Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

அத்தியாயம் – மனசுக்குள் வந்த மாற்றம்

அன்று மதியம் ரத்னம், ஹரிணியுடன் வெளியே சென்றிருந்தான். டாக்டர் சொன்னபடி தினமும் கொஞ்ச நேரம் நடக்கவும், உடற்பயிற்சி செய்யவும் ஆரம்பித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடன் இருந்து, அவனால் முடிந்த அளவுக்கு மட்டும் பயிற்சி செய்ய வைத்தாள்.

ரத்னம் கிளம்பியதும் நந்தினி வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். குழந்தை தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவள் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள்தான் அதிகமாக இருந்தன.

விக்கி தினமும் வீட்டுக்கு வருவதும், ரத்னத்திடம் அன்பாகப் பேசுவதும், குடும்பத்துக்கு உதவி செய்வதும் நந்தினிக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டும், அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் இதெல்லாம் ஒரு சாதாரண அன்பு என்று நினைத்தாள். ஆனால் இப்போது விக்கி வராத நாட்களில் அவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் வந்ததும் அவனுடன் பேசுவதற்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வாசலில் விக்கி வந்தான்.

வழக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டே வரும் விக்கி அன்று அமைதியாக இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஏதோ கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, இன்னைக்கு உன் முகமே சரியில்லையே! எப்பவும் வீட்டுக்கு வந்ததும் சிரிச்சுக்கிட்டே அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிப்பே. இன்னைக்கு என்ன ஆச்சு? கல்லூரியில் ஏதாவது பிரச்சினையா? இல்ல வீட்டில் ஏதாவது நடந்ததா? உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ கவலையா இருக்கேன்னு தெரியுது. என்னன்னு சொல்லு. உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தா என்கிட்ட சொல்லலாம். மனசுக்குள்ளேயே வச்சுக்கிட்டு கஷ்டப்படாதே.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியாதா? இன்னைக்கு காலையில் அம்மா என்கிட்ட ஒரு செய்தி சொன்னாங்க. அதைக் கேட்டதிலிருந்து என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல. என்னுடைய அப்பா மறுமணம் செய்துகிட்டாராம். அவர் உங்க அத்தை சுதாவைக் கல்யாணம் செய்திருக்காரு. இதை அம்மா சொன்னதும் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியா இருந்தது. அப்பா இப்படியொரு முடிவு எடுப்பார்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் அவர் என்ன முடிவு எடுக்கிறாரோ அது அவருடைய விருப்பம்னு நினைச்சாலும், இதை ஏத்துக்கிறதுக்கு எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. யார்கிட்ட இதைப் பற்றிப் பேசுறதுன்னு தெரியாமதான் இங்கே வந்தேன்.”

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி சொல்றே? உங்க அப்பா சுதா அத்தையைக் கல்யாணம் செய்துகிட்டாரா? எனக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதே! ரத்னத்தோட அம்மாவான சுதா அத்தை இப்படியொரு முடிவு எடுத்திருக்காங்கன்னா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆனா இப்போ ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். ரத்னத்துக்கு இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம் விக்கி. அவர் இப்போதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடல்நிலை தேறிக்கிட்டு வர்றாரு. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டா அவருக்கு மனக்கஷ்டம் ஏற்படலாம். ஏற்கெனவே உடம்பு சரியில்லாம எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டிருக்காரு. இப்போ அவரை நிம்மதியா இருக்க விடணும். அதனால அவர்கிட்ட இப்போதைக்கு இதைப் பற்றிப் பேசாதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நானும் அதைத்தான் நினைச்சேன். அண்ணாவுக்கு இப்போ இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம். ஆனா என்னுடைய மனசுல இருக்கிற கவலையை யார்கிட்ட சொல்றதுன்னு தெரியல. அம்மாகிட்ட பேசினாலும் அவங்களுக்கும் மனக்கஷ்டம் இருக்கு. அப்பாகிட்ட இதைப் பற்றிக் கேட்கவும் எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு. என்ன நடந்தாலும் நான் படிப்பைப் பார்த்துக்கிட்டு முன்னேறணும்னு தெரியும். ஆனா சில விஷயங்களை உடனே மனசால ஏத்துக்க முடியல. அதனாலதான் உங்ககிட்ட வந்து பேசலாம்னு நினைச்சேன்.”

