Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 283: 
---------------

"எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

அவரு குரல் ஒரு தவிப்போட, வெறியோட வந்துச்சு.

அவரோட எதிர்பார்ப்பைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தைரியம் வந்துச்சு.

'சரி... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க... உங்களுக்கு உண்மையோட ஒரு சின்னப் பகுதியை, நீங்க தாங்குற அளவுக்குச் சொல்றேன்'னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூடக் கேக்கல கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"என் சம்மதத்தையோ, இல்ல நான் என்ன நெனைக்கிறேன்னோ அவர் யோசிக்கவே இல்ல..."

"திடீர்னு... என் இடுப்புக்கு கீழ, பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கை பலமாப் பிடிச்சாருங்க..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கோட கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"பிடிச்சு... நான் சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... என் பேண்ட்டை அப்படியே முரட்டுத்தனமாகக் கீழ உருவி..."

"என் கால்ல இருந்து முழுசா உருவி எடுத்து... அந்த இருட்டு ரூமோட மூலையில தூக்கிப் போட்டுட்டாருங்க."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல பயங்கரமான, மயான அமைதி வந்துச்சு.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட உடம்புல ஒரு சின்ன அசைவு கூட இல்லை. ஒரு கல்லு மாதிரிச் உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள், என்னோட முகத்தையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... அதிர்ச்சி, ஷாக், குழப்பம், கோபம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து புயல் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பேண்ட்டை... ஒரு வாட்ச்மேன் முரட்டுத்தனமா கழட்டி வீசிட்டான்!

இந்த விசுவலை அவரோட மூளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுச்சு போல.

ஒரு அஞ்சாறு செகண்ட்... அந்த ரூம்ல யாருமே பேசல.

அப்புறம்... கார்த்திக் தன் தொண்டையைக் கஷ்டப்பட்டுச் செருமுனாரு.

அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

"உன்... உன் பேண்ட்டை..."

அவரு குரல் ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, நடுக்கத்தோட, அடித் தொண்டையில இருந்து பிசுபிசுனு வந்துச்சு.

"உன் பேண்ட்டைக் கழட்டுனானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல ஒரு வலியும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வமும் இருந்துச்சு.

நான் உடனே எந்த பதற்றமும் இல்லாம, இன்னசென்ட்டா... ஒரு பாதிக்கப் பட்ட பொண்ணு மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமாத் திறந்து, பரிதாபமா அவரைப் பாத்தேன்.

நான் ஒரு குற்றவாளி இல்ல... நான் ஒரு விக்டிம்ங்குறத என் முகம் அப்பட்டமாக் காட்டுச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் பதறிப் போயிட்டேன்..."

"நான் உடனே அவரை பாத்து கத்துனேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணுங்குறத எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணத் தொடங்குனேன்.

"என்ன பண்றீங்க நீங்க? எங்கிட்ட கேக்காம எப்படி என் ட்ரெஸ்ஸைக் கழட்டலாம்? உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம்னு நான் சத்தம் போட்டேங்க."

"நான் என் ட்ரெஸ்ஸை எடுக்கப் போனேன்... ஆனா அவர் என்னை விடல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"விடலயா? அப்புறம் என்ன சொன்னான் அவன்?"

கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதைக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.

"அவர் சீரியஸா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாருங்க..."

"'பொறுங்க மேடம்... கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க'னு சொன்னாரு."

"'நான் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் இதப் பண்ணல... இது ரொம்ப ரொம்ப இம்பார்ட்டண்ட் மேடம்'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷோட பண்ணுனதை, கார்த்திக்கிட்ட நல்ல எண்ணத்தோட ஹெல்ப்தான்ங்கிற மாதிரி, சீரியஸா கன்வே பண்ணேன்.

"அவர் சொன்னாரு... 'உங்க காயத்துல அந்த அழுக்கான பேண்ட் உரசினா, உடனே இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்.'"

"'அதனால தான் நான், ஃபாஸ்ட்டா ஆக்ட் பண்ண வேண்டியதா போச்சு'னு சொன்னாருங்க."

