Adultery சூது கவ்வும் **** தர்மம் வெல்லும்

[Sivamurugan 85]

ராஜ் வீட்டுக்கு சண்முகம் வந்தபோது, அகிலா ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் முகத்தில் இன்னும் பயம் இருந்தது. தேவி அவளுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

ராஜ்: “வா மச்சான். நீ எங்கே போயிருந்தேன்னு நான் கேட்க மாட்டேன். உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ பெரிய பிரச்சனை நடந்திருக்குன்னு தெரியுது. ஆனா இப்போ ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லு. அகிலா பாதுகாப்பா இருக்காளா? விஷால் மறுபடியும் அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணுவானா?”

சண்முகம்: “அகிலாவுக்கு இப்போ எந்தப் பிரச்சனையும் வரக்கூடாதுன்னுதான் நான் இவ்வளவு நேரம் ஓடிக்கிட்டிருந்தேன். விஷாலைப் பற்றிய விஷயத்தை நான் பார்த்துக்கிறேன். ஆனா அவனைப் பற்றிப் பேசுறதுக்கு முன்னாடி அகிலா எப்படி இருக்கான்னு தெரிஞ்சிக்கணும். அவளுக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு எல்லாரும் கேள்வி கேட்டு அவளை இன்னும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது.”

தேவி: “சண்முகம், அவள் இன்னும் சரியாகப் பேசவே இல்லை. நான் எவ்வளவோ கேட்டுப் பார்த்தேன். அவள் மனசுல என்ன ஓடுதுன்னு எனக்கே புரியலை. அவள் என் தோழி. அவளை இப்படிப் பார்க்க எனக்கே கஷ்டமா இருக்கு. நீ அவளிடம் பேசு. உன்னிடம் அவள் மனசு விட்டுப் பேசுவாள்னு நினைக்கிறேன்.”

அகிலா: “நீங்க எல்லாரும் என்னைப் பார்த்து ஏன் இப்படிக் கவலைப்படுறீங்க? எனக்கு என்ன பேசுறதுன்னே தெரியலை. நடந்ததை நினைச்சாலே பயமா இருக்கு. நான் யாரையும் நம்பக்கூடாதுன்னு தோணுது. ஆனா நீங்க வந்ததும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு. என்ன நடந்துச்சுன்னு கேட்காதீங்க. இப்போ என்னால அதைத் திரும்பச் சொல்ல முடியாது.”

சண்முகம்: “அகிலா, நான் உன்னிடம் எதையும் கட்டாயப்படுத்திக் கேட்க மாட்டேன். நீ சொல்லணும்னு நினைச்சா மட்டும் சொல்லு. சொல்ல முடியலைன்னாலும் பரவாயில்லை. நீ என் மனைவி. உனக்கு என்ன நடந்தாலும், அதுக்காக உன்னைக் குறை சொல்ல நான் யாரு? நீ எந்தத் தவறும் செய்யலை. உன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. இப்போ நீ கொஞ்சம் நிம்மதியா இரு. நான் உன் பக்கத்தில்தான் இருக்கேன்.”

அகிலா அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. சண்முகம் அவளிடம் நெருங்கி உட்கார்ந்தான். அவள் விருப்பமில்லாமல் அவளைத் தொடாமல், அவள் பேசத் தயாராகும் வரை அமைதியாக இருந்தான்.

அகிலா: “நீங்க என்னைத் தவறா நினைக்க மாட்டீங்களா?”

சண்முகம்: “உன்னைப் பற்றி நான் ஏன் தவறா நினைக்கணும்? உனக்கு நடந்த விஷயத்துக்கு நீ பொறுப்பில்லை. உன்னை யாரும் குறை சொல்ல நான் விட மாட்டேன். ஆனா உன்னுடைய மனசு சரியாகுறதுக்கு நேரம் தேவைப்பட்டா, அந்த நேரத்தை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன். நீ இப்போ என்னிடம் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அகிலா எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தில் இருந்த பயத்தோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் தெரிய ஆரம்பித்தது.

இரவு நேரம். தேவி சமையலறையில் இருந்தாள். ராஜ் வெளியே யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான். சண்முகம் அறைக்கு வெளியே நின்றபோது, அகிலா மெதுவாக அவனை அழைத்தாள்.

