Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 280: 
--------------

கார்த்திக் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

அவரோட பார்வையில, நான் எதிர்பார்த்த அந்த ஆர்வம் எட்டிப் பாக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் புருஷனுக்கு, தன் பொண்டாட்டிக்கி இன்னொருத்தன் எப்படி ஹெல்ப் பண்ணான்ங்குறத கேக்குறதுல ஏதோ ஒன்னு இருக்கு.

அதை நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.

இது எவ்ளோ தேவையில்லாத வேல, அது என்னையே சுடக்கூடிய தீ-னு எனக்குத் தெரியும்... 

ஆனா அந்த நெருப்புல குளிர் காயுறது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை கனைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி அடுத்த வரியை ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் அப்படித் தடுக்கி... அந்த இருட்டுல, சிமெண்ட் தரைல குப்புற விழுந்து கிடந்தேனா..."

நான் என் வார்த்தைகளை நிறுத்தி, நிதானமா, ஒவ்வொரு காட்சியையும் அவர் மனசுக்குள்ள உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அந்தக் கல்லுல இடிச்ச வேகத்துலயும், தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டுப் போனதுலயும்..."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியலங்க... அப்படியே பிளாங்க் ஆகிடுச்சு."

"நான் தரைல குப்புறப் படுத்துக்கிட்டே, கஷ்டப்பட்டு எந்திரிக்க ட்ரை பண்ணேன்..."

நான் என் கைகளால தரைல ஊன்றி எந்திரிக்கிற மாதிரி ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் என் முகத்தையே ஆர்வமா பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நல்ல வேளைங்க... கடவுள் புண்ணியத்துல, அவர் அந்த நேரத்துல கரெக்ட்டா அங்க இருந்தாரு..."

நான் பிரகாஷை ஒரு கடவுள் மாதிரி, ஒரு காப்பாத்த வந்த ஹீரோ மாதிரி பில்டப் குடுத்தேன்.

"அவர் ஓடி வந்து, என் ரெண்டு தோள்பட்டையையும் பிடிச்சு, என்னையத் தரைல இருந்து மெதுவாத் தூக்கி விட்டாரு."

"அவர் என்னையத் தூக்கி விட்டதும் தான், நான் என் நிலைமையையே பாத்தேன்..."

நான் சோகமா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"என் பேண்ட்... என் டாப்ஸ் எல்லாமே... அழுக்காகி, ஒரே தூசா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த தரைல விழுந்ததுல, ட்ரெஸ்லாம் ஒரு மாதிரி கசங்கி, அசிங்கமா ஆகிடுச்சு..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு குழப்பம், கோபம் வந்துச்சு.

அவரு தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, சீரியஸாகக் கேட்டாரு.

"பவி... இவ்ளோ நடந்துருக்கு..."

"உன் ட்ரெஸ்லாம் அழுக்காகி, உனக்கு நடக்க முடியாம அடிபட்டுருக்கு..."

"நீ உடனே எனக்கு ஒரு கால் பண்ணிருக்கலாம்ல?"

"நீ கால் பண்ணிருந்தா, நான் உடனே கீழ ஓடி வந்து உன்னையக் கூட்டிட்டுப் போயிருப்பேன்ல?"

அவரு தன் பொண்டாட்டி மேல இருக்குற உரிமையில, அக்கறையில மறுபடியும் அதே கேள்வியக் கேட்டாரு.

"நீ ஏன் எனக்குப் போன் பண்ணல? அவன் வந்து ஹெல்ப் பண்ற வரைக்கும் ஏன் அமைதியா இருந்த?"

அவரு குரல்ல ஒரு சந்தேகம் எட்டிப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் பதற்றப்படல.

இந்தக் கேள்வி வரும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் இயல்பா, ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நான் உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்..."

"என் ட்ரெஸ்லாம் கிழிஞ்சு, அழுக்காகி, முழங்கால்ல சிராய்ப்ப பாத்ததும் நான் அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன்."

"நான் என் பாக்கெட்டுல இருந்த போனை எடுக்குறதுக்குள்ளயே..."

"அவர் ஓடி வந்து என்னையப் பிடிச்சுத் தூக்கிட்டாருங்க."

"அவர் ஆல்ரெடி, ஹெல்ப் பண்ணும்போது... நான் எப்படிங்க உங்களுக்குக் கால் பண்றது?"

"அதுவும் நீங்க மீட்டிங்ல இருக்கீங்கனு எனக்குத் தெரியுமல... அதான் கால் பண்ணி உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ண வேணாம்னு நெனச்சுட்டேன்... சாரிங்க..."

நான் ஸ்வீட்டா, என் தப்பை ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

கார்த்திக் அமைதியானாரு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, என்னையப் புரிஞ்சுக்கிட்ட மாதிரி ஒரு ரியாக்ஷன் குடுத்தாரு.

"சரி சரி... பரவால்ல... விடு."

"அப்புறம் என்னாச்சு? அவர் தூக்கி விட்டதும், நீ உடனே வந்துட்டியா?"

அவரு கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வி தான், நான் அவர்கிட்ட சொல்லப்போறதோட முக்கியமான கட்டம்.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த த்ரில், ஒரு மாதிரி போதை ஏறுச்சு.

"இல்லங்க..."

நான் வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.

"நான் தரைல இருந்து எந்திரிச்சு நின்னப்போ... என்னால சரியா நிக்கக் கூட முடியல."

"என் முழங்கால்ல அவ்ளோ வலி... என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"என்னால ஒரு அடி கூடத் தனியா எடுத்து வைக்க முடியல..."

நான் என் வலியை தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

"அதனால..."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அவரு உடனே... என் இடுப்பைச் சுத்தித் தன் கையை விட்டு..."

நான் 'இடுப்பைச் சுத்தித் தன் கையை விட்டு'னு சொன்னப்போ, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது!

"என்னைய ஸ்ட்ராங்கா சப்போர்ட் பண்ணிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"அவர் என்னைய அப்படியே தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு..."

"அங்க பக்கத்துல இருந்த, கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற... அந்த எம்டியான சர்வீஸ் ரூம் இருக்குல?"

நான் அந்த லொகேஷனை தெளிவா சொன்னேன்.

"அந்த ரூமுக்குள்ள... என்னைக் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்க வைக்கிறதுக்காகக் கூட்டிட்டுப் போனாருங்க."

நான் சொல்லி முடிச்சதும்... எங்க ரூம்ல ஒரு அமைதி.

கார்த்திக்கோட முகத்துல ஒரு சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

அவரு முகம் சீரியஸா மாறுச்சு.

அவரு தன் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, லாஜிக்கா, கொஞ்சம் சந்தேகத்தோட கேட்டாரு.

"சர்வீஸ் ரூமா?"

அவரு குரல்ல ஒரு அழுத்தம் இருந்துச்சு.

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கு, நடக்க முடியலனா..."

"அவன் உன்ன, நேரா மெயின் லாபில இருக்குற லிஃப்டுக்குத் தான கூட்டிட்டு வந்திருக்கணும்?"

"நம்ம லிஃப்ட் தான பக்கம்?"

"லிஃப்ட் வழியா வந்தா, நீ வீட்டுக்கு வந்துருக்கலாம்ல?"

"அதை விட்டுட்டு..."

"அந்த ரூமுக்குள்ள..."

"அவன் ஏன் உன்னையக் கூட்டிட்டுப் போனான்?"

கார்த்திக் கேட்ட கேள்வி, லாஜிக்கான கேள்வி.

எந்த ஒரு சாதாரண மனுஷனுக்கும் இந்தக் டவுட் வரத் தான் செய்யும்.

ஏன்னா, யாரதுக்கு இருட்டுல அடிபட்டா அவங்கள வெளிச்சமான, பாதுகாப்பான இடத்துக்குத் தான் கூட்டிட்டுப் போவாங்க.

ஆனா இவன், என்னைய யாருமே இல்லாத இருட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போனான்.

அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய அமைதி.

என் ஹார்ட்பீட் உள்ளுக்குள்ள 'டப் டப்'னு வேகமா அடிச்சுது.

இப்போ நான் சொல்ற பதில்ல ஒரு சின்ன லாஜிக் மிஸ் ஆனா கூட...

கார்த்திக் என்னைக் குறுக்குக் கேள்வி கேட்டு அவருக்கு டவுட் வந்துடுமோ, எதுக்கு நானே இந்த பேச்ச எடுத்து மாட்டிக்குவானோனு தோணுச்சு.

நான் என்னைய அறியாமலே ஒரு தடவை எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

நான் என் முகத்துல எந்தப் பதற்றமும் காட்டக் கூடாதுனு உறுதியா இருந்தேன்.

நான் ஒரு சின்ன, பரிதாபமான புன்னகையோட, அவர் கண்ணை நேராப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நீங்க கேக்குறது கரெக்ட் தாங்க..."

நான் முதல்ல அவரோட சந்தேகத்தை மறுக்கல.

மாறாக அதைய முழுசா ஆமோதிச்சேன்.

அப்படிப் பண்ணா தான் அவரோட சந்தேக உணர்வு கொஞ்சம் குறையும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"நானும் கீழ விழுந்தப்போ முதல்ல அப்படித்தான் நெனச்சேன்."

"எப்படியாச்சும் கஷ்டப்பட்டு நடந்தாச்சும் நேரா லிஃப்டுக்குப் போயிடலாம்னு தான் நெனச்சேன்."

"ஆனா... என் நிலைமையை ஒரு நிமிஷம் நீங்க நெனச்சுப் பாருங்க..."

நான் என் வார்த்தைகள்ல எமோஷனைச் சேர்த்தேன்.

என் கண்களை லேசாச் சுருக்கி, பரிதாபமான ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

"நான் வேகமா நடந்து வந்து, தரைல பலமா கீழ விழுந்து..."

"அடி பட்டு, வலியில துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"என் ட்ரெஸ்ஸை ஒரு நிமிஷம் இமேஜின் பண்ணிப் பாருங்க."

"நீங்களே பாத்தா முகம் சுளிப்பீங்க... அவ்ளோ அழுக்கு."

"என் டீ-ஷர்ட் எல்லாம் கசங்கிப் போய், ஒரு மாதிரி அசிங்கமா இருந்துச்சு."

"என் ட்ராக் பேண்ட் முழுக்க தூசு... பாக்கவே கேவலமா இருந்துச்சு."

"அந்த தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டே போனதுல, பேண்ட் வேற லேசாக் கிழிஞ்சுருச்சு."

"அது மட்டும் இல்லங்க..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்லயும் ரத்தம் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு."

நான் என் நிலைமையை பரிதாபமா, ஒரு படம் போட்டுக் காட்டுற மாதிரி விவரிச்சேன்.

"இந்தக் கோலத்துல..."

"நான் அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு, லிஃப்ட் வழியா வந்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?"

"நம்ம லிஃப்ட் கீழ வர்றதுக்கு குறைஞ்சது ரெண்டு நிமிஷமாச்சும் ஆகும்ல?"

"அந்த ரெண்டு நிமிஷம், நான் மெயின் லாபியில அவரோட சப்போர்ட்ல நின்னாகணும்."

"அந்த நேரத்துல... யாராச்சும் வெளிய வந்துருந்தா, என்ன நெனச்சுருப்பாங்க?"

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஆளுங்க எப்படிப் பேசுவாங்கனு உங்களுக்குத் தெரியும்ல?"

"நான் ஒரு வாட்ச்மேன் தோள் மேல கை போட்டு சாஞ்சுக்கிட்டு நிக்கிறதப் பாத்து..."

"என் ட்ரெஸ்லாம் இப்படி அசிங்கமா கசங்கிப் போய் இருக்கறதப் பாத்து..."

"நம்ம மானம் என்னங்க ஆகுறது?"

நான் 'மானம்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்குக்கு ஸ்டேட்டஸ் ரொம்ப முக்கியம்..

"எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பாத்துருப்பாங்கல?"

