Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

அன்று மாலை விக்கி கல்லூரியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தபோது, நந்தினி சமையலறையில் இருந்தாள். ரத்னம் மருந்து எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வெடுத்திருந்தான்.

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா இப்போ நல்லா இருக்காரு. இன்று கொஞ்சம் நடந்ததாகச் சொன்னார். ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சியையும் செய்கிறார். இப்படியே தொடர்ந்து செய்தால் இன்னும் நல்ல முன்னேற்றம் வரும்.”

நந்தினி: “ஆமாம் விக்கி. இப்போ அவர் முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கார். உன்னுடைய உதவியும் அவருக்கு ரொம்பப் பயனுள்ளதாக இருக்கு. நீ தினமும் வந்து அவரிடம் பேசுறது அவருக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்குது.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “அண்ணா நல்லா ஆகுறதுதான் முக்கியம். அவரைப் பார்த்துக்கொள்வது எனக்குப் பெரிய வேலையா தெரியல. அவர் என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நானும் அவரை அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி சமையலறைக்குள் சென்று ஒரு உணவுப் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, இதை எடுத்துக்கோ. இன்று உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சிருக்கேன். நீ வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “எனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா? அண்ணி, நீங்க எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?”

நந்தினி: “ஒருநாள் நீ இந்தச் சாப்பாடு உனக்குப் பிடிக்கும்னு சொல்லியிருந்தே. எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அதான் இன்று கொஞ்சம் அதிகமாகச் சமைத்தேன். நீ தினமும் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு இங்கேயும் வர்றே. சில நேரம் உனக்கு சாப்பிடக்கூட நேரம் இருக்காது. அதனால்தான் கொடுக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்காக நீங்க தனியாகச் சிரமப்பட வேண்டாம். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுக்குவேன். நீங்க அண்ணாவையும் குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கணும். உங்களுக்கும் நிறைய வேலைகள் இருக்கு.”

நந்தினி: “விக்கி, இதை நான் பெரிய விஷயமா நினைக்கல. சமைக்கும்போது உனக்காகக் கொஞ்சம் எடுத்துவைக்கிறதுதான். நீ இங்கே வந்து உதவி செய்றே. உனக்கு உணவு கொடுக்கிறதில் எனக்கு என்ன சிரமம்? இதை எடுத்துக்கிட்டு போ. உனக்குப் பிடிக்கும்னு நினைச்சுத்தான் செஞ்சேன்.”

விக்கி பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க அக்கறை எனக்குப் புரியுது. நீங்க என்னிடம் அன்பாகப் பேசுறது எனக்குச் சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும். நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்றீங்க என்பதற்காக நான் உங்களிடம் வேற ஏதாவது எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்க என்னை நல்ல நண்பனா நினைக்கிறீங்கன்னா அதுவே போதும். அண்ணா என்னை நம்புறார். அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் ஏதாவது எதிர்பார்த்து இதைச் செய்யல. ஆனா உன்னிடம் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. நீ என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. அதனால்தான் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது.”

விக்கி: “நீங்க என்னிடம் பேசலாம் அண்ணி. நான் உங்களைத் தவிர்க்க மாட்டேன். உங்களுக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா சொல்லலாம். என்னால் முடிந்த அளவுக்கு உங்களுக்கு உதவி செய்வேன். ஆனா நம்முடைய உறவு எப்படியிருக்கணும்னு நாம தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும். அண்ணாவுக்கும் உங்களுக்கும் நான் எப்பவும் மரியாதை கொடுப்பேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் கேட்கணும். நீ முன்பு என்னை விரும்பினே. இப்போவும் சில நேரம் என்னைப் பற்றி நினைக்கிறியா?”

விக்கி சிறிது நேரம் யோசித்தான்.