அகிலா: “சண்முகம், கொஞ்சம் உள்ளே வாங்க. உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும். நீங்க உண்மையா பதில் சொல்லணும். என்னிடம் எதையும் மறைக்காதீங்க.”

சண்முகம்: “கேளு அகிலா. உனக்கு என்ன சந்தேகம் இருந்தாலும் கேளு. நான் தெரிஞ்சதைச் சொல்றேன். தெரியாத விஷயம்னா தெரியாதுன்னு சொல்றேன். உன்னை ஏமாத்தணும்னு எனக்கு எந்த எண்ணமும் இல்லை.”

அகிலா: “விஷால் இப்படி செய்வான்னு உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா? அவனைப் பற்றி ஏதோ உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி இருக்கு. அவன் என்னைப் பார்த்த விதம், அவன் நடந்துகிட்ட விதம் எல்லாம் இப்போ நினைச்சா பயமா இருக்கு. அவன் என்னை மிரட்டினான். நான் அவனை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்காக என்னைப் பழிவாங்கணும்னு நினைச்சிருக்கான். அப்படின்னா அவன் என்ன செய்யப் போறான்னு உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”

சண்முகம்: “விஷால் பெண்களிடம் தவறாக நடந்துகிட்டது பற்றியும், சில பெண்களை மிரட்டியது பற்றியும் எனக்குச் சந்தேகம் வந்தது. அதனால்தான் அவனைப் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா அவன் உனக்கு இப்படியொரு ஆபத்தை ஏற்படுத்துவான்னு நான் நினைச்சதைவிட நிலைமை மோசமாயிடுச்சு. நான் சில விஷயங்களைச் சரியாகச் செய்யாமல் விட்டிருக்கலாம். அதுக்கு நான் பொறுப்பு எடுத்துக்கிறேன். ஆனா நடந்ததுக்கு நீ எந்த விதத்திலும் காரணமில்லை.”

அகிலா: “அப்படின்னா என்னை ஏன் முன்னாடியே எச்சரிக்கலை? நான் அவனை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்குப் பிறகு அவன் என்னை வெறுக்கிறான்னு தெரியும். ஆனாலும் அவன் இவ்வளவு தூரம் போவான்னு நினைக்கலை. நீங்க என்னிடம் சொல்லியிருந்தா நான் இன்னும் கவனமா இருந்திருப்பேன். இப்போ நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கே என்னைப் பற்றிப் பயமா இருக்கு.”

சண்முகம்: “நீ சொல்றது சரிதான், அகிலா. உன்னை முன்னாடியே எச்சரித்திருக்கணும். நான் எல்லாத்தையும் தனியாகச் சமாளிக்க நினைச்சேன். அதுதான் என்னுடைய தவறு. இனிமேல் உன்னைப் பாதிக்கக்கூடிய எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் உன்னிடம் மறைக்க மாட்டேன். ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிஞ்சிக்கோ. உன்னைக் காப்பாத்துறதுன்னு சொல்லிட்டு உன் வாழ்க்கையை நான் கட்டுப்படுத்த மாட்டேன். நீ எங்கே போகணும், யாரிடம் பேசணும், என்ன செய்யணும்னு உனக்கான முடிவுகளை நீயே எடுக்கலாம். உனக்கு ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சா மட்டும் அதை உன்னிடம் சொல்லி, உன்னோடு சேர்ந்து முடிவு எடுப்பேன்.”

அகிலா: “நான் இப்போ கொஞ்ச நாள் தனியா இருக்கணும்னு சொன்னா கோபப்படுவீங்களா?”

சண்முகம்: “கோபப்பட மாட்டேன். உனக்கு என்ன தேவைப்படுதோ அதைச் சொல்லு. உனக்கு தனிமை வேணும்னா அதைக் கொடுக்கிறேன். என்னோட பேசணும்னா பேசலாம். நான் பக்கத்தில் இருக்கணும்னா இருப்பேன். நீ எதற்கும் அவசரப்பட வேண்டாம்.”

அகிலா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். அவளுக்கு எல்லாம் உடனே சரியாகிவிடவில்லை. ஆனாலும் அவளுடைய பேச்சைக் கேட்க ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற நிம்மதி அவளுக்கு இருந்தது.


