꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి గోడ పక్కనే నిలబడి లోపలికి చూస్తూ ఉంది. ఒక్క నిమిషం ఆమెకి ఒళ్లంతా కోపం ఎక్కింది. ఇప్పుడే లోపలికి వెళ్లి శ్రీనివాస్ ముందు నిలబడి, “ఏం చేస్తున్నావు నువ్వు? ఇదేనా నీ డ్యూటీ?” అని అడగాలని అనిపించింది. ఒక అడుగు ముందుకి కూడా వేసింది.

కానీ అంతలోనే ఆమె చూపు చెక్క పెట్టె మీద కూర్చున్న బిచ్చగాడి మీద పడింది. వాడి చేతిలో ఉన్న ఆ పాత ఫోన్‌లోనే ఆ వీడియో ఉంది. ‘ఆ వీడియోలో నేను ఉంటే? చెట్టు చాటున నేను చేసింది కూడా అందులో ఉంటే? ఇప్పుడు నేను బయటపడితే వాడు నన్ను వెంటనే గుర్తుపడతాడు. శ్రీనివాస్ ముందే, ఈ కొజ్జావాళ్ల ముందే నా గురించి అంతా చెప్పేస్తాడు,’ అని అనుకోగానే ఆమె వేసిన అడుగు వెనక్కి వచ్చింది. గొంతు దాకా వచ్చిన ప్రశ్న అక్కడే ఆగిపోయింది. ధైర్యం చాలలేదు.

లోపల కొజ్జావాళ్లు శ్రీనివాస్‌కి బట్టలు వేస్తున్నారు. ముక్కుపుడక కొజ్జా అతని ఖాకీ ప్యాంట్ పైకి లాగి బెల్ట్ పెట్టింది. “జాగ్రత్త బావా, గుద్దలో మా రసం ఇంకా కారుతోంది. డ్యూటీలో కూర్చుంటే ప్యాంట్ వెనక తడిసిపోతుంది,” అని కిసుక్కున నవ్వింది.

గాజుల కొజ్జా అతని చొక్కా గుండీలు పెడుతూ, “ఈసారి వచ్చేటప్పుడు ఇంకో ఇద్దరిని పిలుస్తాం బావా. నీ గుద్దకి ఒక్కొక్కరి మొడ్డ రుచి చూపిస్తాం,” అని అతని బుగ్గ మీద చిటికె వేసింది.

“సరే సరే, ఇక చాలు. నాకు టైమ్ అయింది,” అని శ్రీనివాస్ నవ్వుతూ చొక్కా ప్యాంట్‌లోకి దోపుకున్నాడు.

ఆ మాట వినగానే జానకి ఒంట్లో ఒక్కసారిగా వణుకు పుట్టింది. ‘ఇతను ఇప్పుడు బయటికి వస్తే? గోడౌన్ ముందే నా కారు ఉంది. అది చూస్తే గుర్తుపడతాడు,’ అని అనుకోగానే వెనక్కి తిరిగింది. అడుగుల చప్పుడు వినపడకుండా జాగ్రత్తగా, కానీ వీలైనంత వేగంగా వచ్చిన దారినే నడిచింది. చీకటి గదులు దాటుతుంటే గాజు ముక్కలు చెప్పుల కింద నలుగుతున్నాయి. ప్రతి చప్పుడుకీ ఆమె గుండె గొంతులోకి వస్తోంది. వెనక నుంచి ఎవరో వస్తున్నట్టు, ఎవరో పిలుస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

దూరంగా తలుపు దగ్గర ఎండ వెలుతురు కనిపించగానే ఆమె దాదాపు పరిగెత్తింది. బయట అడుగు పెట్టగానే ఆ ఎండ కళ్లకి గుచ్చుకుంది. కళ్లు చిట్లించి ముందుకి చూసింది.

ఎదురుగా మురళి.

అతను గోడౌన్ ముందు బైక్ ఆపి, ఏదో వెతుకుతున్నట్టు అటూ ఇటూ చూస్తున్నాడు. జానకిని చూడగానే అతను కూడా ఆగిపోయాడు.

