[tweeny_fory]

மெதுவான, ஆழமான தாள் தொடர்ந்தது. 

சங்கரின் தடிமனான சுன்னி அம்மாவுக்குள் நிலையாக உள்ளேயும் வெளியேயும் நகர்ந்தது. 

ஒவ்வொரு தள்ளலும் முந்தையதை விட மென்மையாக இருந்தது. அவளது உடல் மெதுவாக அவனுக்கு அடிபணிந்தது. முந்தைய கூர்மையான வலி இப்போது கனமான, வலி நிறைந்த நிரப்பாக மாறியிருந்தது. அதில் இருவருக்கும் வளர்ந்து வரும் வெப்பம் கலந்திருந்தது. 

பிரியாவின் மென்மையான முனகல்கள் சங்கரின் சீரற்ற மூச்சுடன் கலந்தன. அவர்களின் இணைப்பின் ஈரமான சப்தங்கள் அமைதியான கிளினிக் அறையை நிரப்பின. 

 
டாக்டர் ரமேஷ் நெருக்கமாக இருந்து கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 
 
“இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இந்த வேகத்தை வைத்துக்கோ,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “உணர்வு இயல்பாக உயரட்டும்.” 
 
சங்கரின் அசைவுகள் அவனது கவனமான கட்டுப்பாட்டைக் கொஞ்சம் இழக்கத் தொடங்கின. அம்மாவின் புண்டையின் இறுக்கமான, ஈரமான வெப்பம், தான் எங்கே புதைந்திருக்கிறான் என்ற அறிவு, மற்றும் மாலை முழுவதும் சேர்ந்திருந்த பதற்றம் ஆகியவை அவனை விளிம்புக்குத் தள்ளின. 

அவனது தள்ளல்கள் சற்று ஆழமாகவும் அவசரமாகவும் ஆயின. ஆனாலும் அவன் அவற்றை அளவோடு வைக்க முயன்றான். 
 
பிரியா அவனில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை உணர்ந்தாள். அவளது கால்களை அவனது இடுப்பைச் சுற்றி இன்னும் உறுதியாகச் சுற்றி, ஒவ்வொரு தள்ளலையும் ஏற்றுக்கொண்டு அவனை நெருக்கமாக இழுத்தாள். 

அவளது கைகள் நிறுத்தாமல் அவனது முதுகையும் முடியையும் வருடின. 
 
“பரவாயில்ல கண்ணா…” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். “அம்மா இருக்கேன்… வரட்டும்…” 
 
சங்கரின் மூச்சு கரகரப்பாக மாறியது. கைகள் நடுங்கின. சுன்னியின் அடியில் அழுத்தம் தாங்க முடியாததாக ஆனது. 
 
“அம்மா… என்னால பிடிக்க முடியல… நான்…” 
 
“எனக்குள்ள வா,” என்று பிரியா சொன்னாள். குரல் மென்மையாக இருந்தாலும் தெளிவாக இருந்தது. “அம்மாவுக்குக் கொடு…” 
 
அவனது உடல் பூட்டியது. நீண்ட, உடைந்த கூச்சல் தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது. உச்சம் அவனை உடைத்தது. 

அவனது சுன்னி அவளுக்குள் கடுமையாகவும் ஆழமாகவும் துடித்தது. தடித்த, வலுவான விந்து ஜெட்கள் நேராக அவளது கருப்பைக்குள் பம்ப் ஆயின. 

டாக்டரின் முந்தைய விந்துடன் கலந்தன. வெளியேற்றத்தின் அலைகளின் வழியாக அவன் பலவீனமாகத் தள்ளினான். 

ஒவ்வொரு ஸ்பர்ட்டிலும் தன்னை வேரளவுக்குப் புதைத்தான். கடைசி துளி வெளியேறும் வரை. 
 
அவனது உச்சத்தின் தீவிரம் பிரியாவிடமிருந்தும் வலுவான பதிலை இழுத்தது. 

அவளது சுவர்கள் ரிதமான அலைகளாக அவனை இறுக்கமாக இறுக்கின. ஆழமான, நடுங்கும் உச்சம் அவளை உருவியது — மாலை முன்னர் அனுபவித்தவை போல் கூர்மையாக இல்லை, ஆனால் கனமாகவும் உணர்ச்சி நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. 

