Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 281: 
--------------

அவரோட பார்வை இப்போ என் காயத்துல இருந்து விலகி, என் முகத்துல நிலைச்சு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு விதமான ஆர்வம் இருந்துச்சு.

நான் சொன்ன கதையை, அவரோட மூளை இப்போ முழுசா ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

ஒரு வாட்ச்மேன்... ராத்திரி நேரத்துல... என் பொண்டாட்டிய சர்வீஸ் ரூமுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போய், கட்டிப் பிடிச்சு ஆறுதல் சொல்லிருக்கான்.

இந்த நெனப்பு, கார்த்திக்குள்ள ஏதோ ஒண்ண தூண்டி விட்டுருக்குனு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் அதிகரிச்சுருந்துச்சு.

அவரு என்னை இன்னும் கூர்மையாப் பாத்தாரு.

"அப்புறம்?"

"அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு பவி?"

நான் எதார்த்தமா, நடக்காத மாதிரி என் தோள்பட்டையை லேசா உலுக்கினேன்.

"அப்புறம் என்னங்க... அவர் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

"நான் கொஞ்ச நேரம் உக்காந்துருந்தேன்... அப்புறம் எந்திரிச்சு, லிஃப்ட்ல ஏறி வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

நான் என் கதையை சிம்பிளா, ஒரு முற்றுப்புள்ளி வெச்சு முடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் அதை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்லை.

எனக்கு தெரியும், அவருக்கு இன்னும் வேணும்னு, அதான் நான் வேணும்னே அவ்ளோதான்னு நிறுத்துனேன்.

அவரோட கண்கள் இன்னும் சுருங்கி, என்னையே துளைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவ்ளோ தானா?"

அவரு குரல்ல ஏமாற்றம், ஒரு சந்தேகம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நிஜமாவே அவ்ளோ தானா பவி?"

"நீ என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறியா."

"சொல்லு... அங்க வேற என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய விடாப்பிடியா கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வியத் தான் நான் எதிர்பாத்தேன்!

அவரு எந்த அளவுக்கு இதத் தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா இருக்காருனு பாக்கத் தான், நான் கதையைப் பாதியில நிறுத்துனேன்.

நான் இப்போ ஒரு பயந்த சுபாவம் உள்ள, இன்னசென்ட்டா மாறினேன்.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால, என் மடியில இருந்த டவலோட ஓரத்தை லேசாப் பிசைஞ்சேன்.

"அது... அது வந்துங்க..."

நான் என் குரலை தயக்கத்தோட, இழுத்து இழுத்துப் பேசுனேன்.

"எனக்கு உங்ககிட்ட இதச் சொல்லவே ஒரு மாதிரி இருக்குங்க."

"நான் இதச் சொன்னா... நீங்க தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்குப் பயமா இருக்கு."

நான் ஒரு சின்னக் கேப் விட்டேன்.

"அவரு... அவரு எனக்கு ஹெல்ப் தாங்க பண்ணாரு."

"நான் அன்னைக்கே உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல? அவரு மிலிட்டரிக்கு செலக்ட் ஆகுறதுக்காக ரொம்ப வருஷமா ட்ரை பண்ணாருனு?"

நான் அந்த பாயிண்ட்டை கரெக்ட்டா, சாதுரியமா உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"அதனால... அவருக்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் நாலெட்ஜ்லாம் கொஞ்சம் இருக்கு போலங்க."

"அந்த நாலெட்ஜ்ஜை யூஸ் பண்ணி தான் அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு..."

"ஆனா... அதை உங்ககிட்ட எப்படி ஒவ்வொண்ணா விவரமா சொல்றதுனு எனக்குத் தெரியல... எனக்குக் ஒரு மாதிரி இருக்குங்க... சாரி."

நான் பவ்வியமா, முகம் குனிஞ்சு, என் கூச்சத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட ஆர்வம் இன்னும் பல மடங்கு எகிறிடுச்சு.

அவரு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு மென்மையா, ஆனா உறுதியாச் சொன்னாரு.

நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"பரவால்ல பவி... நீ சொல்லு."

