Adultery తడిసిన నైటీ

[Thimmappa]

సాయంత్రం 5:30.
రాహుల్ బయటకు వెళ్లాడు.
ఇంట్లో విక్రం, మేఘన మాత్రమే ఉన్నారు.
మేఘన వంటగదిలో టీ చేస్తోంది.
విక్రం హాలు నుంచి అక్కడికి వచ్చాడు.
“టీ తయారా?” అని అడిగాడు.
మేఘన నవ్వి అన్నది:
“అవును బావ… ఇస్తాను.
మీకు పంచదార ఎక్కువా తక్కువా?”
విక్రం కాస్త నవ్వి అన్నాడు:
“నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు వేయ్.
నువ్వు చేస్తే ఏదైనా బాగుంటుంది.”
మేఘన అతని వైపు చూసి నవ్వింది.
“అలా అనకండి బావ.
నేను సాధారణంగానే చేస్తాను.”
విక్రం దగ్గరగా వచ్చి నిలబడ్డాడు.
“సాధారణమేమీ లేదు.
నువ్వు చేసే ప్రతిదీ… కాస్త వేరుగా అనిపిస్తుంది.”
మేఘన కళ్లు పైకి ఎత్తి అతన్ని చూసింది.
“బావ… మీరు ఇలా మాట్లాడితే
నాకు ఇబ్బందిగా ఉంది.”
విక్రం మెల్లగా నవ్వి అన్నాడు:
“ఇబ్బందా?
లేదు మేఘన.
నేను కేవలం నిజం చెప్తున్నాను.”
మేఘన టీ ఇచ్చి, అతని చేతిలో పెట్టింది.
వాళ్ల చేతులు కాస్త తగిలాయి.
ఇద్దరూ ఒక సెకను చూసుకున్నారు.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“టీ తాగండి బావ.
చల్లబడిపోతుంది.”
విక్రం నవ్వి అన్నాడు:
“నువ్వు ఉన్నంత సేపు
ఏమీ చల్లబడదు.”
మేఘన సిగ్గుతో తల తగ్గించుకుని
వంటగది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
కానీ ముఖంలో నవ్వు ఉంది.
విక్రం అక్కడే నిలబడి
టీ తాగుతూ ఆమె వెనకాలే చూశాడు.
ఇప్పుడు బావ–మరదలు మధ్య
సరసాలు మొదలయ్యాయి.రాత్రి 9:45.
రాహుల్ ఇంకా బయటనే ఉన్నాడు.
ఇంట్లో విక్రం, మేఘన మాత్రమే ఉన్నారు.
మేఘన హాలులో టీవీ చూస్తూ కూర్చొని ఉంది.
సన్నని నైటీ వేసుకుంది.
విక్రం ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.
కొంతసేపు మౌనం.
తర్వాత విక్రం మెల్లగా అన్నాడు:
“మేఘన… నువ్వు ఇలా ఉంటే
నాకు మనసు చెదిరిపోతోంది.”
మేఘన అతని వైపు చూసి నవ్వింది.
“బావ… మీరు ఇలా మాట్లాడకండి.
నేను మీ మరదల్ని.”
విక్రం కాస్త దగ్గరగా జరిగాడు.
“మరదల్ని అని తెలుసు.
కానీ నువ్వు నా ముందు ఇలా ఉంటే
నేను అది మరిచిపోతున్నాను.”
మేఘన కళ్లు తగ్గించుకుంది.
“బావ… ఇది తప్పు.”
విక్రం ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
“తప్పు అనిపించడం లేదు.
నువ్వు దూరం జరగు.
నేను ఆపుకోలేను.”
మేఘన దూరం జరగలేదు.
విక్రం ఆమెను లాగుకుని ముద్దు పెట్టాడు.
మేఘన కొన్ని సెకన్లు ఆపుకుంది,
తర్వాత స్పందించింది.
ముద్దు లోతుగా మారింది.
విక్రం ఆమెను మంచం వైపు తీసుకెళ్లాడు.
నైటీ పైకి లేపి తీసేశాడు.
మేఘన కూడా అతని చేతులు ఆపలేదు.
విక్రం ఆమె సళ్ళు పిసుకుతూ,
నోటితో నిప్పుల్స్ చీకాడు.
మేఘన మూలుగుతూ అతని తలను పట్టుకుంది.
తర్వాత విక్రం తన ప్యాంటు తీసేసి,
మేఘన కాళ్లు తెరిచి,
మెల్లగా లోపలికి నెట్టాడు.
మేఘన గట్టిగా పట్టుకుంది.
“బావ… నెమ్మదిగా…” అని అన్నది.
విక్రం మెల్లగా కదపడం మొదలుపెట్టాడు.
కొంతసేపటికి వేగం పెరిగింది.
మేఘన అరుపులు అదుపులో ఉంచుకుంటూ
అతని వీపు పట్టుకుంది.
చివరకు ఇద్దరూ కలిసి వచ్చేశారు.
ఊపిరి పాస్తూ పక్కపక్కన పడుకున్నారు.
మేఘన విక్రం ఛాతీ మీద చేయి పెట్టి మెల్లగా అన్నది:
“ఇది… మొదలు మాత్రమే బావ.”
విక్రం ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు.
ఏమీ మాట్లాడలేదు.విక్రం, మేఘన ఇంకా మంచం మీదనే పడుకుని ఉన్నారు.
