Adultery தடுமாறிய மனசு

[Sivamurugan 85]

வீட்டுக்குத் திரும்பிய நாள்

காலையில் வீட்டில் எல்லோரும் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். மருத்துவமனையில் பல நாட்கள் இருந்த ரத்னம் இப்போது ஓரளவு குணமாகி வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். இன்னும் அவனால் பழைய மாதிரி எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. முகத்திலும் பழைய சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

அன்று காலையில் ஹரிணி ரத்னாவைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். விக்கியும் கல்லூரிக்குப் போகும் முன்பு ரத்னாவைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்ல வந்திருந்தான்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இப்போ உங்க உடம்பு முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கு. ஆனா அதுக்காக எல்லா வேலையையும் நீங்களே செய்யணும்னு நினைக்காதீங்க. கொஞ்சம் நடக்கலாம், வீட்டுக்குள்ள சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்யலாம். உடம்பு சோர்வா இருந்தா உடனே ஓய்வெடுக்கணும். மருந்து சரியான நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். நான் சொன்ன பயிற்சிகளையும் தொடர்ந்து செய்யணும். இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்ல முன்னேற்றம் தெரியும்.”

ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையிலேயே இருந்துட்டு இப்போ வீட்டுக்கு வந்தது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நந்தினியும் என்னை விட்டுப் பிரியாம பார்த்துக்கிட்டா. விக்கி தினமும் வந்து எனக்கு உதவி செஞ்சான். நீங்களும் அடிக்கடி வந்து என்னைப் பார்த்தீங்க. இதையெல்லாம் நான் மறக்கவே மாட்டேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க முடியுது. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல பழைய மாதிரி ஆகிடுவேன்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இப்படிச் சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நீங்க சீக்கிரம் நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம். நீங்க நடக்கும்போது ஏதாவது கஷ்டமா இருந்தா உடனே சொல்லுங்க. என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் செய்வேன். என்னை உங்க தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க. உங்களுக்கு உதவி செய்ய நான் எப்பவும் இருப்பேன்.”

ரத்னம் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்கு உண்மையிலேயே தம்பி மாதிரிதான் இருக்கிறே. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நீ தினமும் வந்து பார்த்துக்கிட்டது சாதாரண விஷயம் கிடையாது. உனக்கும் படிப்பு இருக்கு, உன் வீட்டுல பொறுப்பு இருக்கு. இருந்தாலும் எனக்காக நேரம் ஒதுக்குறே. இதெல்லாம் நான் மறக்க மாட்டேன். நீ நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னைப் பார்த்து நான் சந்தோஷப்படணும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். நீங்க நல்லா இருக்கணும். அண்ணி நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் எனக்குப் போதும். நான் கல்லூரியையும் கவனிச்சுக்குவேன். அதே நேரத்துல உங்களையும் வந்து பார்த்துக்குவேன். உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா எனக்குச் சொல்லுங்க.”

அப்போது நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் பேசிக்கொண்டிருந்த இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ தினமும் இப்படியே ஓடிக்கிட்டு இருக்கே. காலையில கல்லூரி, மாலையில இங்கேன்னு உனக்கு ரொம்ப வேலைதான். உன்னுடைய படிப்பும் முக்கியம். அதையும் மறந்துடாதே. ரத்னம் இப்போ கொஞ்சம் நல்லா இருக்காரு. நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நீயும் உன் வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கணும்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்குத் தெரியும். நான் படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா அண்ணா எப்படி இருக்கார்னு தினமும் வந்து பார்க்கணும்னு தோணுது. அவரைப் பார்க்காம இருந்தா எனக்கே ஏதோ மாதிரி இருக்கும். நான் அவரை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டன.

அவன் முன்பு அவளிடம் அடிக்கடி பேசுவான். அவளைப் பாராட்டுவான். இப்போது அவளிடம் மரியாதையாகப் பேசினாலும், கொஞ்சம் இடைவெளி வைத்திருந்தான்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. ரத்னாவும் உன்னைத் தன்னுடைய தம்பி மாதிரிதான் நினைக்கிறார். நீயும் உன்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கோ. மாலையில் நேரம் இருந்தா வந்து போ.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நான் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு மாலையில் வரேன். அண்ணா, மருந்தை மறக்காம எடுத்துக்கோங்க.”

அவன் கிளம்பினான்.

விக்கி போன பிறகும் நந்தினி கொஞ்ச நேரம் வாசலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

“இவன் முன்னாடி மாதிரி என்னிடம் நெருக்கமா பேசுறதில்லையே. என்னைப் பற்றி நினைக்கிறானா, இல்லையா? நான் அவனிடம் பேசணும்னு நினைக்கிற அளவுக்கு அவன் என்னிடம் பேசணும்னு நினைக்கிறானா?”

அவளுக்கே தன்னுடைய எண்ணங்கள் புரியவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பற்றிய நினைப்பு மட்டும் அவளுடைய மனதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்து கொண்டு இருந்தது 

மதிய நேரம்.

