Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

கல்லூரியில் கிடைத்த பாராட்டு

மறுநாள் காலை விக்கி வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாகக் கல்லூரிக்குச் சென்றான். அவன் முன்பு இருந்ததைவிட இப்போது படிப்பில் நல்ல கவனம் செலுத்தினான்.

வகுப்பில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கி எழுந்து பதில் சொன்னான்.

ஆசிரியர்: “விக்கி, நல்ல பதில். கடந்த சில நாட்களாக உன்னுடைய படிப்பில் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிகிறது. வகுப்பில் கவனமாக இருக்கிறாய். கொடுத்த வேலைகளையும் சரியான நேரத்தில் முடிக்கிறாய். இப்படியே தொடர்ந்து படித்தால் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கலாம். உன்னிடம் திறமை இருக்கு. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தணும். வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தாலும் அதையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காமல், உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்கணும்.”

விக்கி: “நன்றி சார். முன்பு சில விஷயங்களைப் பற்றி அதிகமாக யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். அதனால் படிப்பில் கவனம் குறைந்துவிட்டது. இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். அம்மாவுக்கு உதவி செய்யணும். அதுக்காக நல்லா படிக்கணும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.”

ஆசிரியர்: “அதுதான் நல்லது விக்கி. எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வரும். அதுக்காக நம்முடைய எதிர்காலத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. மனசுல உணர்வுகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதைக் காரணமாக வைத்து நம்முடைய பொறுப்புகளை மறந்துவிடக் கூடாது. நீ இப்போது நல்ல வழியில் போறே. தொடர்ந்து முயற்சி செய்.”

விக்கி மகிழ்ச்சியுடன் தன்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்தான்.

இடைவேளையில் அவனுடைய நண்பன் அருகில் வந்தான்.

நண்பன்: “டேய் விக்கி, சார் உன்னை எல்லோருக்கும் முன்னாடி பாராட்டிட்டாரே! என்னடா, இப்போ ரொம்ப சீரியஸா படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டே?”

விக்கி: “ஆமா டா. நம்ம வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்ம நினைச்ச மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இருக்க முடியுமா? நம்முடைய படிப்பு, வேலை, குடும்பம் எல்லாமே முக்கியம். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா நம்ம வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். அதனால இப்போ என்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிக்கிறேன்.”

நண்பன்: “அது சரிதான் டா. நீ இப்படியே முயற்சி பண்ணு. நல்ல வேலைக்குப் போய் வாழ்க்கையில் முன்னேறணும்.”

அன்று மாலை விக்கி ரத்னத்தைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் சென்றான்.

ரத்னம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். நந்தினி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கி: “அண்ணா, இன்று கல்லூரியில் சார் என்னைப் பாராட்டினார். நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன்னு சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது.”

ரத்னம்: “அட, அது நல்ல விஷயம் தம்பி! நீ நல்லா படிக்கணும். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேறணும். என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். என்னால் முடிந்த வேலைகளை நானே செய்ய ஆரம்பிச்சிட்டேன். நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைக் கவனிச்சுக்கோ.”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைப் பார்க்க வருவது எனக்குக் கஷ்டமில்லை. நீங்க என் அண்ணன் மாதிரி இருக்கீங்க. ஆனா நான் படிப்பையும் சரியா கவனிச்சுக்குவேன். இரண்டையும் சமாளிக்க முடியும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படி முன்னேறுறதைப் பார்க்க எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு. உன்னுடைய நல்ல குணத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்கணும். நீ யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம, உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு, எல்லோருக்கும் உதவி செய்றவனா இருக்கணும். அப்படிப்பட்ட ஒருவன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வரணும்.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நான் முயற்சி செய்றேன். சில விஷயங்களை முன்பு சரியா புரிஞ்சுக்கல. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிஞ்சுக்கிறேன். மற்றவர்களுடைய உணர்வுகளையும் மதிக்கணும். நம்முடைய வாழ்க்கையையும் சரியா பார்த்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் முன்பு அவளிடம் கொண்டிருந்த உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. அவளிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பையும் வைக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய நல்ல குணம் அவளுக்குள் புதிதாக ஒரு மதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

“இவன் என்னை விரும்பினான். ஆனால் நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் அதை மதிச்சு நடந்துக்கிட்டான். இப்போ அவன் என்னிடம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்றான். இப்படிப்பட்ட குணம் உள்ளவனை நான் ஏன் அடிக்கடி நினைக்கிறேன்?”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனிடம் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கு உனக்கு வகுப்பு இருக்கா?”

விக்கி: “இருக்கு அண்ணி. ஏன் கேட்கிறீங்க?”

நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை. நீ எப்போது வருவேன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு கேட்டேன். அண்ணா உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னார். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு மாலையில் வரேன்.”

அவன் சென்றதும் நந்தினி தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

உண்மையில் ரத்னம் அவனை எப்போது வருவான் என்று கேட்கவில்லை.

விக்கி எப்போது வருவான் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் நந்தினிக்குத்தான் இருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலை விக்கி வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்.

நந்தினி வீட்டில் வேலைகளை முடித்துவிட்டு அலமாரியைத் திறந்தாள். அதில் இருந்த உடைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நீல நிறச் சேலை அவளுடைய கண்ணில் பட்டது.

ஒருமுறை விக்கி அந்த நிறம் அவளுக்கு நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லியிருந்தான்.

அவள் அந்தச் சேலையை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

நந்தினி மனதிற்குள்: “இந்த நீல நிறம் விக்கிக்குப் பிடிக்கும். ஒருமுறை என்னிடம் சொல்லியிருந்தான். இன்று இந்தச் சேலையை அணிந்தால் அவன் கவனிப்பானா? என்னைப் பார்த்து ஏதாவது சொல்வானா? ஏன் நான் அவனைப் பற்றி இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்?”

அவள் சேலையை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

நந்தினி: “நந்தினி, நீ என்னதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கே? அவனுக்குப் பிடிச்ச கலர் என்பதற்காகச் சேலை அணியுறது தப்பில்லை. ஆனா அவன் வர்றதுக்காக இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கிறியே! அவன் உன்னிடம் கொஞ்சம் இடைவெளி வச்சிருக்கான். அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. நீயும் உன்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

அவள் சேலையை மாற்றலாமா என்று யோசித்தாள். பிறகு அப்படியே இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா எங்கே இருக்காரு? இன்று உடம்பு எப்படி இருக்கு? ஏதாவது சிரமம் இருந்ததா?”

நந்தினி: “அவர் உள்ளே ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார். இன்று நல்லாதான் இருக்கார். ஹரிணியும் காலையில் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உள்ளே போய் அவரைப் பார்த்துட்டு வா. அப்புறம் உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

அப்போது அவன் நந்தினியின் நீல நிறச் சேலையைக் கவனித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, இந்த நீல நிறச் சேலை உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. இந்தக் கலர் உங்களுக்குப் பொருத்தமா இருக்கு.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. இந்தக் கலர் உனக்குப் பிடிக்கும் என்று எனக்கு நினைவிருந்தது. அதனால்தான் இன்று இந்தச் சேலையை எடுத்தேன்.”

விக்கி கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் அந்தக் கலர் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னது உண்மைதான். ஆனா என்னைப் பிடிக்கணும்னு நினைச்சு நீங்க உடை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுக்கு எந்த உடை பிடிக்குதோ, அதை அணியுங்க. உங்களுக்கு வசதியா இருக்கணும். அதுதான் முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் சிறிது ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அவன் அவளைத் தவிர்க்கவில்லை என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தணும்னு மட்டும் இதைச் செய்யல. உனக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை நினைவில் வச்சிருந்தேன். அதைச் செய்ததில் எனக்கும் சந்தோஷம். அதற்காக நீ ஏதாவது தவறாக நினைக்க வேண்டாம். உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. அதுதான் உண்மை.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களிடம் பேசாமல் இருக்கல. உங்களிடம் பேசுவதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனா உங்களுக்கு ஏதாவது குழப்பம் வரக்கூடாதுன்னு கொஞ்சம் கவனமா இருக்கேன். அண்ணா என்னை நம்புறார். அவருடைய நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும். அதே நேரத்தில் உங்களையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குப் புரியுது விக்கி. நீ என்னிடம் மரியாதையா நடந்துக்கிறதுதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீ முன்பு என்னிடம் உன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னாய். நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் நீ அதை ஏற்றுக்கிட்டாய். இப்போ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் பேசுறே. இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்ல எண்ணம் வருது.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க என்னைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கணும். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனிக்கணும். உங்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் மதிக்கணும். அதைத்தான் நான் முக்கியமா நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் நெருக்கமாகப் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அவனுடைய பதிலில் இருந்த மரியாதையை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

அன்று விக்கி ரத்னத்துடன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

அவன் சென்றதும் நந்தினி மீண்டும் கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

“நான் இந்தச் சேலையை அணிந்ததற்காக அவன் மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். அவன் பாராட்டினான். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் தன்னுடைய எல்லையை மறக்கவில்லை. அவனுடைய இந்தக் குணம்தான் என்னை இன்னும் அதிகமாக யோசிக்க வைக்கிறதோ?”

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.