அவனது உடலுக்குக் கீழே தன் உடல் நடுங்க, அவள் அவனை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். 
 
சங்கர் அவளது மார்பின் மேல் சரிந்தான். இன்னும் அவளுக்குள் புதைந்தபடி, நடுங்கி, கனமாக மூச்சு விட்டான். 

பிரியாவின் கைகள் உடனே அவனைச் சுற்றின. இருவரும் உச்சத்திலிருந்து இறங்கும்போது அவளது முடியையும் முதுகையும் வருடினாள். அவளது கண்களின் மூலைகளில் இருந்து கண்ணீர் அவனது முடியில் வழிந்தது. 

சங்கரின் சொந்தக் கண்ணீர் அவளது முலையின் சருமத்தை நனைத்தது. 
 
அவர்கள் நீண்ட நேரம் இணைந்தபடி இருந்தார்கள். இருவராலும் அசைய முடியவில்லை. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவர்களுக்குப் பல அமைதியான நிமிடங்களைக் கொடுத்தார். 

பிறகு நெருங்கி, அமைதியான குரலில் பேசினார். 
 
“மெதுவா வெளியே இழு.” 
 
சங்கர் கவனமாக வெளியே இழுத்தான். அவனது சுன்னி ஈரமான சப்தத்துடன் அவளை விட்டு வெளியேறியது. 

அவனது விந்துவும் டாக்டரின் விந்துவும் கலந்த தடித்த கலவை தொடர்ந்து வழிந்து, சூத்தின் பிளவு வழியாக ஏற்கனவே கறைபட்ட துணியின் மேல் ஓடியது. 

அவன் குதிகால்களின் மேல் அமர்ந்தான். இன்னும் நடுங்கினான். 
 
ரமேஷ் தொழில்முறை கவனத்துடன் இருவரையும் பரிசோதித்தார். 

சங்கரின் சுன்னியை வெதுவெதுப்பான துணியால் சுத்தம் செய்தார். 

முந்தைய சிறிய ரத்தப்போக்கு முழுவதுமாக நின்றுவிட்டதையும், முன்தோல் இப்போது எளிதாகப் பின்வாங்கியபடி இருப்பதையும் கவனித்தார். 

பிறகு பிரியாவின் வீங்கிய வாயிலை மென்மையாகச் சுத்தம் செய்து, மெல்லிய அடுக்கு ஆற்றும் எண்ணெயைத் தடவினார். 
 
“முதல் முழுமையான ஒன்றிணைவு முடிஞ்சுடுச்சு,” என்று அவர் சொன்னார். 

“சிறிய கிழிசல் இருந்தது. இந்தச் சூழலில் அது எதிர்பார்க்கக்கூடியது. நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்லா கையாண்டீங்க. 

அடுத்தடுத்த அமர்வுகளில் வலி குறையும். 

இனிமேல் வழக்கமான மெதுவான நுழைவு முன்னேற்றத்தை வலுப்படுத்தும்.” 
 
அவர் பிரியாவைச் சுத்தமான துணியால் மூடி, சங்கரை மேசைக்கு அருகில் அமர உதவினார். 

சிறிது நேரம் மூவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள். செக்ஸின் கனமான வாசனை இன்னும் அறையை நிரப்பியிருந்தது. வெளியே இரவு தொடர்ந்தது. கிளினிக்குக்குள் நடந்ததைப் பொருட்படுத்தாமல். 
 
பிரியா துணிக்கு அடியில் மகனின் கையைத் தேடினாள். சங்கர் அதை இறுக்கமாகப் பிடித்தான். அவர்களின் விரல்கள் பின்னிக் கொண்டிருந்தன. 
 
“அம்மா…” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். 
 
“இருக்கேன் கண்ணா,” என்று அவள் மென்மையாகப் பதிலளித்தாள். 

“அம்மா இருக்கேன்.” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவர்களை இன்னும் ஒரு கணம் பார்த்தார். அவர்களைப் பார்த்து அமைதியாகச் சொன்னார். 

“இது ஆரம்பம் தான். இன்னும் பல முறை முயற்சிக்க வேண்டும்.  ஓய்வு எடு. பிறகு மீண்டும் தொடர்வோம்.”