[tweeny_fory]

சில நிமிட அமைதியான அரவணைப்புக்குப் பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் மீண்டும் தன் அமைதியான, உறுதியான குரலில் பேசினார். 

 
“தொடர்வோம். இந்த முறை கொஞ்சம் ஆழமா போ. 

பிரியா, அவனுக்கு ஆதரவு கொடு. 

சங்கர், மூச்சு விடு. மெதுவா தள்ளு. 

ஒரே முறையில் எல்லாத்தையும் வலுக்கட்டாயப்படுத்தாதே.” 
 
சங்கர் தலையாட்டினான். இன்னும் நடுங்கியபடி இருந்தான். 

முந்தைய வலியும் சிறிய ரத்தமும் இருந்தும் அவனது தடிமனான சுன்னி கடினமாகவே இருந்தது. 

தலை இப்போது இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு முழுமையாக வெளிப்பட்டிருந்தது. 

பளபளப்பாகவும் சற்று வீங்கியும் தெரிந்தது. 

பிரியா மீண்டும் படுத்து, கால்களைத் திறந்தாள். 

அவள் மகனின் கைகளைப் பிடித்து, தன் முலைகளின் மேல் வைத்து வழிநடத்தினாள். 

அவற்றின் மென்மையான எடையை அவன் உணரட்டும் என்பதற்காக — ஒருவித ஆறுதலாக. 
 
சங்கர் மீண்டும் அவளது தொடைகளுக்கு இடையில் நிலைநிறுத்தினான். 

உணர்ச்சி மிகுந்த தலையை அவளது வாயில் தேய்த்தான். 

அது இன்னும் டாக்டரின் விந்து, அவளது சாறு, மற்றும் லேசான ரத்தக் கலவையால் வழுவழுப்பாக இருந்தது. 

அவளது உடலின் வெப்பம் அவனை நடுங்க வைத்தது. அவன் கவனமாக முன்னால் தள்ளினான். 
 
தலை முதல் முறையை விடக் குறைந்த எதிர்ப்புடன் உள்ளே சறுக்கியது. 

ஆனால் எரியும் உணர்வு உடனே திரும்பியது. தலை மட்டும் உள்ளே புதைந்த நிலையில் நின்று, வாயால் கனமாக மூச்சு விட்டான். 
 
“அம்மா… இன்னும் எரிகுது…” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். 
 
பிரியா அவனது கைகளையும் மார்பையும் வருடினாள். 

ஒவ்வொரு நரமும் புண்டையில் புதுப்பிக்கப்பட்ட நீட்டத்தை எதிர்த்துச் சத்தமிட்டாலும், தன் குரலை மென்மையாகவும் அன்பாகவும் வைத்திருக்க வேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தினாள். 
 
“பரவாயில்ல கண்ணா… மெதுவா தள்ளு… 

அம்மா இருக்கேன்… நான் தாங்குவேன்… 

உன்னை எனக்குள்ள விரும்புறேன்…” 
 
அவன் மேலும் தள்ளினான். தடித்த தண்டின் இன்னொரு அங்குலம் அவளுக்குள் மூழ்கியது. 

பிரியாவின் சுவர்கள் அவனை இறுக்கமாகச் சுற்றி நீண்டன. அவள் கூச்சலிடாமல் இருக்க கன்னத்தின் உள்ளே கடித்தாள்.

 கண்ணீர் மீண்டும் ஊறி, கோயில்கள் வழியாக முடியில் வழிந்தது. ஆனால் அவளது கைகள் அவனது முதுகிலும் தோள்களிலும் மென்மையாக நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. 

தொடர்ச்சியான உடல் ஆறுதலைக் கொடுத்தன. 
 
சங்கரின் முகம் வலியும் தாங்க முடியாத உணர்ச்சியும் கலந்து திரிந்திருந்தது. 

வெப்பம், நசுக்கும் இறுக்கம், மற்றும் தன் சொந்த அம்மாவுக்குள் ஆழமாகத் தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற அறிவு அலை அலையாக அவனை மூழ்கடித்தன. 

அவளுக்கு மேல் தன்னைத் தாங்கியபடி கைகள் நடுங்கின. 

தலையிலிருந்து வியர்வை அவளது முலைகளின் மேல் சொட்டியது. 
 
