꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి స్టీరింగ్ మీద నుంచి చేయి తీసి ఫోన్ ఆన్ చేసింది. స్క్రీన్ మీద టైమ్ 2:45 అని కనిపించింది. మధ్యాహ్నం కల్లా ఇంటికి వస్తానని చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది, కానీ ఇంటి గురించి ఆలోచించే పరిస్థితిలో ఆమె మనసు లేదు. ఇప్పుడు వెనక్కి వెళ్లిపోతే ఆ వీడియో ఎవరి చేతుల్లోకి వెళ్తుందో తెలియదు, ఈ రాత్రి నిద్ర కూడా పట్టదు అని తనకు తానే చెప్పుకుంది.

గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని ఇంజిన్ ఆపింది. AC ఆగిపోగానే కారు లోపల చల్లదనం కొన్ని క్షణాల్లోనే తగ్గిపోయి, అద్దాల మీద పడుతున్న ఎండ వేడి లోపలికి దిగడం మొదలైంది. చీర కొంగుని భుజం మీద సరిచేసుకుని, హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ని గుండెకి దగ్గరగా పట్టుకుని డోర్ తెరిచింది.

బయట అడుగు పెట్టగానే వేడి గాలి ముఖానికి కొట్టింది. రోడ్డు మీద తారు ఎండకి మెత్తబడి, చెప్పుల కింద కొద్దిగా అంటుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. దూరంగా ఒక లారీ వెళ్లిపోయిన తర్వాత ఆ రోడ్డు మీద ఇంకో వాహనం శబ్దం లేదు. చెట్ల మీద కాకులు కూడా ఆ ఎండకి అరవడం మానేసి కొమ్మల నీడలో ముడుచుకుని కూర్చున్నాయి.

జానకి బ్రిడ్జి మీదకి నడిచి రెయిలింగ్ దగ్గర నిలబడింది. ఇనుప రెయిలింగ్ ఎండకి కాలుతుండటంతో చేయి పెట్టి వెంటనే వెనక్కి తీసుకుంది. కిందికి తొంగి చూసింది. ఆ రోజు ఆ పిగ్‌టెయిల్స్ అమ్మాయి నాలుగు కాళ్ల మీద ఉన్న జాగా అదే. ఇప్పుడు అక్కడ ఎవరూ లేరు. బ్రిడ్జి స్తంభాల మధ్య నీడలో నల్లగా మాసిపోయిన ఒక గోనెసంచి పరుచుకుని ఉంది. దాని పక్కన సొట్టలు పడిన ఒక సత్తు గిన్నె, ఆరిపోయిన పొయ్యి బూడిద, రెండు ఖాళీ మద్యం సీసాలు, చిరిగిన ఒక పాత దుప్పటి పడి ఉన్నాయి. స్తంభం మీద ఎవరో బొగ్గుతో గీసిన గీతలు, ఎండిపోయిన ఉమ్ము మరకలు కనిపించాయి. అక్కడ ఎవరో ఉంటున్నారని ఆ వస్తువులు చెప్తున్నాయి, కానీ ఆ మనిషి మాత్రం కనిపించలేదు.

‘ఇదే వాడి జాగా అయి ఉంటుంది,’ అని జానకి మనసులో అనుకుంది. అప్పుడే ఆ రోజు తను చెట్టు చాటున నిలబడి చీర కింద చేయి పెట్టుకున్న దృశ్యం కళ్ల ముందు మెరిసింది. ఆ చెట్టు ఇప్పుడు కూడా అక్కడే ఉంది. దాని వైపు చూడగానే ఆమె తొడల మధ్య ఏదో తెలియని వేడి తిరిగినట్టు అనిపించి, వెంటనే చూపు తిప్పుకుంది. చెవుల దగ్గర చెమట జారి మెడ మీదకి దిగింది.

ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకోవడానికి జానకి బ్రిడ్జి మీద కొంచెం ముందుకు నడిచి అవతలి వైపు నుంచి కిందికి చూసింది. అక్కడ కూడా ఎండిపోయిన పొదలు, ప్లాస్టిక్ కవర్లు తప్ప మనిషి జాడ లేదు. మళ్లీ వెనక్కి నడిచి వచ్చి ఇంతకుముందు నిలబడిన చోటు నుంచే ఇంకోసారి చూసింది. గోనెసంచి అలాగే ఉంది, గిన్నె అలాగే ఉంది. గాలికి కదిలింది ఆ చిరిగిన దుప్పటి అంచు ఒక్కటే.

‘వాడు ఇక్కడ లేడు. మరి ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటాడు?’ అని ఆలోచిస్తుండగా మురళి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది. బ్రిగేడ్ దగ్గర పాత గవర్నమెంట్ బిల్డింగ్. వాడు ఆ వీడియో చూస్తుంటే మురళి చూసింది అక్కడే. ‘ఎండకి ఇక్కడ ఉండలేక ఆ బిల్డింగ్ లోపల ఉన్నాడేమో,’ అని అనుకుంది.

