꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి చాలాసేపు అలాగే కూర్చుని ఉంది. తర్వాత మంచం పక్కన ఉన్న ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది. స్క్రీన్ మీద టైమ్ 4:10 అని ఉంది. ఎవరితోనైనా మాట్లాడాలని గుండె కొట్టుకుంటోంది, కానీ ఏం మాట్లాడాలో తెలియట్లేదు. వేలు తనకు తెలియకుండానే "అమ్మ" అనే పేరు మీద ఆగింది. కాల్ నొక్కింది.

రెండో రింగ్‌కే నిర్మల ఫోన్ ఎత్తింది. షాప్‌లో ఏదో సంచి కదిలిస్తున్న చప్పుడు, బయట రోడ్డు మీద బండ్ల హారన్‌లు వెనక నుంచి వినిపిస్తున్నాయి.

“హలో…” అంది జానకి.

ఆ ఒక్క మాటకే నిర్మల చేతిలోని సంచి ఆగిపోయింది. కూతురి గొంతు ఆమెకి తెలుసు. ముప్పై ఐదేళ్లుగా వింటున్న గొంతు. ఆ "హలో"లో ఏదో బరువు ఉంది. ఇప్పుడే ఏడ్చి ఆపినట్టు ముక్కు బిగుసుకుపోయిన గొంతు.

“జానకీ… ఏమైందే? గొంతు అలా ఉందేంటి?” అని నిర్మల వెంటనే అడిగింది.

“ఏమీ లేదమ్మా. ఇంటికి వచ్చేశాను. నాన్న ఇంట్లో లేరు, అందుకే నీకు చెప్దామని చేశా,” అంది జానకి. గొంతు మామూలుగా ఉంచాలని ప్రయత్నిస్తూ బెడ్‌షీట్ అంచుని వేలికి చుట్టుకుంది.

“ఇందాక నీకు ఫోన్ చేశాక ఆయన షాప్‌కి వచ్చేశారు. ఇక్కడే ఉన్నారు, సరుకుల లెక్క చూస్తున్నారు,” అంది నిర్మల. కాసేపు ఆగి, “నువ్వు నాకు అబద్ధం చెప్పకు జానకీ. ఏమీ లేకపోతే నీ గొంతు ఇలా ఎందుకుంటుంది? ఎండలో తిరిగి ఒంట్లో బాగాలేదా? ఆఫీసులో ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా?” అని అడిగింది.

“అదేం లేదమ్మా. మీటింగ్ ఎక్కువసేపు జరిగింది, తర్వాత సర్వే పని. ఎండకి తల నొప్పి వచ్చింది. అంతే,” అంది జానకి.

“తల నొప్పికే గొంతు పూడుకుపోతుందా? నేను నిన్ను కన్నదాన్నే. నువ్వు చిన్నప్పుడు కాలేజ్‌లో టీచర్ కొట్టినా ఇలాగే ‘ఏమీ లేదమ్మా’ అనేదానివి, రాత్రికి దిండు తడిపేదానివి. ఇప్పుడు కూడా అదే గొంతు నీది,” అంది నిర్మల మెత్తగా.

జానకి కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి. ఫోన్‌ని చెవికి దూరంగా జరిపి, నోటికి చేయి అడ్డం పెట్టుకుని ఒక వెక్కిలిని లోపలే మింగేసింది. మళ్లీ ఫోన్ దగ్గరికి తెచ్చింది.

“అమ్మా… నువ్వు అనవసరంగా భయపడకు. నిజంగా ఏమీ లేదు. కాసేపు పడుకుంటే తగ్గిపోతుంది,” అంది.

“సరే, నువ్వు చెప్పకపోయినా పర్లేదు. కానీ ఒకటి గుర్తుంచుకో జానకీ, ఏ బాధ అయినా లోపల దాచుకుంటే అది మనల్నే తినేస్తుంది. ఏదైనా ఉంటే అమ్మకి చెప్పు. అమ్మకి చెప్పలేనిది ఈ లోకంలో ఏదీ ఉండదు,” అంది నిర్మల.

‘చెప్పలేనిది ఉందమ్మా… నీ అల్లుడు ఈ రోజు ఏం చేశాడో చెప్తే నువ్వు తట్టుకోగలవా?’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. బయటికి మాత్రం “హ్మ్మ్… సరేమ్మా,” అని మాత్రమే అంది.

“అన్నం తిన్నావా? పొద్దున కూడా సరిగా తినలేదు నువ్వు,” అని అడిగింది నిర్మల.

“తర్వాత తింటానమ్మా. ఇప్పుడు ఆకలి లేదు.”

“ఆకలి లేకపోయినా కొంచెం తిను. కూర గిన్నెలో పెట్టి వచ్చా. నేను, మీ నాన్న రాత్రికి వస్తాం. ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడదాం,” అంది నిర్మల. ఆమె గొంతులో ఇంకా అనుమానం పోలేదు.

“సరేమ్మా, ఉంటా,” అని జానకి ఫోన్ కట్ చేసింది.

అటు షాప్‌లో నిర్మల ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని కాసేపు అలాగే నిలబడింది. ‘దీనికి ఏదో అయింది. పెద్ద బాధ ఏదో ఉంది. చెప్పట్లేదు అంతే,’ అని అనుకుంది. శ్రీను లెక్కల బుక్ నుంచి తల ఎత్తి “ఎవరే?” అని అడిగాడు. “జానకి. ఇంటికి వచ్చిందంట,” అని మాత్రమే చెప్పి, నిర్మల మళ్లీ సంచిలో చేయి పెట్టింది. కానీ ఆమె మనసు ఆ సంచిలో లేదు.

