♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode -196 part 1

தன் கண்முன்னே காட்டுவாசியின் உடல் சிதறித் தூளாகி கிடப்பதை கண்ட காத்தவராயனின் ஆவி, ஒரு கணம் திகைத்துப்போனது.

அவன் ஆட்கொண்டிருந்த உடல் அழிந்துவிட்டது!

இப்போது அவனுக்கு உடனடியாக மற்றொரு உடல் தேவைப்பட்டது. இல்லையெனில், உடலற்ற ஆவியாகத் தொடர்ந்து இங்கு இருப்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆபத்தாக முடியலாம்.

அவனுடைய பார்வை அருகில் மயங்கிக் கிடந்த காட்டுவாசிகளிடமும், உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் போராடிக்கொண்டிருந்த ரியானிடமும் மாறி மாறிப் பதிந்தது.

வாய்ப்புகள் இரண்டுதான்.

ஒன்று, ரியானின் உடலைக் கைப்பற்றுவது. மற்றொன்று, மயங்கிக் கிடக்கும் காட்டுவாசிகளில் ஒருவனின் உடலுக்குள் புகுவது.

ஆனால், உயிர் முழுமையாகப் பிரியாத உடலுக்குள் நுழைய அவனுக்குச் சில கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. அந்த உயிர் தானாகப் பிரிய வேண்டும்; அல்லது, உடலுக்குள் நுழைவதற்கு அந்த மனிதனின் நேரடியான சம்மதம் கிடைக்க வேண்டும்.

மயங்கிக் கிடந்த ரெண்டு காட்டுவாசிகளின் நிலை என்னவாகும் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், ரியானின் நிலை அப்படியல்ல.

அவனுடைய மார்பில் பாய்ந்திருந்த தங்க முக்கோணப் பாம்பின் நஞ்சு, ஏற்கெனவே உடல் முழுவதும் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

ரியானின் சீரற்ற மூச்சையும் வெளிறிய முகத்தையும் கவனித்த காத்தவராயனின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

'இவன்தான் சரியான தேர்வு!'

அவன் மனதிற்குள் கணக்கிட்டான்.

'இந்த நஞ்சின் வீரியத்திற்கு இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள்கூட இவனால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது. அதற்குள் உயிர் பிரிந்துவிட்டால், இந்த உடல் எனக்குச் சொந்தம்!'

அந்த எண்ணத்துடன் அவன் சிற்பிகாவை நோக்கினான்.

அவள் பதற்றத்துடன் மூலிகைச் செடிகளைப் பறித்துக்கொண்டு ரியானிடம் ஓடிவந்தாள். அவற்றைப் பிழிந்து கிடைத்த சாற்றை அவனுடைய மார்பிலிருந்த காயத்தின் மீது ஊற்றினாள்.

"ரியான்... கண்ணைத் திறங்க!"

அவனுடைய கன்னத்தைத் தட்டியபடி அழைத்தாள்.

"என்னைக் கொஞ்சம் பாருங்க... ப்ளீஸ்!"

எந்தப் பதிலும் இல்லை.

அவனுடைய நாடித்துடிப்பைப் பரிசோதித்த சிற்பிகாவின் முகம் வெளிறியது. அவள் விரல்கள் நடுங்கின.

"இல்லை... உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது. நான் உங்களைக் காப்பாத்துவேன்!"

அவள் மீண்டும் மூலிகைச் சாற்றைக் காயத்தில் பிழிந்தாள்.

அவளுடைய முயற்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

'பாவம்! இந்த மூலிகை அவனைக் காப்பாற்றிவிடும் என்று நம்புகிறாள்!'

அவன் சிற்பிகாவை இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தான்.

"சிற்பிகா... நீ என்னதான் முயற்சி செய்தாலும், அவனைக் காப்பாற்ற முடியாது!நான் நினைத்தால் ஒழிய..."

அவனது குரல் அவளை எட்டவில்லை. ஆனாலும், அவன் பேசுவதை நிறுத்தவில்லை.