"நான் தப்பாலாம் நெனைக்க மாட்டேன்... நீ தான் சொல்றல, அவன் உனக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணானு?"

"அப்புறம் என்ன? என்ன நடந்துச்சுனு முழுசாச் சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

அவரோட கண்களைப் பாக்கும்போது... எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பு.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒரு ஆம்பளை என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல, இவருக்கு அவ்ளோ ஒரு ஆர்வம்!

'சரி... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்கல? உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஒரு பெரிய ட்ரீட் இருக்குங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிப்போட நெனச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, இந்த ஸ்டோரியை நான் இப்படியே டவல் கட்டிக்கிட்டுச் சொல்லக் கூடாது.

அவரு மூளையில மட்டும் இல்ல... அவரு உடம்புலயும் அந்த சூடு ஏறணும்.

"நான் சொல்றேங்க..."

"ஆனா... எனக்கு ஒரு மாதிரி அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா இருக்கு."

"நான் முதல்ல டிரஸ்ஸை மாத்திட்டு வந்துடுறேனே? மாத்திட்டு வந்து, ரிலாக்ஸா படுத்துட்டே சொல்றேன்."

நான் அப்படிச் சொல்லிட்டு, அவர் பதிலை கூட எதிர்பாக்காம, பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

நான் நேரா கப்போர்டுக்கிட்ட போனேன்.

கார்த்திக்கோட பார்வை என் முதுகுக்குப் பின்னாடி, என்னையே ஃபாலோ பண்றத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் கப்போர்டைத் திறந்து, என்னோட நைட் ட்ரெஸ்ஸைத் தேடுனேன்.

சாதாரணமா நான் போடுற நீளமான காட்டன் நைட்டியை என் கை தொடல.

அதுக்குப் பதிலா...

உள்ளே மடிச்சு வெச்சுருந்த, அந்தச் சின்ன... ஷார்ட்டான சாட்டின் நைட்டியை எடுத்தேன்.

அது ஒரு டார்க் மெரூன் கலர் நைட்டி.

முழங்காலுக்கு மேல, பாதித் தொடை வரைக்கும் தான் அந்த நைட்டியோட நீளமே இருக்கும்.

அதோட நெக் டீப்பா, என் முன்னழகு லேசா வெளிய தெரியுற மாதிரி இருக்கும்.

அது ட்ரான்ஸ்பரண்டா வேற இருக்கும்.

படிக்குற உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா, அன்னிக்கு முதல்தடவை, பிரகாஷ் கூட மார்க்கெட் போயிட்டு வந்தப்போ இதைத்தான் போட்ருந்தேன்.

நான் அந்த நைட்டியைக் கையில எடுத்துக்கிட்டு, கார்த்திக்குக்குப் முதுகு காட்டி நின்னுகிட்டே...

என் உடம்புல கட்டியிருந்த அந்த டவலை லேசா அவுத்து விட்டேன்.

'த்ரப்...'னு அந்த டவல் கீழ தரைல விழுந்துச்சு.

அந்த ஒரு செகண்ட், நான் நிர்வாணமா, கார்த்திக்குக்கு தெரியுற மாதிரி நின்னேன்.

நான் எந்த அவசரமும் இல்லாம, ஸ்லோ-மோஷன்ல...

அந்தச் ஷார்ட்டான சாட்டின் நைட்டியைத் தலை வழியா உள்ள மாட்டி, கீழ இழுத்து விட்டேன்.

அந்தப் பட்டுத் துணி, என் உடம்புல பட்டதும் ஒரு சிலிர்ப்பு.

முக்கியமா, பிரகாஷ் கடிச்சு வெச்சுருந்த என் காம்புகள் மேல அந்தச் சாட்டின் துணி உரசியப்போ...

எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குன்ற சுகமான வலி வந்துச்சு.

நான் நைட்டியைப் போட்டுக்கிட்டு, முடியை லேசா முன்னாடி தூக்கிப் போட்டுக்கிட்டு...

திரும்பி கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள், என்னையே ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் நைட்டியில, என்னோட ரெண்டு தொடைகளும் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

அதுவும் அந்த முழங்கால்ல இருந்த காயம்... அது என் 'வெள்ளையான' தொடைகளுக்கு நடுவுல, ஒரு மாதிரி சிவப்பா, ஆனா ஒரு அழகோட தெரிஞ்சுது.

