꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

రాత్రి పదిన్నరకి ఇంట్లో అడుగుపెట్టేసరికి, బెడ్రూంలో నిర్మల తలస్నానం చేసి వచ్చి అద్దం ముందు కూర్చుని ఉంది. షాంపూ, కొబ్బరినూనె, తడి జుట్టు వాసన గదంతా నిండి ఉంది. ట్యూబ్‌లైట్ ఆర్పి జీరో బల్బ్ వెలుతురులో, తెల్లని నూలు నైటీలో ఆమె పసుపు వర్ణం చర్మం మెరుస్తోంది. నడుము కింద దాకా వేలాడుతున్న నల్లని తడి జుట్టు నుంచి నీటి బొట్లు వీపు మీద జారి నైటీని ఒంటికి అతుక్కుపోయేలా చేశాయి. మెడ ఒంపులో నీళ్లు ముత్యాల్లా నిలిచాయి. తల్లో పెట్టుకున్న మల్లెపూల దండ, నుదుటి మీద చిన్న కుంకుమ బొట్టు. ఆ క్షణం ఆమె మనిషిలా కాకుండా, గుడి గోడ మీద చెక్కిన దేవకన్యలా కనిపించింది.

శ్రీను గుమ్మంలోనే నిలబడిపోయాడు. “ఏంటే… ఈరోజు ఇంత అందంగా ఉన్నావు? ఎవరి కోసం ఈ సింగారం?” అన్నాడు, తలుపు గడి పెడుతూ.

“ఎవరి కోసం ఏంటి? ఇంట్లో ఉన్న మగాడి కోసమే. వాడికి కళ్లుంటే చూస్తాడు,” అంది నిర్మల, అద్దంలోంచి అతన్ని చూస్తూ.

అతను వెనక నుంచి వచ్చి ఆమె భుజాల మీద చేతులు వేసి, తడి మెడ మీద ముక్కు పెట్టి గట్టిగా వాసన పీల్చాడు. “అబ్బా… నీ వాసనకే నా మొడ్డ లేచి నిలబడుతోందే,” అన్నాడు గుసగుసగా.

“మాటలే గానీ పని ఎప్పుడూ సగమే,” అని నిర్మల ముసిముసిగా నవ్వింది.

శ్రీను ఆమెని లేపి మంచం మీదకి తోశాడు. నైటీ పైకి ఎత్తగానే, ఆమె చంకల్లో తడి వెంట్రుకల మీద చెమట, షాంపూ కలిసిన ఘాటు వాసన అతని ముక్కుకి కొట్టింది. అతను ముఖం అక్కడే దూర్చి నాలుకతో నాకాడు.

“ఛీ… ఏంటండీ అక్కడ… వెంట్రుకలు గీసుకోలేదు,” అని నిర్మల సిగ్గుతో మెలికలు తిరిగింది. కానీ చేయి దించలేదు. అతని తలని ఇంకా దగ్గరికి లాక్కుంది.

అతని చేయి కిందకి జారింది. తొడల మధ్య దట్టంగా, ఒత్తుగా పెరిగిన నల్లని ఆతుల అడవిలో వేళ్లు చిక్కుకున్నాయి. “ఏంటే ఇది? పూకు మీద అడవే పెంచావు. దారి వెతుక్కోవాలి,” అన్నాడు శ్రీను.

“నెలలు నెలలు దారి వైపు చూడని వాడికి అడవి కాక తోట ఉంటుందా? తవ్వేవాడు లేకపోతే నేల బీడే అవుతుంది,” అంది నిర్మల, ఆయాసపడుతూ.

అతని వేలు ఆ ఆతుల మధ్య తడిని తాకింది. “అబ్బో… అప్పుడే కారిపోతోందే నీ పూకు,” అన్నాడు.

“ఆఁ… అలాగే… ఆ పై గింజని రుద్దండి… ఆఁ… హ్మ్మ్… అదే… ఇంకా…” అని నిర్మల నడుము ఎగరేసింది. ఆమె మడమలు దుప్పటిని నలిపేస్తున్నాయి.

కానీ శ్రీను ఆగలేకపోయాడు. లుంగీ విప్పి, గట్టిపడిన తన మడ్డని ఆమె పూకు బొక్క దగ్గర పెట్టి ఒకే తోపుతో లోపలికి దించాడు.

“అమ్మా… హాఁ… మెల్లగా…” అని నిర్మల అతని వీపు మీద గోళ్లు దించింది. “ఆఁ… అలా… లోతుగా… ఇంకా గట్టిగా దెంగండీ… ఆగకండి…”

“ఒసేయ్… ఎంత వేడిగా ఉందే లోపల… పిండేస్తోంది నా మొడ్డని…” అని శ్రీను ఊపిరి బిగబట్టి నాలుగైదు గట్టి పోట్లు పొడిచాడు. మంచం కిర్రు కిర్రుమంది.

“హాఁ… అవును… అదే… ఇప్పుడే వస్తోంది నాకు… ఆపకండి… ప్లీజ్… ఇంకొక్క రెండు…” అని నిర్మల అతని పిర్రల్ని తన వైపు లాక్కుంది.

కానీ అప్పటికే శ్రీను ఒళ్లు బిగుసుకుంది. “ఆఁ… వచ్చేసిందే…” అని మూలుగుతూ ఆమె లోపల కార్చేసి, ఆమె మీదే వాలిపోయాడు. రెండు నిమిషాలు కూడా కాలేదు.

