♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode 196 part 2

"இப்போ... நீ என்னைச் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டிய தருணம் இது!"

ரியானின் உடலுக்குள் புகுந்திருந்த காத்தவராயன், அந்த வார்த்தைகளைக் குரூரமான புன்னகையுடன் உதிர்த்தான்.

அவனது கண்களில் தெரிந்த வெறியைக் கண்ட சிற்பிகாவின் நெஞ்சம் ஒருகணம் அதிர்ந்தது.

அவளுக்கு முன்னால் நின்றிருந்தது அவளுடைய காதலனின் உருவம்!

"வேண்டாம் காத்தவராயா. ..என் அருகில் வராதே!"

சிற்பிகா எச்சரித்தாள்.

ஆனால், அவளது எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தாத காத்தவராயன், அவளை நோக்கி மெல்ல முன்னேறினான்.

அவனது ஒவ்வொரு அடிக்கும் சிற்பிகாவின் கால்கள் தன்னிச்சையாகப் பின்னோக்கி நகர்ந்தன.

"என்ன, சிற்பிகா? இப்போதுதான் உன் காதலன் உடம்பில் இருந்து உன்னை அனுபவிக்க உன் சம்மதத்தைப் பெற்றேன். அதற்குள் என்னைப் பார்த்து இவ்வளவு பயப்படுகிறாயே?"

அவன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
"நீ எனக்கு அனுமதி கொடுத்திருக்கிறாய். அதை மறந்துவிடாதே!"

"நான் உனக்கு அனுமதி கொடுத்தது ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகத்தான்! உன்னுடைய கேவலமான ஆசைகளுக்கு அல்ல!"
சிற்பிகாவின் குரலில் ஆத்திரம் கொப்பளித்தது.

அவளது பதிலைக் கேட்ட காத்தவராயனின் முகம் மேலும் விகாரமடைந்தது.

"அது எனக்குத் தெரியும், சிற்பிகா. ஆனால், இப்போது உன் ரியான் உயிர் பெற வேண்டுமென்றால் நீ முழுமையா உன்னை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற  நிபந்தனையை மறந்துவிடாதே!"

அவன் தன் கைகளைக்கூட நீட்டவில்லை.

அடுத்த கணம், அவனுடைய அமானுஷ்ய சக்தி சிற்பிகையைச் சூழ்ந்தது. அவள் அணிந்திருந்த உடையின் பட்டன்கள் தாமாகவே ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கின.

"நிறுத்து!"

சிற்பிகா பதற்றத்துடன் தன் உடையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

"உன்னை எச்சரிக்கிறேன், காத்தவராயா!"

அவளுடைய குரல் கோபத்தில் நடுங்கியது.

ஆனால், அவன் சிரித்துக்கொண்டே அவளை நெருங்கினான்.

அந்த இக்கட்டான தருணத்தில், சிற்பிகாவின் மனத்திற்குள் திடீரென ஒரு குரல் எதிரொலித்தது.

"எப்படியாவது இருபது நிமிஷம்... காத்தவராயன் இந்த உடம்பில் இருக்கும் வரை அவனை நீ மட்டும் எப்படியாவது சமாளிச்சுடு, சிற்பிகா!"
சிற்பிகா திடுக்கிட்டாள்.

அந்தக் குரல்...
சற்று முன்பு தன் மீது அம்பு எய்துவிட்டு, மர்மமாக மறைந்துபோன பெண்ணுடையது!

இஷிதா!



நீ யார்..?

நான் தான் காத்தவராயன் கிட்ட உங்களை காப்பாற்ற நஞ்சு அம்பு போட்டவள்.. இஷிதா..

அவளது பெயர் நினைவுக்கு வந்ததுமே, சிற்பிகாவின் உள்ளத்தில் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் வெடித்துக் கிளம்பியது.

'என்னைக் காப்பாற்றுவதாகச் சொல்லிவிட்டு, என் உயிரையே ஆபத்தில் தள்ளியிருக்கிறாயே!