ఇక్కడ జానకి ఫోన్‌ని పక్కన పడేసి మంచం మీద పక్కకి ఒరిగింది. తలగడని గుండెలకి హత్తుకుంది. తడి జుట్టు తలగడ మీద పరుచుకుని చల్లగా మెడకి తగులుతోంది. కళ్లు మూసుకుంటే గోడౌన్ చీకటి, పైకప్పు రంధ్రం నుంచి పడిన ఎండ, ఆ ఎండలో శ్రీనివాస్ ముఖం. కళ్లు తెరిస్తే ఫ్యాన్ తిరుగుతున్న చప్పుడు. ఏడ్చి ఏడ్చి కళ్లు మండుతున్నాయి. కనురెప్పలు బరువెక్కాయి. ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో ఆమెకే తెలియదు.

5:30.

కాలేజీ గేటు దగ్గర సాయంత్రం గోల మొదలైంది. గేటు బయట టీ బండి దగ్గర కుర్రాళ్లు గుంపులుగా నిలబడి సిగరెట్లు కాలుస్తున్నారు. పానీపూరీ బండి చుట్టూ అమ్మాయిలు నవ్వుకుంటున్నారు. ఎండ వాలి, కాలేజీ బిల్డింగ్ నీడ రోడ్డు మీదకి పొడుగ్గా సాగింది. బస్సులు, ఆటోలు హారన్‌లు కొడుతూ గేటు ముందు ఆగుతున్నాయి.

మాధవి బ్యాగ్ భుజానికి వేసుకుని గేటు బయటికి వచ్చింది. పొద్దున వేసుకున్న యూనిఫామ్ రోజంతా క్లాసుల్లో కూర్చుని కొంచెం నలిగిపోయింది. పోనీటెయిల్ వదులై, కొన్ని వెంట్రుకలు చెంపల మీద పడుతున్నాయి. పొద్దున స్కూటీ టైర్ పంక్చర్ అయిందని కాలేజీ పార్కింగ్‌లోనే వదిలేసింది. రేపు మెకానిక్‌ని పిలిపించాలి.

ఆటో కోసం నిలబడుతూనే ఫోన్ తీసింది. మొదట వేలు వాట్సాప్‌లో కిరణ్ చాట్ దగ్గరికే వెళ్లింది. చివరి మెసేజ్ ఆ రాత్రిదే. ఆ తర్వాత ఏమీ లేదు. "లాస్ట్ సీన్ టుడే ఎట్ 4:52" అని ఉంది. ఆన్‌లైన్‌కి వచ్చాడు, కానీ తనకి ఒక్క మాట కూడా లేదు. మాధవి పెదవి కొరుక్కుంది. గొంతులో ఏదో అడ్డుపడ్డట్టు అయింది. ‘నేను వాడి కోసం అంత చేశా… వాడు చెప్పినట్టే అందరి ముందు బట్టలు విప్పా… వాడికి నేను ఇప్పుడు గుర్తుకి కూడా రావట్లేదా?’ అని అనుకుంది.

కానీ కిరణ్ చాట్ పైనే అర్జున్ పేరు ఉంది. పక్కన ఆకుపచ్చ రంగులో "14" అని అంకె. మాధవి దాన్ని తెరిచింది.

అర్జున్: శుభోదయం, నా అందాల రాణి ❤️
అర్జున్: ఏం చేస్తున్నావు?
అర్జున్: ఖాళీగా ఉన్నావా?
అర్జున్: కోపం లేకపోతే రిప్లై ఇవ్వు
అర్జున్: క్లాస్‌లో ఉన్నావా? నేను ల్యాబ్ దగ్గర ఉన్నా. నువ్వు కారిడార్‌లో వెళ్తుంటే చూశా. ఆ పోనీటెయిల్ ఊగుతుంటే కళ్లు తిప్పుకోలేకపోయా
అర్జున్: ఇంకా కోపం పోలేదా?
అర్జున్: ఐ లవ్ యూ అని చెప్పినందుకా ఈ కోపం?
అర్జున్: చెప్పకుండా ఉండలేకపోయా మాధవీ. అది నిజం. వెనక్కి తీసుకోను
అర్జున్: నువ్వు రిప్లై ఇవ్వకపోయినా పర్లేదు. నువ్వు చదువుతున్నావని నాకు తెలుసు. ఆ బ్లూ టిక్స్ చాలు నాకు
అర్జున్: లంచ్ తిన్నావా?
అర్జున్: కాలేజీ అయ్యాక కలుస్తావా? ఐదు నిమిషాలు చాలు. నిన్ను చూడాలి అంతే
అర్జున్: సరే, కలవకపోయినా పర్లేదు. ఇంటికి జాగ్రత్తగా వెళ్లు
అర్జున్: నేను ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నా. గేటు దగ్గర టీ బండి
అర్జున్: నువ్వు నవ్వితే చాలు. నేను రోజంతా బతికేస్తా ?

మాధవి చూపు ఒక్కసారిగా టీ బండి వైపు తిరిగింది. అక్కడ గుంపులో అర్జున్ లేడు. ఆ చివరి మెసేజ్ ఇరవై నిమిషాల క్రితం పెట్టాడు. వెళ్లిపోయి ఉంటాడు.

