꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

నవ్వులు ఆగాక, మాధవి పెరట్లో చేయి కడుక్కుని నేరుగా అక్క గదిలోకి వెళ్లింది. పెరట్లో పులిహోర పోపు వాసన, గోడ మీద కాకుల అరుపులు, కిటికీ నుంచి పడుతున్న మధ్యాహ్నం ఎండ మంచం మీద తెల్లని గీతలా పరుచుకుని ఉన్నాయి. వెనకాలే జానకి లోపలికి వచ్చి తడి చేతులను కొంగుకు తుడుచుకుంది.

“అక్కా, ఒక మాట చెప్పనా? కోప్పడకూడదు,” అంది మాధవి. చేతులు వెనక్కి కట్టుకుని గోడకి ఆనుకుంది.

“ఏంటే, మళ్లీ ఏం గొడవ తెచ్చావు?” అని జానకి నవ్వుతూ అడిగింది.

“గొడవ కాదు అక్కా. నేను అబ్రాడ్ వెళ్తాను. ఎమ్మెస్ చేయాలని ఉంది. ఇక్కడ ఉంటే నాన్న పెళ్లి పెళ్లి అని ఊపిరి ఆడనివ్వడు,” అంది మాధవి. ఆ మాట అన్నాక ఆమె కాలి బొటనవేలు నేల మీద ఏదో గీత గీస్తూనే ఉంది.

జానకి నవ్వు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. చిన్నప్పుడు తన కొంగు పట్టుకుని గుడికి తిరిగిన పిల్ల సముద్రాలు దాటి వెళ్తాను అంటోంది. గుండెల్లో ఏదో గుచ్చుకున్నట్టు అయింది. దాని ఫోన్ వెతికినందుకు, దాన్ని అనుమానించినందుకు లోపల మళ్లీ సిగ్గు కదిలింది.

‘దీని మీదా నేను అనుమానపడ్డాను. ఇది తన కాళ్ల మీద తను నిలబడాలనుకుంటోంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది.

“వెళ్లు,” అంది జానకి. గొంతు కొంచెం వణికినా, మాట గట్టిగానే వచ్చింది. “అమ్మానాన్నలకి నేను చెప్తాను. నువ్వు చదువుకో, అంతే.”

మాధవి పరిగెత్తుకొచ్చి అక్కను గట్టిగా వాటేసుకుంది. బయట హాల్లో నిర్మల గిన్నెలు సర్దుతున్న చప్పుడు, శ్రీను టీవీ పెట్టిన శబ్దం వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రే జానకి తల్లిదండ్రులకి విషయం చెప్పింది. నిర్మల ముందు కళ్లు తుడుచుకుంది, “అంత దూరమా?” అంది. శ్రీను మాత్రం కాసేపు మౌనంగా కూర్చుని, “మా ఇంట్లో ఒకరైనా విమానం ఎక్కుతారంటే అంతకంటే ఏం కావాలే,” అన్నాడు.

అప్పటి నుంచి పనులు మొదలయ్యాయి. జానకి ఆఫీస్ అయిపోగానే మాధవిని తీసుకుని కన్సల్టెన్సీలకు, బ్యాంకులకు తిరిగింది. శ్రీను షాప్ నిర్మల మీద వదిలి సర్టిఫికెట్ల జిరాక్సులు, అటెస్టేషన్ల కోసం ఆఫీసుల చుట్టూ చెమటలు కక్కాడు. ఇంట్లో అందరూ ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు మునిగిపోయారు. పాత అనుమానాలు, పాత భయాలు రోజువారీ పనుల కింద పడి మూలన చేరిపోయాయి.

జానకి ఆ వీడియో గురించి ఆలోచించడం మానేసింది. కానీ శ్రీనివాస్ మీద వెగటు మాత్రం రోజు రోజుకీ పెరుగుతూనే ఉంది. రాత్రి అతను యూనిఫాం విప్పి పక్కన పడుకుంటే, ఆ ఖాకీ చొక్కాకి పట్టిన చెమట వాసనకే ఆమె పక్కకి తిరిగి గోడ వైపు ముడుచుకుపోయేది. అతను చేయి వేస్తే, “అలసిపోయాను,” అనేది. అతను “సరే” అని నిద్రపోయేవాడు. ఆ “సరే”లో ఆమెకు అతని మీద కోపం ఇంకా పెరిగేది.