“ఏమండీ… ఆగకండి… ఇంకొంచెం… ఒక్క నిమిషం…” అని నిర్మల నడుము కదుపుతూనే ఉంది. కానీ లోపల అతనిది మెత్తబడిపోయి జారి బయటికి వచ్చేసింది.

శ్రీను పక్కకి దొర్లి, ఆయాసంతో, “అబ్బా… ఈరోజు నువ్వు మరీ అదిరిపోయావే,” అన్నాడు.

నిర్మల సీలింగ్ వైపు చూస్తూ పడుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య అతను వదిలిన తడి చల్లబడుతోంది. గింజ ఇంకా కొట్టుకుంటోంది, ఆకలి తీరకుండానే. ఒళ్లంతా సగం వెలిగి ఆరిపోయిన పొయ్యిలా పొగ కక్కుతోంది.

“ఏమండీ,” అంది నిర్మల నెమ్మదిగా. “అగ్గిపుల్ల గీసి, మంట అంటుకునే లోపే ఊదేస్తే, పొయ్యి మీద అన్నం ఎలా ఉడుకుతుంది?”

“ఆఁ? ఏంటే అన్నం గోల ఇప్పుడు? పొద్దున చూసుకుందాం,” అని శ్రీను ఆవలిస్తూ అటు తిరిగాడు.

కాసేపటికి అతని వైపు నుంచి ఫోన్ వెలుతురు నీలంగా గోడ మీద పడింది. వాల్యూమ్ తగ్గించినా, సన్నగా ఏదో ఆడ మూలుగు వినిపిస్తోంది. నిర్మల తల తిప్పకుండానే అర్థం చేసుకుంది.

‘దెంగలేక మంగళవారం అన్నట్టు. ఇంట్లో పెళ్లాం పూకు కారుతుంటే దాన్ని తీర్చడం చేతకాదు గానీ, ఫోన్‌లో ఎవతో దెంగించుకుంటుంటే చూసి కళ్లు చల్లబరుచుకుంటాడు,’ అని ఆమె పళ్లు బిగబట్టి అనుకుంది. ఆ క్షణం, ఆమెకు మధ్యాహ్నం కౌంటర్ మీద వంగిన రవి చూపు ఎందుకో గుర్తొచ్చింది. వెంటనే కళ్లు గట్టిగా మూసుకుంది.

మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరున్నరకి ఎయిర్‌పోర్ట్ ముందు చల్లని గాలి, ట్రాలీల గడగడ శబ్దం, కాఫీ వాసన. డిపార్చర్ గేట్ దగ్గర పసుపు లైట్ల కింద మాధవి రెండు పెద్ద సూట్‌కేసులతో నిలబడి ఉంది.

నిర్మల కూతుర్ని గుండెలకి హత్తుకుని ఏడ్చేసింది. “వేళకి తినవే. చలికి స్వెటర్ వేసుకో,” అని పదే పదే చెప్పింది. శ్రీను కళ్లద్దాలు తీసి తుడుచుకుంటూ, పక్కన ఉన్న ఒక పెద్దాయనకి, “మా చిన్నది, ఎమ్మెస్ చదవడానికి వెళ్తోంది,” అని ఎవరూ అడగకపోయినా చెప్పాడు. ఆ పెద్దాయన మెచ్చుకోలుగా తల ఊపాడు. శ్రీను ఛాతీ ఉబ్బిపోయింది.

జానకి చెల్లెలి నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టి, తల నిమిరింది. ఒక పక్క ‘ఇక దీన్ని రోజూ చూడలేను’ అనే బాధ గొంతులో ముద్దలా అడ్డుపడింది. మరో పక్క ‘మా ఇంటి పిల్ల ఒంటరిగా ప్రపంచంలోకి వెళ్తోంది’ అనే గర్వం కళ్లలో మెరిసింది.

శ్రీనివాస్ జానకి పక్కన నిలబడి, ఆమె భుజం మీద చేయి వేయబోయాడు. జానకి మెల్లగా ఒక అడుగు ముందుకి వేసి, మాధవి సూట్‌కేస్ హ్యాండిల్ సర్దింది. అతని చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

‘ఈ మధ్య దీనికి ఏమైంది? నేనేం తప్పు చేశాను?’ అని శ్రీనివాస్ అనుకున్నాడు. జేబులో చేయి పెట్టుకుని నేల వైపు చూశాడు. ఏమీ అర్థం కాలేదు.

మాధవి గేట్ లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు ఒక్కసారి ఆగి ఫోన్ తీసింది. కిరణ్ చాట్. పది మెసేజ్‌లు. పది బూడిద టిక్కులు. ఒక్క రిప్లై కూడా లేదు.

ఆమె బొటనవేలు ఆ పేరు మీద చాలాసేపు ఆగింది.

తర్వాత, వెనక్కి తిరిగి అందరికీ చేయి ఊపి, ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసి, గేట్ లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

సరిగ్గా అదే క్షణం, ఎయిర్‌పోర్ట్ బయట నిలబడిన జానకి చెవిలో, ఎప్పుడో తను లోలోపల అనుకున్న మాట మళ్లీ మోగింది… ‘నువ్వు చేస్తే ఒప్పు, నేను చేస్తే తప్పా?’