జానకికి ఒక్క క్షణం పిచ్చెక్కినట్టు అయింది. తల తిరిగినట్టు అనిపించింది. ‘మురళి ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నాడు? ఎప్పటి నుంచి ఉన్నాడు? వీడు కూడా లోపల జరిగింది చూశాడా? వీడికి శ్రీనివాస్ సంగతి తెలిస్తే నా మొగుడు కొజ్జావాళ్లతో దెంగించుకుంటాడని ఆఫీసు అంతా తెలిసిపోతుంది. నా పరువు, ఇంటి పరువు, అన్నీ పోతాయి,’ అని ఒకదాని వెనక ఒకటి ఆలోచనలు ఆమె తలలో దూసుకెళ్లాయి.

మురళి ఆమెని పై నుంచి కింది దాకా చూశాడు. పొద్దున ఆమె రెడీ అయి వచ్చినప్పుడు చీర కుచ్చిళ్లు చక్కగా సర్ది, పైట రెండు వైపులా సమానంగా వేసి, పోనీటెయిల్ నున్నగా దువ్వి, లిప్‌స్టిక్‌తో మెరుస్తూ వచ్చింది. బాడీ స్ప్రే వాసన కారు అంతా నిండిపోయింది. ఇప్పుడు ఆ జానకి వేరేలా ఉంది. నుదుటి మీద నుంచి చెమట ధారలుగా కారి చెంపల మీదుగా మెడలోకి దిగుతోంది. జాకెట్ చెమటకి పూర్తిగా తడిసిపోయి ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. తడి గుడ్డ లోపల సళ్ల ఆకారం, బ్రా అంచులు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. పైట భుజం మీద నుంచి పక్కకి జారిపోయి, చెమటతో తడిసిన నడుము, లోతైన బొడ్డు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. పోనీటెయిల్ నుంచి కొన్ని వెంట్రుకలు జారి మెడ మీద అతుక్కుపోయాయి. పెదవుల మీద లిప్‌స్టిక్ సగం పోయింది. ఆమె ఊపిరి వేగంగా వస్తోంది, ఛాతీ పైకీ కిందకీ ఎగురుతోంది. ఆమె కళ్లలో కనిపిస్తున్నది ఎండ అలసట కాదు, భయం. అది మురళికి స్పష్టంగా అర్థమైంది.

“మేడం, మీరు ఇక్కడ?” అని మురళి అడిగాడు. “నేను ఆ బిచ్చగాడి కోసం వచ్చాను. లోపల ఉన్నాడేమో అని…” అంటూ గోడౌన్ తలుపు వైపు ఒక అడుగు వేశాడు.

“వద్దు!” అని జానకి గట్టిగా అంది. ఆ గొంతు తనకే వింతగా వినిపించింది. వెంటనే గొంతు తగ్గించి, “వద్దు మురళిగారు, లోపల ఎవరూ లేరు. నేను చూశాను,” అంటూ అతని చేయి పట్టుకుని కారు వైపు లాక్కుంటూ నడిచింది.

మురళి ఆశ్చర్యంగా ఆమె చేయి వైపు చూశాడు. ఆమె అరచేయి చెమటతో జారుతోంది, వేళ్లు వణుకుతున్నాయి.

“నేను సర్వే పిక్స్ కోసం వచ్చాను. ఈ బిల్డింగ్ డిమాలిషన్ ఎస్టిమేషన్ కోసం కొన్ని ఫోటోలు కావాలన్నారు కదా, అవి తీసుకున్నాను,” అని జానకి గబగబా చెప్పింది. “మీరు వెంటనే ఆఫీసుకి వెళ్లండి. ఆ ఫోటోలు ఈ రోజే అప్‌లోడ్ చేయాలి. నేను మీకు ఫోన్‌కి పంపిస్తాను. త్వరగా వెళ్లండి.”

“కానీ మేడం, ఆ బిచ్చగాడు…”

“ఆ సంగతి తర్వాత చూద్దాం. ముందు ఆఫీసు పని. ప్లీజ్, వెళ్లండి,” అని ఆమె దాదాపు బతిమాలుతున్నట్టు అంది.

మురళి ఇంకేమీ అనలేకపోయాడు. “సరే మేడం,” అని తల ఊపి బైక్ దగ్గరికి వెళ్లాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి ముందుకి కదిలాడు. జానకి అతను వెళ్లేదాకా కారు డోర్ పట్టుకుని నిలబడి చూసింది. అతని బైక్ రోడ్డు మలుపు తిరిగి కనిపించకుండా పోగానే ఆమె కారెక్కి, తాళం తిప్పి, వెనక్కి కూడా చూడకుండా బయలుదేరింది.