మరోవైపు, ఒక మంగళవారం మధ్యాహ్నం రెండు నలభైకి, శ్రీను భోజనానికి ఇంటికి వెళ్లిన సమయంలో, షాప్ ముందు R15 బైక్ ఆగింది. ఎండకి తారు రోడ్డు మీద వేడి ఆవిర్లు లేస్తున్నాయి. సీలింగ్ ఫ్యాన్ కిర్రు కిర్రుమంటూ తిరుగుతోంది. బెల్లం, కందిపప్పు, అగరుబత్తీల వాసన కలిసిన షాప్‌లో నిర్మల కౌంటర్ దగ్గర కూర్చుని పద్దుల పుస్తకం రాస్తోంది.

హెల్మెట్ తీసి జుట్టు సర్దుకుంటూ లోపలికి వచ్చిన రవి, ఆమెని చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. పెదవుల మీద నెమ్మదిగా నవ్వు పాకింది.

“అరె… ఆంటీ, మీరా? అంకుల్ లేరా? నేను అంకులే ఉంటాడనుకున్నా,” అన్నాడు.

నిర్మల చేతిలో పెన్ను ఆగిపోయింది. ఆ బైక్, నడుము మీద పడిన ఆ చేయి, నాలుగో వీధి చీకటి, వెనక నుంచి రుద్దిన ఆ వేడి, జాకెట్ మీద పిసికిన ఆ వేళ్లు… అన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్ల ముందు మెదిలాయి. ఒళ్లు జలదరించింది. చెవుల వెనక చెమట కారింది.

‘వీడికి నేను ఈయన భార్యనని తెలిసిపోతే? వీడు నోరు జారితే?’ అని ఆమె మనసులో వణికింది. బయటికి మాత్రం ముఖం గట్టిగా పెట్టింది.

“ఏం కావాలి?” అంది పొడిగా.

“సిగరెట్ ఆంటీ. గోల్డ్ ఫ్లేక్. చిన్నది కాదు, పెద్దది. నాకు చిన్నవి సరిపోవు,” అన్నాడు రవి, కౌంటర్ మీద రెండు మోచేతులూ ఆనించి ఆమె వైపు వంగుతూ.

ఆమె పెట్టె తీసి కౌంటర్ మీద పెట్టింది. రవి దాన్ని తీసుకోకుండా ఆమె చేతినే చూస్తూ, “అంకుల్ మంచి సరుకునే షాప్‌లో పెట్టుకున్నాడు. బయటి నుంచి చూస్తేనే నోరూరుతోంది. ఒక్కసారి రుచి చూడనిస్తే బాగుండు,” అన్నాడు.

“రుచి చూసేవి ఇక్కడ అమ్మం. సిగరెట్ తీసుకుని వెళ్లు,” అంది నిర్మల. కానీ ఆ మాటకి ఆమె తొడల మధ్య ఏదో తెలియని వేడి కదిలింది. అలాంటి కదలిక ఎన్నో ఏళ్లుగా లేదు.

“అగ్గిపెట్టె కూడా ఇవ్వండి ఆంటీ. పుల్ల ఉంది, కానీ రాపిడి లేకపోతే మంట రాదుగా,” అని కన్ను గీటాడు రవి.

అప్పుడే ఒక పిల్లాడు రూపాయి బిళ్ల పట్టుకుని “ఆంటీ, ఒక చాక్లెట్,” అంటూ వచ్చాడు. వెనకాలే ఎదురింటి ముసలావిడ చేతి సంచితో వచ్చి, రవి వైపు ఎగాదిగా చూసి, “ఈ కాలం కుర్రాళ్లకి ఆడవాళ్ల దగ్గర ఎలా నిలబడాలో కూడా తెలియదు,” అని గొణిగింది. నిర్మల ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది. ఏమీ ఎరగనట్టు పిల్లాడికి చాక్లెట్ ఇచ్చింది.

‘తప్పు, నిర్మలా. నువ్వు మంచి ఇల్లాలివి. వీడు నీ కొడుకు వయసు వాడు,’ అని లోపల తనను తానే తిట్టుకుంది. కానీ రవి కళ్లు జాకెట్ మీద పడినప్పుడల్లా, ఆ చూపు చర్మాన్ని తాకుతున్నట్టే అనిపించింది.

ఇంతలో రవి ఫోన్ మోగింది. అతను ఫోన్ ఎత్తి, “ఆఁ రా, ఐదు నిమిషాల్లో అక్కడ ఉంటా,” అని చెప్పి కట్ చేశాడు. డబ్బులు కౌంటర్ మీద పెట్టి, వెళ్తూ వెళ్తూ, “వస్తా ఆంటీ. మిగతా సరుకు తర్వాత తీరిగ్గా తీసుకుంటా,” అన్నాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి వెళ్లిపోయాడు.

నిర్మల కాసేపు అతను వెళ్లిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. పద్దుల పుస్తకంలో పెన్ను పెట్టిన చోట సిరా మరక పెద్దదవుతోంది.