"'இந்த மாதிரி எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்ல, கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தா, அது பெரிய காயம் மாதிரி  ஆகிரும் மேடம்'னு அவர் சொன்னப்போ..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

"அவர் சீரியஸா, 'இம்பார்ட்டண்ட்'னு சொன்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"நான் பெரிய ஷாக்ல இருந்தேனா... அவர் சொல்றது தான் கரெக்ட்டோனு எனக்குத் தோணுச்சு."

"அவரோட அந்தத் தொனியில எந்த ஒரு தப்பான எண்ணம் இல்ல, அதுல ஒரு அக்கறை இருந்த மாதிரி எனக்குப் பட்டுச்சுங்க."

"அதான்... நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாம... அப்படியே அமைதியா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."

நான் என் கதையை லாஜிக்கா, ஒரு நியாயமான காரணத்தோட முடிச்சேன்.

கார்த்திக் இதை அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர், நான் சொல்ற அந்த 'இன்ஃபெக்‌ஷன்', 'எமர்ஜென்சி'ங்குற வார்த்தைகளைத் தீவிரமா அனலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு போல .

ஒரு பொண்டாட்டி பேண்ட் இல்லாம நிக்குறாங்குறத...

இந்த காரணம் கொஞ்சம் கூல் டவுன் பண்ணுச்சு.

ஆனா, அவரோட ஆர்வம் மட்டும் கொஞ்சம் கூடக் குறையல.

அவரு தன் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சரி... அப்புறம்?"

கோவப்படாம, இன்னும் அப்புறம்ன்னு கேக்கறாருனு தோணுச்சு எனக்கு.

அவரு குரல் இப்போ இன்னும் கரகரப்பா, ஆழமா இருந்துச்சு.

"பேண்ட்டைக் கழட்டுனதுக்கு அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய விடாமக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம், அவரோட நரம்புகளை இன்னும் எப்படி முறுக்கேத்தப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் என் பார்வையை லேசாத் தாழ்த்திக்கிட்டு, என் விரல்களைப் பிசைஞ்சுகிட்டே பேசுனேன்.

"அவரு... அவரு என்னைய ஒரு பொம்மை மாதிரித் தூக்குனாருங்க கார்த்திக்..."

நான் அந்த 'பொம்மை மாதிரி'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் டக்குனு விரிஞ்சுது.

"அவரோட ரெண்டு கைகளையும்..."

"என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல... அழுத்தமாப் பதிச்சாருங்க."

நான் என் தொடைகளைக் கைகாட்டி, அவர் எங்க தொட்டாங்குறதத் தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

நான் பேண்ட் இல்லாம நிக்கும்போது...

அவன் கைகள் என் வெற்றுத் தொடைகள்ல பட்டதை நான் சொல்லும்போதே...

கார்த்திக்கோட விறைப்பு, இன்னும் கொஞ்சம் பெரிசானதை என்னால தெளிவாப் பாக்க முடிஞ்சுது!

"அவர் என்னைய அப்படியே தூக்கி..."

"அந்த ரூமோட சிமெண்ட் தரைல..."

"என்னை அப்படியே... குப்புற... ஃபிளாட்டாப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, மெதுவாச் சொன்னேன்.

"என் உடம்பு முழுசா அந்தத் தரைல படுற மாதிரி... எந்த அசைவும் இல்லாம என்னைப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சுட்டு, என் முகத்தை இன்னசென்ட்டா, ஒரு பாதிக்கப்பட்ட மாதிரி வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் வெளிய என் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு பரிதாபமான கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள?

'குப்புறப் படுக்க வெச்சானா?'

என் மனசு வெறித்தனமாச் சிரிச்சுது.

அந்த இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள நிஜமாவே என்ன நடந்துச்சுங்குற விசுவல் என் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு...

அந்த நினைப்பு வந்ததும்... 

நான் பெட்ல உக்காந்திருந்த பொசிஷன்லயே... என் புண்டை சுருங்கி விரிஞ்சுது.

நான் அந்த வெறித்தனமான மெமரியை என் மனசுக்குள்ள ஆழமாப் புதைச்சுக்கிட்டு...

