Incest அரவணைப்பு

[meenafan]

என்ன வாழ்க்கை. 

கடுப்பா வருது.

ஜனனி என்னை விட்டுப்போனது போன வார சோகம். இந்த வாரம் வேற ஒரு கடுப்பு.

ஜனனியும் நானும் பி.ஈ. கிளாஸ்மேட்ஸ். அங்கே தொடங்கிய நட்பு காதலாகி, ஒன்றாக பிளேஸ் ஆகி, பெங்களூரில் 4 வருஷம் ஒன்றாக வேலை பார்த்து, அதிலும் கடந்த 2 வருஷமா லிவ்-இன் வேற....... திருப்பிப்பார்த்தால்..... 8 வருஷ ரிலேஷன்ஷிப்...... போன மாசம் சின்ன-அக்காவை பெண் பார்க்க வர்றாங்க, அநேகமா கைதாம்பூலம் மாத்திக்குவாங்கலாம், என்னை அப்பா வரச்சொல்றார்னு சொல்லிட்டு சென்னைக்கு  போனாள். ஜனனி வீட்டில் கடைக்குட்டி. 2 அக்காக்கள். மூத்தவளுக்கே 2 வருஷம் முன்னாடி தான் கல்யாணம் ஆச்சு. அப்பவே கல்யாண பொண்ணு வயசு 30. சின்ன-அக்காவுக்கு இப்போ வயசு 29. நான் கூட ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன். அடுத்து ஜனனி தான். எப்படியும் அடுத்த வருஷம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். இப்போ எனக்கு வயசு 25. ஐ.டி. கம்பெனியில நல்ல சம்பளம். அவள் என்னைவிட 6 மாதம் பெரியவள் தான். ரெண்டு பேரும்  கல்யாணம் முடித்தால் செமையாக வாழலாம். 

ஜனனி அப்பா செய்வார். அவள் அம்மா அப்பளம் போட்டு விற்பவர். லோவர் மிடில் கிளாஸ் தான். 3 பெண்களும் நன்றாக படித்திருந்தாலும் ஜனனி எப்போதுமே outstanding. அதனாலேயே எங்கள் விஷயம் தெரிந்தும் அவளது பெற்றோர் கண்டும் காணாது இருந்தனர்.

சென்னையில் இருந்து அவள் திரும்பி வந்த அன்றே எனக்கு இடறியது. முகம் சரியில்லை. சோகமெல்லாம் இல்லை. ஏதோ பெரிய பூரிப்பு.... ஆனால் என்னை அவாய்ட் செய்தாள். மெல்ல மென்று முழுங்கி விஷயத்தை சொன்னாள். 

சின்ன அக்காவை பார்க்க வந்தவர்கள் அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆன குடும்பமாம். இரட்டையர்களின் ஒருவருக்கு பெண் பார்க்க வந்தார்களாம். ஜனனியையும் பார்த்துவிட்டு இவளை மற்றொரு இரட்டைக்கு கட்டிவைக்க முடிவெடுத்து விட்டனராம். அப்பா அம்மா ப்ரெஷர், லொட்டு லொசுக்கு...... ஏற்கனவே ஸ்க்ரிப்ட் எழுதி பல முறை ஒத்திகை பார்த்து இருப்பார்கள் போல.... என் கூடவே இருந்து (படுத்து) எப்போது இவ்வளவு பெரிய ஸ்கிரிப்ட் எழுதினாள் என்று தெரியவில்லை. 