விக்கியின் பேச்சைக் கேட்ட நந்தினிக்கு அவன் மீது இன்னும் அக்கறை அதிகமானது.

அவன் எப்போதும் தன்னுடைய குடும்பத்தைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறான். ரத்னத்துக்கு உதவி செய்கிறான். அவளிடமும் அன்பாகப் பேசுகிறான். இப்போது அவனுடைய சொந்த வாழ்க்கையில் பிரச்சினை வந்தபோதும் மனம் திறந்து பேசுவதற்கு அவளிடம் வந்திருக்கிறான்.

அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று நந்தினி நினைத்தாள்.

அவள் எழுந்து வாசலுக்குச் சென்று கதவைச் சாத்திவிட்டு மீண்டும் விக்கியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ எதையும் நினைச்சு மனசைக் கஷ்டப்படுத்திக்காதே. சில விஷயங்கள் நம்ம நினைக்கிற மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக நம்ம வாழ்க்கையை நிறுத்த முடியாது. உங்க அப்பா எடுத்த முடிவை ஏத்துக்கிறதுக்கு உனக்கு கொஞ்ச நாள் ஆகலாம். அதுவரைக்கும் நீ மனசை அமைதியா வச்சுக்க முயற்சி செய். உனக்கு யார்கிட்டயாவது பேசணும்னு தோணுச்சுன்னா என்கிட்ட பேசலாம். நான் உன்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். நீ எங்க குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு உதவி செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனா நினைக்கிறேன். உன்னுடைய கஷ்டத்தை என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகச் சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க இப்படிப் பேசுறது எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருக்கு. என்னுடைய பிரச்சினையை யாராவது புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசினாலே மனசுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்குது. நான் இங்கே வர்றது அண்ணாவைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். ஆனா உங்ககிட்ட பேசும்போதும் எனக்கு ஒரு நல்ல உணர்வு கிடைக்குது. நீங்க என்னை உங்க குடும்பத்தில் ஒருத்தனா நினைக்கிறீங்க. அதுவே எனக்குச் சந்தோஷம். நான் உங்க நம்பிக்கையை எப்பவும் காப்பாத்துவேன்.”

அவனுடைய பேச்சைக் கேட்ட நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் இருந்த உணர்வுகளை அவனிடம் சொல்லலாமா என்று யோசித்தாள். பல நாட்களாக மனதில் வைத்திருந்த விஷயங்களை இனியும் மறைக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தாள்.

நந்தினி மனசைத் திறக்கிறாள்

நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்னு ரொம்ப நாளா நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா எப்படி ஆரம்பிக்கிறதுன்னு தெரியாம அமைதியா இருந்துட்டேன். நீ இந்த வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. நீ வருவியா என்று சில நேரம் எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நீ வந்ததும் உன்கிட்ட பேசணும்னு தோணும். உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் போடணும், உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கணும்னு நினைப்பேன். முதல்ல இதெல்லாம் உன்னிடம் இருக்கிற அன்புன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கணும்னு அடிக்கடி தோணுது. நீ வராத நாளில் உன்னைப் பார்க்க முடியலையேன்னு நினைக்கிறேன். ஏன் இப்படி நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படி வெளிப்படையா பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கல. உங்களுக்கு என் மேல அன்பு இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா, உங்க மனசுல இன்னும் ஏதோ உணர்வு இருக்கிற மாதிரி தெரியுது. அதைப் பற்றி நீங்க நல்லா யோசிக்கணும். அண்ணா உங்களை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்கே தெரியும். நான் அவரை என்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களையும் குழந்தையையும் மதிக்கிறேன். அதனால நாம பேசுற விஷயத்தில் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை நான் நேசிக்கிறேன். அவர் நல்லா குணமடையணும், நம்ம குடும்பம் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு தான் ஆசைப்படுறேன். ஆனா அதே நேரத்தில் என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு என்னால மறைக்கவும் முடியல. நீ என்கிட்ட எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவி செய்றே. என்னுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. நான் சொல்றதை அமைதியா கேட்கிறே. இதெல்லாம் என்னை உன் மேல ஈர்ப்பு ஏற்பட வைக்குதுன்னு நினைக்கிறேன். இதை உன்கிட்ட சொல்றதுக்கே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. ஆனா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன்.”