మురళి కొంత దూరం వెళ్లాక బైక్ నెమ్మది చేశాడు. ‘ఆమె ఎందుకు అంత భయపడింది? ఎప్పుడూ నన్ను ఇంతగా తొందర పెట్టదు. లోపల ఎవరూ లేరంటే మరి అంత చెమట ఎందుకు? ఆ తడిసిన జాకెట్, వణికే చేతులు, ఆ కళ్లు. లోపల ఏదో ఉంది,’ అని అనుకున్నాడు. బైక్ వెనక్కి తిప్పాడు.

మళ్లీ బ్రిడ్జి దగ్గరికి వచ్చేసరికి బ్రిడ్జి మీద నుంచి ఖాకీ బట్టల్లో ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్, అతని పక్కన రంగు చీరల్లో ఇద్దరు కొజ్జావాళ్లు నడుచుకుంటూ వస్తున్నారు. ఎండ వెనక నుంచి పడటంతో ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ముఖం మురళికి స్పష్టంగా కనిపించలేదు. కొజ్జావాళ్లు చప్పట్లు కొడుతూ ఏదో మాట్లాడుతున్నారు.

మురళి గుండె గుభేలుమంది. ‘కొజ్జావాళ్లు ఆ గోడౌన్‌లో ఎవరితోనో దెంగించుకుంటుంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకున్నారేమో. ఇప్పుడు నేను ఇక్కడ తిరుగుతుంటే నన్నూ అనుమానిస్తారు. ఇక్కడ ఉండకూడదు,’ అని అనుకుని వెంటనే బైక్ తిప్పి, వెనక్కి కూడా చూడకుండా వేగంగా వెళ్లిపోయాడు.

మరోవైపు జానకి కొంత దూరం వెళ్లాక రోడ్డు పక్కన ఒక చిన్న కిరాణా కొట్టు కనిపించింది. గొంతు ఎండిపోయి నాలుక అంగిటికి అతుక్కుపోతోంది. కారు ఆ కొట్టు ముందు ఆపింది.

కొట్టు ముందు వేప చెట్టు నీడలో ఒక చెక్క బెంచీ ఉంది. దాని మీద లక్ష్మి, వెంకటేశ్, పిచ్చయ్య కూర్చుని ఊరి కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. “ఈసారి వర్షాలు లేకపోతే పంట అంతా పోయినట్టే,” అని పిచ్చయ్య అంటున్నాడు. “సర్పంచ్ ఎన్నికలు దగ్గర పడ్డాయి, ఇక చూడు డబ్బులు ఎలా పంచుతారో,” అని వెంకటేశ్ నవ్వుతున్నాడు. పక్కనే కొట్టు ముందు వేలాడుతున్న గుట్కా ప్యాకెట్లు గాలికి ఊగుతున్నాయి.

జానకి కారు దిగగానే ముగ్గురి మాటలూ ఆగిపోయాయి. ముగ్గురి కళ్లూ ఒకేసారి ఆమె మీద పడ్డాయి. చెమటతో తడిసి ఒంటికి అతుక్కున్న జాకెట్, అందులో బరువుగా ఊగుతున్న సళ్లు, పక్కకి జారిన పైట కింద తడిసిన నడుము, బొడ్డు, అన్నీ వాళ్లకి కనిపించాయి. వెంకటేశ్ చూపు ఆమె నడుము దగ్గర ఆగిపోయింది. పిచ్చయ్య నోట్లో ఉన్న బీడీ కిందికి జారబోయి మళ్లీ పెదవులతో పట్టుకున్నాడు. లక్ష్మి మాత్రం జానకి ముఖం వైపు చూసింది. ఆ ముఖంలో ఉన్న కంగారు ఆమెకి వింతగా అనిపించింది.

జానకి వాళ్ల చూపులు గమనించి వెంటనే పైట లాగి భుజం మీద వేసుకుంది. తల దించుకుని కొట్టు లోపలికి వెళ్లింది. “ఒక వాటర్ బాటిల్ ఇవ్వండి,” అని అడిగింది. బాటిల్ తీసుకుని మూత తెరిచి అక్కడే నిలబడి గటగటా తాగింది. చల్లని నీళ్లు గొంతులో దిగుతుంటే కొంచెం ఊపిరి వచ్చింది. కొన్ని చుక్కలు గడ్డం మీద నుంచి జారి జాకెట్ మీద పడ్డాయి.

అప్పుడే రోడ్డు మీద నుంచి ఒక బైక్ వచ్చి కొట్టు ముందు ఆగింది. జానకి బాటిల్ నోటి దగ్గరే ఉంచి తల తిప్పి చూసింది. ఆ బైక్ మీద ఖాకీ బట్టల్లో శ్రీనివాస్.