அவளது எஜுகேஷன் லோன் அடைக்க & அவள் அப்பா-அம்மாவிற்கு செலவு செய்ய என்று அவள் சம்பளத்தை அங்கே அனுப்பிட சொல்லி, போன 2 வருஷமா அவளை முழுக்க முழுக்க நான் maintain செய்து வந்தேன். போன ரெண்டு வருஷத்தில் அவள் வாங்கின பிரா, ஜட்டி, சானிட்டரி நாப்கின் முதல் சாப்பாடு, பொழுதுபோக்கு செலவு வரை என்னுடைய காசு. நாங்களும் இன்னும் 2 ஜோடியும் சேர்ந்து அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, ஜோடிக்கு ஒரு ரூம் என்று வீட்டு வாடகை, கரெண்ட் பில் etc  எல்லாவற்றையும் பிரித்துக்கொண்டோம். நேற்று ஜனனி இந்த வீட்டை காலி செய்துவிட்டாள். அவள் முந்தைய பிராஜக்ட் முடிந்து அடுத்த பிராஜெக்ட்டிற்கு காத்திருக்கும் நேரம் இது. அதனால் sabbatical லீவ் விண்ணப்பிக்க.... அவள் மேலதிகாரி வேணு, எச்.ஆர். மேனேஜர் பூர்ணிமா மற்றும் AVP சுந்தரராமன் மூவரும் 3 வேலை நாட்களுக்குள் அப்ரூவ் செய்துவிட (எனக்கெல்லாம் 2 நாள் கேஷுவல் லீவ் கேட்டாலே 2 மாசம் ஆகுமேடா?)..... சென்னை கிளம்பிவிட்டாள். 

ரொம்ப கெஞ்சி... சென்ற ஞாயிறு ரெண்டு ரவுண்ட் ஓக்க விட்டாள். 

பழகின தோஷத்துக்கு ரயில் ஏற்றிவிட போனேன். 'ஆல் தி பெஸ்ட் தினா' என்று சொல்லி என் வலது கையில் முத்தமிட்டாள். 

ரயில் கிளம்பியபின்..... வெறுமை, வெறுப்பு.... இதெல்லாம் இல்லை. 

எஸ்.

லீவ்-இன் வாழ்க்கையில் ஒன்று புரிந்தது. இவளோடு வாழ்க்கை முழுக்க இருப்பதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது. நன்றாக பணத்தை கரந்தாள். இவள் அப்பா கூச்சமே இல்லாமல் பணம் கேட்பார். இதெல்லாம் பரவாயில்லை.... நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம்.... அவள் ஆழ்மனதில் இருக்கும் வன்மம்  எட்டிப்பார்க்கும். என்னை குத்தி பேசுவாள். ஒன்று சாதித்திமிர். இன்னொன்று..... ஆரம்பத்தில் சொன்னேனே 'இந்தவார கடுப்பு'. அதற்கு காரணமான விஷயம். (அவளிடம் என் குடும்ப சங்கதிகள் எல்லாவற்றையும் உளறி இருந்தேன்).

நான் என் பிளாட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது ஒரு வெறுமை உணர்ந்தேன். மற்ற இரண்டு ஜோடிகளுள் ஒன்று அவர்கள் ரூமில். மற்றொன்று நைட் டியூட்டி. நான் இனி என் ரூமில் தனியாக இருக்க வேண்டும். இன்னொரு பெண்ணை கரெக்ட் செய்ய எவ்வளவு நாள் / மாதம் ஆகுமோ? 

கட்டிலில் கட்டையை சாய்த்தேன். மெசேஜ் அலெர்ட். 

ஜனனியா தான் இருக்கும். என்ன இருந்தாலும் என் நினைப்பு விட்டுப்போகுமா.... பார்த்தால்....

அம்மா!

இவள் என்ன இந்த நேரத்தில்?

வாட்ஸ் ஆப்பில் வாய்ஸ் மெசேஜ். 

கேட்டேன்.

அடங்கொன்னியா!

போன் செய்தேன்.

"தினா" அம்மாவின் குரலை கேட்டு எத்தனை நாள்..... இல்லை.... வருஷங்கள் ஆச்சு!

"ம்.... சொல்லு" எந்த உணர்வும் இல்லாத என் குரல் எனக்கே என்னவோ போல இருந்தது.

"தினா...."

நான் அமைதியாக இருந்தேன். 

"தினா.... லைன்ல இருக்கியா?"

"நீ எங்க இருக்கே இப்போ?"

"திருப்பூர் பக்கத்துல..."

"போன வாட்டி வந்தேனே...."

"ஆங்..... அதே வீட்டுல தான்"

"ம்..."

"திக்கு தெரியாம இருக்கோம் தினா...."