வெளிய... கார்த்திக்கை இன்னசென்ட்டா, கண்கள் விரியப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு பயம், ஒரு நடுக்கம் இருக்கிற மாதிரி ரொம்பத் தத்ரூபமா நடிச்சேன்.

நான் எதுவும் பேசாம, அமைதியா அவர் முகத்தையே வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்...

அவரோட நிலைமை இப்போ ரொம்ப மோசமா இருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி...

பேண்ட் இல்லாம, தொடைகள் முழுசா வெளிய தெரிய...

ஒரு வாட்ச்மேனோட கைகளால தூக்கப்பட்டு, அந்தச் சிமெண்ட் தரைல குப்புறப் படுக்க வெக்கப்பட்டிருக்கா.

இது, கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய போரை உருவாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் இப்போ ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி... 

வேகமா, பல தடவை மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு கண்கள்... என்னோட முகத்துல இருந்து விலகி, என்னோட தொடைகளைப் பாத்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த நைட்டிக்குக் கீழ...

என்னோட அந்த வெள்ளையான தொடைகள், அந்த முழங்கால் காயம்...

இதையெல்லாம் பாக்கும்போது, அவருக்குள்ள அந்த சர்வீஸ் ரூம் சீன் இன்னும் தத்ரூபமா ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் எந்த அசைவும் இல்லாம, கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனை, ரசனையோட பாத்துக்கிட்டு உக்காந்திருந்தேன்.




--------------
Part 284: 
--------------

அவரு கொஞ்ச நேரம் அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அப்புறம், திடீர்னு... அவரு பெட்ல இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் என் பக்கம் நகர்ந்து வந்தாரு.

அவரு தன் ரெண்டு கைகளையும் நீட்டி, என்னோட இடுப்பைப் பிடிச்சு...

என்னைய அப்படியே பெட்டோட சாய்த்து, அவர் மேல இழுத்துப் படுக்க வெச்சுக்கிட்டாரு.

நான் இப்போ முழுசா பெட்ல படுத்துக்கிட்டு இருக்கேன்... கார்த்திக் என் பக்கத்துல, என்னைய ஒட்டிப் படுத்துருக்காரு.

அவரோட ஒரு கை என் முதுகுக்கு அடியிலயும், இன்னொரு கை என் இடுப்புலயும் இருந்துச்சு.

அவரு என்னைய டைட்டா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

அவரோட உடம்போட சூடு, நைட்டி வழியா எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் நெஞ்சுல என் முகத்தைச் சாய்ச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, அவரோட மனசு இப்போ வேற ஏதோ ஒரு ட்ராக்ல ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவரு நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

திடீர்னு, அவரு என்னை லேசாத் தள்ளி வெச்சு, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் தாழ்வா, ஒரு மாதிரி சந்தேகமும் குழப்பமும் கலந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியல."

"அவன் உன்னைய ஏன் குப்புறப் படுக்க வெச்சான்?"

அவரு கேட்ட இந்தக் கேள்வி, ரொம்ப லாஜிக்கான ஒரு கேள்வி!

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கிறது... ரெண்டு முழங்கால்ல!"

"முழங்கால்ல காயத்துக்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்ணனும்னா, உன்னைய மல்லாக்கத் தான படுக்க வெச்சுருக்கணும்?"

"நேராப் படுக்க வெச்சா தான முழங்காலைக் கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்? மருந்து போட முடியும்?"

"அதை விட்டுட்டு... உன்னைய ஏன் அவன் தரைல குப்புறப் படுக்க வெச்சான்?"

கார்த்திக்கோட மூளை, இப்போ தெளிவா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருக்கு!

அவரு கண்கள் என்னைய ஊடுருவிப் பாத்துச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்.

'ஐயோ... கரெக்ட்டா புடிச்சுட்டாரே!'

'குப்புற ஏன் படுக்க வெச்சான்? என்னோட குண்டியைப் பாக்குறதுக்குத் தான்னு நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?'

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு அடிச்சுது.

நான் எந்த பதற்றமும் முகத்துல காட்டிக்காம, ரொம்ப எதார்த்தமா நடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"எனக்கும்... எனக்கும் ஆரம்பத்துல அப்படித்தாங்க குழப்பமா இருந்துச்சு."