అయినా ఆమె పెదవుల మీద తనకు తెలియకుండానే నవ్వు వచ్చింది. కిరణ్ చాట్ చూసినప్పుడు గొంతులో అడ్డుపడ్డది ఇప్పుడు కరిగిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆమె కళ్లు మెరిశాయి. ఒక్కసారి కాదు, రెండుసార్లు పైకీ కిందకీ ఆ మెసేజ్‌లు స్క్రోల్ చేసింది. "నువ్వు నవ్వితే చాలు" అన్న లైన్ దగ్గర వేలు ఆగింది. ‘ఎవరైనా నా గురించి ఇంతగా ఆలోచిస్తారా? కిరణ్ ఒక్కసారైనా లంచ్ తిన్నావా అని అడిగాడా?’ అని అనుకుంది. బుగ్గలు వేడెక్కాయి. వెంటనే అతనికి ఏదో ఒకటి రాయాలనిపించింది.

ఒక ఆటో వచ్చి ముందు ఆగింది. “సెంటర్ వైపు వెళ్తుందా అన్నా?” అని అడిగి, అతను తల ఊపగానే వెనక సీట్లో మూలకి జరిగి కూర్చుంది. బ్యాగ్ ఒళ్లో పెట్టుకుని, దాని చాటున ఫోన్ పట్టుకుంది. ఆటో కదిలింది. గాలి ముఖానికి కొట్టింది.

మాధవి: హాయ్
అర్జున్: ……
అర్జున్: నిజంగా నువ్వేనా?? ?
మాధవి: కాదు, నా దెయ్యం
అర్జున్: ఆ దెయ్యం అయినా పర్లేదు. రోజంతా ఎదురుచూసిన మెసేజ్ ఇది
మాధవి: కోపం లేదు. ఐ లవ్ యూ అన్నందుకు కోపం ఎందుకు? కానీ నేను ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. అందుకే రిప్లై ఇవ్వలేదు
అర్జున్: ఏమీ చెప్పక్కర్లేదు. నువ్వు మాట్లాడుతున్నావు, అదే చాలు
అర్జున్: గేటు దగ్గర చూశావా నన్ను?
మాధవి: చూశా. నువ్వు లేవు
అర్జున్: ఇరవై నిమిషాలు నిలబడ్డా. టీ బండి వాడు నన్ను పిచ్చోడిలా చూశాడు
మాధవి: ? పిచ్చోడివే
అర్జున్: నీ పిచ్చోణ్ణి

మాధవి నవ్వు ఆపుకోలేక బ్యాగ్‌లో ముఖం దాచుకుంది. ఆటో డ్రైవర్ అద్దంలో ఒకసారి చూసి మళ్లీ రోడ్డు వైపు తిరిగాడు.

అర్జున్: ఒకటి అడగనా?
మాధవి: అడుగు
అర్జున్: ఆ రోజు బ్రిడ్జి కింద… నొప్పి పెట్టిందా చాలా? నువ్వు ఏడుస్తుంటే నేను ఆగుదామనుకున్నా. నువ్వే ఆపకు అన్నావు
మాధవి: ఎందుకు ఇప్పుడు అది గుర్తు చేస్తున్నావు
అర్జున్: ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నుంచి అది నా తల్లోంచి పోవట్లేదు. నీ ముఖం, నీ కన్నీళ్లు, నువ్వు నా భుజం కొరికింది… ఇంకా ఆ గాటు ఉంది తెలుసా
మాధవి: నిజంగా?
అర్జున్: ఫోటో పంపనా?
మాధవి: వద్దు బాబూ, ఆటోలో ఉన్నా
అర్జున్: నొప్పి పెట్టిందా చెప్పు
మాధవి: పెట్టింది. చచ్చిపోతానేమో అనిపించింది. నీది మామూలుది కాదు అర్జున్. అది మొడ్డా లేక రోకలా? లోపలికి దిగుతుంటే నా గుద్ద చీలిపోతుందేమో అనిపించింది
అర్జున్: సారీ…
మాధవి: సారీ ఎందుకు? నేను ఆపమన్నానా?
అర్జున్: లేదు
మాధవి: మరి అంతే

ఆ మాట టైప్ చేశాక మాధవి వేళ్లు ఆగిపోయాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆటో గుంతలో దిగి ఎగిరినప్పుడు సీటు కింద నుంచి ఆమె పిర్రల మధ్య ఒక వణుకు పాకింది. ఆ రాత్రి అర్జున్ బరువు, అతని ఊపిరి వేడి, ఆ నొప్పిలో కలిసిన ఏదో వింత మత్తు, అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి. తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకున్నాయి.

అర్జున్: ఒక్క నిజం చెప్పనా?
మాధవి: చెప్పు
అర్జున్: ఆ రోజు అంతమంది ఉన్నారు. కానీ నేను నిన్ను దెంగేటప్పుడు నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరూ కనిపించలేదు. నువ్వు ఎవరి కోసమో అక్కడ ఉన్నావు. నేను మాత్రం నీ కోసమే అక్కడ ఉన్నా
మాధవి: …
అర్జున్: తప్పుగా అనిపిస్తే చెప్పు. ఆపేస్తా
మాధవి: ఆపకు

అర్జున్: నిన్ను ఒంటరిగా, నాకు మాత్రమే అన్నట్టు దెంగాలని ఉంది మాధవీ. బ్రిడ్జి కింద కాదు, రోడ్డు మీద కాదు. ఒక గది. తలుపు మూసి. ఎవరూ చూడని చోట. నువ్వు, నేను. గంటల తరబడి
మాధవి: గంటల తరబడా? నీకు అంత సేపు నిలుస్తుందా? ?
అర్జున్: నిలబెట్టి చూపించనా? నువ్వు అలసిపోయి ‘చాలు రా, ఇక నా వల్ల కాదు’ అని ఏడ్చేదాకా ఆపను
మాధవి: అబ్బో… మాటలు మాత్రం కోటలు దాటుతున్నాయి
అర్జున్: మాటలు కాదు. నువ్వు ఎలా కావాలంటే అలా. చెప్పు నీకు ఎలా ఇష్టం?
మాధవి: ఏంటి ఎలా ఇష్టం
అర్జున్: దెంగించుకోవడం. నువ్వు ఎలా దెంగించుకుంటే నీకు పిచ్చెక్కుతుందో చెప్పు

మాధవి ఫోన్‌ని బ్యాగ్‌కి ఇంకా దగ్గరగా లాక్కుంది. అద్దంలో డ్రైవర్ కళ్లు రోడ్డు మీదే ఉన్నాయని నిర్ధారించుకుంది. ఆమె చెవులు వేడెక్కాయి. కానీ వేళ్లు ఆగలేదు.