"எனக்கு கொஞ்சம் டயம் கொடு..... யோசிச்சி சொல்றேன்"

"தினா...." பதட்டமும் அழுகையாக அம்மாவின் குரல்.

"நான் தான் சொல்றேன்ல"

"3 பொணம் விழ போகுது தினா. வேற வழியே இல்லாம போனதால தான் உன் கிட்ட கேட்டேன். வெட்கத்தை விட்டு சொல்றேன். நேத்து காலையில ஆளுக்கு 2 இட்லி சாப்பிட்டது.... (குரல் முற்றிலும் உடைந்து அழுகை.... அருகே இரண்டு பெண்கள்...'அம்மா' 'அம்மா' என்று அழுகை).... தினா. எல்லாத்துக்கும் சாரி பா. உன்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பலை. வெச்சிடுறேன்..."

"ஹேய்..... இரு இரு...."

"என்னப்பா"

"ஜி-பே இருக்கா?" 

"ம்.... இருக்கு"

"இதே நம்பரா?"

"ஆமாம்பா"

"கொஞ்சம் காசு அனுப்புறேன்"

"வேண்டாம் விடு..."

"இரு.... நான் சொல்றதை கேளு"

"சொல்லு தினா"

"நான் இங்கே மத்த பசங்க கூட தங்கி இருக்கேன். திடுதிப்புன்னு உன் கிட்டே இருந்து இத்தனை வருஷம் கழிச்சி மெசேஜ் வந்தா என்ன பண்ணுறது ஏது பண்ணுறதுன்னு யோசிக்கணும் இல்ல.... எனக்கு ஒரு 10-15 நாள் டயம் வேணும். ஒரு வீடு பார்க்குறேன். இங்கே வந்துடு"

"தினா... வந்து.... உன்.... உன் தங்கச்சிங்களுக்கு வேறு போக்கிடம் இல்ல..."

"வந்துடுன்னு சொன்னா உன்னை மட்டும் வர சொல்லலை. எவனுக்கோ முந்தி விரிச்சி வயித்துல ரெண்டு வாங்கிக்கிட்டியே..... அதுகளையும் கூட்டிக்கிட்டு வா. டிக்கெட் அனுப்புறேன். இப்போதைக்கு, வாடகை பாக்கின்னு சொன்னியே அது எவ்வளவு?"

சொன்னாள்.

"சரி.... அதையும், ரெண்டு வாரத்துக்கான சாப்பிட்டு செலவுக்கும் அனுப்புறேன்."

"சரிப்பா"

"எனக்கு கண்ணை கட்டுது. ரொம்ப அசதி. காலையில பேசுறேன்."

"சரி தினா. உனக்கு எப்படி...."

கட் செய்து விட்டேன். ஜி-பேயில் பணம் அனுப்பினேன்.

அம்மா என் வாழ்க்கையில் திரும்பி வருகிறாள். நல்லதோ கெட்டதோ. வரட்டும்.

2 வருஷத்துக்கு முன் பாட்டி இறந்த போது உண்மையில் பெரிய வெறுமை. அந்த சமயம் தான் ஜனனி லிவ்-இன் ஐடியாவை கொடுத்து.....

அப்பா இறந்தபோது எனக்கு 7 வயது. அம்மா விட்டு போனபோது ஏழரை வயது. பாட்டி தான் எல்லாமே. படிக்க வைத்தது பாட்டி தான். சென்னையில் சி.ஈ.ஜி.யில் படித்த காலத்தில் தைரியமாக என்னை ஊருக்கு அனுப்பியது பாட்டி தான். 

வேலை கிடைத்த சந்தோசத்தை சொல்ல ஊருக்கு வந்தபோது பாட்டி ஒரு அட்ரஸ்சை என்னிடம் கொடுத்து.... 'ஒரு எட்டு போய் அவ கிட்ட சொல்லிட்டு வா. என்ன இருந்தாலும் உன்னை பெத்தவ'

எனக்கு மனசு இல்லை தான். சுத்தமாக மனசு இல்லை. வெறுப்பு. ஆனாலும் பாட்டி சொல்லை தட்ட முடியவில்லை. 

அம்மாவை பார்க்கவும் வெறுப்பு. குமரேசனை பார்க்க அதை விட பெரிய வெறுப்பு. 