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டாப் பதில் சொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

கார்த்திக்கோட வலது கை, என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா முன்னாடி வந்துச்சு.

அவரு... நான் போட்டுருந்த நைட்டியோட ஓரத்தைப் பிடிச்சாரு.

பிடிச்சு... மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா மேல தூக்க ஆரம்பிச்சாரு!

நான் அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன்.

எங்க கல்யாணம் ஆகி இவ்ளோ வருஷத்துல... கார்த்திக் இப்படிப் பண்ணதே இல்ல!

அவரு எப்பவுமே ரொமான்ஸை சீக்கிரமா, பேசிட்டு இருக்கும்போதே ஆரம்பிக்க மாட்டாரு.

ஆனா இப்போ... அவரோட கைகள் நைட்டியை என் தொடைக்கு மேல... என் இடுப்பு வரைக்கும் தூக்கி விட்டுருச்சு.

என்னோட அடிவயிறு இப்போ முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அடுத்த செகண்ட்... அவரோட சூடான விரல்கள், என்னோட வெறும் வயித்துல பட்டுச்சு!

அவரோட விரல்கள் சாஃப்ட்டா, என்னோட தொப்புளைச் சுத்தி மெதுவாத் தடவ ஆரம்பிச்சுது.

'ஆஹ்...'

எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு!

அவரு இப்படிப் பண்றது எனக்கு புதுசா, இன்டிமேட்டா இருந்துச்சு.

அவரோட கை என் தொப்புளை வருடிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் நைட்டி மேல ஏறி இருந்ததால...

என்னோட புண்டை இப்போ முழுசா ஓபன்ல இருந்துச்சு.

அந்த பெட்ரூம் ஏசியோட காத்து...

நேரா... என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல... என் புண்டைல வந்து பட்டுச்சு!

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் பிரகாஷ் என்னைய வெறித்தனமா ஓத்துருந்தான்.

என் புண்டை இதழ்கள் எல்லாம் வீங்கிப் போய், ஒரு மாதிரி ரணமா, சூடா இருந்துச்சு.

அந்த வீங்குன சதை மேல... ஏசியோட காத்து பட்டதும்...

என் உசுரே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு!

அந்தச் சிலிர்ப்புல, என் புண்டை தானா லேசாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள மதனநீர் லேசாக் கசியுறது எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, கார்த்திக் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு என்னோட தொப்புளை ரசனையாத் தடவிக்கிட்டே... நான் என்ன பதில் சொல்லப் போறேன்னு காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

'குப்புற ஏன் படுக்க வெச்சான்?'

இந்தக் கேள்விக்கு நான் இப்போ ஒரு சரியான பதில் சொல்லியாகணும்.

நான் என் மூளையைக் கசக்குனேன்.

எனக்குத் திடீர்னு, நான் காலேஜ்ல படிக்கும்போது படிச்ச ஒரு சின்ன விஷயம் ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் கல்யாணத்துக்காகக் காலேஜ் டிராப்-அவுட் ஆகுறதுக்கு முன்னாடி, சயின்ஸ்ல படிச்ச ஏதோ ஒரு மெடிக்கல் டெர்ம்...

அதை வெச்சு இப்போ ஒரு பொய்யை ரெடி பண்ணேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்து, சீரியஸாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கேட்டேங்க கார்த்திக்..."

"எதுக்கு என்னையக் குப்புறப் படுக்க வைக்குறீங்கனு நான் பதற்றமாப் கேட்டேன்."

"அதுக்கு அவர் சொன்ன ரீசன் கேட்டு... நான் ஆடிப்போயிட்டேன்."

நான் ஒரு சின்ன பில்டப் குடுத்தேன். கார்த்திக் தன் விரல்களால என் தொப்புளைத் தடவுறதை நிறுத்தாம, கவனமாக் கேட்டாரு.

"அவர் சொன்னாரு... 'மேடம், நீங்க ஸ்பீடா வந்து, இடிச்சு, முழங்கால்ல விழுந்துருக்கீங்க.'"

"'அந்த இடிச்ச இம்பாக்ட்... வெறும் முழங்காலோட நிக்காது.'"