“இன்னும் ஒரு சிறிய தள்ளல்,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியாக அறிவுறுத்தினார். 

அவனது கீழ் முதுகில் ஒரு கையை வைத்து கோணத்தை வழிநடத்தினார். 

“நிதானமா. அவளது உடல் உனக்குத் திறக்கட்டும்.” 
 
சங்கர் கீழ்ப்படிந்தான். மீண்டும் முன்னால் அழுத்தினான். 

இன்னொரு தடித்த அங்குலம் பிரியாவுக்குள் மறைந்தது. 

அவள் நீண்ட, நடுங்கும் மூச்சை வெளியிட்டாள். 

விரல்கள் அவனது தோள்களில் பதிந்தன. நீட்டம் இப்போது ஆழமாக இருந்தது. 

டாக்டரின் சுன்னி உருவாக்கியதை விட முழுமையானது. அவளது உடல் மகனின் தடிமனைச் சுற்றி மெதுவாக வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்படுவது போல் உணர்ந்தது. 
 
“அம்மா… ரொம்ப டைட்… வலிக்குது… ஆனா… வித்தியாசமா இருக்கு…” சங்கர் மூச்சுத் திணறல். 
 
“ஆமா… தொடர்ந்து போ… மெதுவா… அம்மா ஏத்துக்கலாம்…” பிரியா கிசுகிசுத்தாள். 

குரல் இறுக்கமாக இருந்தாலும் உறுதியாக இருந்தது. அவன் தோள், கழுத்து, முகத்தின் பக்கம் என எட்டிப் பிடித்த இடங்களில் முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். 

தொடுதலையும் மெல்லிய வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தி அவன் மீண்டும் பீதி அடையாமல் பார்த்துக்கொண்டாள். 
 
அவனது நீளத்தில் கிட்டத்தட்ட பாதி உள்ளே இருக்கும் நிலையில் அவர்கள் நிறுத்தினார்கள். 

இருவரும் நடுங்கினார்கள். 

பிரியாவின் புண்டை தடித்த நுழைவைச் சுற்றி துடித்து, இறுக்கி, பழக முயன்றது. 

சங்கரின் புதிதாக வெளிப்பட்ட தலை தீவிர வெப்பத்துக்குள் துடித்தது. முன்தோலில் உள்ள சிறிய கிழிசல் இன்னும் எரிச்சலைக் கொடுத்தது. 

ஆனால் உணர்வு மாறத் தொடங்கியிருந்தது — வலியுடன் ஆழமான, அறிமுகமில்லாத அழுத்தம் கலந்தது. அது முழுவதுமாக விரும்பத்தகாததாக இல்லை. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது பிரியாவின் கால்களைச் சற்று அகலமாக விரித்தார். 

அல்லது சங்கரின் நெற்றியில் உள்ள வியர்வையைச் சுத்தமான துணியால் துடைத்தார். 
 
“நல்லா இருக்கு,” என்று அவர் சொன்னார். “இப்போ கொஞ்சம் வெளியே இழு… ஒரு அங்குலம் மட்டும்… 

பிறகு மீண்டும் உள்ளே தள்ளு. சிறிய அசைவுகள். முன்தோல் தொடர்ந்து திறக்கட்டும்.” 
 
சங்கர் அறிவுரைப்படி செய்தான். தலை மட்டும் உள்ளே இருக்கும் வரை கவனமாகப் பின்னால் இழுத்து, பிறகு மீண்டும் முன்னால் அழுத்தினான். 

தடித்த தண்டு முன்பை விட ஆழமாகச் சறுக்கியது. பிரியாவின் மூச்சு தடைப்பட்டது. 

மென்மையான, உடைந்த ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது. ஆனால் உடனே அதை ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளால் மூடினாள். 
 
“அப்படி தான்… என் பையன்… மறுபடியும்… அம்மா ரெடி…” 
 
அவர்கள் அந்த அசைவைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்தார்கள். கொஞ்சம் வெளியே. ஆழமாக உள்ளே. 

ஒவ்வொரு சுழற்சியும் சங்கரின் சுன்னியை இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே செல்ல அனுமதித்தது. அவர்களின் இணைப்பின் ஈரமான சப்தங்கள் மேலும் தெளிவாக ஒலித்தன. 

