Incest மாமியாருக்கு புருசன்

[Ujjain]

திங்கட்கிழமை காலை ஐந்து மணிக்கே சுபித்ரா எழுந்துவிட்டாள். நான் கண் விழித்தபோது சாமிஅறையில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் கண்களை மூடி எதையோ மனதுக்குள்வேண்டிக்கொண்டு நின்றாள்.

என்ன சுபி, இவ்ளோ சீக்கிரம்?"


"இன்னைக்குத்தானே நான் சட்டப்படி உங்க பொண்டாட்டி ஆகப்போறேன். "இந்த ஒரு வருஷம் நான்பட்ட கஷ்டத்துக்கு எல்லாம் சேர்த்து, உங்களை என் கையில குடுத்ததுக்கு சாமிகிட்ட நன்றி சொல்லவேண்டாமா?" என்று சிரித்தாள். ஆனால் அந்தச் சிரிப்புக்குள் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது.

"என்ன பயம்?"

"ஒண்ணுமில்லைங்க. வாழ்க்கையில எனக்கு நல்லது நடந்தா, அடுத்து என்ன கெட்டதுவரப்போகுதோன்னு பயம். பழக்கதோஷம்."

நான் அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டேன். "இனிமே எந்தக் கெட்டதும் வராது சுபி. அப்படி வந்தா, ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து எதிர்கொள்வோம்."

நான் குளித்து முடித்து ரெடியாகி வந்தேன் சுபித்ரா சாமிஅரை குல் என்னை அழைத்து

என் காலில் விழுந்து “ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க” என்றாள் குங்குமத்தை எடுத்து கொடுத்தாள் குங்குமம்வைத்து விட்டேன்

பத்து மணிக்கு சார்-பதிவாளர் அலுவலகம். சுபித்ரா அரக்குப் பட்டுப்புடவையில், மல்லிகை சூடி, கையில் நான் வாங்கிக் கொடுத்த வளையல்களோடு வந்தாள். படிக்கட்டில் ஏறும்போது என் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

"என்ன சுபி, பயமா இருக்கா?"

"பயம் இல்லீங்க. இத்தனை நாள் யாருக்கும் தெரியாம கோயில்ல நடந்தது, இன்னைக்கு உலகத்துக்கே தெரியப் போகுது. அதான் நெஞ்சு படபடக்குது."

"உலகம் என்ன சொன்னாலும் நான் இருக்கேன்."

அவள் சிரித்தாள். "நீங்க சொன்னா போதும்."

கையெழுத்துப் போடும்போது சுபித்ராவின் கை லேசாக நடுங்கியது. பேனாவைப் பிடித்தபடி என்னைப்பார்த்தாள். நான் தலையசைத்தேன். அவள் தன் பெயரை ‘சுபித்ரா ரவி’ என்று எழுதி முடித்ததும்கண்ணீர் காகிதத்தில் ஒரு துளி விழுந்தது.

முதல்முறையாக ஒரு பெண்ணின் பெயர் பின்னால் என் பெயர் சேர்த்து எழுதப்பட்டது நினைக்கும்போது எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது

அதிகாரி முத்திரை குத்தி, "வாழ்த்துகள், இனி நீங்க சட்டப்படி கணவன் மனைவி" என்றார்.

வெளியே வந்ததும் சுபித்ரா என் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். "இப்போ யாரு என்னசொன்னாலும் பயமில்ல. காகிதம் இருக்கு."

"காகிதம் இல்லாட்டியும் நீ என் பொண்டாட்டிதான்."

"தெரியும் மாமா. ஆனா இந்தக் காகிதம் உலகத்துக்கு. நீங்க எனக்கு."

"இனி யாரும் என்னை 'அத்தை'னு சொல்லி உங்களை விட்டுப் பிரிக்க முடியாது" என்றாள். கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர்.

"இங்கேயே அழுதா பசங்க பார்ப்பாங்க."

"பார்க்கட்டும். என் புருஷனுக்காக அழறேன்."

மகாபலிபுரம்

மகாபலிபுரத்தில் கடற்கரையை ஒட்டிய ஒரு பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டலில் ரூம் புக் செய்தோம் அந்தரூமிலேயே ஒரு பிரைவேட் ஸ்விம்மிங் பூல் இருந்தது

மாலையில் ஐந்து ரதம் பகுதிக்குச் சென்றோம். பல்லவர் காலச் சிற்பங்களுக்கு நடுவே அவள்புடவையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தாள். ஒரு சிற்பத்தின் முன் நின்று, "இந்தச் சிலைகளுக்குஎவ்ளோ வருஷம் ஆகியிருக்கும்?" என்றாள்.

"ஆயிரத்தி முந்நூறு வருஷத்துக்கு மேல."

"அவ்ளோ வருஷம் இங்கயே நிக்குது. எத்தனை காதலர்கள் இதுக்கு முன்னாடி வந்து போயிருப்பாங்க. யாருக்குமே தெரியாது, இல்ல?"

"ஆமா."

"நாமளும் அப்படித்தான். நூறு வருஷம் கழிச்சு நம்மளை யாருக்கும் தெரியாது. ஆனா இந்த நிமிஷம்நமக்கு உண்மை."

அவளுக்குள் இருந்த தத்துவவாதியைப் பார்த்து நான் வியந்தேன். பதினேழு வயதில் திருமணம்செய்து, படிப்பையும் கனவுகளையும் இழந்தவள். ஆனாலும் அவளுக்குள் எவ்வளவு ஆழம்.


"உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா?" என்றாள்.
"என்ன?"
"நான் இதுவரை எந்த ஊருக்கும் சுற்றுலா போனதே இல்ல. கல்யாணமான பிறகு உங்க மாமா என்னைஎங்கேயும் கூட்டிட்டுப் போனதில்ல. இதுதான் என் முதல் ஹனிமூன்."

"இன்னும் நிறைய ஊர் போகலாம் சுபி.”

குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு கடலைப் பார்த்த சுபித்ரா, "வாழ்க்கையில முதல் தடவை கடலை இவ்ளோ பக்கத்துல பார்க்கிறேன்" என்றாள்.

"இன்னும் நிறைய முதல் தடவைகள் இருக்கு."

அன்று மாலை கடற்கரைக் கோயிலின் முன் அவளை நிற்க வைத்து, வெல்லி ஒட்டியாணம் கட்டிய இடுப்பில் கை வைத்து, "இந்த இடம் உன்கிட்ட என்ன சொல்லுது?" என்றேன்.

"கல்லுலயே காதலைச் செதுக்கி வச்சிருக்காங்க. நமக்கும் அதே மாதிரி, எத்தனை வருஷம் ஆனாலும் அழியாத காதல் வேணும்."

"அழியாது சுபி. எழுதி வச்சுக்கோ."

"எழுத வேண்டாம், இங்க இருக்கு" என்று என் நெஞ்சில் கை வைத்தாள். 

இரவானது, சாப்பிட்டு முடித்து ஹோட்டல் ரூம் வந்து அடைந்தோம்

நிலவு எழுந்த பிறகு குழந்தையைத் தூங்க வைத்துவிட்டு, பால்கனியில் இருவரும் தோளோடு தோள் சாய்ந்து கடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.