"'அந்த ஷாக், நேரா உங்க கால் எலும்பு வழியா மேல ஏறி... உங்க பெல்விக் போன் வரைக்கும் போயிருக்கும்.'"

"'முக்கியமா, உங்களோட ஸ்பைனல் கார்டோட எண்ட்-ல இருக்குற அந்த டெயில் போன்.. அதுல பெரிய அதிர்வு நடந்திருக்கும்.'"

நான் அவ்ளோ இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளை, மெடிக்கல் வார்த்தைகளை எல்லாம் யூஸ் பண்ணிப் பேசுனேன்.

பிரகாஷுக்கு இந்த வார்த்தைகளோட ஸ்பெல்லிங் கூடத் தெரியாதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி, அவன மெடிக்கல் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் காட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க..."

"'இந்த நேரத்துல... உங்களை நான் மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சா...'"

"'அந்த தரைல... உங்க டெயில் போன் பட்டு, அது இன்னும் கம்ப்ரஸ் ஆகிடும்.'"

"'அந்த அதிர்வுல உங்க நரம்பு ஏதாச்சும் டேமேஜ் ஆனா, அது லைஃப் லாங் உங்களுக்குப் பிரச்சனையா மாறிடும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

அவர் படிச்சவரு... இந்த மாதிரி லாஜிக்கான, சயின்டிஃபிக்கான வார்த்தைகள் சொன்னா ஈஸியா நம்பிடுவாருனு எனக்குத் தெரியும்.

"அதனால தான்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'உங்க ஸ்பைனைக் கொஞ்சம் டீ-கம்ப்ரஸ் பண்ணனும்...'"

"'அதுக்கு நீங்க குப்புறப் படுக்கிறது தான் சேஃப்.'னு சொல்லித் தான்..."

"என்னைய ஸ்ட்ரிக்ட்டா, குப்புறப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் என் கதையை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த ஒரு ஓட்டையும் இல்லாமச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் சொல்லி முடிச்சதும், கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

கார்த்திக் என் தொப்புளைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த அவரு கை... அப்படியே ஒரு ரிதம்ல சுழண்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

திடீர்னு, அந்த விரல்களோட வேகம் லேசா குறைஞ்சுது.

என் ஹார்ட்பீட் மறுபடியும் ஒரு செகண்ட் 'டப்'னு நின்னு அடிச்சுது.

'ஐயோ... இப்போ என்ன டவுட் இவருக்கு?'

அவரு தன் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு வந்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"ஒரு நிமிஷம் பவி..."

அவரு குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவான சந்தேகம் இருந்துச்சு.

"அந்தப் பிரகாஷ்... அவன் ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் தான?"

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன். "ஆமாங்க..."

"பின்ன அவனுக்கு எப்டி இந்தப் பெல்விக் போன், டெயில் போன், ஸ்பைனல் டீ-கம்ப்ரஷன்னு அவ்ளோ மெடிக்கல் டெர்ம்ஸ்லாம் அவ்ளோ கரெக்ட்டாத் தெரியும்?"

அவரு கேட்ட கேள்வி ரொம்பச் சரியான கேள்வி!

"ஒரு எம்பிபிஎஸ் படிச்ச டாக்டர் சொல்ற மாதிரி,  டெக்னிக்கலா ஒரு வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி உனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணுவான்?"

அவரு கண்கள் என்னையத் துளைக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள இடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடப் பாவி... நான் ஓவரா இங்கிலீஷ்ல ரீசன் சொல்லிட்டேனோ?'

'பிரகாஷுக்கு ஏபிசிடி கூட முழுசாத் தெரியாதுனு இவருக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகுறது?'

ஆனா, நான் எந்தப் பதற்றத்தையும் வெளிய காட்டிக்கல.

நான் ரொம்ப கேஷுவலா, என் உதட்டை லேசாப் பிதுக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"நீங்க கேக்குறது கரெக்ட் தாங்க கார்த்திக்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா... எனக்கே அவர் அப்படிச் சொன்னப்போ ரொம்ப ஆச்சரியமாத் தான் இருந்துச்சு."

