[jakash]

ஆகாஷ் சிறிது தூரம் நடந்தான். வண்டியருகே நின்றுகொண்டு மூச்சை உள்ளே இழுத்தான். பிறகு தலையை அசைத்துவிட்டு, திரும்பி மீண்டும் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

சம்யுக்தா இன்னும் கிச்சனில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவன் உள்ளே வந்ததைப் பார்த்ததும் அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள். ஆகாஷ் நேராக அவளிடம் சென்று நின்றான். கண்களை அவளுடைய கண்களோடு பொருத்தினான்.

“சாரிடி…” என்றான் மென்மையான குரலில். “உனக்கு விருப்பம் இல்லைன்னு சொன்ன பிறகு நான் உன்னைத் தொட்டது தப்பு. இனிமேல் இப்படி பண்ண மாட்டேன். உண்மையா சொல்றேன்.”

சம்யுக்தா ஒன்றும் பேசவில்லை. அவன் தொடர்ந்தான்.

“ஆனா… எந்த காரணத்துக்கும் உன்னையும் ராகுவையும் விட்டு நான் போக மாட்டேன். புரிஞ்சுக்கோ. நான் இங்கேதான் இருக்கேன்.”

அவன் மெல்ல முன்னேறி, அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு மென்மையான முத்தமிட்டான். அன்பாக, ஆதரவாக.

அந்த முத்தம் சம்யுக்தாவின் கண்களில் தண்ணீர் வரவைத்தது. அவள் பொறுக்க முடியாமல் ஆகாஷை இறுகக் கட்டிப்பிடித்தாள். அவனுடைய மார்பில் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு,

“நிஜமாவே… என்னை விட்டுப் போக மாட்ட லே டா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள். குரல் நடுங்கியது.

ஆகாஷ் அவளுடைய முகத்தை மெல்லத் தூக்கினான். கன்னத்தைத் தன் விரல்களால் பிடித்து, அவளுடைய கண்களைப் பார்த்தான்.

“நீயே போகச் சொன்னாலும் போக மாட்டேன்டி. சிக்கிட்ட என் கிட்ட. இனி எங்கேயும் போக முடியாது,” என்றான் புன்னகையோடு.

சம்யுக்தா சிரித்தாள். கண்ணீர் வழிய இன்னும் சிரித்தாள். பிறகு அவனுடைய காதுக்குள் மெல்லிய குரலில்,

“இங்க பையன் இருக்கான்… வா… கிச்சன் போவோம்,” என்றாள். கண்களில் ஒரு குறும்பு தெரிந்தது.

ஆகாஷ் உரக்கச் சிரித்தான். தலையை ஆட்டி,

“ம்ம்… வாங்க மேடம். இப்போ எனக்கு மூடு இல்ல,” என்றான். பிறகு திரும்பி சத்தமிட்டான்.

“டேய் ராகு! வா… வெளிய போயி கிரிக்கெட் ஆடுவோம்!”

ராகு டிவியை விட்டு ஓடிவந்தான். “சீரியஸா அங்கிள்?!” என்று கேட்டுக்கொண்டே வெளியே ஓடினான்.

ஆகாஷ் சம்யுக்தாவை ஒரு முறை பார்த்தான். அவள் இடுப்பில் கைவைத்து நின்று, அவனை முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள். கோபம்போல… ஆனால் கண்களில் சிரிப்பு. ஆகாஷ் தோளைச் சுருக்கி, “போயிட்டு வரேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு ராகுவோடு வெளியே சென்றான்.

சம்யுக்தா ஜன்னல் வழியாக அவர்களைப் பார்த்தாள். ஆகாஷ் ராகுவோடு பந்து போட்டு விளையாடத் தொடங்கியிருந்தான். அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள். நெஞ்சில் இன்னும் அவனுடைய நெற்றி முத்தத்தின் உணர்வு இருந்தது.

“உண்ண விட்டு போக மாட்டேன் ” என்ற அவனுடைய வார்த்தை மீண்டும் மனதில் ஒலித்தது. அவள் தலையை அசைத்துக்கொண்டு, மீண்டும் கிச்சன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள். ஆனால் முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை நின்றது.