మాధవి: నా జడలు పట్టుకుని లాగుతూ వెనక నుంచి దెంగితే నాకు పిచ్చెక్కుతుంది. తల వెనక్కి వాలిపోయి, గొంతులోంచి అరుపు ఆగదు. గుద్ద ఎత్తి పెట్టి, మోకాళ్ల మీద, ఎవడో నా జుట్టుని గుర్రం కళ్లెంలా పట్టుకుని ఊపుతుంటే… ఛీ ఏంటి నేను ఇలా రాస్తున్నా
అర్జున్: ఆపకు. రాయి. నా మొడ్డ ప్యాంట్‌లో టెంట్ వేసింది ఇప్పుడు
మాధవి: ఎక్కడున్నావు నువ్వు?
అర్జున్: రూమ్‌లో. ఒక్కణ్ణే. తలుపు గడియ పెట్టా
మాధవి: ఏం చేస్తున్నావు?
అర్జున్: నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావో అదే. నీ మెసేజ్‌లు చదువుతూ, నీ జడలు గుర్తు చేసుకుంటూ నలుపుకుంటున్నా
మాధవి: ఛీ దొంగముండాకొడకా ?
అర్జున్: నీ దొంగముండాకొడుకుని. ఇంకా చెప్పు. జడలు లాగుతూ దెంగితే తర్వాత?
మాధవి: తర్వాత ముందు నుంచి. నా కాళ్లు నీ భుజాల మీద వేసుకుని, నా ముఖం చూస్తూ దెంగాలి. నేను కళ్లు మూసుకుంటే ‘కళ్లు తెరువే, నన్ను చూడు’ అనాలి. నేను నీ కళ్లలోకి చూస్తుంటే నువ్వు లోతుగా దించాలి
అర్జున్: అమ్మా… నువ్వు చంపేస్తున్నావు
మాధవి: నువ్వే అడిగావు
అర్జున్: నాకు ఏం ఇష్టమో చెప్పనా?
మాధవి: చెప్పు
అర్జున్: నువ్వు నా మీద ఎక్కి కూర్చోవాలి. నా మొడ్డ మీద నువ్వే మెల్లగా దిగాలి. మొత్తం లోపలికి తీసుకోవడానికి నీకు టైమ్ పడుతుంది, నాకు తెలుసు. నువ్వు పళ్లు బిగపట్టి, ‘ఆగు ఆగు… ఇంకా సగమేనా?’ అంటూ దిగుతుంటే నీ ముఖం చూడాలి. తర్వాత నువ్వే ఊగాలి. నీ సళ్లు నా ముఖం మీద ఎగురుతుంటే వాటిని నోట్లో పెట్టుకుని చప్పరించాలి
మాధవి: నీది మొత్తం నేను తీసుకోగలనా? ఆ రోజు సగానికే నా ప్రాణం పోయినట్టు అయింది
అర్జున్: ఈసారి తొందర లేదు. నూనె రాసి, వేలితో ముందు నిన్ను తెరిచి, నువ్వు ‘ఇక పెట్టు రా, తట్టుకోలేకపోతున్నా’ అని బతిమాలేదాకా ఆగుతా. నువ్వు అడగకుండా ఒక్క అంగుళం కూడా దించను
మాధవి: నేను బతిమాలనులే
అర్జున్: బతిమాలుతావు. ‘అర్జున్ ప్లీజ్… ఇంకెంత సేపు… నీ గాడిద మొడ్డ నా పూకులో కుక్కరా’ అని బతిమాలుతావు. నేను నవ్వుతూ పై పైన రుద్దుతూనే ఉంటా
మాధవి: నువ్వు మామూలోడివి కాదు రా బాబోయ్
అర్జున్: నువ్వు కూడా మామూలు అమ్మాయివి కాదు. అందుకే నీ మీద పడి చస్తున్నా

ఆటో రైలు గేటు దగ్గర ఆగింది. గేటు పడి ఉంది. ఎర్రని లైటు మిణుకు మిణుకు మంటోంది. చుట్టూ బైక్‌ల శబ్దం, ఎవడో హారన్ ఆపకుండా కొడుతున్నాడు. మాధవికి అవేవీ వినపడట్లేదు. ఆమె కాలి వేళ్లు చెప్పుల లోపల బిగుసుకుపోయాయి. యూనిఫామ్ లోపల చనుమొనలు గట్టిపడి లోపలి గుడ్డకి గీరుకుంటున్నాయి. తొడల మధ్య తడి పాంటీని తడిపేసింది. ఆమె ఒక చేయి బ్యాగ్ కింద నుంచి తొడ మీదకి జారబోయి, ఆటోలో ఉన్నానని గుర్తొచ్చి ఆగిపోయింది.

