులకి లాగబడుతున్నాయి.

“అబ్బ… ఉమ్మ్మ్… ఇద్దరూ ఇలా లాగితే నేను ఎవరి మాట వినాలి… ఆహ్…”

“ఎవరి మాటా కాదు. నీ ఒంటి మాట విను,” అంది లలిత.

సుధ తొడల మధ్య ఒకే ఒక్క సన్నని, గట్టి కొస తగిలింది. అది పూకు పెదవుల మధ్య కింద నుంచి పైకి అంగుళం అంగుళం గీసుకుంటూ వెళ్లి, పైన గొల్లి దగ్గర ఆగి, దాని మీద రెండుసార్లు తట్టింది. టక్. టక్.

“ఆఆహ్… అయ్యో… అమ్మో…” సుధ నడుము ఆ కొస వైపు ముందుకి తోసుకుంది. అది మళ్లీ కిందికి దిగి, ద్వారం దగ్గర ఒక్క క్షణం ఆగి, మళ్లీ పైకి గీసింది. సరిగ్గా గోరు గీసినట్టు. తొందర లేదు. ఓపిక ఉంది. ఆ ఓపిక ఆమెకి ఒక్కరిలోనే తెలుసు.

“మాస్టర్…” ఆమె గొంతు వణికింది. “ఇది మీ గోరు. ఇందాక నా మోకాలి నుంచి తొడ మీదికి ఇలాగే గీశారు. ఆగాల్సిన చోట ఆగి, ముట్టుకోకుండా వదిలేశారు. ఇదే ఓపిక. మీ వేలే మాస్టర్.”

కొస వెళ్లిపోయింది. చిన్ని నవ్వు. ఈసారి చిన్నగా, జాలిగా. ఏదో చిన్న పుల్ల సుధ బుగ్గ మీద తట్టింది.

“అమ్మగారూ… ఇది చీపురు లోంచి లాగిన ఒక్క పుల్ల,” అంది చిన్ని. “మాస్టర్ వేలు అంత చవకగా దొరుకుతుందా? నా చీపురుకి వంద పుల్లలు. అందులో ఒక్కటి నీకు మాస్టర్ అయిపోయింది.”

“తప్పు. రెండో బాకీ,” అంది లలిత. “సార్, ఈ కనెక్షన్‌కి ఏ సిగ్నల్ ఎక్కడి నుంచి వస్తోందో తెలియట్లేదు. చీపురు తగిలితే మాస్టర్ ఛానల్ అనుకుంటోంది.”

సుధ కళ్ల మీది చున్నీ తడిసింది. కానీ ఆ పుల్ల గీసిన గీత మాత్రం ఆమె పూకులో ఇంకా కాలుతోంది.

“ఒక్కటే మిగిలింది,” అన్నాడు మాస్టర్. ఇప్పుడు అతని గొంతు కొంచెం పైనుంచి వచ్చింది. అతను లేచి నిలబడ్డాడు. “ఇంకో తప్పు చెప్తే నువ్వు ఓడిపోయినట్టు.”

“ఈసారి తప్పు చెప్పను మాస్టర్,” అంది సుధ. ఆమె ముఖం పైకి లేచింది. ముక్కుపుటాలు విచ్చుకున్నాయి.

ఆమె ముఖానికి సరిగ్గా ఎదురుగా, చాలా దగ్గరగా, ఒక జిప్ కిందికి దిగిన చప్పుడు.

సుధ ఊపిరి ఆగిపోయింది.