꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

మాధవి తన గదిలోకి వెళ్లి బ్యాగ్ మంచం మీద పడేసింది. ఫోన్ మంచం మీదే వదిలి, టవల్ తీసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది.

కాసేపటికి బాత్రూమ్ లోంచి నీళ్ల చప్పుడు మొదలైంది. బకెట్‌లో నీళ్లు పడుతున్న శబ్దం. మాధవి ఏదో సినిమా పాట నెమ్మదిగా హమ్ చేస్తోంది.

జానకి హాల్లో నిలబడి ఆ చప్పుడు వింటోంది. గుండె దడదడలాడుతోంది. ‘ఇదే టైమ్. ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడూ కాదు,’ అని అనుకుంది.

మెల్లగా మాధవి గది వైపు నడిచింది. తలుపు సగం తెరిచి ఉంది. లోపల ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు. మంచం మీద చెదిరిపోయిన పుస్తకాలు, ఒక పక్కన మడతపెట్టని చున్నీ, మధ్యలో ఫోన్. జానకి ఒక్క క్షణం గుమ్మం దగ్గరే ఆగింది. ‘నా చెల్లెలి ఫోన్ దొంగతనంగా చూడటం తప్పు కదా,’ అని మనసు ఒక వైపు లాగింది. ‘కానీ అది బ్రిడ్జి కింద ఉన్న అమ్మాయి అయితే? దానికి ఏమైనా అయితే? అప్పుడు నేను ఏం చేసినా లాభం ఉండదు,’ అని ఇంకో వైపు లాగింది.

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల చప్పుడు ఆగకుండా వస్తోంది. జానకి లోపలికి అడుగుపెట్టి ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది. చేతులు చిన్నగా వణుకుతున్నాయి. స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది. లాక్ ఉంది. పిన్ అడుగుతోంది. ఆమెకి మాధవి పుట్టిన తేదీ గుర్తొచ్చింది. ఆ నాలుగు అంకెలు నొక్కింది. ఫోన్ తెరుచుకుంది.

‘అమ్మాయిలు ఇంకా ఈ పిన్నే పెట్టుకుంటారు,’ అని ఒక్క క్షణం అనుకుని, వెంటనే వాట్సాప్ తెరిచింది.

చాట్ లిస్ట్ పైకీ కిందకీ స్క్రోల్ చేసింది. "అమ్మ", "అక్క", "నాన్న", "బీటెక్ ఫైనల్ ఇయర్ - సెక్షన్ B", "ల్యాబ్ బ్యాచ్ 3", "ప్రాజెక్ట్ టీమ్", ఇద్దరు ముగ్గురు అమ్మాయిల పేర్లు. కిరణ్ అనే పేరు కనిపించింది. తెరిచింది. చివరి మెసేజ్ వారాల క్రితం నాటిది. "ఓకే" అని ఒక్క మాట. అంతకు ముందు ఏమీ లేదు. చాట్ ఖాళీగా ఉంది.

జానకి కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. గ్యాలరీ తెరిచింది. కాలేజీ ఫంక్షన్ ఫోటోలు, ఫ్రెండ్స్‌తో సెల్ఫీలు, ఒక పిల్లి ఫోటో, నోట్స్ పేజీల ఫోటోలు, అమ్మ వంట చేస్తున్నప్పుడు తీసిన ఒక ఫోటో. ఆమె వేలు ఆ ఫోటో మీద ఆగింది. నిర్మల నవ్వుతూ గరిటె పట్టుకుని ఉంది. మాధవి తీసిన ఫోటో.

కాల్ లిస్ట్ చూసింది. అమ్మ, నాన్న, అక్క, ఒక ఫ్రెండ్. తెలియని నంబర్లు ఏవీ లేవు.

ఏమీ దొరకలేదు.

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల చప్పుడు ఆగింది. జానకి గుండె గొంతులోకి వచ్చింది. ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసి, ఎలా ఉందో అలాగే మంచం మీద పుస్తకాల మధ్య పెట్టింది. గబగబా బయటికి వచ్చి వంటగదిలోకి వెళ్లి, ఏమీ పని లేకపోయినా ఒక గ్లాసు కడగడం మొదలుపెట్టింది.

కాసేపటికి మాధవి తడి జుట్టు టవల్‌తో తుడుచుకుంటూ బయటికి వచ్చింది. “అక్కా, టీ పెడుతున్నావా? నాకూ ఒక కప్పు,” అంది.

“ఆ… పెడతా,” అంది జానకి. ఆమె గొంతు ఆమెకే వింతగా వినిపించింది.