బ్రిడ్జి దాటి కొంచెం దూరంలో ఆ బిల్డింగ్ కనిపిస్తోంది. జానకి దాని వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి అడుగుకీ మనసులో ఒక గొంతు ‘వెనక్కి వెళ్లిపో’ అంటోంది, ఇంకో గొంతు ‘ఇప్పుడు వెనక్కి వెళ్తే ఆ వీడియో నీ పరువు తీస్తుంది’ అంటోంది. హ్యాండ్‌బ్యాగ్ పట్టుకున్న వేళ్లు చెమటతో జారుతున్నాయి. ఎవరైనా చూస్తే ఒక సర్వేయర్ పాత బిల్డింగ్ చూడటానికి వచ్చినట్టే ఉండాలని నడకని నెమ్మదిగా, మామూలుగా ఉంచింది. కానీ గుండె మాత్రం ఆ నడకకి సరిపోనంత వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

దగ్గరికి వెళ్లేసరికి అది బిల్డింగ్ కాదు, ఒక పెద్ద పాత గోడౌన్ అని అర్థమైంది. పైకప్పు రేకులు తుప్పు పట్టి అక్కడక్కడా విరిగిపోయి ఉన్నాయి. గోడల మీద సున్నం ఊడిపోయి లోపలి ఎర్ర ఇటుకలు బయటపడ్డాయి. గోడల పగుళ్లలో నుంచి రావి మొక్కలు మొలిచాయి. "ప్రభుత్వ గిడ్డంగి" అని రాసి ఉన్న బోర్డు మీద అక్షరాలు సగం మాసిపోయాయి. ముందువైపు వరుసగా చాలా తలుపులు ఉన్నాయి. కొన్ని తలుపులు బార్లా తెరిచి ఉన్నాయి, కొన్ని ఒక కీలు ఊడిపోయి వాలిపోయి ఉన్నాయి, ఇంకొన్నింటికి తలుపులే లేవు. బయట ఎండ ఎంత మండుతున్నా ఆ తలుపుల లోపల మాత్రం నల్లని చీకటి కనిపిస్తోంది.

జానకి ఒక తెరిచి ఉన్న తలుపు దగ్గర ఆగి లోపలికి చూసింది. కళ్లు చీకటికి అలవాటు పడడానికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. లోపల నేల మీద విరిగిన చెక్క పెట్టెలు, చిరిగిన గోనెసంచుల కుప్పలు, పైకప్పు నుంచి పడిన రేకు ముక్కలు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. విరిగిన రేకు సందుల్లో నుంచి సన్నని ఎండ కిరణాలు కిందికి దిగుతున్నాయి. వాటిలో దుమ్ము రేణువులు నెమ్మదిగా తిరుగుతున్నాయి.

లోపలికి ఒక అడుగు వేయగానే ఒక రకమైన వాసన ముక్కుకి కొట్టింది. తడిసి ఎండిపోయిన ధాన్యం కుళ్లిన వాసన, గబ్బిలాల రెట్టల ఘాటు, పాత చెమట కలిసిన వాసన అది. జానకి కొంగుతో ముక్కు మూసుకుంది. కడుపులో తిప్పినట్టు అనిపించింది. అయినా వెనక్కి తిరగలేదు. ‘వచ్చిందానికి చూసే వెళ్లాలి,’ అని తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకుంది.

చెప్పుల కింద గాజు ముక్కలు నలిగిన చప్పుడు ఆ నిశ్శబ్దంలో పెద్దగా వినిపించింది. ఆ చప్పుడుకే ఆమె ఆగిపోయింది. ఊపిరి బిగబట్టి చుట్టూ చూసింది. ఏమీ కదలలేదు. మళ్లీ నెమ్మదిగా నడిచింది. ఒక గది దాటి ఇంకో గదిలోకి, అక్కడి నుంచి ఇంకా లోపలికి వెళ్లేకొద్దీ బయటి ఎండ వెలుతురు తగ్గిపోయి చీకటి దట్టమైంది. గోడల మీద తడి చల్లదనం ఉంది, కానీ ఆమె వీపు మీద మాత్రం చెమట ధారగా జారుతోంది. జాకెట్ వీపుకి అతుక్కుపోయింది.

అప్పుడే ఏదో చిన్న శబ్దం వినిపించింది.

జానకి అక్కడే నిలబడిపోయింది. మొదట ఎలుకేమో అనుకుంది. కానీ ఆ శబ్దం ఆగలేదు. గోడౌన్ ఇంకా లోపలి వైపు నుంచి, చీకట్లో ఎక్కడో దూరం నుంచి, అప్పుడప్పుడు ఆగుతూ మళ్లీ మొదలవుతూ వస్తోంది. అది ఎలుక పరుగు కాదు, గాలికి రేకు కదిలిన చప్పుడు కూడా కాదు. ఏదో వేరేగా, ఒక రకంగా ఉంది. ఆ శబ్దం ఏంటో ఆమెకి అర్థం కాలేదు, కానీ అది మనిషి ఉన్నాడని చెప్తోందని మాత్రం అర్థమైంది.

‘వాడేనా? వాడొక్కడేనా, ఇంకెవరైనా ఉన్నారా?’ అని ఆలోచించగానే ఆమె మోకాళ్లు కొద్దిగా వణికాయి. హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో ఫోన్ ఉందని చేత్తో తడిమి చూసుకుంది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే తను వచ్చిన తలుపు దగ్గర సన్నని వెలుతురు చాలా దూరంగా కనిపించింది.

ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత పెదవి కొరుక్కుని, అడుగుల చప్పుడు వినపడకుండా జాగ్రత్తగా, ఆ శబ్దం వస్తున్న వైపే ముందుకు నడిచింది.