"இந்த நஞ்சு இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் அவனுடைய உயிரைப் பறித்துவிடும். ஆனால், நீ கொடுத்திருக்கும் மூலிகை வேலை செய்யவே இருபது நிமிடங்களாவது ஆகும்!"

அவனுடைய சிரிப்பு இருளில் எதிரொலித்தது.

"சொல், சிற்பிகா... ஐந்து நிமிடங்களில் முடியப்போகும் உயிரைக் காப்பாற்ற இருபது நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் மருந்தால் என்ன பயன்?"

அவளுடைய பதற்றத்தை ரசித்த காத்தவராயனின் முகம் கொடூரமாக மாறியது.

'இவனுடைய உடல் என் கைக்கு வந்ததும், உனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்பதை நீயே தெரிந்துகொள்வாய்!'

அவன் மனதிற்குள் வஞ்சத்துடன் சிரித்தான்.

'நீ உயிராக நேசிக்கும் இந்த உடலை வைத்தே உன்னை அணு அணுவாக ருசிக்க போகிறேன். அப்போது, நீ என்னிடமிருந்து தப்பிக்க நினைத்தாலும் முடியாது!'

அவனுடைய பார்வை மீண்டும் ரியானின் மீது பதிந்தது.

இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள்!

அதற்குள் ரியானின் உயிர் பிரிந்துவிட்டால், காத்தவராயனின் திட்டம் நிறைவேறிவிடும்.

ஆனால், அவனுடைய கணக்கில் ஒரு விஷயம் மட்டும் இடம்பெறவில்லை.

ரியானின் கைகளை இறுகப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்த சிற்பிகாவின் கண்களிலிருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் வழிந்து அவனுடைய கன்னத்தில் விழுந்தது.

அடுத்த கணம்...

ரியானின் விரல்கள் மெல்ல அசைந்தன.

சிற்பிகா திடுக்கிட்டு அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

"ரியான்...?"

அவளது குரலில் நம்பிக்கையும் அச்சமும் கலந்திருந்தன.

அவனுடைய இமைகள் லேசாக அசைந்தனவா?

அல்லது, அது அவளுடைய பதற்றம் உருவாக்கிய பிரமையா?

அவளுக்குப் புரியவில்லை.

ஆனால், அந்தச் சிறிய அசைவைக்கூடக் கவனிக்காமல், ரியானின் உயிர் பிரியும் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்த காத்தவராயனின் கண்களில் மட்டும் பேராசை மின்னியது.

அவனுடைய கணக்குப்படி இன்னும் சில நிமிடங்கள்தான் எஞ்சியிருந்தன.


காத்தவராயனின் விகாரமான ஏளனச் சிரிப்பைக் கண்ட சிற்பிகாவின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன.

அவனைக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்ற ஆத்திரம் அவளுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. ஆனால், தன் கண்முன்னே உயிருக்கு ஊசலாடிக்கொண்டிருந்த ரியானைக் காப்பாற்ற முடியாத இயலாமை, அவளது கோபத்தையும் மீறி விழிகளில் கண்ணீரைத் தேக்கியது.

"ஒழுங்காக என் கண் பார்வையிலிருந்து மறைந்துவிடு, காத்தவராயா!"

அவள் ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

"இல்லையென்றால், உன்னை என்ன செய்வேன் என்று எனக்கே தெரியாது!"

அவளுடைய மிரட்டலைக் கேட்டு காத்தவராயன் சற்றும் அஞ்சவில்லை. மாறாக, அவளது தவிப்பை ரசிப்பவனைப் போலத் தன் கோரமான சிரிப்பை விரித்தான்.

"உன்னுடைய கோபத்தைப் பார்த்தால் எனக்கே பயமாக இருக்கிறதே, சிற்பிகா!"

கேலியாகக் கூறியவன், சட்டென்று தன் குரலைத் தாழ்த்தினான்.