ఊపిరి సరిగ్గా ఆడటం లేదు.
మేఘన విక్రం ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుని ఉంది.
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“బావ… ఇది తప్పు అనిపించలేదు.
నాకు బాగానే అనిపించింది.”
విక్రం ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు.
“నాకు కూడా.
కానీ రాహుల్‌కి తెలిస్తే…”
మేఘన తల ఎత్తి చూసింది.
“రాహుల్‌కి తెలుసు.
అతనే నన్ను ఒప్పుకోమన్నాడు.
స్వాతి అక్క కూడా ఒప్పుకుంది.”
విక్రం ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నిజంగానా?”
“అవును” అని మేఘన అన్నది.
“ఇప్పుడు దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
ముగ్గురం కాదు… నలుగురం.”
విక్రం ఆమె ముఖం చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
అప్పుడు బయట తలుపు శబ్దం వినిపించింది.
రాహుల్ వచ్చినట్టు అనిపించింది.
మేఘన త్వరగా లేచి బట్టలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
విక్రం కూడా లేచాడు.
మేఘన అతని వైపు చూసి మెల్లగా అన్నది:
“ఇవాళ ఇంతే బావ.
మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.”
ఆమె గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
విక్రం అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు.రాత్రి 10:30.
రాహుల్ ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
మేఘన హాలులో కూర్చొని ఉంది. విక్రం గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
రాహుల్ మేఘన దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
“ఏం జరిగింది?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
మేఘన అతని వైపు చూసి అన్నది:
“జరిగింది.
నీ అన్నయ్యతో… ఉన్నాను.”
రాహుల్ కళ్లు మూసుకుని, తల ఊపాడు.
“స్వాతికి చెప్పాను. ఆమె ఒప్పుకుంది.
నేను కూడా ఒప్పుకున్నాను.
ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు… నీకు బాగా అనిపించిందా?”
మేఘన కాస్త ఆగి అన్నది:
“బాగానే అనిపించింది.
కానీ… నీతో ఉన్నప్పుడు అనిపించినంత కాదు.”
రాహుల్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
“అప్పుడు సరే.
ఇక నుంచి దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
నలుగురం తెలుసుకున్నాం.”
మేఘన అతని భుజం మీద తల పెట్టుకుంది.
“స్వాతి అక్క ఎప్పుడు వస్తుంది?”
“రేపు లేదా ఎల్లుండి.
డెలివరీ దగ్గరలో ఉంది” అన్నాడు రాహుల్.మరుసటి రోజు ఉదయం.
స్వాతి ఫోన్ చేసింది.
“రాహుల్… నాకు పెయిన్స్ మొదలయ్యాయి.
డాక్టర్లు డెలివరీకి తీసుకెళ్తున్నారు.
మీరు రండి.”
రాహుల్, విక్రం, మేఘన ముగ్గురూ ఆస్పత్రికి బయలుదేరారు.
ఆస్పత్రిలో స్వాతిని లేబర్ రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లారు.
ముగ్గురూ బయట వేచి ఉన్నారు.
కొన్ని గంటల తర్వాత డాక్టర్ బయటకు వచ్చాడు.
“అభినందనలు.
ఆడబిడ్డ.
తల్లీబిడ్డా బాగున్నారు.”
విక్రం ముఖంలో నవ్వు వచ్చింది.
రాహుల్ కూడా నవ్వాడు.
మేఘన స్వాతి చేయి పట్టుకుని ఉంది.
స్వాతి కళ్లు తెరిచి ముగ్గురినీ చూసింది.
మెల్లగా అన్నది:
“బిడ్డను చూశారా…?
మనందరిది.”
మేఘన కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
రాహుల్ స్వాతి చేయి పట్టుకున్నాడు.
విక్రం కూడా దగ్గరగా నిలబడ్డాడు.
ఆ క్షణంలో
నలుగురి మధ్యా ఏదో ఒక కొత్త అవగాహన పుట్టుకొచ్చింది.ఒక వారం తర్వాత.
స్వాతి ఇంటికి వచ్చింది.
బిడ్డతో కలిసి.
ఇల్లు మళ్లీ కళకళలాడింది.
రాత్రి పూట ముగ్గురూ స్వాతి గదిలో కూర్చుని ఉన్నారు.
బిడ్డ నిద్రపోతోంది.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“ఇప్పుడు మనం నలుగురం.
దాచుకోవాల్సినది ఏమీ లేదు.
భయపడాల్సినది ఏమీ లేదు.
ఈ బిడ్డను కలిసి పెంచుదాం.
మిగతాది… మనం ఎలా ఉన్నామో అలాగే ఉందాం.”
మేఘన తల ఊపింది.
రాహుల్ కూడా తల ఊపాడు.
విక్రం స్వాతి వైపు చూసి మెల్లగా నవ్వాడు.
స్వాతి రాహుల్ చేయి పట్టుకుంది.
మేఘన విక్రం చేయి పట్టుకుంది.
గదిలో ప్రశాంతత నిండింది.
బిడ్డ మెల్లగా కదిలింది.
అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.
ఇక ఏమీ దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
నలుగురూ… ఒకే ఇంట్లో,
ఒకే జీవితంలో కలిసిపోయారు.