Adultery తడిసిన నైటీ

[Thimmappa]

అన్నయ్య ఆఫీసుకి వెళ్లిన తర్వాత ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రాహుల్ తన గదిలో ఉన్నాడు. స్వాతి వంటగదిలో ఉంది. మేఘన అక్కడికి వచ్చింది.
కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“అక్కా… నేను ఒకటి అడగాలి. నిజం చెప్పు.”
స్వాతి ఆమె వైపు చూసింది.
“ఏమిటి?”
మేఘన దగ్గరగా వచ్చి, మెల్లగా అడిగింది:
“నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకున్నావా?
లేదా… పరిస్థితి మూలంగా ఒప్పుకున్నావా?”
స్వాతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కళ్లు కాస్త తగ్గించుకుంది.
మేఘన కొనసాగించింది:
“నాకు తెలుసు. నువ్వు రాహుల్‌ని ఇంకా కోరుకుంటున్నావ్.
నేను చూశాను. నువ్వు అతన్ని ఎలా చూస్తావో, అతను నిన్ను ఎలా తాకుతాడో… అంతా నాకు తెలుసు.
కాబట్టి నిజం చెప్పు.
నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటేనే… నేను పెళ్లి చేసుకుంటాను.
లేదంటే నేను వెనక్కి తగ్గుతాను.”
స్వాతి తల ఎత్తి మేఘనను చూసింది.
“నువ్వు… అలా అంటున్నావా?”
మేఘన నవ్వి, స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అవును.
నేను రాహుల్‌ని కావాలనుకుంటున్నాను.
కానీ నువ్వు లేకుండా కాదు.
ముగ్గురం కలిసి ఉండాలి.
నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటేనే ఈ పెళ్లి జరుగుతుంది.
లేదంటే… నేను దూరం జరుగుతాను.”
స్వాతి కళ్లలో ఏదో మార్పు వచ్చింది.
మేఘన ఇంకా మెల్లగా అన్నది:
“నువ్వు అతన్ని కోరుకునే విధంగా… నేను కూడా కోరుకుంటున్నాను.
అతను నిన్ను తాకినట్టు నన్ను కూడా తాకాలి.
నువ్వు ఒప్పుకుంటే… అలాగే ఉంటుంది.”
స్వాతి చాలాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత మెల్లగా తల ఊపింది.
“ఒప్పుకుంటున్నాను… మనస్ఫూర్తిగా.”
మేఘన నవ్వి, స్వాతిని కౌగలించుకుంది.
“అప్పుడు ఇక భయం లేదు అక్కా.
ముగ్గురం కలిసి ఉందాం.”మరుసటి రోజు ఉదయం.
విక్రం టీ తాగుతూ కూర్చొని ఉన్నాడు. స్వాతి పక్కనే ఉంది. మేఘన కూడా వచ్చి కూర్చుంది. నేను కూడా అక్కడే ఉన్నాను.
విక్రం అన్నాడు:
“రాహుల్ ఒప్పుకున్నాడు కదా. ఇప్పుడు మేఘన తల్లితో మాట్లాడాలి.”
మేఘన తల ఊపింది.
“చేయండి మామయ్య.”
విక్రం ఫోన్ తీసి కాల్ చేశాడు. స్పీకర్ మీద పెట్టాడు.
“అత్త… నేను విక్రం.
ఒక మంచి విషయం చెప్పాలి.
మేఘనకి పెళ్లి మాట్లాడుకుందామనుకుంటున్నాం.
వరుడు మా తమ్ముడు రాహుల్.”
అవతలి నుంచి మేఘన తల్లి గొంతు వినిపించింది.
“నిజంగానా? రాహుల్‌నా? బాగుంది. మేఘన ఒప్పుకుందా?”
మేఘన ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చి అన్నది:
“ఒప్పుకున్నాను అమ్మ.”
మేఘన తల్లి సంతోషంగా మాట్లాడింది.
“అయితే సరే. త్వరలో వచ్చి మాట్లాడుకుందాం.”
ఫోన్ కాల్ అయిన తర్వాత విక్రం నవ్వి అన్నాడు:
“ఇక పెళ్లి ఖాయం. రాహుల్, మేఘన… శుభాకాంక్షలు.”
మేఘన నా వైపు చూసి నవ్వింది.
స్వాతి కూడా నవ్వింది.ముగ్గురం ఇంకా మంచం మీదనే పడుకుని ఉన్నాం. శరీరాలు అలసిపోయి ఉన్నాయి. మేఘన నా ఎడమ వైపు, స్వాతి కుడి వైపు పడుకుని ఉన్నారు.