జానకి చేతిలో బాటిల్ జారిపోబోయింది. గట్టిగా పట్టుకుంది.

“జానకీ? నువ్వు ఇక్కడేం చేస్తున్నావు? మీటింగ్ అయిపోయిందా?” అని శ్రీనివాస్ బైక్ దిగి దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆమెని చూసి కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. “ఏంటి ఈ చెమట? ఒంట్లో బాగాలేదా?”

జానకి గొంతు సరిచేసుకుంది. “మీటింగ్ అయిపోయింది. ఇక్కడ పక్కన పాత బిల్డింగ్ సర్వే పిక్స్ తీసుకోవాల్సి వచ్చింది. ఎండలో తిరిగాను, అందుకే ఇలా ఉంది. ఏమీ లేదు,” అంది. మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆమె అతని కళ్లలోకి చూడలేదు. చేతిలో బాటిల్ మూతని తిప్పుతూనే ఉంది.

“ఓహ్, సరే,” అని శ్రీనివాస్ తల ఊపాడు. “నేనూ ఇంటికే వెళ్తున్నా. బైక్ ఇక్కడ పెట్టేస్తా, నీతో కార్లో వస్తా.”

“బైక్ ఇక్కడ వదిలేస్తే మళ్లీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” అని జానకి అడిగింది.

“రాత్రి డ్యూటీకి వచ్చినప్పుడు తీసుకెళ్తాలే. ఈ కొట్టు వాళ్లు మనవాళ్లే,” అని బైక్‌ని వేప చెట్టు కింద స్టాండ్ వేసి, తాళం జేబులో వేసుకున్నాడు.

బెంచీ మీద కూర్చున్న ముగ్గురూ వాళ్ల మాటలు వింటూనే ఉన్నారు. శ్రీనివాస్ వాళ్ల వైపు చూసి “ఏం పిచ్చయ్య, బాగున్నావా?” అని పలకరించాడు. పిచ్చయ్య బీడీ తీసి “బాగున్నాం సారూ,” అన్నాడు. అతని చూపు మాత్రం మళ్లీ జానకి నడుము మీదకే జారింది.

శ్రీనివాస్ కారు ముందు సీట్లో ఎక్కి కూర్చున్నాడు. జానకి డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చుని కారు స్టార్ట్ చేసింది. AC ఆన్ చేసింది. చల్లని గాలి వచ్చినా ఆమె ఒంట్లో వేడి తగ్గలేదు.

పక్కన కూర్చున్న మనిషిని ఆమె ఓర కంట చూసింది. అదే ఖాకీ చొక్కా, అదే చిన్న మీసం, అదే ముఖం. ఆరేళ్లుగా తన పక్కన పడుకుంటున్న మనిషి. కానీ ఈ రోజు ఆమెకి అతను పూర్తిగా కొత్త మనిషిలా కనిపించాడు. ఇంతకుముందు చూసిన శ్రీనివాస్ అలసిపోయి వచ్చి పడుకునే నిజాయితీ కానిస్టేబుల్. ఇప్పుడు పక్కన కూర్చున్న శ్రీనివాస్ కొజ్జావాళ్ల మొడ్డల మీద ఊగి, గుద్దలు నాకి, తన పెళ్లాం పూకు గురించి బిచ్చగాడి ముందు పొగిడినవాడు. అతని నుంచి వస్తున్న చెమట వాసనలో ఇంకేదో వాసన కూడా కలిసి ఉన్నట్టు అనిపించి ఆమె కిటికీ అద్దం కొంచెం దించింది.

శ్రీనివాస్ మాత్రం ఎప్పుడూ లేనంత ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. “ఈ రోజు డ్యూటీ బాగా జరిగింది. అలసట కూడా లేదు,” అని చేతులు చాచి ఒళ్లు విరుచుకున్నాడు. “నువ్వు ఈ చెమటలో కూడా అందంగానే ఉన్నావు తెలుసా?” అని నవ్వాడు.

జానకి ఏమీ మాట్లాడలేదు. స్టీరింగ్ గట్టిగా పట్టుకుంది.

“ఏంటి మేడం గారు, మూతి ముడుచుకున్నారు? ఏమైంది మా బుజ్జికి?” అంటూ శ్రీనివాస్ ఆమె వైపు వంగి, బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టడానికి పెదవులు దగ్గరికి తెచ్చాడు.