టీ కాచుతూ స్టవ్ మంటని చూస్తూ నిలబడింది జానకి. ఆమె మనసులో ఒకే ఆలోచన తిరుగుతోంది. ‘ఏమీ లేదు. దాని ఫోన్‌లో ఏమీ లేదు. నేనే తప్పుగా అనుకున్నానా? బ్రిడ్జి కింద ఉన్నది ఇంకెవరో అమ్మాయా? అదే రకం జడలు, అదే రకం ఒళ్లు ఉన్న ఇంకో అమ్మాయి ఈ ఊళ్లో ఉండకూడదా? హాస్పిటల్‌లో దానికి అయిన దెబ్బ కూడా ఇంకేదైనా కారణంతో అయి ఉండొచ్చు కదా. నేను నా చెల్లెలి గురించి ఇంత నీచంగా ఎలా ఆలోచించాను?’

టీ పొంగి గిన్నె అంచు దాటబోయింది. జానకి గబుక్కున మంట తగ్గించింది. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. పొగ వల్లో, బాధ వల్లో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.

ఒక పక్క తేలికగా అనిపించింది. ఇంకో పక్క ఆ రోజు గోడౌన్‌లో చూసింది, తన భర్త గురించి తెలిసింది, అది మాత్రం ఎక్కడికీ పోలేదు. ఒక భారం దిగిందనుకుంటే, ఇంకో భారం ఇంకా గుండెల మీదే కూర్చుని ఉంది.

“అక్కా, టీ…” అని మాధవి వంటగది గుమ్మం దగ్గరికి వచ్చింది.

జానకి కళ్లు తుడుచుకుని కప్పు అందించింది. “ఇదిగో.”

“నీ కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి,” అంది మాధవి.

“పొగ. స్టవ్ దగ్గర నిలబడ్డా కదా,” అంది జానకి.

మాధవి ఇంకేమీ అడగలేదు. కప్పు పట్టుకుని హాల్లో టీవీ ముందు కూర్చుంది.

రాత్రి ఎనిమిదిన్నరకి గేటు దగ్గర స్కూటర్ ఆగిన శబ్దం వచ్చింది. నిర్మల, శ్రీను షాప్ కట్టేసి వచ్చారు. నిర్మల చేతిలో కూరగాయల సంచి, శ్రీను చేతిలో షాప్ తాళాల గుత్తి.

“జానకీ, తిన్నావా?” అని నిర్మల లోపలికి వస్తూనే అడిగింది. ఆమె చూపు నేరుగా కూతురి ముఖం మీదే పడింది.

“తర్వాత తింటానమ్మా,” అంది జానకి.

“ఇదే మాట పొద్దున కూడా అన్నావు,” అంది నిర్మల. కానీ శ్రీను ఉండటంతో ఇంకేమీ అనలేదు.

శ్రీనివాస్ ఆ రాత్రి నైట్ డ్యూటీకి వెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో అతను లేకపోవడం జానకికి ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కొంచెం చోటు ఇచ్చినట్టు అనిపించింది.

నిర్మల అన్నం, పప్పు, వంకాయ కూర వడ్డించింది. శ్రీను, మాధవి కింద చాప మీద కూర్చున్నారు. “అక్కా, రా. నువ్వు కూడా కూర్చో,” అని మాధవి పిలిచింది.

“నాకు ఆకలి లేదే. మీరు తినండి,” అంది జానకి.

“ఏంటే ఇది? ఉదయం నుంచి ఏమీ తినలేదు నువ్వు,” అన్నాడు శ్రీను ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూ.

“తల నొప్పిగా ఉంది నాన్నా. పడుకుంటా,” అని జానకి తన గది వైపు వెళ్లిపోయింది.

నిర్మల ఆమె వెళ్లిన వైపు చాలాసేపు చూసింది. చేతిలో గరిటె ఆగిపోయింది.

మాధవి మాత్రం ఆకలితో రెండో సారి అన్నం పెట్టించుకుంది. “అమ్మా, వంకాయ కూర సూపర్. ఇంకొంచెం వెయ్యి,” అని నవ్వుతూ అడిగింది. ఆమె ముఖంలో ఏ బాధా లేదు.