మాధవి: నేను ఇప్పుడు ఆటోలో తడిసిపోతున్నా తెలుసా. నీ వల్లే
అర్జున్: ఎక్కడ తడిసిపోతున్నావు?
మాధవి: నువ్వు తెలివైనోడివి కదా, నువ్వే కనుక్కో
అర్జున్: నా నాలుక ఉంటే ఇప్పుడే కనుక్కునేవాడిని. ఆ తడి అంతా చుక్క వదలకుండా నాకేసేవాడిని
మాధవి: ఉఫ్… ఆపు రా. ఇంటికి వెళ్లేలోపు నేను పిచ్చిదాన్ని అయిపోతా
అర్జున్: అయిపో. నా పిచ్చిదానివి అయిపో
అర్జున్: నేను కారిపోయేలా ఉన్నా మాధవీ
మాధవి: కార్చు. కానీ నా పేరు చెప్పుకుంటూ కార్చు
అర్జున్: మాధవీ… మాధవీ…
అర్జున్: ……
అర్జున్: అయిపోయింది. పొట్ట మీద మొత్తం. నీ పేరు చెప్తూనే
మాధవి: ?? ఛీ పో

రైలు గేటు ఎత్తారు. ఆటో మళ్లీ కదిలింది. మాధవి ఊపిరి తీసుకుని కిటికీ బయటికి చూసింది. ఎండ ఇప్పుడు పూర్తిగా వాలింది. రోడ్డు పక్క షాపుల్లో ట్యూబ్‌లైట్లు వెలుగుతున్నాయి.

ఆమెకి ఒక ప్రశ్న అడగాలని ఇందాకటి నుంచి గుండెల్లో కొట్టుకుంటోంది. అడగాలా వద్దా అని చాలాసేపు వేలు స్క్రీన్ మీద ఆపి, చివరికి టైప్ చేసింది.

మాధవి: కిరణ్ ఏమైనా అన్నాడా నా గురించి?
అర్జున్: ఎందుకు ఇప్పుడు వాడు?
మాధవి: ఊరికే అడుగుతున్నా. ఆ రాత్రి నుంచి ఒక్క మెసేజ్ లేదు. కాలేజీకి వచ్చాడా?
అర్జున్: నాకు తెలియదు మాధవీ
మాధవి: మీరు ఫ్రెండ్స్ కదా, తెలియకుండా ఎలా ఉంటుంది?
అర్జున్: మనం మన గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాం కదా. మధ్యలో వాడెందుకు
మాధవి: చెప్పు అర్జున్. వాడు ఏమైనా అన్నాడా?
అర్జున్: నువ్వు ఈ రోజు ఆ పోనీటెయిల్ ఎందుకు వేసుకున్నావు? రెండు జడలు వేసుకోవచ్చు కదా ?
మాధవి: మాట మార్చకు
అర్జున్: మార్చట్లేదు. వాడి గురించి నేను ఏం చెప్పినా నువ్వు బాధపడతావు. నువ్వు బాధపడటం నాకు ఇష్టం లేదు. అంతే
మాధవి: అంటే ఏదో ఉంది
అర్జున్: ఏమీ లేదు. నువ్వు నవ్వుతూ ఉండు, నాకు అదే చాలు. రేపు కలుస్తావా?

మాధవి ఆ మెసేజ్ వైపు చాలాసేపు చూసింది. ‘వీడు ఏదో దాస్తున్నాడు. కిరణ్ ఏదో అన్నాడు. లేకపోతే ఎందుకు తప్పించుకుంటాడు?’ అని అనుకుంది. గుండెలో చిన్న ముల్లు గుచ్చుకున్నట్టు అనిపించింది. కానీ అదే గుండెలో, అర్జున్ "నువ్వు బాధపడటం నాకు ఇష్టం లేదు" అన్న మాట దగ్గర ఏదో వెచ్చగా కరిగింది.

మాధవి: ఆలోచిస్తా
అర్జున్: ఆలోచించు. నేను టీ బండి దగ్గర ఎదురుచూస్తా. ఇరవై నిమిషాలు కాదు, రెండు గంటలైనా

“అమ్మాయ్, ఎక్కడ ఆపాలి?” అని డ్రైవర్ వెనక్కి తిరిగి అడిగాడు.

మాధవి తల ఎత్తి చూసింది. ఆటో తమ ఇంటి సందు మలుపు దగ్గరికి వచ్చేసింది. “ఇక్కడే అన్నా, ఆపండి,” అంది. గబగబా టైప్ చేసింది.

మాధవి: ఇంటి సందు వచ్చేసింది. తర్వాత మళ్లీ మెసేజ్ చేస్తా. బై
అర్జున్: బై రాణీ ❤️ జాగ్రత్త

ఆటో దిగి డబ్బులు ఇచ్చింది. ఆటో వెళ్లిపోయాక సందు మొదట్లో, వేప చెట్టు కింద ఆగింది. ఫోన్ తెరిచి అర్జున్ చాట్ మొత్తం సెలెక్ట్ చేసి "డిలీట్ ఫర్ మీ" నొక్కింది. "క్లియర్ చాట్" కూడా నొక్కింది. గ్యాలరీ ఖాళీ చేసింది. రీసెంట్ కాల్స్ చూసింది. ఆ రోజు అక్క "గులాబ్ జామ్" మెసేజ్ చూసినప్పటి నుంచి ఇది అలవాటు అయింది. ఫోన్ ఇప్పుడు ఏ అమ్మాయి ఫోన్ అయినా ఎలా ఉంటుందో అలాగే ఉంది. ఖాళీగా, అమాయకంగా. ఒక్కసారి ఊపిరి పీల్చుకుని, బుగ్గల మీద ఎరుపు ఇంకా తగ్గలేదని తెలిసి, తల దించుకుని ఇంటి వైపు నడిచింది.

ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అమ్మ షాప్‌లో ఉంటుందని తెలుసు. అక్క గది తలుపు మూసి ఉంది. మాధవి నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లి బ్యాగ్ మంచం మీద విసిరేసింది. టవల్ తీసుకుని బాత్రూమ్‌లోకి దూరింది. యూనిఫామ్ విప్పుతుంటే తడిసిన పాంటీ తొడల మీద నుంచి జారుతూ చల్లగా తగిలింది. ఆమె ఒక్కతే నవ్వుకుంది. షవర్ కింద నిలబడితే చల్లని నీళ్లు వేడెక్కిన ఒంటిని తాకి ఆవిరైపోతున్నట్టు అనిపించింది. ‘అర్జున్ పిచ్చోడు,’ అని పెదవులతో అనుకుంది. మళ్లీ నవ్వింది.

స్నానం చేసి, ఇంట్లో వేసుకునే వదులు టీ షర్ట్, పైజామా వేసుకుని, తడి జుట్టు టవల్‌తో రుద్దుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చింది. అప్పుడే గేటు చప్పుడు అయింది.

శ్రీనివాస్ లోపలికి వస్తున్నాడు. ఖాకీ చొక్కా బటన్స్ పై రెండు విప్పి ఉన్నాయి. కానీ అతని నడక వింతగా ఉంది. కాళ్లు కొంచెం దూరంగా పెట్టి, ఒక్కో అడుగు జాగ్రత్తగా వేస్తున్నాడు. వెనక ఏదో గుచ్చుకుంటున్నట్టు నడుము కొంచెం ముందుకి వంచి నడుస్తున్నాడు. గడప ఎక్కేటప్పుడు ముఖం ఒక్క క్షణం చిట్లించాడు.

“బావా! ఏమైంది నీకు? ఎందుకు అలా వంకరగా నడుస్తున్నావు?” అని మాధవి నవ్వుతూ అడిగింది.

శ్రీనివాస్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. తర్వాత పెదవుల మీద ఒక వంకర నవ్వు వచ్చింది. “ఏం చెప్పమంటావే మరదలా. ఈ రోజు డ్యూటీ చాలా గట్టిగా జరిగింది. వెనక నుంచి బాగా ఒత్తిడి వచ్చింది. ఒకరు కాదు, ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు. తట్టుకోవడం కష్టమైంది,” అన్నాడు.

“ఇద్దరా? దొంగలా? పట్టుకున్నావా?” అని మాధవి కళ్లు పెద్దవి చేసింది.

“పట్టుకోవడమా? వాళ్లే నన్ను గట్టిగా పట్టుకున్నారు. చాలాసేపు వదల్లేదు. చివరికి వాళ్ల పని అయ్యాకే వదిలారు,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వాడు. “ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉద్యోగంలో అంతేలేవే. ఒక్కోసారి లోతుగా దిగాల్సి వస్తుంది. దిగాక బయటికి రావడం కష్టం.”

“అయ్యో బావా, దెబ్బలు ఏమైనా తగిలాయా? కూర్చో, నీళ్లు తెస్తా,” అంది మాధవి అమాయకంగా.

“కూర్చోవడమే కష్టంగా ఉంది ఇప్పుడు,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వుతూ సోఫా అంచు మీద ఒక పిర్ర మాత్రమే ఆనించి కూర్చున్నాడు. “పర్లేదులే. రుచి చూశాక అలవాటు అయిపోతుంది. పోలీసోడికి ఇవన్నీ మామూలే.”

“రుచా?” అని మాధవి అయోమయంగా చూసింది.

“అంటే… ఈ దెబ్బల రుచి అన్నమాట,” అని శ్రీనివాస్ వెంటనే సర్దుకున్నాడు.

ఆ గొంతులు జానకి గదిలోకి వినిపించాయి.

నిద్రలో ఉన్న జానకికి మొదట అది కలలాగే అనిపించింది. మాధవి నవ్వు. తర్వాత "బావా" అనే పిలుపు. తర్వాత శ్రీనివాస్ గొంతు. "ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు." ఆ మాట ఆమె చెవిలోకి సూదిలా దిగింది. ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి. గుండె దడదడలాడింది. ఒక్క క్షణం తను ఎక్కడ ఉందో అర్థం కాలేదు. తర్వాత అంతా గుర్తొచ్చింది. గోడౌన్. కొజ్జావాళ్లు. శ్రీనివాస్. ఇప్పుడు ఆ శ్రీనివాస్ హాల్లో తన చెల్లెలితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.

జానకి మంచం మీద నుంచి దూకినట్టు లేచింది. చింపిరి జుట్టు సరిచేసుకోకుండానే, చీర కొంగు భుజం మీద వేసుకుంటూ తలుపు తీసి బయటికి వచ్చింది.

సోఫా అంచు మీద శ్రీనివాస్. ఎదురుగా నిలబడి, తడి జుట్టు టవల్‌తో తుడుచుకుంటూ, వదులు టీ షర్ట్‌లో నవ్వుతున్న మాధవి. జానకి కళ్లకి ఆ దృశ్యం భయంకరంగా కనిపించింది. ఆమెకి తెలుసు, శ్రీనివాస్‌కి ఆడవాళ్ల మీద కోరిక లేదు. అది ఈ రోజే కళ్లారా చూసింది. అయినా ఆమె కడుపులో ఏదో తిప్పింది. ‘ఈ మనిషి నోటి నుంచి వచ్చే ప్రతి మాటా ఇప్పుడు నాకు మురికిగానే వినిపిస్తోంది. ఇలాంటి వాడి దగ్గర నా చెల్లెలు నవ్వుతూ నిలబడటం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు,’ అని అనుకుంది.