అప్పుడే, కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక రాత్రి పదకొండు దాటాక, మాధవి తన గదిలో లైట్ ఆర్పి, దుప్పటి కింద ఫోన్ వెలుతురులో కిరణ్ చాట్ ఓపెన్ చేసింది. చివరి మెసేజ్ నెల క్రితం ఆమె పంపిందే. దాని కింద ఖాళీ. బయట ఊరకుక్కలు మొరుగుతున్నాయి. ఫ్యాన్ గాలికి కిటికీ కర్టెన్ కొట్టుకుంటోంది.

మాధవి: కిరణ్
మాధవి: బతికే ఉన్నావా కనీసం?
మాధవి: ఒక నెల అయింది. ఒక్క మెసేజ్ కూడా లేదు. అంత పనికిరానిదాన్ని అయిపోయానా?
మాధవి: నీ కోసం నేను ఏం చేశానో నీకు గుర్తుందా? ఎవరి కోసం చేశానో?
మాధవి: సరే, నీకు ఇష్టం లేకపోతే చెప్పు. ఇలా మౌనంగా చంపకు.
మాధవి: ఇంట్లో అందరూ నవ్వుతున్నారు. నేను మాత్రం నవ్వినట్టు నటిస్తున్నా.
మాధవి: నువ్వు ఏదో ఒక రోజు ఫోన్ చేస్తావని ఇంకా పిచ్చిదానిలా ఎదురుచూస్తున్నా.
మాధవి: కానీ ఇక చాలు.
మాధవి: నేను అబ్రాడ్ వెళ్లిపోతున్నా. ఎమ్మెస్ కోసం.
మాధవి: ఇది లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ మెసేజ్. రిప్లై ఇస్తే ఇవ్వు, లేకపోతే నేను మర్చిపోయినట్టే అనుకో.

పంపిన ప్రతి మెసేజ్ పక్కన రెండు బూడిద రంగు టిక్కులు పడ్డాయి. నీలం కాలేదు. ‘typing…’ కూడా రాలేదు. మాధవి ఫోన్ గుండెల మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. కన్నీళ్లు చెవుల్లోకి జారాయి. ఆ రాత్రంతా ఫోన్ ఒక్కసారి కూడా వెలగలేదు.

మరోవైపు, అదే వారంలో ఒక రాత్రి తొమ్మిది నలభైకి, షాప్ షట్టర్ సగం దించి శ్రీను బయట స్టూల్ మీద కూర్చున్నాడు. వీధి దీపం చుట్టూ పురుగులు గిరికీలు కొడుతున్నాయి. పక్క హోటల్ నుంచి దోసె పెనం చుయ్యిమనే శబ్దం, ఉల్లిపాయ వాసన గాల్లో తేలుతోంది. రెండు బైక్‌ల మీద బ్యాచ్ మొత్తం వచ్చి ఆగింది. రవి, విశాల్, వెనకాలే కిరణ్, అర్జున్.

“అంకుల్, నాలుగు కింగ్స్,” అన్నాడు విశాల్.

శ్రీను పెట్టెలు అందిస్తూ రవి వైపు కన్ను గీటాడు. “ఏరా రవి, ఆ ఆంటీని సెట్ చేస్తా అన్నావుగా. ఏమైంది? చేయలేదా, లేక చేతకాలేదా?” అని సరదాగా అడిగాడు.

రవి సిగరెట్ వెలిగించి, పొగ పైకి వదులుతూ నవ్వాడు. “అంకుల్, సరుకు మంచిదే. కళ్ల ముందే అద్దాల డబ్బాలో పెట్టినట్టు కనిపిస్తోంది. కానీ మూత తీయనివ్వట్లేదు. అయినా నేను ఓపిక ఉన్నోణ్ణి. పండు చెట్టు మీద ఉన్నంత వరకు రాళ్లు వేస్తూనే ఉంటా,” అన్నాడు.

“ఓహో, అంత గట్టి పండా?” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు. ఆ పండు ఏ చెట్టుదో, ఆ డబ్బా ఎవరి షాప్‌లోదో అతనికి ఏ మాత్రం తట్టలేదు. విశాల్ కూడా ఈల వేశాడు.

కిరణ్ మాత్రం గోడకి ఆనుకుని ఫోన్ స్క్రీన్ ఆన్ చేసి, మళ్లీ ఆఫ్ చేసి, జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అర్జున్ అతని వైపు ఒకసారి చూసి, ఏమీ అనకుండా పొగ వదిలాడు. బైక్‌లు స్టార్ట్ అయ్యాయి. శ్రీను షట్టర్ దించి, ఇంకా నవ్వుకుంటూ ఇంటి దారి పట్టాడు.