நான் பெட்டோட ஓரத்துல, கார்த்திக்குக்குப் பக்கத்துல உக்காந்தேன்.

நான் உக்காந்ததும், அந்த நைட்டி இன்னும் மேல ஏறி, என் தொடையோட மேல் பகுதி வரைக்கும் எக்ஸ்போஸ் ஆச்சு.

என் ரெண்டு தொடைகளையும் நான் லேசா ஒட்டி வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா அந்த நைட்டியோட கேப்ல, என் காயங்கள் ரெண்டும் அப்பட்டமா அவருக்குப் காட்சி குடுத்துச்சு.

கார்த்திக்கோட பார்வை, என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்கி... நேரா என் தொடைகளுக்கும், காயத்துக்கும் போச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி லேசா ஏறி இறங்குனத நான் பாத்தேன்.

ஒரு மெடிக்கல் எமர்ஜென்சி மாதிரி ஆரம்பிச்ச இந்தக் காயம்...

இப்போ, ஒரு ஷார்ட் நைட்டியோட செக்ஸியான விசுவலா அவரோட கண்ணுக்கு முன்னாடி மாறிடுச்சு.

அட்மாஸ்பியர் இப்போ முழுசா மாறிடுச்சு.

அவரு பார்வையில ஒரு விதமான ஹீட் ஏறுறத என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

அவரு தன் கையை நீட்டி, பெட் மேல இருந்த என் கையை சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சொல்லு பவி..."

அவரு குரல் இப்போ இன்னும் சாஃப்ட்டா, ஒரு தவிப்போட இருந்துச்சு.

"நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்லு... நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

நான் அவரைப் பாத்து, இன்னசென்ட்டா ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

"நிஜமாவா? நிஜமாவே தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களா?"

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணாரு... வேற எந்தத் தப்பும் இல்லை."

"ஆனா இப்போ யோசிச்சுப் பாக்கும்போது, நான் உடனே உங்களுக்குக் கால் பண்ணிருக்கணும்னு தோணுது."

"இல்லனா, அப்படியே கஷ்டப்பட்டாவது வீட்டுக்கு வந்துருக்கணும்."

நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணாத மாதிரி, என் முகத்தை சோகமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... நான் ஒன்னும் நெனச்சுக்க மாட்டேன், நீ தப்பு பன்னிருக்க மாட்ட."

"நீ சொல்லு, என்ன நடந்துச்சு? அவன் என்ன ஹெல்ப் பண்ணான்? அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு அந்த 'அவன் என்ன பண்ணான்'னு மாத்தி கேட்டப்போ, அவர் குரல்ல இருந்த ஆர்வம் என்னையவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

நான் கதையை ஆரம்பிச்சேன்.

"நாங்க அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்தப்போ..."

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு அவ்ளோ குளிர் கார்த்திக்..."

"அந்த அடிபட்ட ஷாக்... அந்த இரவு நேர காத்து..."

"என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே தூக்கித் தூக்கிப் போட்டுச்சுங்க."

"என் பல்லெல்லாம் 'கொட கொட'னு ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"எனக்கு ஒரு கட்டத்துல, மூச்சு விடக் கூட கஷ்டமா இருந்துச்சு."

"என் நெஞ்செல்லாம் அடைக்குற மாதிரி, என்னால காத்தை உள்ள இழுக்கவே முடியல."

நான் ஒரு பேனிக் அட்டாக் வந்த மாதிரி, தத்ரூபமா என் நிலைமையை விவரிச்சேன்.

"அந்த நேரத்துல..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன். கார்த்திக் என் கையை லேசா வருடிக்கிட்டே, நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நாங்க ரெண்டு பேரும்..."

"நெருக்கமா, கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷன்ல தான் இருந்தோம்."

நான் அந்த 'கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷன்'னு சொன்னப்போ, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

நான் என் வார்த்தைகளை கேர்ஃபுல்லா, எமோஷனலா அடுக்குறேன்னு எனக்கே பெருமையா இருந்துச்சு.