జానకి కళ్ల ముందు ఆ దృశ్యం మెరిసింది. ఇదే నోరు, కొద్దిసేపటి క్రితం గాజుల కొజ్జా మొడ్డని చప్పరించి, ఆమె రసాన్ని మింగిన నోరు. ఆ నోట్లో ఇంకా ఆ రుచి ఉండే ఉంటుంది. ఆమె కడుపులో తిప్పింది. ఒక్కసారిగా తల పక్కకి తిప్పుకుంది.

“నేను డ్రైవ్ చేస్తున్నాను. ఇప్పుడు ఇవన్నీ వద్దు,” అని సీరియస్‌గా అంది.

శ్రీనివాస్ వెనక్కి జరిగాడు. “సరేలే, ఎప్పుడూ ఇంతే నువ్వు,” అని నవ్వేసి కిటికీ బయటికి చూశాడు.

జానకి పెదవి కొరుక్కుంది. ‘ఎప్పుడూ ఇంతే నేనా? ఎప్పుడూ ఇంతే నువ్వు కాదా?’ అని అడగాలనిపించింది. ‘ఈ రోజు ఆ గోడౌన్‌లో ఏం చేశావు? వాళ్లు ఎవరు? ఎన్ని రోజులుగా ఇది జరుగుతోంది?’ అని అడగాలని నోరు తెరిచింది. కానీ వెంటనే బిచ్చగాడి ఫోన్, ఆ వీడియో, “నువ్వు అక్కడ ఎందుకున్నావు?” అని అతను తిరిగి అడిగే ప్రశ్న, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. తెరిచిన నోరు మళ్లీ మూసుకుంది.

ఇంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద “అమ్మ” అని ఉంది. కారు పక్కకి ఆపకుండానే స్పీకర్ ఆన్ చేసింది.

“జానకీ, ఇంకా ఇంటికి రాలేదా? మధ్యాహ్నం కల్లా వస్తానన్నావు కదా. ఇప్పుడు టైమ్ ఎంతయిందో చూశావా?” అని నిర్మల గొంతు వినిపించింది. “మీ నాన్న ఇందాక తినడానికి ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి చూస్తున్నాడట. ‘జానకి ఇంకా రాలేదు, ఇప్పటి దాకా చూశా’ అని నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పాడు. ఎక్కడున్నావు?”

“వస్తున్నానమ్మా. దారిలో శ్రీనివాస్ కనిపించాడు, ఇద్దరం కలిసి వస్తున్నాం. ఇంకో పది నిమిషాల్లో ఇంట్లో ఉంటాం,” అంది జానకి.

“సరే, జాగ్రత్తగా రండి,” అని నిర్మల ఫోన్ పెట్టేసింది.

కారు ఇంటి వీధిలోకి తిరిగింది. ఎండ కొంచెం వాలుతోంది. వీధిలో ఇళ్ల నీడలు రోడ్డు మీదకి సాగుతున్నాయి. ఇంటి ముందు కారు ఆపగానే శ్రీనివాస్ దిగాడు. “నాకు ఒక చిన్న పని ఉంది. వెళ్లి వస్తా,” అని చెప్పి, ఆమె జవాబు కోసం కూడా ఆగకుండా వీధి చివర వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

జానకి కాసేపు కారులోనే కూర్చుంది. తర్వాత ఇంట్లోకి వెళ్లి, ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు గడియ పెట్టింది.

గడియ పడిన శబ్దం వినగానే ఆమెలో ఇన్ని గంటలుగా అదుపులో ఉంచుకున్నదంతా ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చింది. తలుపుకి వీపు ఆనించి కిందికి జారి కూర్చుంది. మోకాళ్లని ఛాతీకి హత్తుకుని, ముఖం వాటి మధ్య దాచుకుని ఏడ్చింది. ఆ ఏడుపు బయటికి వినపడకూడదని నోట్లో పైట కుక్కుకుంది. అయినా వెక్కిళ్లు ఆగలేదు. భుజాలు ఎగిరెగిరి పడుతున్నాయి. కన్నీళ్లు మోకాళ్ల మీద చీరని తడిపేశాయి.