ரியானின் மார்பில் அம்பு பாய்ந்ததற்கும், அவன் இந்த நிலைக்கு வந்ததற்கும் நீதானே காரணம்!'

அவளுடைய மனம் கொந்தளித்தது.

'இப்போது என்னை இருபது நிமிடங்கள் சமாளிக்கச் சொல்கிறாயா? உன் வார்த்தைகளை நான் ஏன் கேட்க வேண்டும்?'

"சிற்பிகா...!"

மீண்டும் அந்தக் குரல் ஒலித்தது.

இம்முறை, அதில் அவசரம் கலந்திருந்தது.

"என் பேச்சைக் கவனமாகக் கேள். இப்போது என்னை வெறுப்பதற்கோ, நான் செய்ததைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்பதற்கோ நேரமில்லை!"

சிற்பிகா சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்.

இஷிதா அங்கே இல்லை.

ஆனாலும், அவளுடைய குரல் மட்டும் மிகத் தெளிவாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

"நீ எங்கே இருக்கிறாய்? நேரில் வந்து பேசத் தைரியமில்லையா? என்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டு, இப்போது மறைந்திருந்து அறிவுரை சொல்கிறாயா?"

சிற்பிகாவின் கேள்வியில் ஆத்திரம் கொப்பளித்தது.

சில கணங்கள் அமைதி நிலவியது.

பின்னர் இஷிதாவின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது.

"உன்னுடைய கோபம் எனக்குப் புரிகிறது, சிற்பிகா. நான் செய்ததை உன்னால் இப்போது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்பதும் தெரியும். ஆனால், நான் ஏன் இப்படிச் செய்தேன் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டால், என்னை இவ்வளவு வெறுக்க மாட்டாய்!"

"என்ன காரணம் இருந்தாலும், ரியானின் உயிரை ஆபத்தில் தள்ளியதை என்னால் மன்னிக்க முடியாது!"

"ரியானின் உயிரை ஆபத்தில் தள்ளுவது என்னுடைய நோக்கமல்ல!"
இஷிதாவின் குரல் சட்டென்று அழுத்தம் பெற்றது.

"காத்தவராயன் உங்களிருவரையும் முழுமையாக அழித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவில்தான் இருந்தான். அவனுடைய திட்டத்தை மாற்றுவதற்கும், உனக்குள் மறைந்திருக்கும் சக்தியை வெளிக்கொண்டுவருவதற்கும் எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை!"

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சிற்பிகா ஒருகணம் திகைத்தாள்.

'எனக்குள் மறைந்திருக்கும் சக்தியா?'
அவளுக்குள் எழுந்த கேள்விக்கு இஷிதா உடனடியாகப் பதிலளித்தாள்.

"ஆம், சிற்பிகா! உனக்குள் இருக்கும் அந்தச் சக்தியைப் பற்றிய உண்மை உனக்கே இன்னும் முழுமையாகத் தெரியாது. அதை வெளிப்படுத்துவதற்கான சூழலை உருவாக்கவே நான் முயன்றேன்."

"அதற்காக ரியானின் உயிரையே பணயம் வைத்தாயா?"

"எனக்கு வேறு வழியில்லை!"

இஷிதாவின் குரலில் இப்போது தவிப்புத் தெரிந்தது.

"காத்தவராயன் முன்பு ஆட்கொண்டிருந்த காட்டுவாசியின் உடலை நீ சிதறடித்தபோது, அவன் உடலற்ற ஆவியாக மாறிவிட்டான். இப்போது அவன் உன்னை அனுபவிக்க ஒரு புதிய உடல் தேவை.

அதற்காகத்தான் ரியானின் உடலுக்குள் புகுந்திருக்கிறான்!"

சிற்பிகா தன் முன்னால் நின்றிருந்த ரியானைப் பார்த்தாள்.

அவனது உதடுகளில் இன்னும் அந்தக் கொடூரமான புன்னகை மாறவில்லை.

அந்த நேரத்தில், காத்தவராயனின் குரல் அவளை நிகழ்காலத்திற்குத் திருப்பியது.