“మాధవీ!” అని పిలిచింది. గొంతు ఆమె అనుకున్నదానికంటే గట్టిగా వచ్చింది.

మాధవి వెనక్కి తిరిగింది. “అక్కా, లేచావా? నువ్వు పడుకున్నావని చప్పుడు చేయలేదు. బావ చూడు, డ్యూటీలో దెబ్బలు తిని వచ్చాడు…”

“ఇటు రా ఒకసారి,” అని జానకి ఆమె మాట పూర్తి కాకుండానే చేయి పట్టుకుని వంటగది వైపు లాక్కెళ్లింది.

శ్రీనివాస్ కనుబొమ్మలు ఎగరేసి చూశాడు. జానకి వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

వంటగదిలో సింక్ దగ్గర నీళ్ల కుళాయి నుంచి చుక్క చుక్కగా నీళ్లు కారుతున్నాయి. కిటికీలోంచి సాయంత్రపు చివరి వెలుగు ఎరుపు రంగులో పడుతోంది. జానకి మాధవి చేయి వదిలి, ఆమె ముఖంలోకి చూసింది.

“ఇక నుంచి బావ దగ్గర ఎక్కువగా ఉండకు. ఎక్కువ మాట్లాడకు. దూరంగా ఉండు,” అంది జానకి. గొంతు తగ్గించింది కానీ అందులో వణుకు దాగలేదు.

మాధవి నవ్వు ఆగిపోయింది. “అదేంటక్కా అలా అంటున్నావు? బావే కదా. చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తున్నా. నువ్వు ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా అనలేదు,” అంది.

“అనలేదు. ఇప్పుడు అంటున్నా. చెప్పింది విను,” అంది జానకి.

మాధవి అక్క ముఖాన్ని దగ్గరగా చూసింది. కళ్లు ఉబ్బిపోయి ఉన్నాయి. కనురెప్పల అంచులు ఎర్రగా ఉన్నాయి. చెంప మీద తలగడ గుడ్డ ముద్ర, దాని పక్కనే ఆరిపోయిన కన్నీటి చారిక. పెదవి ఒక చోట కొరికినట్టు చిట్లి ఉంది. ఎప్పుడూ నున్నగా దువ్వి ఉండే అక్క జుట్టు ఇప్పుడు చిక్కుపడి ఉంది.

“అక్కా… నువ్వు ఏడ్చావా?” అని మాధవి మెల్లగా అడిగింది. ఆమె గొంతులో నవ్వు పూర్తిగా పోయి భయం వచ్చింది. “బావతో గొడవ అయిందా? ఆయన ఏమైనా అన్నాడా నిన్ను? కొట్టాడా?”

“ఏమీ లేదే,” అని జానకి ముఖం పక్కకి తిప్పుకుంది. చుక్కలు కారుతున్న కుళాయిని అవసరం లేకపోయినా గట్టిగా బిగించింది.

“ఏమీ లేకపోతే నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తావు? నేను చిన్నపిల్లని కాదక్కా. చెప్పు ఏమైందో,” అని మాధవి అక్క చేయి పట్టుకుంది.

ఆ స్పర్శకి జానకి గుండె కరిగిపోయింది. ‘చెప్పేయాలా? నీ బావ ఒక కొజ్జావాళ్ల గుద్దలు నాకే రంకుమగాడు అని చెప్పేయాలా? వద్దు. ఇది చెప్తే దీని కళ్లలో నేను ఎలా కనిపిస్తాను? నా సంసారం ఎలా కనిపిస్తుంది? అది కాక, ఇప్పుడు దీని గురించే నా భయం. ఇది చేస్తున్నది ఏంటో నాకు ఇంకా తెలియదు,’ అని ఆమెలో ఆలోచనలు పరిగెత్తాయి.

“ఆఫీసులో ఒకటి జరిగింది. పని టెన్షన్. నువ్వు పట్టించుకోకు,” అని జానకి మాట మార్చేసింది. “ఈ రోజు కాలేజీ ఎలా జరిగింది? స్కూటీ బయట కనిపించలేదు?”

“పంక్చర్ అయింది అక్కా, కాలేజీలోనే పెట్టి ఆటోలో వచ్చా,” అంది మాధవి. “నువ్వు మాట మార్చకు.”

“మార్చట్లేదు. అడిగాను అంతే. రేపు మెకానిక్‌ని పంపిస్తా,” అంది జానకి. ఆమె చూపు మాధవి చేతిలో ఉన్న ఫోన్ మీద ఒక్క క్షణం పడి, మళ్లీ పక్కకి జరిగింది. ‘ఇప్పుడు అడిగితే అనుమానపడుతుంది. రాత్రికి చూడాలి,’ అని అనుకుంది.

మాధవి అక్క ముఖం వైపు ఇంకాసేపు చూసింది. అక్క ఏదో దాస్తోందని ఆమెకి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. కానీ ఇంకా గుచ్చి అడిగితే అక్క ఇంకా గట్టిగా మూసుకుపోతుందని కూడా తెలుసు.

“సరే అక్కా,” అని చివరికి నిట్టూర్చింది. “నాకు ప్రాజెక్ట్ నోట్స్ రాయాలి. రేపు సబ్మిషన్. నా గదిలో ఉంటా. ఏదైనా కావాలంటే పిలువు.” వెళ్తూ వెళ్తూ గుమ్మం దగ్గర వెనక్కి తిరిగి, “ఏదైనా ఉంటే చెప్పు అక్కా. నేనూ ఉన్నా నీకు,” అంది.

