Adultery சூது கவ்வும் **** தர்மம் வெல்லும்

[Sivamurugan 85]

மதிய நேரத்தில் அகிலா ஜன்னலருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். சண்முகம் அவளிடம் வந்து கொஞ்சம் தூரத்தில் அமர்ந்தான்.

சண்முகம்: “அகிலா, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் பேசணும். இப்போ பேச விருப்பமில்லையென்றால் பரவாயில்லை. நான் பின்னாடி பேசிக்கிறேன். ஆனா நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரிஞ்சிக்கணும். உனக்கு என்ன உதவி வேணும், நான் என்ன செய்யணும் என்று நீயே சொல்லு.”

அகிலா: “எனக்கு என்ன வேணும்னே தெரியலை. சில நேரம் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு பழைய மாதிரி இருக்கணும்னு தோணுது. அடுத்த நிமிஷமே நடந்தது ஞாபகம் வந்து பயமா இருக்கு. யாராவது கதவைத் திறந்தால்கூட நான் பதறுறேன். நான் இப்படியே இருந்தா என்ன செய்வது? நீங்க என்னைப் பார்த்து ஏதாவது நினைப்பீங்களோன்னு கூட பயமா இருக்கு.”

சண்முகம்: “நீ இப்போ பயப்படுறதாலோ, மனசு சரியில்லாம இருக்கிறதாலோ நான் உன்னைப் பற்றி தவறாக நினைக்க மாட்டேன். நடந்த விஷயத்தை மறக்கணும்னு உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். உனக்கு நேரம் தேவைப்பட்டா எடுத்துக்கோ. உன்னுடைய வாழ்க்கை மறுபடியும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பணும்னு நீ நினைச்சாலும் சரி, கொஞ்ச நாள் அமைதியா இருக்கணும்னு நினைச்சாலும் சரி, நான் உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கேன்.”

அகிலா: “நீங்க என் கணவர். நான் உங்களிடம் எல்லாத்தையும் சொல்லணும்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா சில விஷயங்களைச் சொல்லும்போது என் குரலே வர மாட்டேங்குது. எனக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு திரும்பத் திரும்ப சொல்லச் சொன்னா என்னால் தாங்க முடியாது. யாராவது என்னிடம் கேள்வி கேட்டா நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?”

சண்முகம்: “நீ எல்லாரிடமும் எல்லாத்தையும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. தேவையான உதவி கிடைக்க என்ன தகவல் தேவைப்படுதோ அதை, உனக்கு வசதியான முறையில் சொல்லலாம். உனக்கு நம்பிக்கை உள்ள ஒருவரை உடன் வைத்துக்கொள்ளலாம். நீ விரும்பினால் ஆலோசகரிடம் பேசலாம். வேண்டாம்னு நினைச்சா அதற்கும் உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். முக்கியமானது நீ பாதுகாப்பாகவும் நிம்மதியாகவும் உணரணும் என்பதுதான்.”

அகிலா: “நான் சில நாள் உங்களோடு அதிகமா பேசாம இருந்தாலும் என்னைத் தவறா நினைக்காதீங்க. உங்களிடம் கோபம் இல்லை. என் மனசு என்னை என்ன செய்யச் சொல்லுதுன்னே எனக்குப் புரியலை.”

சண்முகம்: “நான் புரிஞ்சிக்கிறேன். நீ அமைதியா இருக்க விரும்பினா அப்படியே இரு. நான் உன்னிடம் கோபப்பட மாட்டேன். நீ என்னிடம் பேசத் தயாரானதும் பேசு. உன்னுடைய மனசு சரியாகுறதுக்கு நான் உன்னோடு இருப்பேன். நம்முடைய உறவு என்பது நீ எப்போதும் சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்கணும், எல்லாத்தையும் உடனே மறந்துடணும் என்பதல்ல. உன்னால் எப்படி இருக்க முடியுதோ அப்படியே இருக்கலாம்.”

அகிலா மெதுவாக அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

அகிலா: “நான் பழைய அகிலாவா திரும்புவேனா?”

சண்முகம்: “நீ எந்த மாதிரி மாறினாலும், அது உன்னுடைய வாழ்க்கை. பழைய மாதிரி ஆகணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை. நீ பாதுகாப்பா இருக்கணும், உன்னுடைய மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அகிலா அவன் கையைப் பிடித்தபடியே அமைதியாக இருந்தாள். இந்த முறை அவள் அமைதியில் பயம் மட்டும் இல்லை; கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் இருந்தது.