கலந்த திரவங்கள் — டாக்டரின் விந்து, பிரியாவின் ஆசை, மற்றும் லேசான ரத்தம் — அவனது தண்டைப் பூசி, மெதுவான முன்னேற்றத்தை சாத்தியமாக்கின. 
 
ஐந்தாவது கவனமான முயற்சியில், அவனது நீளத்தில் பாதிக்கு மேல் அவளுக்குள் புதைந்திருந்தது. சங்கரின் கண்கள் கண்ணீராலும் தாங்க முடியாத உணர்ச்சியாலும் கலங்கியிருந்தன. 

பிரியாவின் முகம் சிவந்தும் ஈரமாகவும் இருந்தது. ஆழமான நீட்டத்தின் வழியாக மூச்சு விட முயன்றபடி உதடுகள் பிரிந்திருந்தன. 
 
“அம்மா… நான் ஆழமா இருக்கேன்… உன்னைச் சுற்றி முழுசா உணர்றேன்…” அவன் கிசுகிசுத்தான். 

“நானும் உன்னை உணர்றேன் கண்ணா… நீ உன் அம்மாவுக்குள்ள இருக்க… தொடர்ந்து போ… மெதுவா…”

**பிரியாவின் எண்ணங்கள்**


டாக்டர்  சுன்னி நேராகவும், நீளமாகவும் இருந்தது. 

அது உள்ளே சென்றபோது ஒரு நேர்கோட்டில் என் புண்டையைத் திறந்தது. நீளம் அதிகம் இருந்ததால் அது ஆழமாகச் சென்று, கிட்டத்தட்ட என் கருப்பை வாயிலைத் தொட்டது. 

அந்த நேரான தள்ளல் என் சுவர்களை ஒரே திசையில் நீட்டியது. ஒரு தெளிவான, நேரான பாதை உருவாகியது. 

வலி இருந்தாலும், அது ஒருவித ஒழுங்கான நீட்டமாக இருந்தது.*

*ஆனா என் மகன்… சங்கர்… அவனது சுன்னி முற்றிலும் வித்தியாசமானது. 

தலை பெரியது.

 தண்டு ரொம்ப தடித்திருக்கிறது. 

அதோடு அது வளைந்தும் இருக்கிறது. 

அந்த வளைவு உள்ளே இருக்கும்போது என் உள்சுவர்களை ஒரே சீராக அழுத்தவில்லை. 

ஒரு பக்கத்தை அதிகமாகத் தள்ளி, மறுபக்கத்தை வேறு கோணத்தில் இழுக்கிறது.*

*டாக்டர் உருவாக்கிய நேரான வழி இப்போது போதாமல் போய்விட்டது. 

சங்கரின் தடிமனும் வளைவும் என் புண்டையின் உள்ளே ஒரு புதிய வடிவத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 

சுவர்கள் ஒரு பகுதியில் அதிகமாக நீண்டு, மற்றொரு பகுதியில் வேறு மாதிரி பிதுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. 

உள்ளேயே அழுத்தம் சமமாக இல்லை. 

ஒரு இடத்தில் கூர்மையான அழுத்தம். அதற்கு அருகில் வேறு திசையில் இழுபடும் உணர்வு.*

*என் உடல் அவனுக்கு ஏற்றாற்போல் மறுபடியும் வடிவமைக்கப்படுகிறது. 

சுவர்கள் அவனது தடிமனுக்கு இடமளிக்க முயல்கின்றன. வளைவுக்கு ஏற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்கின்றன. 

ஒவ்வொரு சிறிய அசைவிலும் அந்த மாற்றம் தெரிகிறது. 

முன்பு டாக்டர் சென்ற பாதை இப்போது மாறிவிட்டது.

 என் புண்டைக்குள் ஒரு புதிய புவியியல் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது — அவனது தடிமனுக்கும் வளைவுக்கும் மட்டுமே சொந்தமான ஒரு புதிய வடிவம்.*

*இந்த உணர்வு பயமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில் என் மகன் தான் இந்த மாற்றத்தை உருவாக்குகிறான் என்பது என் நெஞ்சில் ஒரு விசித்திரமான, ஆழமான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. 

என் உடல் இனி முன்பு இருந்த மாதிரி இருக்காது. அவனது சுன்னி உள்ளே ஒரு நிரந்தரமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது.*