எங்கள் வீட்டு எதிர் வீட்டு மாடியில் குடியிருந்தது குமரேசன் குடும்பம். அப்போது குமரேசனுக்கு மிஞ்சிப்போனால் 20-21 வயசு தான் இருக்கும். அம்மாவிற்கு 25 வயதில் விதவைக்கோலம். புருஷனை இழந்து 2 மாசத்திற்கெல்லாம் என்னிடம் ஒரு மடித்த காகிதத்தை கொடுத்து 'தினா.... யாருக்கும் தெரியாம குமரேசன் கிட்ட கொடுத்திட்டு' என்று அனுப்பினாள் அம்மா. 

எனக்கு என்ன தெரியும். 7 வயசு பையன். 

குமரேசன் கொடுத்த காகிதத்தை அம்மாவிடமும், அம்மா கொடுத்ததை குமரேசன் இடமும் கொடுத்து வந்தேன். 

திருவிழா நாட்களில் எல்லோருடனும் கோவில் திடலில் இருக்கும்போது என்னை துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டு 'வீட்டிற்கு போகிறேன். என்னவோ போல இருக்கு' என்று திருவிழா நடந்த 10 நாட்களில் 4 நாட்கள் வீட்டிக்கு அழைத்து வந்துவிடுவாள் அம்மா. என்னை வாசலில் நிற்க வைத்து, குமரேசனை வீட்டிற்குள் கூட்டிச் செல்வாள். ஊரே திருவிழாவில். எங்கும் நிசப்தம். அம்மாவின் முனகல்களை தவிர. சில நேரம் வீட்டை சுற்றி வருவேன். எல்லா ஜன்னல்களில் அடைத்து இருக்கும். 

குமரேசன் போன பின்பு எனக்கு சோறூட்டுவாள். 'யார் கிட்டேயும் சொல்லக்கூடாது' என்று சத்தியம் வாங்குவாள்.

2 மாதங்கள் கழித்து ஊரே சிரித்தது. 5 மாசம் முன்பு விதவையான என் அம்மா சுசீலா 2 மாசம் முழுகாமல் இருந்தால் வேறென்ன செய்யும் ஊர். 

என் அப்பா, அம்மாவின் சொந்த தாய் மாமன். என் பாட்டியின் தம்பி. 

பாட்டி அம்மாவை அடித்தார். திட்டினார். 

 

ஒரு வாரம் கழித்து ஒரு விடியல் காலை தெருவில் மீட்டிங் போடாத குறையாக ஆங்காங்கே சின்னச்சின்ன கூட்டங்கள். அம்மா குமரேசனுடன் ஓடி விட்டாள். 

நான் ஏழரை வயதிரிக்கும் போது ஓடியவளை 21 வயதில் பார்க்க போனேன். என் கையைப்பிடித்துக்கொண்டு விம்மினாள். 13, 11 வயதுகளில் இரண்டு பெண் குழந்தைகள் இருந்தன. 'ஹரிதா, சங்கவி' என்று அறிமுகப்படுத்தினாள் அம்மா. என்னை யார் என்று அவர்களிடம் சொல்லவில்லை. (at least என் முன்னே சொல்லவில்லை).

வறுமை கோட்டிற்கு சற்று மேலே இருந்தது குடும்பம். வெளுத்துப்போன நைட்டி என்ன கலரில் இருந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடியவில்லை. ஒரு அக்குளில் இருந்த ஓட்டை வழியே அம்மாவின் அக்குள் முடி எட்டிப்பார்த்தது. சாப்பிட்டு விட்டுப் போ என்று கட்டாயப்படுத்தினாள். ஞாயிற்றுக்கிழமையான அன்று கீரை குழம்பு வாசம். இரண்டு பெண்களும் மிரட்சியோடு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தன. எப்படியும் ஒரு பிள்ளை இருக்கும் என்று தெரியும் (ஓடிப்போகும்போதே கர்பமாக இருந்தாளே). எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கொஞ்சம் தாராளமாகவே பழங்களும், கேக்குகளும் வாங்கி வந்திருந்தேன். நான் இருக்கும் வரை அவை பிரிக்கப்படவில்லை. டீ கொடுத்தாள் (45 மில்லி தண்ணீரில் 5 மில்லி பால் கலந்து கொதிக்கவைத்து மலிவான டீத்தூளால் topping செய்யப்பட்ட டீ). 'அவங்க இப்போ வந்திடுவாங்க' என்றாள். நம்பர்கள் தேய்ந்துபோன பட்டன் போனில் இவளும் இவளது மூத்த மகளும் 4-5 முறை முயற்சித்தும் மறுமுனையில் போன் எடுக்கப்படவே இல்லை. 