"ஆனால், உன் ரியானைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றால், நான் சொல்வதைக் கேட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்!"

அவளது முகம் இறுகியது.

"என்ன சொல்கிறாய்?"

"நான் நினைத்தால், அவனுடைய உடலுக்குள் பரவிக்கொண்டிருக்கும் நஞ்சைத் தடுத்து, அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்ற முடியும்."

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் சிற்பிகாவின் கண்களில் ஒரு கணம் நம்பிக்கை மின்னியது.



ஆனால், அடுத்ததாக அவன் கூறிய வார்த்தைகள் அந்த நம்பிக்கையைச் சுக்குநூறாக உடைத்தன.

"அதற்குப் பதிலாக, நீ உன்னை எனக்கு ஒப்படைக்க வேண்டும்!"

"என்ன?!"

சிற்பிகா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

"உன் உடல் எனக்கு வேண்டும், சிற்பிகா! நீ சம்மதித்தால், உன் ரியானை உயிரோடு உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையென்றால், அவனுடைய மரணத்தை உன் கண்களாலேயே பார்க்க வேண்டியிருக்கும்!"

சிற்பிகாவின் முகம் வெறுப்பில் சுருங்கியது.

"சீ! உன்னைப் போன்ற ஒரு கேவலமான பிறவியிடம் நான் பேசிக்கொண்டிருப்பதே எனக்குப் பெரிய அவமானம்!"

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவனை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.

"உன் கண்முன்னே நீ ஆட்கொண்டிருந்த காட்டுவாசியின் உடலைச் சிதறடித்தவள் நான்! உன்னையும் அழிக்க என்னால் முடியும். அதை மறந்துவிடாதே!"

அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்ட காத்தவராயன் தலைகுனிந்து சிரித்தான்.

பின்னர் நிமிர்ந்தபோது, அவனது முகத்தில் கொடூரமான வன்மம் படர்ந்திருந்தது.

"அந்தக் காட்டுவாசியின் உடலை அழித்துவிட்டாய் என்பதற்காக, என்னையே அழித்துவிட்டதாக நினைத்துவிட்டாயா?"

அவன் அவளை நெருங்குவதுபோல மிதந்துவந்தான்.

"ஆனால், இப்போது நான் சொல்லப்போகும் ஒரு விஷயத்தை நன்றாகக் கேட்டுக்கொள், சிற்பிகா. அது உன் ரியானின் உயிரைப் பற்றியது மட்டுமல்ல... அவனுடைய உடலுக்குள் நான் நுழைய முடியுமா, முடியாதா என்பதையும் தீர்மானிக்கப்போகிறது!"

சிற்பிகா குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

காத்தவராயன் அவளது குழப்பத்தை ரசித்தபடி தொடர்ந்தான்.

"ஒரு உயிருள்ள மனிதனின் உடலுக்குள் நான் நுழைய வேண்டுமென்றால், அந்த உடலுக்குச் சொந்தக்காரனின் அனுமதி தேவை. அவனுடைய சம்மதம் இல்லாமல், அவனது உடலை என்னால் கைப்பற்ற முடியாது!"

"அப்படியானால், ரியானின் உடலுக்குள் உன்னால் நுழைய முடியாதே!"

சிற்பிகா உடனடியாகக் கேட்டாள்.

அவளது கேள்வியைக் கேட்ட காத்தவராயன் சிரித்தான்.

"அதுதான் நீ மறந்துவிட்ட உண்மை, சிற்பிகா!"

அவனுடைய குரல் திடீரென்று அழுத்தம் பெற்றது.

"இந்தப் பிறவியில் ரியான் உனக்குக் காதலனாக இருக்கலாம். ஆனால், அவனுடைய ஆன்மா இதற்கு முன்பும் உன்னுடைய ஆன்மாவுடன் இணைந்திருக்கிறது. முன்ஜென்மத்தில் இளங்கோவாக வாழ்ந்த அவன், அருள்மொழியாக வாழ்ந்த உன்னைக் காதலித்தான். உன்னைத் தன் மனைவியாகவும் ஏற்றுக்கொண்டான்!"