"என்ன, சிற்பிகா? யாரிடம் மனதிற்குள் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்?"

அவன் சந்தேகத்துடன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான்.

"உன்னை காப்பாற்ற யாராவது வருவார்கள் என்று இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறாயா?"

அவன் ஒரு அடி முன்னேறினான்.
சிற்பிகா பதற்றத்துடன் பின்னால் நகர்ந்தாள்.

அதே நேரத்தில் இஷிதாவின் குரல் அவளது காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தது.

"சிற்பிகா, இப்போது என் பேச்சைக் கவனமாகக் கேள். காத்தவராயனுக்கு உன் உடலின் மீது ஆசை இருக்கிறது. அந்த ஆசைதான் இப்போது அவனுடைய பலவீனம்!"

சிற்பிகாவின் பார்வை கூர்மையடைந்தது.

"என்ன சொல்கிறாய்?"

"அவன் ரியானின் உடலுக்குள் புகுந்துவிட்டான். ஆனால், அவனுடைய நோக்கம் அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. உன்னைத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற வெறியில் அவன் இருக்கிறான். அந்த வெறியை அவனுக்கு எதிராகவே நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்!அவன் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் மட்டும் ரியான் உடம்பில் இருந்து விட்டால் போதும் மூலிகை வேலை செய்து,ரியானை காப்பாற்றி விட முடியும்.."

"ஆனால், அவனிடம் அமானுஷ்ய சக்தி இருக்கிறது!"

"அதனால்தான் உன்னிடம் இருபது நிமிடங்கள் கேட்டேன்!"

இஷிதாவின் குரல் மேலும் அவசரமானது.

"நீ அவனுடன் நேரடியாக மோத வேண்டியதில்லை. அவனுடைய கவனத்தை உன்னிடமே வைத்திருக்க வேண்டும். அவன் உன்னைப் பற்றிய ஆசையில் மூழ்கியிருக்கும் அந்த நேரத்தில்தான்,நாம் நினைத்ததை சாதிக்க முடியும்..

சிற்பிகா மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டாள்.

சில கணங்கள் பதில் இல்லை.

பின்னர் இஷிதாவின் குரல் மிகவும் மெதுவாக ஒலித்தது.

"நேரம் கடந்துகொண்டிருக்கிறது. இருபது நிமிடங்கள் முடிவதற்குள் நான் திரும்பி வருவேன். அதுவரை எதற்கும் அவசரப்படாதே!"

அந்தக் கடைசி வார்த்தைகள் சிற்பிகாவின் மனத்தில் எதிரொலித்தன.

இருபது நிமிடங்கள்!

அவளுக்கு முன்னால் காத்தவராயன் நின்றிருந்தான்.

அவளுடைய காதலனின் உடலைக் கைப்பற்றியிருந்த அந்த ஆவி, அவளைத் தன் வசப்படுத்தத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

சிற்பிகாவின் சட்டைப் பொத்தான்கள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்து விலகின.

அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த அந்தச் செயலால் அவளது முகம் அவமானத்திலும் ஆத்திரத்திலும் சிவந்தது. எதிரே நின்றிருந்த காத்தவராயனோ, அவளது எதிர்ப்பைப் பற்றியெல்லாம் சிறிதும் கவலைப்படாமல், தன் கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்த காட்சியில் மதிமயங்கிப் போனான்.

வெண்மை நிறத்தின் பிரகாசத்தில், பாற்கடலின் அலையைப் போலச் சொக்க வைக்கும் அந்த மேடும், அதன் பேரழகான வளைவுகளும் அவன் கண்களுக்கு விருந்தளித்தன. அவளது மேனியின் சுகந்தமும் வசீகரமும் காத்தவராயனின் நாக்கில் சுவை ஊறி நின்றது. அந்தப் பசியோடும் பித்து பிடித்த பார்வையோடும் தன் விரலைச் நீட்டி, அவளது மார்பைச் சுட்டிக்காட்டி விகாரமாய்ச் சிரித்தான்:

"எனக்கு இதுதான் வேணும்... உடனே!"
அவனது பார்வையில் வெறி கூடியது.