நான் என் தப்பை, எனக்கே வந்த ஒரு டவுட் மாதிரி மாத்தி அவர் மேலேயே தூக்கிப் போட்டேன்.

"நான் கூட, 'இவருக்கு எப்படி இதெல்லாம்  தெளிவாத் தெரிஞ்சிருக்கு'னு ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சேன்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கோட பார்வை கொஞ்சம் சாஃப்ட் ஆச்சு.

'ஓ... பவிக்கே இந்த டவுட் வந்துருக்கா'னு அவர் மனசு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் அடுத்த அஸ்திரத்தை ரொம்ப மெதுவா, கரெக்ட்டா இறக்குனேன்.

"ஆனா... நான் ஏற்கனவே உங்ககிட்ட சொல்லிருக்கேன்ல கார்த்திக்?"

நான் அவர் கையை என் கைகளால சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர் மிலிட்டரி செலக்‌ஷனுக்கு ரொம்ப வருஷமா ட்ரை பண்ணாருனு?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு. "ம்ம்ம்... ஆமா, சொன்ன..."

"அதான் கார்த்திக்... எனக்கு என்ன தோணுதுனா..."

"அந்த மிலிட்டரி ட்ரைனிங், கேம்ப்ல எல்லாம், இந்த மாதிரி எமர்ஜென்சி ட்ராமா சிச்சுவேஷனை எப்படிக் ஹேண்டில் பண்றதுனு சொல்லிக் குடுத்துருப்பாங்கனு நெனைக்கிறேன்."

"கீழ விழுந்து அடிபட்டா, ஸ்பைனல் கார்டை எப்படிப் பாதுகாக்குறது, எப்படிப் படுக்க வைக்கிறதுனு அவங்களுக்கு ஸ்ட்ரிக்ட்டா ட்ரைனிங் குடுத்துருப்பாங்க போல."

நான் லாஜிக்கா, ஒரு பொய்யை எப்படி உண்மையாக்குறதுனு பிஹெச்டி பண்ண மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அங்க கத்துக்கிட்ட நாலெட்ஜ்ஜை வெச்சுத் தான்... அவர் எனக்கு கரெக்ட்டா, கான்பிடன்ட்டா ஹெல்ப் பண்ணாருனு நான் நெனைக்கிறேன்."

"வேற எங்க அவருக்கு இதெல்லாம் தெரியப் போகுது சொல்லுங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா, எதார்த்தமா அவர் முகத்தைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டே, கொஞ்சம் யோசனையில இருந்தாரு.

அவரு மூளை, 'மிலிட்டரி ட்ரைனிங்'ங்குற அந்தப் பாயிண்ட்டை வெச்சு அனலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா, அவருக்குள்ள இன்னும் ஒரு சின்னத் தயக்கம் இருக்கிறத நான் பாத்தேன்.

'இது பத்தாது... இவரை முழுசா நம்ப வைக்க, நான் இன்னும் ஒரு பெரிய கேம் ஆடணும்.'

நான் டக்குனு என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆர்வத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை கொஞ்சம் உயர்த்தி, ரொம்ப எக்சைட்டடாப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்போ கேக்கும்போது தான்... எனக்கும் அதைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வமா இருக்கு!"

"நிஜமாவே அவருக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்னு தெரிஞ்சுக்கணும்ல?"

நான் ஓப்பனா, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாத மாதிரி பேசுனேன்.

"நாளைக்கோ, இல்ல அடுத்த தடவையோ நான் அவரை பாக்கும்போது..."

"கண்டிப்பா நான் அவங்ககிட்ட இதைக் கேக்குறேங்க!"

"நீங்க எப்படி இவ்ளோ மெடிக்கல் டேர்ம்ஸ்லாம்  கரெக்ட்டா சொல்றீங்க? உங்களுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்னு நான் நேரா அவங்ககிட்டயே கேட்டுடுறேன்."

"கேட்டுட்டு... அவர் என்ன சொல்றாருனு நான் கண்டிப்பா உங்களுக்கு வந்து சொல்றேன்... ஓகேவா?"