జానకి తల ఊపింది. మాధవి తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు దగ్గరగా వేసుకుంది.

జానకి సింక్ అంచు పట్టుకుని కాసేపు అలాగే నిలబడింది. ‘నేనూ ఉన్నా నీకు… అది నాకు చెప్తోంది. కానీ దాని సంగతి అది నాకు చెప్పట్లేదు,’ అని అనుకుంది. ఊపిరి తీసుకుని హాల్లోకి వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ ఇంకా సోఫా అంచు మీదే ఉన్నాడు. టీవీ రిమోట్ చేతిలో తిప్పుతున్నాడు కానీ టీవీ ఆన్ చేయలేదు. జానకిని చూడగానే, “ఏంటి, మాధవిని పక్కకి తీసుకెళ్లి ఏం మాట్లాడావు? నన్ను చూసి దాన్ని ఎందుకు లాక్కెళ్లావు?” అని అడిగాడు. గొంతులో నవ్వు ఉంది కానీ కళ్లలో చిన్న అనుమానం.

జానకి అతని వైపు సూటిగా చూసింది. ఈ రోజు మొదటిసారి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది.

“ఏం లేదు. ఆడపిల్ల కదా, ఇంట్లో ఎవరి దగ్గర ఎంత దూరంలో ఉండాలో చెప్పాను,” అంది.

“నా దగ్గరా? నేను దానికి బావని. నా దగ్గర దూరం ఎందుకు?” అని శ్రీనివాస్ నవ్వాడు.

“నీ దగ్గర ఆడవాళ్లకి భయం లేదులే. ఆ సంగతి నాకంటే బాగా ఎవరికి తెలుసు?” అంది జానకి. “ఆడదాన్ని చూస్తే నీకు ఏమీ కాదని నాకు తెలుసు. కానీ నువ్వు ఎక్కడ తిరుగుతావో, ఎవరితో తిరుగుతావో, ఆ వాసన ఇంట్లోకి రాకూడదు. అంతే.”

శ్రీనివాస్ ముఖం మీద నవ్వు ఒక్క క్షణం బిగుసుకుపోయింది. “ఏం వాసన?” అని అడిగాడు.

“డ్యూటీ వాసన,” అంది జానకి. “ఈ రోజు నువ్వు అంత గట్టిగా డ్యూటీ చేశావు కదా. వెనక నుంచి ఒత్తిడి వచ్చిందని చెప్పావు కదా దానికి. ఆ మాటలు చిన్నపిల్ల ముందు అవసరమా? పోలీసోడు బయట ఎంత లోతుగా దిగినా, ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు గుమ్మం బయటే కడుక్కుని రావాలి.”

శ్రీనివాస్ ఆమె వైపు చూశాడు. ‘ఇది మామూలుగా అంటోందా, లేక ఏదైనా తెలుసా?’ అనే ప్రశ్న అతని కళ్లలో మెరిసింది. మరుక్షణం అతనే దాన్ని తోసిపుచ్చాడు. ‘దీనికి ఎలా తెలుస్తుంది? ఇది మీటింగ్‌లో ఉంది. తర్వాత సర్వే అంది. పెళ్లాలు ఇలాగే దెప్పుతారు,’ అని అనుకున్నాడు. పైకి మాత్రం, “ఏంటో, ఈ రోజు నువ్వు మాట్లాడేది సగం అర్థమవుతోంది, సగం అర్థం కావట్లేదు,” అని నవ్వేశాడు.

“సగం అర్థమైతే చాలు. మిగతా సగం నీకు అర్థమయ్యే రోజు వస్తుంది,” అని జానకి తన గది వైపు నడిచింది.

గదిలోకి వెళ్లి లైటు వేయకుండానే మంచం మీద పక్కకి తిరిగి గోడ వైపు ముఖం పెట్టి పడుకుంది. కిటికీలోంచి వీధి లైటు వెలుగు గోడ మీద పడుతోంది. ఆమె కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయి.

కాసేపటికి తలుపు చప్పుడు అయింది. శ్రీనివాస్ లోపలికి వచ్చాడు. బెల్ట్ విప్పి కుర్చీ మీద పడేశాడు. మంచం మీద ఆమె పక్కనే వెల్లకిలా పడుకున్నాడు. పడుకునేటప్పుడు ఒక్కసారి "స్స్…" అని పళ్ల మధ్య నుంచి ఊపిరి వదిలాడు. పక్కకి ఒరిగి ఒక పిర్ర మీద బరువు తగ్గించుకున్నాడు.

ఆ చిన్న "స్స్" శబ్దం జానకి చెవిలో పిడుగులా పడింది. ఆ నొప్పి ఎక్కడిదో ఆమెకి తెలుసు. అతని ఒంటి నుంచి వస్తున్న చెమట వాసన, దాని కింద దాగిన ఆ గోడౌన్ కుళ్లు వాసన, ఇంకా ఏదో వేరే వాసన, అన్నీ ఆమె ముక్కుకి తగులుతున్నాయి. ఇద్దరి మధ్య ఒక్క జానెడు దూరం. కానీ ఆ రాత్రి ఆ జానెడు దూరం ఆమెకి ఒక సముద్రంలా అనిపించింది.

గోడ వైపు తిరిగిన ఆమె కళ్లలోంచి ఒక కన్నీటి చుక్క చప్పుడు లేకుండా జారి తలగడలోకి ఇంకింది. పక్క గది నుంచి మాధవి పెన్ను పేపర్ మీద గీస్తున్న చిన్న చప్పుడు, మధ్యలో ఫోన్ వైబ్రేట్ అయిన చప్పుడు వినిపించాయి. జానకి చెవులు రిక్కించింది.