அவனது குரலில் ஆணவமும் அவசரமும் போட்டியிட்டன.

சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடுங்கிய சிற்பிகா, இப்போது அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் பயம் இன்னும் இருந்தது. ஆனால், அந்தப் பயத்துக்கு அடிபணிந்துவிட்டால் தன்னையும் ரியானையும் காப்பாற்ற முடியாது என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.

‘இஷிதா சொன்னது சரிதான்... இவனுடைய ஆசைதான் இவனுடைய பலவீனம்! அந்தப் பலவீனத்தையே பயன்படுத்தி இவனை என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியுமா என்று பார்க்க வேண்டும்!’

அவளது மனம் மின்னல் வேகத்தில் கணக்கிட்டது.

மறுகணம், தன் முகத்தில் செயற்கையான அமைதியை வரவழைத்துக்கொண்டு அவனைப் பார்த்தாள்.

"சரி... உனக்கு என்ன வேணும்னு எனக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு!"

அவளது எதிர்பாராத பதிலைக் கேட்ட காத்தவராயனின் கண்கள் விரிந்தன.

"அப்போ...?"

"ஆனால், நான் நினைக்கிறபடியெல்லாம் எதுவும் நடக்காது. எனக்கும் சில நிபந்தனைகள் இருக்கு. முதலில் நான் சொல்றதை நீ செய்தாகணும். அதுக்குப் பிறகுதான் உனக்கு வேண்டியது கிடைக்குமா இல்லையான்னு நான் முடிவு செய்வேன்!"

அவள் குரலில் இருந்த உறுதி, அவனது ஆவலைச் சற்றே தடுத்து நிறுத்தியது.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவனது முகத்தில் மீண்டும் அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான புன்னகை பரவியது.

"என்ன நிபந்தனை? சொல்லு, சிற்பிகா! நீ என்ன சொன்னாலும் செய்யத் தயாரா இருக்கேன். சீக்கிரம் சொல்லு!"

அவனது அவசரத்தைப் பார்த்த சிற்பிகா, தனக்குள் எழுந்த புன்னகையை வெளிக்காட்டாமல் அடக்கிக்கொண்டாள்.

‘அடடா... உன்னுடைய ஆசை உன்னையே எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கியிருக்கிறது! இன்னும் கொஞ்ச நேரம் உன்னை இப்படியே ஆட்டிப் படைக்க முடிந்தால் போதும்!’

அவள் வேண்டுமென்றே சில கணங்கள் அமைதியாக இருந்தாள்.

காத்தவராயனின் பொறுமை கரைந்துகொண்டிருந்தது.

"சிற்பிகா! என்ன யோசிக்கிறே? சீக்கிரம் சொல்லு!"

அப்போதுதான் அவள், சற்றுத் தொலைவில் மயங்கிக் கிடந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளையும் சுட்டிக்காட்டினாள்.

"அதோ அங்கே இரண்டு பேர் மயங்கிக் கிடக்கிறாங்க, பார்த்தியா?"

அவன் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அவளை நோக்கினான்.

"ம்... பார்த்தேன். அதுக்கென்ன?"

"அவங்க ரெண்டு பேரையும் தூக்கிட்டுப் போய், மேலே தெரியுற அந்தக் குகை வாசலுக்கு வெளியே பாதுகாப்பா இறக்கி வைக்கணும். அவ்வளவுதான்!"

அவள் கூறிய நிபந்தனையைக் கேட்டதும் காத்தவராயனின் முகத்தில் ஒரு கணம் குழப்பம் தோன்றியது.

அடுத்த கணமே அதை அலட்சியமாகத் தட்டிவிட்டான்.

"இவ்வளவுதானா? இதுக்குப் போய் இத்தனை நேரம் யோசிச்சியா? இரு... இதோ வந்துடுறேன்!"

அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள், அவனது உருவம் மின்னல் வேகத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தது.

காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தவன், அடுத்த சில கணங்களில் மயங்கிக் கிடந்த இரு காட்டுவாசிகளையும் அடைந்தான். ஒருவனை ஒரு தோளிலும் மற்றவனை மறுதோளிலும் தூக்கிக்கொண்டு, மேலே தெரிந்த குகையை நோக்கிப் பறந்தான்.

அவர்கள் இருவரையும் குகை வாசலுக்கு வெளியே பாதுகாப்பாக இறக்கிவைத்துவிட்டு, வந்த வேகத்திலேயே மீண்டும் சிற்பிகாவிடம் திரும்பினான்.

அவன் புறப்பட்டுச் சென்றதற்கும் திரும்பி வந்ததற்கும் இடையில் கடந்திருந்த நேரம் மிகக் குறைவு!

"ம்... சொல்லு! இப்போ உனக்கு வேற என்ன வேணும்?" என்று ஆவலுடன் கேட்டான்.

அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்த சிற்பிகா, உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புப் புன்னகையைத் தவழவிட்டாள்.

"சும்மா சொல்லக்கூடாது, காத்தவராயா! உன்னுடைய வேகத்தைப் பார்த்தால் காற்றுக்கே போட்டியாக இருப்பே போலிருக்கே! உனக்குக் 'காத்தவராயன்'னு பெயர் வச்சதுல எந்தத் தப்பும் இல்லை!"

அவளது பாராட்டைக் கேட்டதும் அவன் பெருமிதத்தில் மிதந்தான்.

"ஹா... ஹா... ஹா! இப்போதான் என்னைப் பத்தி உனக்குப் புரிய ஆரம்பிச்சிருக்கு, சிற்பிகா! என்னுடைய வேகத்துக்கு முன்னால் இந்த உலகத்துல யாருமே நிற்க முடியாது!"

அவன் கர்வத்துடன் சிரித்தான்.

அவள் அவனிடம் ஒரு நிபந்தனையை விதித்திருந்தாள். அதை நிறைவேற்றுவதற்காக அவன் தானாகவே நேரத்தைச் செலவிட்டிருந்தான். இனி, அதே தந்திரத்தை வேறு விதங்களில் பயன்படுத்த முடியுமா என்பதுதான் அவளுடைய அடுத்த சிந்தனை.

ஆனால், அவளுக்கு முன்னால் இருந்த சவால் சாதாரணமானதல்ல!

ஏற்கெனவே ஐந்து நிமிடங்கள் கடந்துவிட்டன. இஷிதா திரும்பி வருவதற்கு இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்கள் இருந்தன.

அதுவரை காத்தவராயன் ரியானின் உடலிலிருந்து வெளியேறிவிடாமல், அதே நேரத்தில் அவனது கொடூரமான ஆசைக்கும் அடிபணியாமல் சிற்பிகா அவனைச் சமாளித்தாக வேண்டும்.


காத்தவராயனின் மனதில் ஒரு சிறு சந்தேகம் முளைத்தால்கூட, இஷிதாவுடன் இணைந்து அவள் தீட்டியிருந்த மொத்தத் திட்டமும் ஒரே நொடியில் சிதறிப்போய்விடும். அதை அவள் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தாள்.

எனவே, அவனுடைய சந்தேகத்திற்கு இடமளிக்காமல், அதே நேரத்தில் அவனது ஆசைக்குத் தன்னைக் கைதியாக்கிக் கொள்ளாமலும் ஒவ்வொரு நொடியையும் கடத்த வேண்டியிருந்தது.

அவள் அணிந்திருந்த சட்டை அவளது தொடை வரை இறங்கி இருந்தது; எதை மறைக்க வேண்டுமோ, அதை மட்டுமே அது லேசாக மறைத்து நின்றது. அவளது இதயம் படபடக்க, தன் கால்களை ஒன்றோடு ஒன்று இறுக்கிக் கொண்டு, மெதுவாகச் சட்டையின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் லேசாக விலக்கினாள்.

அவளுடைய உள்ளம் அச்சத்தில் துடித்தாலும், முகத்தில் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கப் பெரும்பாடு பட்டாள்.