ఆ రాత్రి అందరూ పడుకున్నారు. జానకి ఖాళీ కడుపుతో, గోడ వైపు తిరిగి, చీకట్లో కళ్లు తెరిచి పడుకుంది. ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న శబ్దం. పక్క గదిలో నిర్మల, శ్రీను మాట్లాడుకుంటున్న చిన్న గొణుగుడు. ఇంకో గదిలో మాధవి గాఢ నిద్ర. ‘నేను తప్పుగా అనుకున్నాను. దాన్ని అనుమానించాను. అమ్మ నన్ను ఎంత నమ్ముతుందో, నేను నా చెల్లెలిని అంత నమ్మలేకపోయాను,’ అని అనుకుంటూ ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి దాటాక కళ్లు మూసుకుంది.

ఆ తర్వాత రోజులు ఒకదాని వెనక ఒకటి నిశ్శబ్దంగా గడిచిపోయాయి.

ఒక నెల.

జానకి ఆఫీసుకి వెళ్లి వస్తోంది. మీటింగ్‌లు, ఫైళ్లు, సర్వేలు. పని మీద మనసు పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఇంట్లో మాత్రం ఎక్కువగా మాట్లాడట్లేదు. శ్రీనివాస్ ఏదైనా అడిగితే ఒక్క మాటలో జవాబు. అతను దగ్గరికి వస్తే నిద్ర వచ్చినట్టు పక్కకి తిరుగుతుంది. శ్రీనివాస్ కూడా ఎక్కువగా పట్టించుకోవట్లేదు. డ్యూటీ, ఫోన్, నిద్ర. ఇద్దరి మధ్య ఆ జానెడు దూరం రోజు రోజుకి పెరుగుతూనే ఉంది.

నిర్మల రోజూ ఏదో ఒక సాకుతో కూతురి దగ్గర కూర్చుంటోంది. “ఈ రోజు ఏం కూర చేయమంటావు?” “ఆఫీసులో అంతా బాగుందా?” జానకి నవ్వి “బాగుందమ్మా” అంటుంది. నిర్మల ఆ నవ్వు వెనక ఏదో ఉందని గమనిస్తుంది. కానీ అడిగే ధైర్యం చేయట్లేదు.

మాధవి మాత్రం మామూలుగా ఉంది. పొద్దున్నే లేచి, తల స్నానం చేసి, జుట్టు రెండు జడలు వేసుకుని, బ్యాగ్ వేసుకుని కాలేజీకి వెళ్తుంది. సాయంత్రం వస్తుంది. రాత్రి నోట్స్ రాస్తుంది. మధ్యలో ఫ్రెండ్స్‌తో, అర్జున్‌తో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతుంది. ఎగ్జామ్స్, ప్రాజెక్ట్, కాలేజీ కబుర్లు.

కిరణ్ నుంచి మాత్రం ఏమీ లేదు. ఒక్క మెసేజ్ కూడా రాలేదు. ఒక్క కాల్ కూడా రాలేదు. కాలేజీ కారిడార్‌లో ఒకటి రెండు సార్లు దూరం నుంచి కనిపించాడు. ఆమెని చూసి కూడా చూడనట్టు పక్కకి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. మొదట్లో ఆ నిర్లక్ష్యం మాధవికి బాధ కలిగించింది. కానీ రోజులు గడిచే కొద్దీ ఆమె చదువు మీదే దృష్టి పెట్టింది.

ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ వచ్చాయి. మాధవి రాత్రుళ్లు మేలుకుని చదివింది. నిర్మల ఆమెకి అర్ధరాత్రి టీ పెట్టి ఇచ్చింది. జానకి కూడా ఒక రోజు ఆమె పక్కన కూర్చుని, నోట్స్ చూసి, “ఇది ముఖ్యమైన ప్రశ్న, బాగా చదువు,” అని చెప్పింది. ఆ రాత్రి చాలా రోజుల తర్వాత అక్కాచెల్లెళ్లు ఇద్దరూ కలిసి నవ్వుకున్నారు.

చివరి ఎగ్జామ్ రోజు మాధవి కాలేజీ నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చింది. “అమ్మా! అయిపోయింది! బీటెక్ అయిపోయింది!” అని అరుస్తూ నిర్మలని వెనక నుంచి కౌగలించుకుంది.

“అబ్బా, వదలవే, గిన్నె పడిపోతుంది,” అని నిర్మల నవ్వింది. కళ్లలో మాత్రం నీళ్లు. “నా చిన్న కూతురు ఇంజనీర్ అయిపోయింది.”

శ్రీను ఆ రోజు షాప్ నుంచి వస్తూ స్వీట్ షాప్‌లో అర కిలో మైసూర్ పాక్ తెచ్చాడు. ఇంట్లో అందరికీ పంచాడు. జానకి కూడా ఒక ముక్క తీసుకుని మాధవి నోట్లో పెట్టింది. “కంగ్రాట్స్ రా,” అంది. ఆ మాట మనస్ఫూర్తిగా వచ్చింది.