நான் ஸ்வீட்டா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவர்கிட்ட கேட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட முகத்துல இருந்த அந்தச் சின்னச் சந்தேக ரேகை கூட... அப்படியே முழுசா அழிஞ்சு போச்சு!

தன் பொண்டாட்டி, எதையும் மறைக்காம, 'நானே அவன்கிட்ட கேட்டு உங்ககிட்ட சொல்றேன்'னு இவ்ளோ ஓப்பனாச் சொல்லும்போது...

எந்தப் புருஷனுக்குத் தான் சந்தேகம் வரும்?

அவரு என்னைய முழுசா நம்பிட்டாரு.

என் மனசுக்குள்ள, அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா வெளிய... நான்  பவ்வியமா அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.

அவரு என்னைச் சந்தேகப்பட்டதே தப்புங்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவரு லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, என் கையை வருடிக்கொடுத்தாரு.

"சரி பவி... விடு... நீ கேக்கணும்னு அவசியமில்ல."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான். ட்ரைனிங்ல இதெல்லாம் பேசிக்கா சொல்லிக் குடுத்துருப்பாங்க."

"அதனால தான் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு..."

அவரு அவரே அவருக்கு ஒரு கன்க்ளூஷன் குடுத்துக்கிட்டாரு.

அவரு என் தொப்புளைத் தடவுறதை நிப்பாட்டியிருந்தாருல?

இப்போ மறுபடியும், சாஃப்ட்டா, ஒரு ரிதமா என் தொப்புளைச் சுத்தி விரலால தடவ ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு மூளை, நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கை முழுசாப் ப்ராசஸ் பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்... ஓகே... மேக்ஸ் சென்ஸ்..."

அவரு ரொம்ப மெதுவாத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாரு.

"அவன் சொல்றதுல ஒரு லாஜிக் இருக்கு... இம்பாக்ட் ஸ்பைனுக்குப் போயிருக்கலாம் தான்."

அவரு முழுசா அதை நம்பிட்டாரு!

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்டா சாமி.'

நான் சொன்ன பொய்யை அவரு அப்படியே அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா...

அடுத்த செகண்ட், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய மாற்றம் வர்றத நான் கவனிச்சேன்.

அவரு லாஜிக்கை நம்பிட்டாரு... ஆனா அவரோட மூளை இப்போ வேற ஒரு டைரக்‌ஷன்ல போக ஆரம்பிச்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், முன்ன விட இப்போ ரெண்டு மடங்கு அதிகமாச்சு!

'ஹூப்... ஹூப்...'னு அவரு காத்தை வேகமா உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டாரு.

அவரோட கண்கள் லேசாச் செவந்து, ஒரு மாதிரி லுக்குக்கு மாறுச்சு.

அவரு என் தொப்புளைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த விரல்கள்... இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தம் குடுத்து, கீழ இறங்கத் துடிச்சுது.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு!

அவரு மூளை இப்போ எதை விசுவலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் பேண்ட் இல்லாம... என்னோட தொடைகள் முழுசா வெளிய தெரிய...

ஒரு இருட்டான ரூம்க்குள்ள, சில்லுன்ற தரைல...

குப்புறப் படுத்துக்கிடக்குறேன்!

குப்புறப் படுத்தா... என்னோட குண்டி ஷேப்... தூக்கலா, அப்பட்டமா அந்த வாட்ச்மேன் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்!

அவன் என் பின்னாடி நின்னுக்கிட்டு, என்னோட குண்டியை... அந்த வளைவை...

எவ்ளோ ரசனையா, எவ்ளோ பச்சையாப் பாத்துருப்பான்!

இந்த விசுவல்!

இந்த விசுவல் தான் இப்போ கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள வீடியோ மாதிரி ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பின்-அழகை... இன்னொருத்தன் ஆழமா, எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம ரசிச்சுருக்கான்ங்குற அந்த நெனப்பு...

கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தாண்டி, அவரோட ஃபேண்டஸியை முழுசாத் தூண்டி விட்டுருச்சு.

எனக்கு அது எப்படி  உறுதியாத் தெரியும்னா...

அவரு என் பக்கத்துல படுத்துருக்கும்போது... அவரோட இடுப்புப் பகுதி என் தொடையில லேசா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அங்க... அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள...