தேவி சமையலறையில் இருந்தபோது அவளுடைய கைபேசிக்கு தெரியாத எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வந்தது. முதலில் அவள் எடுக்கவில்லை. மீண்டும் அழைப்பு வந்ததும் எடுத்தாள்.

தேவி: “ஹலோ, யார் பேசுறீங்க? இந்த நம்பரிலிருந்து ஏன் திரும்பத் திரும்ப அழைக்கிறீங்க?”

மறுமுனையில் இருந்தவர்: “நீங்க தேவிதானே? விஷாலைப் பற்றி உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியாது. சண்முகம் சொல்றதை மட்டும் நம்பாதீங்க. அவன் உங்களிடமும் சில விஷயங்களை மறைச்சிருக்கான். அகிலாவுக்கு நடந்ததைப் பற்றி முழு உண்மையும் உங்களுக்குத் தெரியாது.”

தேவி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

தேவி: “யாரு நீங்க? என்ன பேசுறீங்கன்னு புரியும்படி சொல்லுங்க. அகிலாவுக்கு நடந்த விஷயத்தை வைத்து யாரும் விளையாடாதீங்க. அவள் ஏற்கனவே கஷ்டத்தில இருக்கா. உங்களுக்கு ஏதாவது உண்மை தெரிஞ்சிருந்தா நேரா சொல்லுங்க. மிரட்டுற மாதிரி பேசாதீங்க.”

மறுமுனையில் இருந்தவர்: “எனக்கு இப்போ எல்லாத்தையும் சொல்ல முடியாது. உங்களுக்கு உண்மை தெரியணும்னா சண்முகத்திடம் அவன் விஷாலைப் பற்றி எப்போ விசாரிக்க ஆரம்பிச்சான் என்று கேளுங்க. அப்போ உங்களுக்கே புரியும். நான் சொன்னதை அவனிடம் உடனே சொல்லாதீங்க.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

தேவி சில நொடிகள் கைபேசியைப் பார்த்தபடி நின்றாள். பிறகு உடனே ராஜை அழைத்தாள்.

தேவி: “ராஜ், நீங்க எங்கே இருக்கீங்க? உடனே வீட்டுக்கு வாங்க. எனக்கு ஒரு விசித்திரமான அழைப்பு வந்திருக்கு. விஷாலைப் பற்றியும் சண்முகத்தைப் பற்றியும் ஏதோ சொல்றாங்க. யாருன்னு தெரியலை. அகிலாவுக்கு நடந்த விஷயத்தை வைத்து பேசுறாங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு.”

ராஜ் உடனே வீட்டுக்கு வந்தான். தேவியிடம் நடந்ததை முழுவதும் கேட்டான்.

ராஜ்: “அந்த நம்பரை அழிக்காதே. அழைப்பு வந்த நேரத்தையும் சேமிச்சு வை. அந்த ஆள் சொன்னதாலேயே அது உண்மைன்னு நம்ப வேண்டாம். அதே நேரத்தில் இதை அலட்சியப்படுத்தவும் வேண்டாம். நாம சண்முகத்திடம் சொல்லி, வழக்கறிஞரிடம் எப்படி இதைப் பற்றி தெரிவிக்கணும்னு கேட்போம்.”

தேவி: “ஆனா ராஜ், அந்த ஆள் சொன்ன ஒரு விஷயம் என் மனசுல ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. சண்முகம் விஷாலைப் பற்றி முன்னாடியே விசாரிச்சிருந்தா, அவனுக்கு எவ்வளவு தெரிஞ்சிருந்தது? அகிலாவுக்கு ஆபத்து வரும்னு அவனுக்குத் தெரியுமா? தெரிஞ்சிருந்தும் சொல்லாம இருந்தானா?”

ராஜ்: “அதைத்தான் நாம் நேரா சண்முகத்திடம் கேட்கணும். அவன் என்ன பதில் சொல்றான்னு கேட்காம நாம முடிவு பண்ணக் கூடாது. சண்முகம் நம்ம நண்பன் என்பதற்காக அவனிடம் கேள்வி கேட்கக் கூடாதுன்னு இல்லை. உண்மை என்னவோ அதைத் தெரிஞ்சிக்கலாம். ஆனா இந்த விஷயம் அகிலாவுக்கு இன்னொரு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தாத மாதிரி கவனமா இருக்கணும்.”

தேவி தலையசைத்தாள். அவள் மனதில் புதிய சந்தேகம் எழுந்திருந்தது. அந்த அழைப்பின் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் அல்ல; அவர்கள் ஏன் இப்போது தொடர்புகொள்கிறார்கள் என்பதும் புரியவில்லை.