నాలుగు రోజుల తర్వాత మాధవి పుట్టినరోజు.

ఇరవై రెండేళ్లు.

ఆ రోజు పొద్దున్నే నిర్మల లేచి తలుపు దగ్గర ముగ్గు వేసింది. పూజ గదిలో దీపం వెలిగించి, మాధవి పేరు మీద అర్చన చేయించడానికి గుడికి వెళ్లి వచ్చింది. పాయసం, పులిహోర, గారెలు వండింది. ఇల్లంతా నెయ్యి, ఇంగువ వాసనతో నిండిపోయింది.

మాధవి కొత్త పట్టు లంగా ఓణీ వేసుకుని, తల నిండా మల్లెపూలు పెట్టుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. జానకి ఆమెని చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ‘ఎంత పెద్దదైపోయింది ఇది,’ అని అనుకుంది.

“హ్యాపీ బర్త్‌డే రా,” అని జానకి ఆమె చేతికి ఒక చిన్న బాక్స్ ఇచ్చింది. లోపల బంగారు రంగు జుంకీలు.

“అక్కా! ఇవి నాకా?” అని మాధవి కళ్లు పెద్దవి చేసింది. వెంటనే చెవులకి పెట్టుకుని అద్దం ముందుకి పరిగెత్తింది.

శ్రీనివాస్ కూడా ఆ రోజు డ్యూటీకి కొంచెం లేటుగా వెళ్లాడు. “హ్యాపీ బర్త్‌డే మరదలా. ఇప్పుడు ఇంజనీర్ గారివి, ఇక మా లాంటి వాళ్లతో మాట్లాడతావో లేదో,” అని నవ్వాడు. జానకి అతని వైపు చూడలేదు.

మధ్యాహ్నం అందరూ కలిసి భోజనానికి కూర్చున్నారు. అరిటాకుల మీద పులిహోర, గారెలు, పాయసం. శ్రీను ఆ రోజు షాప్‌కి సెలవు పెట్టాడు.

భోజనం మధ్యలో శ్రీను చేయి కడుక్కోకుండానే నిర్మల వైపు చూశాడు. “నిర్మలా, చిన్నదానికి ఇరవై రెండు వచ్చాయి. చదువు కూడా అయిపోయింది,” అన్నాడు.

“ఆ… అయితే?” అంది నిర్మల, అర్థమైనా అర్థం కానట్టు.

“అయితే ఏంటి? ఇక సంబంధాలు చూడాలి కదా. జానకికి ఈ వయసుకే పెళ్లి చేశాం,” అన్నాడు శ్రీను.

ఆ మాట వినగానే మాధవి చేతిలోని గారె ముక్క ఆగిపోయింది. “నాన్నా!” అంది.

“ఏంటే నాన్నా? నిజమే చెప్తున్నా. మంచి అబ్బాయి, మంచి కుటుంబం దొరికితే చాలు,” అన్నాడు శ్రీను.

“మా అన్నయ్య వాళ్ల ఊళ్లో ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడని ఆ మధ్య చెప్పారు. సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగం అంట,” అంది నిర్మల ఉత్సాహంగా. “ఒకసారి ఫోటో తెప్పిద్దాం.”

“అమ్మా, ఏంటి ఇద్దరూ కలిసి! నేను ఇప్పుడే చదువు అయిపోయింది. ఉద్యోగం చూసుకోవాలి,” అంది మాధవి. కానీ ఆమె గొంతులో కోపం లేదు. బుగ్గలు ఎర్రబడిపోయాయి. ముఖం దించుకుని ఆకులో పులిహోర కలుపుతూ, కళ్లు పైకి ఎత్తలేకపోయింది. చెవులకి పెట్టుకున్న కొత్త జుంకీలు ఆమె తల ఊపినప్పుడల్లా ఊగుతున్నాయి.

“చూడండి, సిగ్గు పడుతోంది మా అమ్మాయి,” అని శ్రీను పెద్దగా నవ్వాడు.

“నాన్నా, ఊరుకో!” అని మాధవి లేచి చేయి కడుక్కోవడానికి పరిగెత్తింది. వెనకాల అందరూ నవ్వారు. నిర్మల నవ్వింది. శ్రీను నవ్వాడు. శ్రీనివాస్ కూడా నవ్వాడు.

జానకి కూడా నవ్వింది. ఆ రోజు, ఒక నెల తర్వాత, మొదటిసారి మనస్ఫూర్తిగా.