ரத்னம் சாப்பிட்டுவிட்டு அறையில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். குழந்தை அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

நந்தினி குழந்தையின் கன்னத்தைத் தொட்டு, அதன் கையைப் பிடித்துக் கொஞ்சினாள்.

நந்தினி: “என்னடா செல்லம், காலையிலிருந்து ஒரே சிரிப்புதானா? உனக்கு என்ன வேணும்? அம்மா உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு இருக்கணுமா? சரி, நான் இங்கேதான் இருக்கேன். நீ என்ன வேணும்னாலும் சொல்லு. உன்னைக் கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே எல்லாக் கவலையும் மறந்துடுது.”

குழந்தை அவளுடைய விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரித்தது.

நந்தினி: “அடடா, என் விரலை விடவே மாட்டியா? சரி, பிடிச்சுக்கோ. நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். உனக்கு பசிக்குதா? இல்ல தூக்கம் வருதா? கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு தூங்கலாம். நீ நல்லா வளரணும். எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு மடியில் வைத்துக்கொண்டு மெதுவாகத் தாலாட்டினாள்.

அப்போது ரத்னம் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, குழந்தையைக் கொஞ்ச நேரமா கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கே? உன்னைப் பார்த்தா குழந்தைக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு போல. நீ பேசினாலே சிரிக்குது. நம்ம வீட்டுல இப்படி சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும் தெரியுமா? இத்தனை நாள் நாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டோம். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் சரியாகிட்டு வருது.”

நந்தினி: “ஆமாம் ரத்னம். நீ நல்லா ஆகுறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நீ மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள்ல எனக்கு எதிலேயும் மனசு போகல. இப்போ நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டே. குழந்தையும் சந்தோஷமா இருக்கு. நம்ம வாழ்க்கை மறுபடியும் நல்லா மாறும்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

அப்போது விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, எப்படி இருக்கீங்க? இன்று கொஞ்சம் நடந்தீங்களா? ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சி செஞ்சீங்களா?”

ரத்னம்: “வா தம்பி. இன்று கொஞ்சம் நடந்தேன். முன்னாடி இருந்ததைவிட இப்போ பரவாயில்லை. ஹரிணியும் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உட்காரு. கல்லூரி எப்படி இருந்தது?”

விக்கி: “கல்லூரி நல்லா இருந்தது அண்ணா. இன்று ஒரு பாடத்தில் சார் கேள்வி கேட்டார். நான் பதில் சொன்னேன். அவர் என்னைப் பாராட்டினார். இன்னும் நன்றாகப் படிக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார்.”

நந்தினி: “அப்படியா விக்கி? ரொம்ப சந்தோஷம். நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். உன்னுடைய அம்மாவுக்கும் உன்னைப் பார்த்து ரொம்பப் பெருமையா இருக்கும். நீ இப்படி முயற்சி செய்றதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. இப்போ நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன். முன்பு இருந்த மாதிரி எதையாவது நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவன் பேசும்போது அவளிடம் மரியாதை இருந்தது. அவளைத் தவிர்க்கவில்லை. ஆனால் தேவையில்லாமல் நெருங்கவும் இல்லை.

நந்தினி: “விக்கி, குழந்தையைப் பாரு. நீ வந்ததும் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் தூக்கிக்கிறியா? நான் சமையலறையில் ஒரு வேலையை முடிச்சிட்டு வரேன்.”

விக்கி குழந்தையைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டான்.

விக்கி: “என்ன செல்லம்? என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்கிறியா? உனக்கு என்ன வேணும்? சரி, நான் கொஞ்ச நேரம் உன்னோட விளையாடுறேன். ஆனா உங்க அம்மா வந்ததும் அவங்ககிட்ட போயிடணும். நான் இப்போ கல்லூரி படிப்பையும் பார்க்கணும்.”

குழந்தை அவனுடைய விரலைப் பிடித்தது.

நந்தினி திரும்பி வந்து அவன் குழந்தையுடன் விளையாடுவதைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு புது உணர்வு எழுந்தது.

“விக்கி ரத்னாவிடம் அண்ணன் மாதிரி நடந்துக்கிறான். குழந்தையிடமும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான். என்னிடமும் மரியாதையா பேசுறான். இப்படிப்பட்ட நல்ல குணம் உள்ள ஒருவனைப் பற்றி நான் நினைக்காமல் இருக்க முடியலையே!”

அவள் தன்னுடைய மனதைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

“இது வெறும் பாசமா? நட்பா? இல்ல அவன் மீது எனக்கு வேற ஏதாவது உணர்வு வருதா?”

அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

விக்கி குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தான்.

அவன் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றியும், அடுத்த நாள் கல்லூரியில் நடக்கவிருக்கும் தேர்வைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தான்.

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவன் பேசும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.