 ராஜும் சண்முகமும் பேசுகிறார்கள்

ராஜ் அந்த அழைப்பைப் பற்றி சண்முகத்திடம் சொன்னான். சண்முகம் அமைதியாகக் கேட்டுவிட்டு, தேவியின் கைபேசியில் இருந்த எண்ணைப் பார்த்தான்.

சண்முகம்: “இந்த எண்ணை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஆனா விஷால் மட்டும் இதற்குப் பின்னால் இருக்கணும்னு அவசியமில்லை. அவனுக்கு உதவினவர்கள் யாராவது இருக்கலாம். இல்லாட்டி அவனைப் பற்றிய தகவல் தெரிஞ்ச ஒருத்தர் நம்மை குழப்ப முயற்சி செய்யலாம். அந்த ஆள் சொன்னதை உடனே உண்மைன்னு எடுத்துக்க முடியாது.”

ராஜ்: “தேவிக்கு பயம் வந்திருக்கு. அவள் சொன்னது என்னன்னா, நீ விஷாலைப் பற்றி முன்னாடியே விசாரிச்சிருந்தா அகிலாவுக்கு ஏன் சொல்லலைன்னு. அந்தக் கேள்விக்கு நீ பதில் சொல்லணும், மச்சான். நீ அவளைப் பாதுகாக்கணும்னு நினைச்சது எனக்குத் தெரியும். ஆனா உனக்குத் தெரிஞ்ச விஷயத்தைச் சொல்லாமல் இருந்தா, அது அவளுக்கு இன்னொரு சந்தேகத்தை உருவாக்கும்.”

சண்முகம்: “நீ சொல்றது சரிதான். விஷாலின் நடவடிக்கைகள் பற்றி எனக்குச் சில தகவல்கள் கிடைச்சிருந்தது. ஆனா அவன் அகிலாவுக்கு இப்படி ஆபத்தை ஏற்படுத்துவான்னு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. அதனால்தான் நான் இன்னும் ஆதாரம் தேடிக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா நான் விசாரிக்கிற விஷயத்தை அகிலாவிடம் சொல்லியிருக்கணும். அவள் என்னுடைய மனைவி என்பதற்காக அவளுக்குப் பதிலாக எல்லா முடிவுகளையும் நான் எடுக்கக் கூடாது. இந்தத் தவறை நான் ஒத்துக்கிறேன்.”

ராஜ்: “சரி. இப்போ நம்ம முன்னாடி இரண்டு வேலை இருக்கு. ஒன்று, விஷால் செய்ததைச் சட்டப்படி விசாரிக்கச் செய்யணும். இரண்டு, யாரோ நம்மைத் தொடர்புகொண்டு பயமுறுத்துறாங்க. அந்த எண்ணைப் பற்றிய தகவலை சட்டப்படி தெரிஞ்சிக்க முயற்சி செய்யணும். நாம நம்ம கையால எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க வேண்டாம்.”

சண்முகம்: “நான் ஒத்துக்கிறேன். அந்த அழைப்பைப் பற்றிய தகவலை வழக்கறிஞரிடம் சொல்வோம். தேவியையும் அகிலாவையும் யாராவது தொடர்புகொண்டு மிரட்டினா, அதையும் பதிவு செய்து வைப்போம். ஆனா அவர்கள் மனசுக்கு இன்னும் பயம் வராத மாதிரி பார்த்துக்கணும். நான் அகிலாவிடம் உண்மையைச் சொல்லப் போறேன். அவள் கேட்க விரும்புற அளவுக்கு விளக்குவேன். அவளிடம் எதையும் மறைக்க மாட்டேன்.”

ராஜ்: “இன்னொரு விஷயம், மச்சான். விஷால் உன் உறவுக்காரன் என்பதால அவன் குடும்பத்தையும் இந்தப் பிரச்சனையில் இழுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. யார் சம்பந்தப்பட்டிருக்காங்கன்னு ஆதாரத்தோட தெரிஞ்ச பிறகுதான் பேசணும். சந்தேகத்தின் பேரில் யாரையும் குற்றவாளி என்று சொல்லக் கூடாது.”

சண்முகம்: “அது சரி. நமக்கு இப்போ கோபம் இருக்கலாம். ஆனா கோபத்தால உண்மை மாறக்கூடாது. யாரு சம்பந்தப்பட்டிருந்தாலும் ஆதாரம் இருந்தா சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கட்டும். அகிலாவுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும். அதுதான் முதலில் முக்கியம்.”

இருவரும் வழக்கறிஞரைச் சந்திக்க நேரம் கேட்டார்கள். ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் இருந்தது. அந்த மர்ம அழைப்பைச் செய்தவர், அவர்களுடைய அடுத்த நடவடிக்கையை ஏற்கனவே கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.