கிடங்கில் நடந்த விஷயத்துக்குப் பிறகு விஷால் ஒரு இடத்தில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கைபேசியில் கண்ணனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

கண்ணன்: “டேய் விஷால், எங்கே இருக்கே? உன்னைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதிலிருந்து எனக்கு நிம்மதியே இல்லை. நீ இன்னும் அந்தப் பழைய கோபத்திலேயே இருக்கியா? அகிலாவை வேலையிலிருந்து நீக்கியதுக்காகப் பழிவாங்கணும்னு நினைச்சு நீ செய்தது சாதாரண விஷயம் இல்லை. நீ ஏதோ பெரிய தவறு செய்திருக்கேன்னு உனக்கே தெரியுமா?”

விஷால்: “நீ எனக்கு அறிவுரை சொல்லாதே, கண்ணா. என்ன நடந்துச்சுன்னு உனக்குத் தெரியாது. எல்லாரும் என்னை மட்டும் குற்றவாளியா பார்க்கிறாங்க. நான் அந்தக் கம்பெனியில் எவ்வளவு நாள் வேலை பார்த்தேன்? சண்முகம் என்னுடைய உறவுக்காரன். ஆனா அவன் என்னை ஆதரிக்கலை. அகிலா என்னை வேலையிலிருந்து தூக்கி எறிஞ்சுட்டா. நான் அவமானப்பட்டேன். அந்தக் கோபத்தில்தான் இதெல்லாம் நடந்தது.”

கண்ணன்: “கோபம் வந்தா யாரையும் மிரட்டலாமா? ஒருத்தரை வேலையிலிருந்து நீக்கினாங்கன்னா அதுக்கு பழிவாங்கணுமா? நீ செய்தது தப்பு. அதுவும் ஒருத்தரால் எதிர்க்க முடியாத நிலையில் இருக்கும்போது அவளுக்குத் தீங்கு செய்தது இன்னும் பெரிய தப்பு. நீ உன் கோபத்துக்கு காரணம் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கலாம். ஆனா அதனால் நீ செய்தது சரியாகிடாது.”

விஷால்: “சரி, நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்னு வைத்துக்கோ. இப்போ என்ன செய்யணும்? சண்முகம் என்னை விடுவான்னு நினைக்கிறியா? அவன் என்னை முடிச்சிடுவான். அவன் கையில் என்ன இருக்குன்னு கூட எனக்குத் தெரியாது.”

கண்ணன்: “நீ செய்ததுக்கு சட்டப்படி பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். அதிலிருந்து தப்பிக்க இன்னொரு தப்பு செய்யாதே. உன்னிடம் ஏதாவது ஆதாரம் இருந்தா அதை அழிக்காதே. யாரையும் மிரட்டாதே. அகிலாவையோ அவள் குடும்பத்தையோ தொடர்புகொள்ளாதே. உன்னால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கணும்னு நினைச்சாலும், அதை அவர்களை மறுபடியும் பயமுறுத்துற மாதிரி செய்யாதே. முதலில் ஒரு வழக்கறிஞரிடம் பேசு. என்ன நடந்துச்சுன்னு உண்மையைச் சொல்லு.”

விஷால்: “நான் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போனா என்ன ஆகும்? என் குடும்பத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்னை யாரும் மதிக்க மாட்டாங்க. சண்முகம் எல்லாத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பிடுவான்.”

கண்ணன்: “உண்மையைச் சொல்லுறதுக்கு முன்னாடியே எல்லாரும் உன்னை வெறுப்பாங்கன்னு முடிவு பண்ணாதே. ஆனா நீ செய்ததை மறைக்கணும்னு இன்னொரு பொய் சொன்னா நிலைமை இன்னும் மோசமாகும். உனக்கு உதவி செய்ய நான் தயாரா இருக்கேன். ஆனால் நீ மறுபடியும் யாருக்காவது தீங்கு செய்யப் போறேன்னு தெரிஞ்சா, உன்னைத் தடுக்க வேண்டிய இடத்தில் நான் அமைதியா இருக்க மாட்டேன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் விஷால் கைபேசியைப் பார்த்தபடி இருந்தான். அவனுக்கு கோபம் இருந்தது. பயமும் இருந்தது. ஆனால் அவன் செய்த செயல்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றி உண்மையாக யோசிக்க அவன் இன்னும் தயாராக இல்லை.