చాలాసేపటికి లేచి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. చెమటతో అతుక్కుపోయిన జాకెట్ హుక్కులు విప్పింది. చీర, లంగా కిందికి జారవిడిచింది. షవర్ కింద నిలబడింది. చల్లని నీళ్లు తల మీద పడి ఒళ్లంతా జారుతున్నాయి. ఎదురుగా అద్దంలో తన నగ్న శరీరం కనిపించింది. బరువైన సళ్లు, మెత్తని పొట్ట, గుండ్రని తొడలు. శ్రీనివాస్ బిచ్చగాడి ముందు పొగిడిన శరీరం ఇదే.

ఎప్పుడూ స్నానం చేస్తున్నప్పుడు ఆ శరీరాన్ని చూసి ఆమెలో ఏదో ఒక కోరిక కదిలేది. ఈ రోజు ఏమీ కదలలేదు. సబ్బు రాసుకుంటున్న చేయి సళ్ల మీద, తొడల మధ్య తిరిగినా ఒక్క వణుకు కూడా రాలేదు. ‘ఈ ఒళ్లు ఎవరికి కావాలి? ఎవరి కోసం? దెంగు అనే మాట మీదే నాకు అసహ్యం వేస్తోంది,’ అని అనుకుంది.

నీళ్ల కింద నిలబడే ఆమె మనసులో శ్రీనివాస్ మీద తిట్లు ఒకదాని వెనక ఒకటి పొంగాయి. ‘ఛీ, గుద్ద మరిగిన కొజ్జాకొడుకు. మొగుడు అనే పేరుకి కూడా తగని నపుంసకుడు. తాళి కట్టిన పెళ్లాం పూకు ఎండిపోతుంటే, వీడు కొజ్జావాళ్ల గుద్దలు నాకుతూ తిరుగుతున్నాడు. చేతిలో రెండు ఊపులకే కారిపోయే ఆ నీళ్ల కుళాయి పెట్టుకుని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ డ్రెస్ వేసుకుని తిరుగుతున్నాడు. వీడికి గాజులు తొడిగి, చీర కట్టి, ఆ గోడౌన్‌లోనే వదిలేయాలి. ఆ బిచ్చగాడు కూడా వీడి కంటే నయం. వాడికి కనీసం ఆడది కావాలని తెలుసు,’ అని పళ్లు బిగించింది. ఆ తిట్లు మనసులో అనుకుంటున్నప్పుడే మళ్లీ ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. షవర్ నీళ్లలో అవి కలిసిపోయాయి.

తల తుడుచుకుంటూ బయటికి వచ్చి మంచం మీద కూర్చుంది. ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కిటికీలోంచి వాలుతున్న ఎండ పసుపు రంగులో గోడ మీద పడుతోంది. ఆమె చూపు సగం తెరిచి ఉన్న పక్క గది తలుపు మీద ఆగింది. లోపల మాధవి మంచం, దాని మీద పడేసిన చున్నీ, టేబుల్ మీద పుస్తకాలు కనిపిస్తున్నాయి. మాధవి ఇంకా కాలేజీ నుంచి రాలేదు. ఆ ఖాళీ గదిని చూస్తుంటే జానకి చేతిలోని టవల్ ఆగిపోయింది.

బ్రిడ్జి కింద పిగ్‌టెయిల్స్, హాస్పిటల్‌లో చిట్లిపోయిన గుద్ద, ఫోన్‌లో గులాబ్ జామ్ మెసేజ్, రాత్రి పోనీలతో బయటికి వెళ్లడం, అన్నీ మళ్లీ గుర్తొచ్చాయి. ఈ రోజు చూసింది తర్వాత ఆ అనుమానాలన్నీ ఇంకా బరువెక్కాయి.

‘నా జీవితం ఎలాగూ ఇలా అయిపోయింది. పెళ్లి అనే పేరుతో ఒక నపుంసకుడికి కట్టబెట్టారు. కానీ మాధవి జీవితం ఇలా పాడైపోకూడదు. అది ఇంకా చిన్నపిల్ల. ఎవరో వాడుకుని వదిలేస్తే దాని బతుకు ఏమవుతుంది?’ అని అనుకుంది. టవల్‌ని మంచం మీద పెట్టింది. ‘ఈ రోజు అది కాలేజీ నుంచి రాగానే ఎలాగైనా దాని ఫోన్ చూడాలి. అది తప్పు చేస్తుంటే సరే, తిట్టైనా, కొట్టైనా, ఏం చేసైనా దిద్దాలి,’ అని గట్టిగా నిర్ణయించుకుంది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటుంటే, మాధవి వచ్చే టైమ్ కోసం గేటు వైపు చూస్తూ కూర్చుంది.