நான் வெளிய இப்படி ஒரு 'பரிதாபமான' கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

'கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷனா?'

என் மனசு என்னைப் பாத்துப் பச்சையாச் சிரிச்சுது.

அவன் என்னையக் கட்டிப் பிடிக்கல... அவன் என்னைய நசுக்கிக்கிட்டு இருந்தான்!

அவனோட கைகள் என் இடுப்பை டைட்டாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு விடக் கஷ்டப்பட்டேன்... ஆனா அது பேனிக் அட்டாக்னால இல்லை!

அவனோட மான்ஸ்டர் சுண்ணி, பேண்ட்டுக்குள்ளயே விறைச்சுப் போய்...

என் அடிவயிற்றுல ஹார்டா, எந்த கேப்பும் இல்லாம இடிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ...

அந்தச் சுகத்துலதான் நான் மூச்சு விடத் திணறுனேன்!

ஆனா... கார்த்திக்குக்கு இது ஒரு 'பரிதாபமான வாட்ச்மேனோட ஆறுதல் அணைப்பு'.

"அப்புறம்... அப்புறம் என்னாச்சு?"

கார்த்திக் தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன். அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ரொம்பக் கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அது... எனக்கு இப்போ சொல்றதுக்கே ஒரு மாதிரி இருக்குங்க..."

"அது கேக்குறதுக்கு ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்... ஆனா அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல, அவர் வேற வழி இல்லாம தான் பண்ணாரு."

நான் அவனை சுத்தி ஒரு பெரிய பில்டப் பண்ணுனேன்.

"நான் அப்படி மூச்சு விடத் திணறுனதை அவர் பாத்தாரு..."

"நான் காத்துக்காகவும், மூச்சு வாங்க கஷ்டப்படுறத அவர் உணர்ந்துட்டாரு."

"உடனே அவரு... 'மேடம், உங்களுக்குப் ஏதோ பேனிக் அட்டாக் வந்துருச்சுனு நெனைக்கிறேன்... நீங்க முதல்ல உங்க பிரீத்திங்க ரெகுலேட் பண்ணனும்'னு அவசரமா சொன்னாரு."

நான் பிரகாஷ்க்கே தெரியாத, டீசண்டான இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளை எல்லாம் அவன் வாயில இருந்து வந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர் மிலிட்டரிக்கு ட்ரை பண்ணப்போ இதெல்லாம் எங்கோ படிச்சிருக்காரு போலங்க..."

"எனக்கு மூச்சு திணறுறதப் பாத்துட்டு... என்னை நார்மல் ஆக்கணும்ங்கிற நோக்கத்துல..."

நான் இப்போ என் வார்த்தைகளை நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அழுத்திச் சொன்னேன்.

"அவர்... தன் முகத்தை..."

"என் முகத்துக்கு ரொம்ப கிட்ட கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்தாரு.

அவரு உடம்புல இருந்த அந்த ஒரு விதமான பதற்றம், இப்போ என்னையும் தொத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

கார்த்திக் தன் இன்னொரு கையாலயும் சேர்த்து என்னோட கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட பிடியில ஒரு அழுத்தம் இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் இப்போ ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்ல இருந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பு... அது என்னைய ரொம்பவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய, ஒரு வாட்ச்மேன் இருட்டு ரூம்க்குள்ள என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல இவருக்கு அவ்ளோ ஆர்வம்!

இந்த ஆம்பளைங்களோட எண்ணமே ரொம்ப விசித்திரமானது தான் போல.

நான் மெதுவா, ஒரு குழந்த மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர், என்னை இன்னும் கொஞ்சம் டயிட்டா கட்டிபிடிச்சுக்கிட்டே..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, டக்குனு என் பேச்சை நிறுத்துனேன்.

என் வார்த்தைகளை அப்படியே பாதியில முழுங்கிட்டு, என் முகத்தை லேசாத் திருப்புனேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கி, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.

அவரோட தவிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தணும்னு நெனச்சேன்.

நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே... கார்த்திக் உடனே ரியாக்ட் பண்ணாரு.

"பவி..."