மறுநாள் காலை, 

சண்முகமும் ராஜும் ஒரு மேசைக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மேசையின் மேல் சில ஆவணங்களும் கைபேசியும் இருந்தன.

ராஜ்: “மச்சான், நேத்து நடந்ததை நினைச்சா எனக்கு இன்னும் கோபம் குறையலை. விஷால் உன்னுடைய உறவுக்காரன் என்பதற்காக அவனை விட்டுவிட முடியாது. அதே நேரத்தில் கோபத்தில் நாம ஏதாவது செய்துட்டா நம்முடைய நோக்கமே மாறிடும். அவன் செய்த தப்புக்குச் சரியான நடவடிக்கை எடுக்கணும்.”

சண்முகம்: “அதைத்தான் நானும் முடிவு பண்ணியிருக்கேன். இனிமேல் இந்த விஷயத்தை என் கோபத்தால் நடத்த மாட்டேன். அவனைப் பற்றிய ஆதாரங்கள் என்ன இருக்குன்னு சரியாகச் சேகரிக்கணும். கம்பெனியில் நடந்த விஷயங்கள், அவன் பெண்களை மிரட்டியதற்கான தகவல்கள், அவனுடைய செயல்கள் பற்றிய பதிவுகள் எல்லாத்தையும் சட்டப்படி பாதுகாக்கணும். யாருடைய தனிப்பட்ட வீடியோவையும் மற்றவர்களுக்கு அனுப்பக் கூடாது. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுடைய தனியுரிமை முக்கியம்.”

ராஜ்: “அப்படின்னா முதலில் வழக்கறிஞரிடம் பேசுவோம். தேவையான ஆதாரங்களை எப்படி ஒப்படைக்கணும், போலீஸிடம் எப்படி புகார் கொடுக்கணும் என்று கேட்போம். அகிலாவிடம் அவள் விருப்பமில்லாமல் எந்த விவரத்தையும் கேட்கக் கூடாது. அவளுக்கு மருத்துவ உதவியோ ஆலோசனையோ தேவைப்பட்டா அதை அவளுடைய விருப்பப்படி ஏற்பாடு செய்யலாம்.”

சண்முகம்: “சரிதான். இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு, ராஜ். விஷால் என் சித்தப்பா மகன் என்பதற்காக அவனைப் பாதுகாக்கிறேன் என்று யாரும் நினைக்கக் கூடாது. அதே நேரத்தில் அவன் என் உறவுக்காரன் என்பதற்காக நான் அவனைத் தண்டிக்கிறேன் என்றும் இருக்கக் கூடாது. நடந்ததை ஆதாரத்தோடு விசாரிக்கட்டும். சட்டம் என்ன முடிவு எடுக்கிறதோ அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.”

ராஜ்: “நீ இதை இப்போ சொல்றது நல்லது. உனக்கு அவன் மேல கோபம் இருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். ஆனா அந்தக் கோபத்தை அகிலா முன்னாடி காட்டாதே. அவளுக்கு ஏற்கனவே பயம் இருக்கு. அவள் நிம்மதியா இருக்கணும்னா நம்முடைய நடவடிக்கைகள் அவளுக்கு இன்னொரு பயத்தை உருவாக்கக் கூடாது.”

சண்முகம்: “அதனால்தான் அவளிடம் எல்லாத்தையும் தெளிவாகச் சொல்லப் போறேன். அவளுடைய அனுமதி இல்லாமல் அவள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தை மற்றவர்களிடம் பேச மாட்டேன். அவளுக்கு என்ன உதவி வேணும்னு அவளிடமே கேட்பேன். அவளுக்காக முடிவு எடுக்கிறதுக்கும், அவளோடு சேர்ந்து முடிவு எடுக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. இனிமேல் அந்த வித்தியாசத்தை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

ராஜ் சண்முகத்தின் தோளில் கை வைத்தான்.

ராஜ்: “நீ இப்படி முடிவு எடுத்திருக்கேன்னா நாம சரியான வழியில்தான் போறோம். அகிலாவும் தேவியும் நிம்மதியா இருக்க நாம இரண்டு பேரும் பார்த்துக்கலாம். விஷால் என்ன செய்தாலும், நாம சட்டத்தை நம்புவோம்.”

இருவரும் வழக்கறிஞரைத் தொடர்புகொள்ள முடிவு செய்தார்கள்.