அவர் சுண்ணி... இப்போ இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், என் தொடையில ஹார்டா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்ததை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது!

இப்போ நான் வாய் வார்த்தையாப் பேசுனது மட்டும்தான்.

ஆனா அதுவே அவருக்கு இவ்ளோ பெரிய உச்சக்கட்ட போதைய குடுத்துருக்கு.

நான் அவரைப் பாத்து, மனசுக்குள்ள, கள்ளத்தனமான சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு இது அவ்ளோ பிடிச்சுருக்கா கார்த்திக்?'

'என் குண்டியை அவன் பாத்தாங்குற நெனப்பே உங்களுக்கு இவ்ளோ சூடேத்துதா?'

'அவன் பாக்க மட்டும் செய்யலங்க... அந்த தரைல என்ன முட்டி போட வெச்சு... என் குண்டியைப் பிசைஞ்சு, என்னைய ஒரு மிருகம் மாதிரி ஓத்துத் தள்ளுனான்!'

'அந்த உண்மையை நான் சொன்னா... நீங்க என்ன ஆவிங்க?'

நான் இதை நினைக்கும்போதே, என் உடம்பும் தானா ஹீட் ஆச்சு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட விரல்கள் என் வயித்துல இன்னும் கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனமாத் தடவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ரூமோட அட்மாஸ்பியரே இப்போ முழுசா செக்ஸுவலான, த்ரில்லிங்கான மூடுக்கு மாறிடுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகப் போறோம்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

திடீர்னு...

என் தொப்புளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்த கார்த்திக்கோட விரல்கள்...

நின்னு போச்சு!

'ஸ்டாப்.'

எந்த அசைவும் இல்ல..

அந்தப் பெட்ரூம்ல இருந்த ரொமான்டிக் மூட், ஒரு கண்ணாடி டம்ளர் கீழ விழுந்து உடையுற மாதிரி உடைஞ்சு போச்சு.

நான் குழப்பமா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்... என்னோட தொப்புளைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்த கண்கள்...

மெதுவா மேல ஏறி, நேரா என் கண்களை வந்து சந்திச்சுது.

அந்தப் பார்வையில... இப்போ போதை இல்ல, ஆசை இல்ல.

மாறாக... ஒரு பயங்கரமான ரியலைசேஷன்!.

ஒரு உண்மை, இப்போ தான் அவரோட மூளைக்குள்ள ஸ்பார்க் ஆகியிருக்கு!

அவரு தொண்டைக்குழி ஒரு தடவை பலமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு என்னையே துளைக்குற மாதிரி பாத்துக்கிட்டு...

"பவி... ஒரு நிமிஷம்..."

அவரு குரல் இப்போ சீரியஸா, ஒரு மாதிரி ஆழமா இறங்கிடுச்சு.

"நீ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஒண்ணு சொன்ன..."

அவரு வார்த்தைகளை அளந்து, நிறுத்தி நிதானமாப் பேசுனாரு.

"அவன்... உன்னோட ட்ராக் பேண்ட்டை..."

"எந்தப் பர்மிஷனும் கேக்காம, இழுத்து... கழட்டி அந்த ரூமோட மூலையில வீசிட்டான்னு சொன்னியே..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன். என் ஹார்ட்பீட் மறுபடியும் எகிற ஆரம்பிச்சுது.

"ஆமா கார்த்திக்... சொன்னேன்..." நான் பயத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

அவரோட மூளை, இப்போ எல்லா டீடெயிலையும் ஒண்ணு சேர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

அவரு பெட்ல இருந்து லேசா முன்னாடி சாஞ்சு, என் முகத்துக்கு கிட்ட வந்தாரு.

"பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசிட்டான்... ஓகே."

அவரு குரல் இப்போ ஒரு நடுக்கத்தோட வந்துச்சு.

"ஆனா பவி..."

"உன்னோட இன்னர்-வேர்? உன்னோடது உள்ள?"

"அது... அது என்ன ஆச்சு?"

அவரு கேட்ட கேள்வி...

என் தலையில ஒரு பெரிய இடியை இறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு!