[tweeny_fory]

டாக்டர் ரமேஷின் குரல் அமைதியாகவும் வழிகாட்டும் தன்மையுடனும் இருந்தது. 

 
“அதே மாதிரி தொடரு. சிறிய வெளியேற்றங்கள், பிறகு ஆழமான தள்ளல்கள். 

கடைசி அங்குலங்களை அவசரப்படுத்தாதே. 

உன் முழு அளவையும் ஏற்க அவளது உடலுக்கு நேரம் வேணும்.” 
 
சங்கர் தலையாட்டினான். அதே மெதுவான தாளத்தை மீண்டும் மீண்டும் செய்தான். 

ஒவ்வொரு முறையும் முன்னால் தள்ளும்போது, அவனது தடித்த, வளைந்த சுன்னியின் இன்னும் கொஞ்சம் அம்மாவின் புண்டைக்குள் மறைந்தது. 

பிரியாவின் சுவர்கள் அவனை இறுக்கமாகச் சுற்றி நீண்டு, திறக்க வலுக்கட்டாயப்படுத்தப்பட்டபோது துடித்து இறுக்கின. இருவருக்கும் வலி இன்னும் இருந்தது. 

ஆனால் அது இப்போது வேறொன்றுடன் இடத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது — இதுவரை உணராத கனமான, நெருக்கமான அழுத்தம். 
 
இன்னும் சில கவனமான முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, சங்கர் தன் நீளத்தில் கிட்டத்தட்ட மூன்று கால் பகுதியை அவளுக்குள் புதைக்க முடிந்தது. இருவரும் கடுமையாக நடுங்கினார்கள். 

பிரியாவின் கைகள் அவனது முதுகைப் பிடித்தன. சங்கரின் கைகள் அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி நடுங்கின. 

அவர்களின் முகங்கள் நெருக்கமாக இருந்தன. மூச்சு சீரற்றதாகவும் பகிரப்பட்டதாகவும் இருந்தது. 
 
“அம்மா… ரொம்ப ஆழமா… இன்னும் வலிக்குது… ஆனா நானே நிறுத்த விரும்பல…” 
 
“அப்போ நிறுத்த… இன்னும் தள்ளு… அம்மா உன்னை முழுசா ஏத்துக்கிறேன்…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் இடுப்பில் உறுதியான கையை வைத்தார். 
 
“இன்னும் ஒரு மெதுவான தள்ளல். கட்டுப்பாட்டோட. சேர்ந்து மூச்சு விடுங்க.” 
 
சங்கர் நடுங்கும் மூச்சை இழுத்தான். ஒரு கணம் தாயின் கண்களுடன் பார்வையைப் பூட்டினான். 

பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை முன்னால் அழுத்தினான். 

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரின் இடுப்பில் உறுதியான கையை வைத்தார். 

 
“இன்னும் ஒரு மெதுவான தள்ளல். கட்டுப்பாட்டோட. சேர்ந்து மூச்சு விடுங்க.” 
 
சங்கர் நடுங்கும் மூச்சை இழுத்தான். அவனது தடிமனான, வளைந்த சுன்னி ஏற்கனவே அம்மாவுக்குள் கிட்டத்தட்ட மூன்று கால் பகுதி புதைந்திருந்தது. 

மீதி நீளம் சாத்தியமில்லாதது போல் உணர்ந்தாலும், அவனைச் சுற்றியிருந்த வெப்பமும் இறுக்கமும் அவனை முன்னால் இழுத்தன. ஒரு கணம் பிரியாவுடன் பார்வையைப் பூட்டினான். 

அவளது முகம் சிவந்தும், கண்ணீர் தடங்களுடனும், உறுதி நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. 
 
அவன் முன்னால் அழுத்தினான். 
 
கடைசி அங்குலங்கள் நீண்ட, நடுங்கும் தள்ளலுடன் அவளுக்குள் மூழ்கின. அவனது வயிறு அவளது மென்மையான, மழிக்கப்பட்ட மேட்டின் மேல் உறுதியாக அழுத்தியது. 

அவனது சுன்னியின் ஒவ்வொரு தடித்த அங்குலமும் இப்போது முழுவதுமாக அம்மாவின் புண்டைக்குள் உறைந்திருந்தது. தலை ஆழமாக அவளது கருப்பை வாயிலில் ஓய்ந்தது. 

அவளது சுவர்கள் அவனைச் சுற்றி இறுக்கமான, தன்னிச்சையான அலைகளாக இறுக்கி, துடித்தன. 
 
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கத்தினார்கள். 
 
“ஆஹ்ஹ்ஹ்… அம்மா… நான் முழுசா உள்ளே இருக்கேன்…!” 
 
“ஐயோ… சங்கர்… என் பையன்… நீ முழுசா வந்துட்ட…!” 
 
உணர்வு தாங்க முடியாததாக இருந்தது. 
 
சங்கருக்கு, அதீத இறுக்கம், புதிதாகத் திறந்த முன்தோலில் எஞ்சியிருந்த எரிச்சல், அம்மாவின் உடலின் ஈரமான கொதிக்கும் வெப்பம், மற்றும் தன்னைப் பெற்ற பெண்ணுக்குள் வேரளவுக்குப் புதைந்திருக்கிறான் என்ற உடைக்கும் அறிவு — அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் மோதின.

 அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி கைகள் வன்மையாக நடுங்கின. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. 
 