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత స్వాతి మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. నా ముఖం చూసింది. మేఘన వైపు కూడా చూసింది.
“నేను ఒకటి చెప్పాలి” అని మెల్లగా అన్నది.
మేము ఇద్దరం ఆమె వైపు చూశాం.
స్వాతి ఊపిరి పీల్చుకుని, నిదానంగా అన్నది:
“ఇప్పుడు నేను మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటున్నాను.
ముందు భయం ఉండేది. అసూయ ఉండేది.
కానీ ఇప్పుడు… లేదు.
మేఘన, నువ్వు చెప్పింది నిజమే.
ముగ్గురం కలిసి ఉండవచ్చు.
రాహుల్ నీవాడు కూడా, నావాడు కూడా.
నేను దూరం జరగను.
నువ్వు కూడా దూరం జరగకు.
ఇలాగే ఉందాం.”
మేఘన లేచి కూర్చుని, స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అక్కా… నిజంగానేనా?”
స్వాతి నవ్వింది. ఈసారి ఆ నవ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఉంది.
“అవును.
మనస్ఫూర్తిగా.
నేను ఇక భయపడను.
ముగ్గురం కలిసి ఉందాం.”
ఆమె నా వైపు తిరిగి చూసింది.
“రాహుల్… నువ్వు కూడా విన్నావ్ కదా.
నేను ఒప్పుకున్నాను. పూర్తిగా.”
నేను ఆమె చేయి పట్టుకున్నాను.
మేఘన కూడా నా మరో చేయి పట్టుకుంది.
స్వాతి మేఘనను చూసి అన్నది:
“పెళ్లి జరపు.
నేను సంతోషిస్తాను.
ఎందుకంటే… ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది.
మనం ముగ్గురం కలిసి ఉంటేనే బాగుంటుంది.”
మేఘన స్వాతిని కౌగలించుకుంది.
స్వాతి కూడా ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకుంది.
గదిలో ఆ రోజు మొదటిసారిగా…
ముగ్గురి మధ్యా నిజమైన ప్రశాంతత కనిపించిందిరెండు వారాల తర్వాత.
పెళ్లి రోజు వచ్చేసింది.
చిన్నగా, కుటుంబంతో కలిసి పెళ్లి జరిగింది.
విక్రం, స్వాతి, మేఘన తల్లి, ఇంకా కొందరు బంధువులు ఉన్నారు.
రాహుల్ మేఘనను మాణిక్యం వేసి, తాళి కట్టాడు.
స్వాతి పెళ్లిలో ముందు వరసలో కూర్చుని ఉంది.
ఆమె ముఖంలో నవ్వు ఉంది.
మనస్ఫూర్తిగా సంతోషిస్తున్నట్టు కనిపించింది.
పెళ్లి అయిన తర్వాత రాత్రి.
కొత్తగా పెళ్లైన జంటగా రాహుల్, మేఘన గదిలోకి వెళ్లారు.
స్వాతి కూడా కొంతసేపు తర్వాత ఆ గదిలోకి వచ్చింది.
ముగ్గురం ఆ రాత్రి కలిసి ఉన్నారు.
ఎవరూ దాచుకోలేదు.
ఎవరూ భయపడలేదు.
మూడు నెలల తర్వాత
ఒక ఉదయం.
స్వాతి వంటగదిలో నిలబడి ఉంది. ముఖం కాస్త పాలిపోయి ఉంది.
మేఘన ఆమెను చూసి అడిగింది:
“అక్కా… బాగా లేవా?”
స్వాతి తల ఊపి, మెల్లగా అన్నది:
“నాకు… ఏదో అనిపిస్తోంది.
వాంతులు వస్తున్నాయి.
డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాలనుకుంటున్నాను.”
మేఘన ఆమెను తీసుకెళ్లింది.
రాహుల్ కూడా వెళ్లాడు.
టెస్ట్ రిజల్ట్ వచ్చాక
డాక్టర్ చెప్పాడు:
“మీరు ప్రెగ్నెంట్.
రెండు నెలలు అయింది.”
స్వాతి షాక్ అయింది.
మేఘన కళ్లు వెరిగించింది.
రాహుల్ ముఖం మారిపోయింది.
ముగ్గురం ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“ఇది… రాహుల్ బిడ్డ.”
మేఘన కాస్త ఆగి, తర్వాత స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అక్కా… భయపడకు.
ముగ్గురం కలిసి ఉన్నాం కదా.
ఈ బిడ్డను కూడా కలిసి చూసుకుందాం.”
స్వాతి కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
కానీ తల ఊపింది.