விக்கி: “உண்மையைச் சொன்னா சில நேரம் நினைக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா அதற்காக நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திவைக்க முடியாது. நீங்க உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எடுத்த முடிவை நான் மதிக்கணும். உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்களும் என்னை விரும்பணும்னு நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால்தான் இப்போ என்னுடைய படிப்பிலும் மற்ற விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துறேன்.”

அந்தப் பதில் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது.

நந்தினி: “நீ உண்மையா பேசுறதுக்கு நன்றி விக்கி. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் ஏன் உன்னைப் பற்றி அடிக்கடி நினைக்கிறேன்னு எனக்கே புரியல. ஆனா அதுக்காக அவசரமா எந்த முடிவும் எடுக்க விரும்பல. என்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் நல்லது அண்ணி. நீங்க நிதானமா யோசிங்க. நான் நாளைக்கு கல்லூரிக்குப் போகணும். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கிறேன். நீங்களும் அண்ணாவைக் கவனிச்சுக்கோங்க.”

நந்தினி: “சரி விக்கி. இந்தச் சாப்பாட்டை எடுத்துக்கிட்டுப் போ. உனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காகத்தான் செஞ்சேன். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடு. அப்புறம் படி. இரவு ரொம்ப நேரம் விழித்திருக்காதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நன்றி.”

விக்கி கிளம்பினான்.

நந்தினி அவன் சென்றதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனுக்குப் பிடித்த நிற உடையை அணிந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுத்தாள். அவனிடம் பேசுவதற்காகச் சிறிய காரணங்களையும் தேட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

இவை எல்லாம் ஏன் நடக்கின்றன என்று அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய அக்கறை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்பது உண்மை.

ஆனால் அந்த அக்கறை அவளுடைய மனதில் இன்னும் ஆழமான உணர்வுகளை உருவாக்குகிறதா என்பதை அவள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறியது. அவனால் வீட்டுக்குள் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. ஹரிணியும் அடிக்கடி வந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டாள். மருந்துகளைச் சரியாக எடுத்துக்கொள்கிறாரா, உணவு சாப்பிடுகிறாரா, நடக்கும்போது சிரமம் இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள்.

விக்கியும் தினமும் கல்லூரிக்குச் சென்றுவிட்டு மாலையில் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான்.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன செல்லம்? இன்று ஏன் இவ்வளவு சிரிக்கிறே? உனக்கு அம்மா கூட விளையாடணுமா? சரி, விளையாடலாம். உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன். நீ நல்லா சாப்பிடணும், தூங்கணும். எப்பவும் இப்படியே சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது விக்கி வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தை ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கே! என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் நான் தூக்கிக்கிறேன். நீங்க போய் அண்ணாவுக்கு ஏதாவது தேவையா இருக்கான்னு பார்த்துட்டு வாங்க.”