பிரியாவுக்கு, நீட்டம் டாக்டருடன் உணர்ந்ததை விட ஆழமாகவும் தடிமனாகவும் இருந்தது. அவளது உடல் சொந்த மகனின் சுன்னியைச் சுற்றி வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்பட்டது போல் உணர்ந்தது. வலி கூர்மையாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தது. 

ஆனால் அதற்கு அடியில் அவள் கற்பனை செய்திராத இருண்ட, நெருக்கமான தொடர்பின் ஓட்டம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கண்ணீர் கோயில்கள் வழியாக முடியில் வழிந்தது. 
 
அவர்கள் முழுவதுமாக அசையாமல் இருந்தார்கள். 
 
சங்கர் வேரளவுக்குப் புதைந்தபடி, உடல் பூட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்தான். பிரியாவின் கால்கள் அவனது இடுப்பின் இருபுறமும் நடுங்கின. இருவரும் அசையவில்லை. 

அறையில் அவர்களின் சீரற்ற மூச்சும், அவனது சுன்னியைச் சுற்றி அவளது சுவர்களின் மென்மையான, ஈரமான துடிப்பும் மட்டுமே ஒலித்தன. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் உடனே பேசவில்லை. அவர் வெறுமனே அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தத் தருணம் அமைய விட்டார். 
 
சங்கர் மெதுவாகத் தன்னைத் தாழ்த்தி, மார்பை அம்மாவின் கனமான முலைகளின் மேல் வைத்தான். முகம் அவளது கழுத்தின் பக்கத்தில் அழுத்தியது. 

பிரியாவின் கைகள் உடனே அவனைச் சுற்றி, இறுக்கமாகப் பிடித்தன. அவளது கைகள் அவனது முதுகையும் முடியையும் மெதுவான, தொடர்ச்சியான அசைவுகளில் வருடின. 
 
“அம்மா… நான் உனக்குள்ள இருக்கேன்…” என்று அவன் அவளது சருமத்தில் கிசுகிசுத்தான். குரல் உடைந்தது. “முழுசா உள்ளே… எல்லாத்தையும் உணர்றேன்…” 
 
“எனக்குத் தெரியும் கண்ணா…” பிரியா திரும்பக் கிசுகிசுத்தாள். அவளது சொந்தக் குரலும் கண்ணீரால் கனமாக இருந்தது. 

“என் மகன் எனக்குள்ள இருக்கான்… முழுசா… அம்மா உன்னை ரொம்ப ஆழமா உணர்றேன்…” 
 
அந்த அசையாமையில் அவர்கள் இணைந்தபடி இருந்தார்கள். சங்கரின் சுன்னி அவளுக்குள் கனமாகத் துடித்தது. ஒவ்வொரு சிறிய துடிப்பும் இருவருக்கும் புதிய உணர்ச்சி அலைகளை அனுப்பியது. 

பிரியாவின் புண்டை தடித்த நுழைவைச் சுற்றித் தொடர்ந்து துடித்து, பழக முயன்று, மகனின் முழு அளவையும் மெதுவாக ஏற்க முயன்றது. 
 
அந்தத் தருணத்தின் உணர்ச்சி எடை உடல் உணர்ச்சியை விடக் கனமாக அவர்கள் மேல் அழுத்தியது. பதினேழு வருட விதவை வாழ்க்கை, ஆண்டுக் கணக்கான ரகசிய ஏக்கம், முழு சிகிச்சைச் செயல்முறை, மற்றும் தாய்-மகன் முழு நுழைவின் திரும்பப் பெற முடியாத உண்மை — அனைத்தும் அந்த அமைதியில் ஒன்றுகூடின. 
 
சங்கரின் கண்ணீர் அவளது கழுத்தையும் தோளையும் நனைத்தது. பிரியாவின் கண்ணீர் அவனது முடியில் விழுந்தது. அவர்களின் உடல்கள் இணைந்தபடி, அசையாமல் இருந்தன. டாக்டரின் விந்துவும் அவர்களின் ஆசையும் கலந்த திரவங்கள் அவனது சுன்னியின் அடியைச் சுற்றி மெதுவாகக் கசிந்து துணியின் மேல் ஓடின. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் இறுதியாகக் குறைந்த, அமைதியான குரலில் பேசினார். 
 
“இப்படியே இருங்க. இப்போ அசையாதீங்க. உங்க உடல்கள் முழுமையான இணைப்புக்குப் பழகட்டும். நீங்க முழுசா இணைந்தபடி இருக்கிற நேரம் அதிகமாக அதிகமாக, மீதமுள்ள இறுக்கம் தளரும்.” 
 
சங்கர் அம்மாவின் கழுத்தில் முகத்தை வைத்தபடி தலையாட்டினான். இன்னும் கனமாக மூச்சு விட்டான். பிரியா அவனது முதுகை வருடிக்கொண்டே இருந்தாள். அவனை ஆழமாக வைத்திருக்க அவளது கால்கள் பலவீனமாக அவனது இடுப்பைச் சுற்றின. 
 
நீண்ட நேரம் இருவரும் மீண்டும் பேசவில்லை. அவர்கள் வெறுமனே ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். முழுவதுமாக ஒன்றிணைந்தபடி. தாங்கள் இப்போதுதான் சாதித்ததன் உண்மை அவர்களின் எலும்புகளுக்குள் படிந்தது.