விக்கி அவசரமாக எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நன்றி. ஆனா நீங்க இப்போ நிறைய விஷயங்களால் மனசளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கீங்க. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குடும்பச் செலவு, உங்க தனிப்பட்ட கவலைகள் எல்லாமே உங்களைப் பாதிக்குது. இந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு யாராவது அன்பாகப் பேசினால், அந்த அன்பு உங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமானதாகத் தோணலாம். அதில் உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்க வேண்டாம். ஆனா அந்த உணர்வை மட்டும் வச்சு அவசரமா எந்த முடிவும் எடுத்துடாதீங்க. உங்க வாழ்க்கையும் அண்ணாவோட வாழ்க்கையும் எனக்கு முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டாள்.

அவன் சொன்னது உண்மைதான். ரத்னம் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்ட பிறகு அவளுடைய வாழ்க்கை மாறியிருந்தது. கணவனுடன் தனியாகச் செலவிடும் நேரம் குறைந்திருந்தது. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது, குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது, வீட்டைப் பார்த்துக்கொள்வது என்று நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவளுடைய மனதில் இருந்த தனிமையை விக்கியின் அக்கறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்திருந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது. ஆனா என்னுடைய நிலைமையையும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கோ. ரத்னத்தோட கணவன் மனைவியா நெருக்கமா இருந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாசம் ஆகப்போகுது. அவர் உடம்பு சரியில்லாததால டாக்டர் மூணு மாசத்துக்கு எந்த உடலுறவும் வச்சுக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காரு. அவர் நல்லா குணமடைஞ்ச பிறகுதான் அதைப் பற்றி யோசிக்கணும்னு சொல்லியிருக்காரு. அதனால நான் பொறுமையா இருக்கேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும்னு தான் நினைக்கிறேன். ஆனா எனக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்கு விக்கி. எனக்கும் கணவரோட அன்பும் நெருக்கமும் தேவைப்படுது. அதெல்லாம் இப்போ முடியாத சூழ்நிலை இருக்கும்போது சில நேரம் மனசு ரொம்பக் கஷ்டப்படுது.”

விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு விக்கி. சந்தோஷ் என்னிடம் நடந்துகிட்ட விதத்தை என்னால மறக்க முடியல. நான் விரும்பாத நிலையிலும் அவன் இரண்டு முறை என்னுடன் பாலியல் உறவு வைத்துக்கிட்டான். அந்த விஷயத்தை நினைச்சாலே எனக்கு மனசு சரியில்லாம போயிடும். நான் அதை யார்கிட்டயும் வெளிப்படையா பேச முடியல. என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த விஷயங்களை மறந்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா சில நேரம் என்னுடைய மனசு என்னையே கேள்வி கேட்குது. எனக்கு என்ன வேணும், நான் எதை எதிர்பார்க்கிறேன் என்று எனக்கே புரியாத நிலைமை வந்துடுது.”

விக்கியின் முகம் மாறியது. அவளுக்கு நடந்த விஷயத்தைக் கேட்டு அவன் வருத்தப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க விரும்பாத விஷயத்தை யாராவது உங்க மேல திணிச்சிருந்தா அதுக்கு நீங்க பொறுப்பல்ல. அதுக்காக உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்காதீங்க. உங்களுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு எல்லோரிடமும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நீங்க நம்புற ஒருத்தர்கிட்ட மனசு திறந்து பேசலாம். நான் உங்க பேச்சைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். ஆனா நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்படுற நேரத்தில் உங்களுக்கு உதவி செய்யுற ஒருத்தர் மேல உணர்ச்சி ரீதியா நெருக்கம் ஏற்படும்போது, அதைப் புரிஞ்சுக்க கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கணும். நான் உங்களுக்கு எந்தக் கஷ்டத்தையும் கொடுக்க விரும்பல.”

நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்ன சொன்னாலும் என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றே. என்னைத் தப்பா நினைக்காம பேசுறே. எங்களுக்குப் பணக்கஷ்டம் வந்தப்போவும் நீ உதவி செய்றே. எங்களிடம் போதுமான சேமிப்புப் பணம் இருந்தாலும், நீ உதவி செய்யும்போது வேண்டாம்னு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிற. ரத்னத்துக்கு இப்போ வேலைக்குப் போக முடியல. எங்களுடைய சேமிப்புப் பணத்துலதான் செலவு செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கோம். நிறுவனத்திடம் உதவி கேட்கலாம்னு நினைச்சாலும், அவங்க ஏற்கெனவே நிறையச் செலவு செஞ்சிருக்காங்கன்னு தோணுது. இந்த நேரத்தில் நீ எங்களுக்கு உதவி செய்றது எனக்கு ரொம்பப் பெரிய விஷயம். உன்னுடைய அக்கறை என்னுடைய மனசுல ஆழமா பதிஞ்சிருக்கு.”

விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் உதவி செய்றது உங்ககிட்ட இருந்து எதையாவது எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணா எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவர். அவருக்கு உதவி தேவைப்படும்போது என்னால முடிஞ்சதைச் செய்றேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க என்கிட்ட எந்தக் கடமையும் வச்சுக்க வேண்டாம். பண உதவியையும் அன்பையும் ஒன்றாக நினைக்காதீங்க. நான் உங்களை மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும்னுதான் நினைக்கிறேன்.”

அவள் எடுத்த முடிவு

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு விக்கியின் அருகில் கொஞ்சம் நகர்ந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எல்லாம் எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் எந்தக் கடமையும் வச்சுக்கல. நீ உதவி செய்றதுக்காக உன்னை விரும்புறேன்னும் சொல்லல. உன்னுடைய நல்ல குணம், உன்னுடைய அன்பு, என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுற விதம் எல்லாமே என்னை உன் பக்கம் ஈர்க்குது. இதை எப்படி விளக்குறதுன்னு எனக்கே தெரியல. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை விட்டுக்கொடுக்கணும்னு நான் நினைக்கல. அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்ம குடும்பம் நல்லா இருக்கணும். அதே நேரத்தில் உன்னைப் பார்க்கும்போதும் உன்னிடம் பேசும்போதும் என்னுடைய மனசுல ஏதோ ஒரு மாற்றம் ஏற்படுது. அதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியல.”

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்றதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். ஆனா நாம எடுக்கிற முடிவு யாரையும் காயப்படுத்தக்கூடாது. நீங்க இப்போ உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் முடிவு செய்ய வேண்டாம். நான் உங்களை மதிக்கிறேன். அண்ணாவையும் மதிக்கிறேன். இந்த வீட்டுக்கு நான் வர்றது எப்பவும் போல அண்ணாவைப் பார்க்கவும், உங்களுக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கை கெட்டுப்போகக் கூடாது. அதனால கொஞ்சம் நிதானமா யோசிப்போம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் தன்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்கவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அவனிடம் இருந்த ஈர்ப்பை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்கிட்ட இன்னொரு உண்மையைச் சொல்லணும். என்னுடைய மனசைப் பொறுத்தவரைக்கும் இப்போ நான் நினைக்கிறது தப்புன்னு தோணுது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல. உன்னைப் பார்க்கணும், உன்னிடம் பேசணும், நீ என் அருகில் இருக்கணும்னு தோணுது. நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு அன்பா பேசுறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இனிமேல் அதை மறைக்க விரும்பல. நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.”

அவள் மெதுவாகத் தன் கையை நீட்டி விக்கியின் கையைப் பிடித்தாள்.

அவனுடைய கையைத் தன்னுடைய கையோடு கோர்த்துக்கொண்டு அவன் முகத்தை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, என் மனசு என்ன நினைக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியும். இது சரியா தப்பான்னு எனக்குள்ளேயே போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவர் மேல எனக்கு அன்பு இருக்கு. அவருடைய நம்பிக்கையை உடைக்கக் கூடாதுன்னும் எனக்குத் தெரியும். ஆனா உன் மேல ஏற்பட்டிருக்கிற இந்த ஈர்ப்பையும் என்னால மறுக்க முடியல. என்னுடைய மனசு என்ன சொல்றதுன்னு உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இப்போ உன்னுடைய பதிலை எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நான் சொன்னதை நினைச்சு என்னைத் தப்பா நினைக்காதே விக்கி. என்னுடைய சூழ்நிலையையும் என்னுடைய மனநிலையையும் புரிஞ்சுக்கோ.”

விக்கி அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பிறகு நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

நந்தினியின் கண்கள் அவனுடைய கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்த அறையில் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

விக்கி இப்போது என்ன சொல்லப்போகிறான்?

நந்தினியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டே இருப்பானா, இல்லை அவளுடைய கையை விலக்கிவிட்டு அவளுக்கு அறிவுரை சொல்வானா?

அடுத்ததாக என்ன நடக்கப்போகிறது?

தொடரும்...

My Telegram ID: Msivamuruganm