அங்கே, வெண்மை மிளிரும் அவளது ஒரு பக்க மார்பு காத்தவராயனின் கண்களுக்கு முழுமையானதொரு பேரழகுக் விருந்தாகக் காட்சி அளித்தது. அதைக் கண்ட அவனது கண்கள் பேராசையிலும் போதையிலும் பளபளத்து ஒளிர்ந்தன.
அந்தச் சிறு அசைவே காத்தவராயனின் கவனத்தை முழுமையாகக் கவர்ந்துவிட்டது.

அவனது கண்கள் பேராசையுடன் விரிந்தன. இதழ்களில் வெறித்தனமான புன்னகை படர்ந்தது.

"நான் சொன்னதை நீயும் தடையில்லாமல் செஞ்சிட்டே, காத்தவராயா..."

சிற்பிகா தன் குரலில் செயற்கையான இனிமையைக் கலந்தாள்.

"இப்போ வா... வந்து உன்னுடைய ஆசையைத் தீர்த்துக்கோ!"



அவள் அழைத்த விதம் காத்தவராயனின் அறிவையே மழுங்கடித்தது.

"இது என்ன சாதாரணமான கனியா? வெறும் இருபது நிமிடம் மட்டும் சுவைத்து விட்டுத் திருப்தி அடைய இது சுவை அடங்கும் பழமா என்ன? நாள் முழுதும், வாழ்நாள் முழுதும் சுவைத்தாலும் ருசி திகட்டாத அமிர்தக் கனி அல்லவா இது!'


அவள் ஒவ்வொரு சொல்லையும் உச்சரித்துக்கொண்டிருந்தபோதே, அவளது மனம் நேரத்தைக் கணக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தது.

‘இன்னும் எவ்வளவு நேரம்? இஷிதா எப்போது வருவாள்? அதுவரை இவனை எப்படித் தடுத்து நிறுத்துவது?’

வெளியில் அவள் அமைதியாகத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் எண்ணற்ற கேள்விகள் சுழன்றன.

மறுபுறம், காத்தவராயனின் நிலை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.

அவனுக்குத் தேவையானது ஒரு உடல் மட்டுமல்ல. நீண்ட காலமாகத் தன் ஆசைக்கு எட்டாத தூரத்தில் இருந்த சிற்பிகாவின் அழகைத் தனதாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற வெறியும் அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.


அவனது எண்ணங்கள் ஆசையிலிருந்து பேராசையை நோக்கி நகர்ந்தன.

பசியால் அலைந்த வேட்டையாடியைப் போல, சிற்பிகாவை நோக்கி மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்தான்.

அவள் பின்னால் நகர வேண்டும் என்று உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது. ஆனால், அப்படிச் செய்தால் அவனுக்குச் சந்தேகம் வரக்கூடும்.

எனவே, அசையாமல் நின்றாள்.

காத்தவராயன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது பார்வை அவளது முகத்திலிருந்து விலகி, அவளது ஆடையின் இடைவெளியில் நிலைத்தது.

அவனது மூச்சு கனத்தது.

அடுத்த கணம், அவன் தன் முகத்தை அவளுக்கு அருகில் கொண்டுவந்தான்.

சிற்பிகாவின் உடல் தன்னையறியாமல் இறுகியது.

‘அமைதி... சிற்பிகா! இப்போ நீ பயந்து பின்வாங்கினால், அவனுடைய சந்தேகம் உறுதியாகிவிடும். எப்படியாவது சமாளி!’

அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

காத்தவராயன் அவளது அருகாமையில் தன்னை மறந்து நின்றான். அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவையும் சிற்பிகா விழிப்புடன் கவனித்தாள்.

அவளது மனம், அவன் அடுத்ததாக என்ன செய்யப்போகிறான் என்பதை ஊகிக்க முயன்றது.

ஆனால், அவள் எதிர்பார்த்ததைவிட வேகமாக அடுத்த கணம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

வெறியோடு அவளை நோக்கி நெருங்கி வந்தவன், தன் முகத்தை அவளது மார்பின் அருகே கொண்டு சென்றான்.

திறந்து கிடந்த அந்த ஒற்றை மார்பை அருகில் உற்றுப் பார்த்துக் குதூகலித்தவன், அவளது மேனி மணத்தை ஆழமாக மூச்சில் இழுத்தான். தன் வறண்ட உதடுகளை மெல்லத் திறந்து, அவளது மார்பின் முனையைத் தன் இதழ்களால் லேசாகத் தொட்டான்!

காத்தவராயன் அவளைத் தீண்டியதும், அவளது உடல் முழுவதும் மின்னல் தாக்கியதைப்போலச் சிலிர்த்தது.

அவள் தன்னையறியாமல் நடுங்கினாள்.

அது வெறும் உடல் நடுக்கமல்ல.

அவளது விருப்பத்திற்கு மாறாகத் தன் எல்லைகளை மீறிக்கொண்டிருந்த அவனது செயலால் எழுந்த அதிர்ச்சியும், வெறுப்பும், அச்சமும் ஒன்றாக அவளைத் தாக்கின.

ஒரு கணம் அவளது கட்டுப்பாடு
தளர்ந்தது.

ஆனால், மறுகணமே தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டாள்.

‘இல்லை! இவனுடைய ஆசைக்காக நான் என்னையே இழந்துவிடக் கூடாது. இவன் என்ன நினைத்தாலும் சரி... நான் எதிர்பார்த்த நேரம் வரும் வரை இவனைத் திசைதிருப்பியே ஆக வேண்டும்!’

அவளது விரல்கள் சட்டையின் விளிம்பைப் பற்றிக்கொண்டன.

இதுவரை அவளது கட்டளைக்கும் திட்டத்திற்கும் கட்டுப்பட்டுக் கிடந்த காமம், இப்போது அணை உடைத்த பெருவெள்ளமாய் பீறிட்டு எழுந்தது.

அவள் மார்புக் காம்பை வெறிகொண்டு கடித்துச் சுவைக்க வேண்டும் என்று அவனது அடிமனத்து உள்ளுணர்வு ஆக்ரோஷமாய் எச்சரித்தாலும், அதன் பேரழகும் பனி போன்ற மென்மையும் அவனது வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தி அவனைத் தற்காலிகமாக ஒரு நிதானத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது.
வெறித்தனமாக அல்லாமல், மிக மென்மையாக அவளது முலையின் மீதே தன் சூடான உதடுகளை உரசித் தொடங்கினான். பிறகு, அவளது காம்பைத் தன் சூடான உதடுகளுக்குள் வைத்துக் மெல்ல இழுத்தான்.

அந்தத் தீண்டலில் சிலிர்த்துப் போன சிற்பிகா, தன் தலையை வானத்தை நோக்கிப் பின்னால் சாய்த்தாள். அப்போது அவளது நீண்ட கழுத்தின் வளைவுகள் அழகாக விரிந்தன.

இன்பத்தின் உச்சத்தில் தன் கைகளை அவனது தலையில் வைத்துக் கீழே அழுத்தியவள், தொண்டைக்குழியிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு சிறு முனகலுடன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தாள். அதே கணத்தில், அவளது அக்குளிலிருந்து வீசிய அந்தத் தனித்துவமான பெண்மை வாசம் அவனது மூக்கைத் துளைக்க, அங்கே காமனின் ராஜ்ஜியம் முழுவீச்சில் தொடங்கியது!

அவளது முலைகளின் மீது சிதறிப் படர்ந்திருந்த கூந்தலைத் தன் நாக்காலேயே நக்கி நக்கி விலக்கியவன், தன் முழுப்பசியோடு அவள் முலையை வாயில் கவ்விச் சப்பிச் சப்பி அந்த வட்டக் காம்பை இழுத்தான்.

அந்த இன்பப் போதையில் இருவருக்குமே சுற்றியிருந்த உலகமும் நேரமும் எங்கே கரைந்து போனது என்றே தெரியவில்லை!

*ச்சச்ப்ப்ப்ப்ப்ப்...* என்ற சத்தத்துடன் அவளது காம்பை மேலும் அழுத்தமாகச் சப்பினான்.

அவள் தூக்கிப் பிடித்திருந்த அக்குளின் மென்மையான பகுதியில் தன் நாக்கை நீட்டி நக்கியபோது, சிலிர்ப்பில் சிற்பிகாவின் முழு மேனியும் கூசி வளைந்தது.

அவளது அக்குளைச் சுவைத்துத் தீர்த்தவன், அப்படியே நழுவி மறுபக்க முலையையும் ஆசையோடு கவ்விச் சப்பினான். இடையிடையே சட்டையைத் தன் கீழ் தாடையால் தள்ளிக் கொண்டே, அப்படியே கீழே இறங்கி அவளது இடுப்பின் மையப் பகுதியில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தான்!

அவன் உதடுகள் அவளது இடுப்பில் பதிந்திருந்த அந்த விநாடி, சிற்பிகாவின் ஒட்டுமொத்த நரம்புகளிலும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்றதொரு சிலிர்ப்பு ஓடியது.

அந்த இடுப்பு வெறும் சதைப்பிடிப்பு அல்ல; இயற்கையே தன் ஒட்டுமொத்தக் கலைநயத்தையும் கூட்டிச் செதுக்கிய ஒரு தேவலோகச் சிற்பம்! பால் போன்ற வெண்மையும், இலவம் பஞ்சைத் தொடுவது போன்ற மென்மையும் கலந்து, பார்ப்பவர்களைப் பித்துப்பிடிக்க வைக்கும் பேரழகு அது. சற்று முன்பு வரை மறைந்திருந்த அந்த இடுப்புச் சுழல்களின் வளைவுகள், இப்போது அவனது கண்களுக்கு ஒரு போதை விருந்தாய்க் காட்சி அளித்தன.

அங்குப் படர்ந்திருந்த அவளது வியர்வைத் துளிகள் கூட, அந்த நிலவொளியில் முத்துக்களைப் போல மினுமினுத்தன. அவளது மேனியின் இயற்கையான சுகந்தமும், அந்த வெதுவெதுப்பான இடுப்பு மடிப்புகளின் அரவணைப்பும் காத்தவராயனை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கின.

தன் கரங்களால் அந்த இடுப்பின் இரு பக்கங்களையும் வெறியோடும் தாகத்தோடும் பற்றி இழுத்தவன், அங்கிருந்த ஒவ்வொரு வளைவையும் தன் கரங்களால் அளந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று படும் இடமெல்லாம் சிற்பிகாவின் உடல் பதறி நடுங்கியது.
"என்ன ஒரு தேகம்... தீண்டத் தீண்டத் தீராத தாகத்தைத் தருதே!"

என்று முணுமுணுத்தபடியே, தன் உதடுகளை அந்த இலவம் பஞ்சு போன்ற இடுப்பில் அழுத்தமாகப் பதித்து ஒரு நீண்ட முத்தத்தை இட்டான்.

அந்த முத்தத்தின் சூடு தணிவதற்குள், தன் நாக்கை நீட்டி அவளது இடுப்புச் சுழலின் வழியே ஆழமாக ஒரு நக்கு நக்கினான்!

அந்தக் கூச்சமும் இன்பமும் தாங்காமல், மணலின் மீது தன் கைகளை இறுக்கமாக ஊன்றிய சிற்பிகா, இன்பப் பெருவெள்ளத்தில் தத்தளித்துத் தன் தலையை அவன் தலையின் மீது வைத்து அழுத்தியவாறே அப்படியே சரிந்தாள்.

அவளது அந்தச் செய்கை அவனுக்கு மேலும் வெறியைக் கூட்டியது. அவனது முகம் அங்கிருந்து அப்படியே கீழே இறங்கியது. மூடு ஏறி, காமத் தாகத்தால் துடித்துக்கொண்டு, ஈரமாய் விடைத்து நின்றிருந்த அவளது பெண்மையின் இதழ்களை நோக்கி அவனது தலை சடுதியில் நகர்ந்து சென்றது!