[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 27 – சங்கரின் முதல் ஒன்றிணைவு
 
டாக்டர் ரமேஷின் கிளினிக் அறைக்குள் காற்று கனமாகவும், மூச்சு விட முடியாத அளவுக்கு அடர்த்தியாகவும் இருந்தது. செக்ஸின் மூலமான, தெளிவான வாசனை நிறைந்திருந்தது. 

வியர்வை, பிரியாவின் அதிகமான சாறுகள், மற்றும் டாக்டரின் புதிய விந்து ஆகியவை கலந்து, சுவர்கள், பரிசோதனை மேசை, மற்றும் கீழே உள்ள வெள்ளைத் துணி ஆகியவற்றில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. வாசனை கனமாகவும், மஸ்கியாகவும், நெருக்கமாகவும் இருந்தது — பதினேழு வருட வெறுமைக்குப் பிறகு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் வாசனை. 
 
பிரியா முதுகுலேறிப் படுத்திருந்தாள். அவளது கால்கள் இன்னும் விரிவாகத் திறந்தபடி இருந்தன. 

மூட முடியாத அளவுக்கு உணர்ச்சி மிகுந்தும் கனமாகவும் இருந்தன. கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக முழுமையாகப் புணரப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் போலவே அவள் தோன்றினாள். 

அவளது புண்டை வீங்கியும், அடர் சிவப்பாகவும், சற்று வாயை ஆறவிட்டபடியும் இருந்தது. 

வெளிப்புற உதடுகள் வீங்கி, அவளது சொந்த சாறுகளும் டாக்டரின் தடித்த வெள்ளை விந்தும் கலந்து பளபளத்தன. 

விந்து மெதுவான, கனமான ஓடைகளாகக் கசிந்து, சூத்தின் பிளவு வழியாக ஓடி, துணியில் விரிவடைந்த கருமையான பகுதிகளாக நனைத்தது. 

அவளது கனமான முலைகள் சீரற்ற மூச்சுடன் ஏறி இறங்கின. தொடைகளிலும் இடுப்பிலும் டாக்டரின் விரல்களின் மங்கலான சிவப்பு அடையாளங்கள் இருந்தன. 

முலைக்காம்புகள் இன்னும் கருமையாகவும், வீங்கியும், நிமிர்ந்தும் இருந்தன. 

வயிறு, தொடைகள், முலைகளுக்கு இடையிலான பள்ளத்தாக்கு ஆகியவற்றில் வியர்வையின் மெல்லிய பளபளப்பு இருந்தது. 

அவளது முகம் ஆழமான சிவப்பில் இருந்தது — சோர்வு, எஞ்சிய இன்பம், ஆழமான வெட்கம், மற்றும் பதட்டமான பயம் அனைத்தும் கலந்திருந்தன. கன்னங்களில் உலர்ந்த கண்ணீர் தடங்கள் தெரிந்தன. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் ஒரு கணம் அவளுக்கு அருகில் படுத்தார். ஈரமான முடியை நெற்றியில் இருந்து மெதுவாக விலக்கி,  முத்தமிட்டார். 

பிறகு உதடுகளில் — மென்மையாகவும், நீண்டதாகவும். அவருடைய கை அவளது வயிற்றின் மேல் லேசாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. 

உடலில் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்த நடுக்கங்களை உணர்ந்தார். பிறகு அவளது காதுக்கு அருகில் குனிந்து, அவள் மட்டும் கேட்கும்படி மெல்லிய குரலில் பேசினார். 
 
“பிரியா… கவனமா கேள். 

நான் உன்னைத் திறந்திருந்தாலும், உன் மகனின் தலை என்னுடையதை விட ரொம்ப தடிமனா இருக்கும். 

அவன் உள்ளே போனா, என்னோட இருந்ததை விட அதிக வலி இருக்கும். கிழிஞ்சுட்ட மாதிரி கூட இருக்கலாம். 

ஆனா அந்த வலியை நீ காட்டக்கூடாது. அவன் உன்னைப் பாடுபடுறதைப் பார்த்தா, தைரியம் இழந்து நின்னுடுவான். 

நீ அமைதியா தாங்கி, *அவனுடைய* வலியைக் குறைக்கணும். உன்னால முடியுமா?” 
 
பிரியாவின் கண்களில் புதிய கண்ணீர் நிறைந்தது. 

அவள் முகத்தைச் சற்று டாக்டரை நோக்கித் திருப்பி, நடுங்கும் ஆனால் உறுதியான கிசுகிசுப்பில் பதிலளித்தாள். 
 
“என் மகனுக்காக எதையும் செய்வேன் டாக்டர்… எதையும். என்னைக் கிழிச்சாலும்… நான் தாங்குவேன்.” 
 
ரமேஷ் ஒரு முறை தலையாட்டி, திருப்தியுடன் எழுந்தார். 

சில அடி தூரத்தில் நிர்வாணமாக நின்றிருந்த சங்கரை நோக்கித் திரும்பினார். 

சங்கரின் தடிமனான, வளைந்த சுன்னி ஏற்கனவே கடினமாக நிமிர்ந்து, மெல்லிய ப்ரீகம் இழை ஒன்று கசிந்தபடி இருந்தது. இளைஞனின் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவனது கண்கள் தாயின் திறந்த உடலுக்கும் டாக்டரின் முகத்துக்கும் இடையே அலைபாய்ந்தன. 
 
“சங்கர்,” என்று டாக்டர் அமைதியான அதிகாரத்துடன் சொன்னார், 

“இப்போ உன் முறை. உன் அம்மாவின் புண்டை தயாராகி, என் விந்துடன் நன்றாக லூப்ரிகேட் ஆகியிருக்கு. 

இது இறுதி மற்றும் மிக முக்கியமான படி. 

நீ அவளுக்குள் முழுமையாக நுழையணும். 

உன் சொந்த அம்மாவின் புண்டையின் இயற்கையான இறுக்கமும் வெப்பமும் உன் முன்தோலின் பின்வாங்கலை முடித்து, உன்னை முழுமையாகக் குணப்படுத்தும்.” 
 
பிரியாவின் கண்கள் புதிய பீதியில் விரிந்தன. அவள் தன் மகனைப் பார்த்தாள். பிறகு டாக்டரைப் பார்த்தாள். குரல் நடுங்கியது. 
 
“டாக்டர்… இப்போ… என் பையன்… என் புண்டைக்குள்ள முழுசா… ஐயோ… என்ன சொல்றீங்க?” 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**   

என் மகனின் சுன்னி எனக்குள்ள முழுசா போகப் போகுது… 

பதினேழு வருஷம் கழிச்சு என் உடல் மறுபடியும் ஒரு ஆணை ஏத்துக்கோது… 

ஆனா இது என் மகன்… நான் பெற்ற குழந்தை… நான் தனியா வளர்த்த பையன்… வலிக்கும்… டாக்டரை விட அதிகமா வலிக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்… 

ஆனா அவன் வலிப்பட்டா நான் என் வலியைக் காட்டக்கூடாது… 

அவனுக்காக நான் பலமா இருக்கணும்… நான் அவனுக்கு அம்மா… எல்லாத்தையும் தாங்குவேன்…*