அவரு தவிப்போட இருந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு? ஏன் நிறுத்திட்ட?"

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது வந்துங்க..."

"நான் இத எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றதுனு தெரியல..."

"எனக்கு ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் இதச் சொன்னா, நீங்க தப்பா நெனச்சுப்பீங்க... அது கேக்குறதுக்கே ரொம்பத் தப்பா இருக்கும்."

நான் இன்னசென்ட்டா, பயப்படுற மாதிரி சீன் போட்டேன்.

என் குரல்ல லேசா நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... என்னைப் பாரு."

நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி, மறுபடியும் அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"நீ சொல்லு பவி... நான் தப்பாலாம் நெனைக்க மாட்டேன்."

"அந்த சிச்சுவேஷன்ல, அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான ட்ரை பண்ணான்?"

"அவன் என்ன பண்ணான்னு மறைக்காமச் சொல்லு."

"பவி... சொல்லு."

அவரு கிட்டத்தட்ட என்கிட்ட கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டாரு.

ஒரு புருஷன், தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் என்ன பண்ணான்னு தெரிஞ்சுக்க தவிக்கிறது...

அது எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான த்ரில்லக் குடுத்துச்சு.

'சரி... நீ ங்கஇவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்கல... அனுபவிங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே, மெதுவா என் உதட்டைத் திறந்தேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அவர்... அவரோட உதட்டை..."

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல பயம் கலந்த வெட்கம் இருக்கிற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

"என் உதட்டுக்கு மேல... அழுத்தமா வெச்சாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல மயான அமைதி.

கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே அகலமா விரிஞ்சுது.

அவரோட உடம்பு ஒரு செகண்ட் அப்படியே சிலையாய் உறைஞ்சு போச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னு போன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு முகத்துல ஒரே நேரத்துல ஷாக், குழப்பம், அதிர்ச்சி... அப்புறம் ஒரு பயங்கரமான கியூரியாசிட்டி எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளை, இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன் முத்தமிட்டான்!

அந்த விசுவல், கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு புயலையே கிளப்பி விட்டுருச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவரு என்னை ஏதோ ஒரு புதுசாப் பாக்குற மாதிரி உத்துப் பாத்தாரு.

அவரு பார்வை, நேரா என்னோட உதடுகளை நோக்கி இறங்குச்சு.

அந்தப் பார்வையில, வாட்ச்மேனோட முத்தம் என் உதட்டுல எப்படிப் பதிஞ்சுருக்கும்னு கற்பனை பண்ற ஒரு வெறி இருந்துச்சு.

நான் டக்குனு, அவர் எதையும் தப்பா நெனச்சுக்கக் கூடாதுங்குற மாதிரி அவசர அவசரமாத் தொடர்ந்தேன்.

"அவரு... எனக்கு மவுத்-டு-மவுத் CPR மாதிரி குடுத்தாருங்க."

நான் அந்த 'CPR' டெக்னிக்கை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தையில சொன்னேன்.

"அது தப்பான அர்த்ததுல பண்ணுன மாதிரி  இல்ல கார்த்திக்... அவரு என்னைய ரிலாக்ஸ் பண்ணத்தான் அப்படிப் பண்ணாரு."

"எனக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்து மூச்சு விட முடியலனு சொன்னேன்ல?"

"அந்த மாதிரி நேரத்துல, வேற ஏதும் பெருசா ஆகிட கூடாதுனு அவர் பதறிப் போயிட்டாரு."

"என் வாய்க்குள்ள... அவரோட வாயில இருந்து... காத்தை ஃபோர்ஸா ஊதுனாருங்க."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் என்ன நடக்குதுன்னே புரியல..."

"அது அக்ரஸிவ்வா, முரட்டுத்தனமா தான் இருந்துச்சு..."

"அவரோட உதடுகள், என் உதட்டை பலமா அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு."

"ஆனா, என் நடுக்கத்தை நிறுத்தவும், என் மூச்சைக் கொண்டு வரவும் அது ஒண்ணு தான் வழி, வேற ஆப்ஷன் இல்லனு அவர் பண்ணாருங்க."