அந்தப் பெயர்களைக் கேட்டதும் சிற்பிகாவின் முகத்தில் ஒரு கணம் இனம் புரியாத அதிர்ச்சி தோன்றியது.

அவளது மனதின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு மெல்ல அசைவதுபோல இருந்தது.

ஆனால், காத்தவராயன் அவளுக்கு யோசிக்க அவகாசம் கொடுக்கவில்லை.

"அந்த உறவு நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால், சில கணங்களாக இருந்தாலும், இளங்கோவின் மனைவியாக அருள்மொழி வாழ்ந்தது உண்மை! அந்தப் பந்தம் வெறும் நினைவல்ல, சிற்பிகா. உங்கள் இருவரின் ஆன்மாக்களையும் உடலையும் இணைத்த பந்தம்!"

அவன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான்.

"இப்போது இளங்கோவின் மறுபிறவியான ரியானின் உடலுக்குள் நான் நுழைய வேண்டும். அதற்கு அவனுடைய அனுமதி தேவை. ஆனால், அவன் இப்போது மயக்கத்தில் இருக்கிறான். தன்னுடைய சம்மதத்தைத் தெரிவிக்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருக்கிறான்!"

அவன் ஒரு கணம் நிறுத்தினான்.

பிறகு, அவனுடைய உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது.

"ஆனால், முன்ஜென்மத்தில் அவனுடைய மனைவியாக இருந்த அருள்மொழியின் மறுபிறவியான நீ, இப்போது அவனுடைய உடலுக்குள் நான் நுழைய அனுமதி கொடுத்தால்... அந்த அனுமதி எனக்குப் போதுமானது!"

சிற்பிகா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.

"என்ன சொல்கிறாய்...?"

"உண்மைதான்!"

காத்தவராயன் அவளது அதிர்ச்சியை ரசித்தான்.

"இந்தப் பிறவியில் நீ அவனுடைய காதலி. முந்தைய பிறவியில் அவனுடைய மனைவி. அந்தப் பந்தத்தின் காரணமாக, இப்போது அவனுடைய உடலுக்குள் நான் நுழைய உன் சம்மதம் போதும்!"

அவன் அவளை மேலும் நெருங்கினான்.

"உன்னுடைய ஒரே ஒரு வார்த்தை... அல்லது, உன்னுடைய தெளிவான சம்மதம்... அதுதான் எனக்கும் ரியானின் உடலுக்கும் இடையில் நிற்கும் கடைசித் தடை!"

சிற்பிகாவின் உடல் நடுங்கியது.

அவளுடைய காதலைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்தி, அவளுடைய காதலனின் உடலையே கைப்பற்றத் திட்டமிட்டிருந்தான் அவன்!

"நீ சொல்வதை நான் நம்பவில்லை!"

அவள் ஆத்திரத்துடன் கத்தினாள்.

"நீ என்னை ஏமாற்றுகிறாய்! என் சம்மதத்தைக் காரணமாக்கிக்கொண்டு ரியானின் உடலுக்குள் நுழையப் பார்க்கிறாய்!"

"அப்படியானால், மறுத்துவிடு!"

காத்தவராயன் அலட்சியமாகப் பதிலளித்தான்.

"உன் சம்மதம் இல்லாமல் என்னால் அவனுடைய உடலுக்குள் நுழைய முடியாது என்பது உனக்கும் இப்போது தெரிந்துவிட்டது. ஆகவே, என்னை மறுத்துவிடு!"

அவன் ரியானைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

"ஆனால், உன் சம்மதம் கிடைக்காத நிலையில், அவனுடைய உடலுக்குள் என்னால் நுழைய முடியாது. அதே நேரத்தில், அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்றவும் என்னால் முடியாது!"

அவனுடைய குரலில் இப்போது கொடூரமான நிச்சயத்தன்மை ஒலித்தது.

"நஞ்சு அவனுடைய உயிரைப் பறித்துவிட்டால், அவனுடைய உடலைக் கைப்பற்றும் வாய்ப்பையும் நான் இழந்துவிடுவேன். அதன்பிறகு, உன்னால் உன் காதலனைக் காப்பாற்ற முடியாது. என்னாலும் அவனுடைய உடலைப் பெற முடியாது!"

சிற்பிகா ரியானைப் பார்த்தாள்.

அவனுடைய மூச்சு ஒவ்வொரு கணமும் தளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"அப்படியானால்... நான் உனக்கு அனுமதி கொடுத்தால்?"

அவளது குரல் நடுங்கியது.

காத்தவராயனின் கண்கள் பேராசையில் மின்னின.

"அப்போது நான் அவனுடைய உடலுக்குள் நுழைந்துவிடுவேன். அவனுடைய உயிரைப் பறித்துக்கொண்டிருக்கும் நஞ்சைத் தடுத்து, அவனுடைய உடலை உயிரோடு வைத்திருக்க முடியும்!"

"ஆனால், அதற்குப் பதிலாக என்னை..."

சிற்பிகாவால் அந்த வார்த்தைகளை முடிக்க முடியவில்லை.

காத்தவராயன் அவளது தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டான்.

"ஆம், சிற்பிகா!"

அவன் கொடூரமாகப் புன்னகைத்தான்.

"நீ எனக்கு உன்னை ஒப்படைக்க வேண்டும். அதற்குச் சம்மதித்தால், உன் ரியானை உனக்குத் திருப்பித் தருவேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்!"

அவன் சிறிது நேரம் அவளது முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பிறகு இறுதி அடியை வீசினான்.

"இப்போது முடிவு உன் கையில் இருக்கிறது. உன் உடலின் தூய்மையைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு உன் காதலனை இழக்கப்போகிறாயா? அல்லது, அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக உன்னையே தியாகம் செய்யப்போகிறாயா?"

அந்தக் கேள்வி சிற்பிகாவின் இதயத்தை ஈட்டியாய்க் கிழித்தது.

அவள் மெதுவாக ரியானின் அருகில் மண்டியிட்டாள்.

அவனுடைய முகம் வெளிறியிருந்தது. மூச்சு திணறிக்கொண்டிருந்தது. உயிர் பிரியும் விளிம்பில் அவன் போராடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவனது கையைத் தன் கைகளுக்குள் எடுத்துக்கொண்டாள்.

அந்தத் தொடுதல் அவளுக்குள் நினைவுகளைக் கிளறியது.

தன்னைப் பாதுகாக்கத் தயங்காமல் உயிரைப் பணயம் வைத்த ரியான்...

தன் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக நஞ்சு அம்பைத் தன் மார்பில் ஏற்றுக்கொண்ட ரியான்...

முன்ஜென்மத்தில் தன்னைக் காதலித்த இளங்கோ...

அவளைத் தன் மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்ட இளங்கோ...

அத்தனை நினைவுகளும் அவளது இதயத்தைப் பிழிந்தன.

'எனக்காகத் தன் உயிரையே துச்சமாக நினைத்தவன் அவன்...'

'அவனைக் காப்பாற்றுவதற்காக நான் எதை இழந்தாலும் அது பெரிதல்ல!'

கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

பிறகு காத்தவராயனை நோக்கித் திரும்பினாள்.

"நீ சொன்னபடி ரியானைக் காப்பாற்றுவாயா?"

"என் வார்த்தையில் சந்தேகமா?"

"அவனுடைய உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் வரக்கூடாது!"

சிற்பிகாவின் குரல் உறுதியடைந்தது.

"அவனை உயிரோடு காப்பாற்ற வேண்டும். இதற்கு நீ சம்மதித்துவிட்டு, பிறகு உன் வார்த்தையை மீறினால்... உன்னை எங்கிருந்தாலும் தேடிக் கண்டுபிடித்து அழிப்பேன்!"

காத்தவராயன் சிரித்தான்.

"முதலில் உன் சம்மதத்தைச் சொல், சிற்பிகா!"

அடுத்த கணம்...

சிற்பிகா கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள்.

அவளது உதடுகள் நடுங்கின.

இதயம் வலியால் துடித்தது.

ஆனாலும், ரியானின் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் அவளுடைய மற்ற எல்லா உணர்வுகளையும் வென்றது.

மெல்லத் தலையசைத்தாள்.

"சம்மதிக்கிறேன்..."

அவளது குரல் மிகவும் மெலிதாக ஒலித்தது.



ஆனால், அந்த ஒரு வார்த்தை காத்தவராயனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது!

"ஹா... ஹா... ஹா...!"

அவனுடைய வெறித்தனமான சிரிப்பு காட்டையே அதிரச் செய்தது.

"இறுதியில், உன்னுடைய காதலே உன் ரியானின் உடலுக்கான கதவை எனக்குத் திறந்துவிட்டது, சிற்பிகா!"

அடுத்த நொடி, அவனது கருநிற ஆவி நீண்டு வளைந்து காற்றில் சுழன்றது.

அதன் உருவம் பாம்பைப் போல வளைந்து நெளிந்து, ரியானின் உடலைச் சுற்றி வந்தது.

பின்னர், மின்னல் வேகத்தில் அவனது நாபிப் பகுதியை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

விர்ர்ர்ர்!

அடுத்த கணம்...

அந்தக் கருநிற ஆவி ரியானின் நாபி வழியாக அவனுடைய உடலுக்குள் புகுந்து மறைந்தது!

சிற்பிகை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சில கணங்கள்...

எங்கும் அமைதி.

ரியானின் உடல் அசைவின்றிக் கிடந்தது.

"ரியான்...?"

அவள் தயக்கத்துடன் அவனது கன்னத்தைத் தொட்டாள்.

"ரியான், என்னைப் பாருங்க!"

திடீரென—

படாரென்று அவனது கண்கள் திறந்தன!

சிற்பிகாவின் முகத்தில் நிம்மதி மலர்ந்தது.

"ரியான்!"

அவள் அவனை நோக்கி வளைந்தாள்.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவளது புன்னகை உறைந்துபோனது.

ஏனெனில், அவளைப் பார்த்த அந்தக் கண்களில் காதலின் சாயல் இல்லை.

அங்கே நன்றி இல்லை.

அவளுக்குப் நன்றாக தெரிந்தது,அது ரியானின் பார்வையே இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக, இருளின் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதுபோன்ற கொடூரமான வெறியும், இரையை விழுங்கக் காத்திருக்கும் வேட்டைக்காரனின் குரூரமும் மின்னின.

அந்த உதடுகளில் மெல்ல ஒரு விகாரமான புன்னகை விரிந்தது.

"என்ன, சிற்பிகா...?"

ரியானின் குரல் ஒலித்தது.

ஆனால், அந்தக் குரலுக்குள் ஒளிந்திருந்தது வேறொருவனின் நஞ்சு தோய்ந்த ஏளனம்.

"உன் ரியான் திரும்பி வந்துவிட்டான் என்று நினைத்துவிட்டாயா?"

சிற்பிகாவின் முகம் வெளிறியது.

அவள் ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

ரியானின் உருவத்தில் இருந்த அந்தப் பார்வை அவளை ஊடுருவியது.

பின்னர், அவனது உதடுகள் மேலும் அகலமாக விரிந்தன.

"என்னை வரவேற்க மாட்டாயா, சிற்பிகா?"

அந்தக் கணத்தில் அவளுக்குப் புரிந்தது—தன் காதலனைக் காப்பாற்றுவதற்காக அவள் அளித்த அனுமதியே, அவனுடைய உடலைக் காத்தவராயனுக்குத் திறந்துகொடுத்துவிட்டது!