 

மொத்தமாக 47 நிமிடங்கள் இருந்தேன். கிளம்பி விட்டேன். மெயின் ரோட்டை பிடித்தவுடன் திருப்பூரில் இருந்து சேலம் செல்லும் பஸ் வந்தது. என் நல்ல நேரம் கை காட்ட.... நிறுத்தினார். திரும்பிப்பார்க்காமல் ஏறினேன். 

அடுத்து பாட்டி இருந்தபோது...... வந்தவளை என் இரண்டு சித்திகளும் அசிங்கப்படுத்தி துரத்தியபோது.... நான் கண்டுகொள்ளவில்லை. இரு சித்திக்களின் வார்த்தைகளும் ரொம்பவே தடித்து அருவருக்கத்தக்க வகையில் இருந்தன என்பதை எல்லோரும் கண்டித்தும் நான் பாட்டி முகத்தை தவிர வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை. (பெரிய சித்தி 'அரிப்பு அடங்காத வேசி முண்ட.... எங்கடி வந்தே'; சின்ன சித்தி - அம்மாவை விட 8 வயசு இளையவள் 'ஓடி போன கண்டார ஒலி முண்ட..... எவனை பார்க்க வந்தே').

கருமாதி முதலியவை மூத்த மகளான என் அம்மா இல்லாமல் தான் நடந்தது. 

இப்போது மீண்டும் அம்மா!  
      
அன்றிரவு தூக்கம் ஆழ்ந்தும் அமைதியானதாகவும் இருந்ததாக அடுத்தநாள் காலை உணர்ந்தேன். 

வீடு தேட தொடங்கி இரண்டாவது வீடே சிறப்பாக அமைத்தது. 1 BHK தான். நல்ல இடம். அட்வான்ஸ் கொடுத்தேன். அந்த வார இறுதியில் என் பொருட்களை இடம் மாற்றினேன். கட்டில், டைனிங் டேபிள் என்று எதுவும் இல்லை. இதுகளுக்கு தேவையும் இல்லை. 

நல்ல 42 இன்ச் ஸ்மார்ட் டிவி வாங்கினேன், வைஃபை கனெக்ஷன் ரெடி.  அடுப்பு, சிலிண்டர், பிரிட்ஜ், ஒரு சோஃபா, ஒரு சிங்கிள் கட்டில் (ஹாலின் ஒரு ஓரத்தில்.... எனக்கு), 3 பாய்கள், மடிக்கக்கூடிய மெல்லிய மெத்தைகள் (குளிர் காலத்தில் வெறும் பாயில் படுக்க முடியாதே பெங்களூரில்), duvets, சில தலையணைகள், 4 பிளாஸ்டிக் சேர்கள்.....

எல்லாம் ரெடி. இப்போதைக்கு இவை போதும்.

போன் செய்தேன்....

"எப்போ வரே"

"நாளைக்கு?"

எனக்கு சிரிப்பு வந்தது.

"சரி.... எந்த தட்டுமுட்டு சாமானும் எடுத்து வரக்கூடாது. நீங்க 3 பேர். உங்களுக்கான டிரஸ், அத்தியாவசிய பொருட்கள். அவ்வளவு தான்" 

"சரி தினா"

அடுத்தநாள் இரவு பேருந்தில் (ஸ்லீப்பர்) 3 டிக்கெட்டுகள் எடுத்து வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பினேன்.  

3ம் நாள் காலை ஆவலோடு மெஜெஸ்டிக்கில் காத்திருந்தேன்.