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட அவ்ளோ காரணங்களைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

அந்த முத்தம், எவ்ளோ தூய்மையானது,  பேனிக் அட்டாக்ல இருந்து காப்பாத்த குடுத்ததுனு பில்டப் குடுத்தேன்.

நான் ஒரு டாக்டரோட இடத்துல பிரகாஷை உக்கார வெச்சேன்.

ஆனா... என் மூளைக்குள்ள இப்போ வேற ஒரு வேர்சன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் குடுத்தது மவுத்-டு-மவுத்தா இல்ல CPR-ஆ?

என் மனசு சிரிச்சுது.

'ஆமா... அவன் மவுத்-டு-மவுத் தான் குடுத்தான்... ஆனா காத்தை ஊதல!'

உள்ள நடந்தது வேற!

அவன் என்னைய அமுக்கி...

எந்த ஒரு பெர்மிஷனும் இல்லாம...

என் உதடுகளைக் கவ்விப் பிடிச்சான்!

அவனோட உதடுகள் என் உதட்டைக் கசக்கிப் பிழிஞ்சுது.

அவனோட நாக்கை... ஒரு பாம்பு மாதிரி என் வாய்க்குள்ள ஆழமாத் திணிச்சான்!

அது ஒரு ஃப்ரெஞ்ச் கிஸ்!

என் தொண்டை வரைக்கும் அவன் நாக்கு உள்ள போய்த் துழாவுன ஃபீலிங்...

அந்த லிப்-லாக்ல... அது எனக்குக் குடுத்த சுகம்.

அதைத்தான் நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட, 'காப்பாத்துறதுக்காகக் குடுத்த CPR'னு ஸ்வீட்டாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான் இதையெல்லாம் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாக்கும்போதே...

என் புண்டை சுருங்கி விரிஞ்சு, மதனநீர் துளியைக் கசிய விட்டுச்சு.

நான் இவ்ளோ நேரம் குளிச்சு, க்ளீன் பண்ணிட்டு வந்தேன்.

ஆனா, இப்போ அந்த முத்தத்தை நெனச்ச அடுத்த செகண்ட், என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் கார்த்திக்கோட முகத்தை உன்னிப்பா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரு அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்...

'உதட்டுக்கு மேல உதட்டை வெச்சான்', 'வாய்க்குள்ள சூடான காத்தை ஊதுனான்', 'அக்ரஸிவ்வா பண்ணான்'.

இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் கார்த்திக்குள்ள ஒரு புயலை உருவாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளைப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவரு முத்தம் குடுக்கும்போது, எவ்ளோ சாஃப்ட்டா, அடக்கமா குடுப்பாரோ...

அதே உதட்டுல...

ஒரு வாட்ச்மேன்... தன் உதடுகளை வெச்சு, அதிகாரமா அழுத்தியிருக்கான்!

தன் பொண்டாட்டி வாய்க்குள்ள, அவனோட மூச்சுக்காத்து ஆழமாப் போயிருக்கு!

இது ஒரு உதவியா இருந்தாலும்...

அது கார்த்திக்குக்கு பெரிய ஷாக்.

ஆனா அந்த ஷாக்குக்குப் பின்னாடி...

கார்த்திக்கோட ஈகோவை, அவரோட ஃபேண்டஸியை முழுசாத் தட்டி எழுப்பிருச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் இப்போ என் காதுக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

'ஹூப்... ஹூப்...'னு காத்தை வேகமா உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டாரு.

அவரோட நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கண்கள் என் உதட்டையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, இன்னசென்ட்டா ஒரு பார்வையப் பாத்தேன்.

அடுத்த செகண்ட்...

கார்த்திக் தன் கஷ்டப்பட்டு, எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குனாரு.

'க்ளக்...'

அவரோட தொண்டைக்குழி... அந்த ஆடம்ஸ் ஆப்பிள்...

அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவர் அப்படி பண்ணது, அவர் மனசுக்குள்ள எவ்ளோ பெரிய போராட்டத்தை நடக்குதுனு எனக்குப் புரிய வெச்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளை, இன்னொரு ஆம்பளை சீல் பண்ண அந்த நெனப்பை...

அவரு மூளை ப்ராசஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.