விக்கி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு விளையாடினான். நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ குழந்தையைக் கொஞ்சுறதைப் பார்க்கவே நல்லா இருக்கு. உனக்குக் குழந்தைகளிடம் இவ்வளவு பாசம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீ எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்பாக நடந்துக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தைகள் அப்படித்தானே? அவங்களிடம் அன்பாக இருந்தா அவங்களும் நம்மிடம் அன்பாக இருப்பாங்க. குழந்தையைப் பார்த்தா நமக்கே சந்தோஷமா இருக்கும். அண்ணாவும் இப்போ நல்லா இருக்கார். நீங்களும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கீங்க. அதுவே எனக்குப் போதும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இங்கே வருவாயா என்று சில நேரம் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். நீ வந்ததும் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் அணியணும்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. இதெல்லாம் ஏன் நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி குழந்தையை நந்தினியிடம் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு நீங்க நிதானமா யோசிங்க. என்னைப் பற்றி நல்ல எண்ணம் இருக்கிறது என்றால் அதில் தவறில்லை. நான் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன். நீங்க என்னைப் பாராட்டுறீங்க. நாம பேசிக்கிறோம். ஆனா அதற்காக உடனே ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா உங்களை நம்புறார். நீங்களும் அவரை நேசிக்கிறீங்க. அந்த உறவையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் எனக்கு முக்கியமானவர். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்முடைய வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. ஆனா உன்னுடைய நல்ல குணம் என்னை ஈர்க்குது என்பதையும் என்னால் மறுக்க முடியல. நீ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் உதவி செய்றே. அதைப் பார்க்கும்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக மதிக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க என்னைப் பற்றி இப்படி நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. நான் அண்ணாவை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். அவருக்கு உதவி செய்வதில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. உங்களிடமும் மரியாதையாகப் பேசுவேன். உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் செய்வேன். அதே நேரத்தில் என்னுடைய படிப்பையும் கவனிப்பேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய இந்தப் பேச்சுதான் எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. நீ என்னிடம் நெருக்கமாக இருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். ஆனா அந்த நெருக்கம் யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிறேன். என்னுடைய மனசை நான் முதலில் புரிஞ்சுக்கணும். ரத்னத்திடம் என்னுடைய உறவை இன்னும் நல்லா அமைத்துக்கணும். உன்னுடைய நட்பையும் மதிக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் சரி அண்ணி. நாம எல்லோரும் நல்லா இருக்கணும். அண்ணா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்லா நடக்க ஆரம்பிச்சிடுவார். ஹரிணி மேடமும் அவரைத் தொடர்ந்து கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்களும் உங்களைப் பார்த்துக்கோங்க. குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கோங்க. நான் கல்லூரியில் நல்லா படிச்சு முன்னேற முயற்சி செய்றேன்.”

ரத்னம் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் விக்கியைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்குத் தம்பி மாதிரி மட்டும் இல்ல. என்னுடைய குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே மாறிட்டே. நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். எங்களையும் அடிக்கடி வந்து பார்த்துக்கோ. உன்னைப் பார்த்தாலே எனக்கு நம்பிக்கை அதிகமாகுது.”

விக்கி: “நிச்சயமா அண்ணா. நான் உங்களை வந்து பார்த்துக்குவேன். ஆனா என்னுடைய படிப்பையும் நல்லா கவனிச்சுக்குவேன். நீங்க நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, கவனமாகப் போ. நாளைக்கு கல்லூரியில் என்ன நடக்குதுன்னு வந்து சொல்லு. உன்னுடைய படிப்பு எப்படி போகுதுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு வந்து சொல்றேன். அண்ணாவைப் பார்த்துக்கோங்க.”

அவன் சென்றுவிட்டான்.

நந்தினி சில நொடிகள் வாசலிலேயே நின்றாள்.

அவளுக்குள் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இன்னும் இருந்தன. அவன் வருவதை எதிர்பார்த்தாள். அவனிடம் பேச விரும்பினாள். அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தையும் உணவையும் நினைவில் வைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அவன் காட்டிய மரியாதையும் பொறுப்புணர்வும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது.

அவள் ரத்னத்தின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கே? ஏதாவது கவலையா?”

நந்தினி: “இல்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நீ நல்லா குணமடைஞ்சு வர்றே. வீட்டில் எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்கோம். நம்முடைய வாழ்க்கை இனிமேல் நல்லா இருக்கணும். உன்னோட நிம்மதியா வாழணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, நாம இருவரும் மனசுவிட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். நம்முடைய வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

விக்கியின் மீது உருவாகியிருந்த ஈர்ப்பை அவள் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை அவசரப்படாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.

விக்கி கல்லூரியில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.

ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைந்துகொண்டிருந்தான்.

நந்தினி தன்னுடைய மனதில் எழும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் விக்கி அடுத்த முறை வீட்டுக்கு வரும்போது நந்தினி அவனிடம் எப்படி நடந்துகொள்வாள்?

அவனுடைய நல்ல குணத்தை மட்டும் மதிப்பாளா? அல்லது அவனிடம் தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல ஆரம்பிப்பாளா?

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?

My telegram id Msivamuruganm