"அதை நெனச்சுத் தான் நான் பயந்தேன்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் கவனமா நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு முகத்துல இருந்த இறுக்கம் இப்போ தளர்ந்துச்சு.

'ஸ்டேட்டஸ்'ங்குற பாயிண்ட் அவரு மனசுல சரியா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருச்சு.

"அந்தப் பிரகாஷுக்கு, அவருக்கு ஏதோ பெரிய பிரசன்ஸ் ஆஃப் மைண்ட் இருக்குங்க!"

நான் பிரகாஷை புத்திசாலி மாதிரி, ஒரு ஹீரோ மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"நான் இப்படி ட்ரெஸ்ஸைப் பாத்துட்டு கூச்சப்படுறதப் பாத்துட்டு தான்..."

"அவர் தான் எனக்கு ஒரு விஷயத்தைப் புரிய வெச்சாரு."

"'மேடம், நீங்க உங்க ட்ரேஸ்லாம் ரொம்ப அழுக்கா இருக்கு...னு முதல்ல, அவர் சொன்னாரு"

"அப்புறம்"

"'மேடம், உங்க ரெண்டு முழங்கால்ல கிட்ட துணி வேற கிழிஞ்சுருக்கு...'"

"'நீங்க இப்போ இன்னும் நடந்தீங்கன்னா, ரத்தம் வந்தாலும் வந்துடும்...'"

"'அதுல மண்ணு, தூசுலாம் வேற பட்டுருக்கு, உடனே இன்பெக்ஷன் ஆகிடும்...'"

"'அதனால வாங்க, இங்க ஒரு ரூம் இருக்கு...'"

"'வாங்க அங்க, எவ்ளோ அடிபட்டுருக்குனு பாக்குறேன். ஒன்னும் பெருசா இல்லனா, நீங்க 
ஜஸ்ட் ரெஸ்ட் எடுங்க, சரி ஆயிடும். அப்புறம் போலாம்'"

"'அந்த மண்ணு, தூசு அழுக்கைத் துடைச்சு எடுத்துட்டா, இன்பெக்ட்ஷன் ஆகாது...'"

"'நீங்களும் பத்து நிமிஷம் அங்க ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிட்டே, உங்க ட்ரெஸ்ஸைச் சரி பண்ணிக்கலாம்...'"

"'இந்த காயத்தையும், அழுக்கையும் சரி பண்ணிட்டு அப்புறம் போகலாம்'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் ஒரு வாட்ச்மேன், என் மானத்தையம், என் மேல அக்கறையோட, எனக்கு ஆனா காயத்தை, பஸ்ட்-எயிட் பண்ண எவ்ளோ யோசிச்சுருக்காங்குற மாதிரி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்குனேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், ஒரு பக்கம் பயமாவும் இருந்துச்சு.

'கடவுளே... நான் பொய்யை, எவ்ளோ கூலா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்!'னு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"எனக்கு உடனே ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பண்ணி சரி பண்ணணும்னு நெனச்சு தான்..."

"அவர் என்னை அந்த ரூமுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போனாரு."

"அவர் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணதுனால தான்..."

"இந்த காயம் பெருசா இல்லிங்க, இது இன்பெக்ஷன்-ம் ஆகல"

"அவர் பண்ணது பெரிய ஹெல்ப்ங்க."

நான் இவ்ளோ பெரிய விளக்கத்தைக் குடுத்ததும்...

கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம், சந்தேகம் எல்லாம் அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருகிப் போச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டியோட காயம், எங்களோட ஸ்டேட்டஸ், மத்தவங்க என்ன நெனைப்பாங்கங்குற பயம்... இது கார்த்திக்குக்கு சரியாப்பட்டுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, அப்ரிஷியேட் பண்ற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"ம்ம்ம்... கரெக்ட் தான் பவி."

"அவன் பண்ணது சரியான விஷயம் தான்."

"பரவால்ல... அவன் ரொம்ப நல்லவனா இருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை 'நல்லவன்'னு சொன்னப்போ, எனக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.

'கடவுளே... இவரு ரொம்ப இன்னசென்ட்!'

'அவன் என் மானத்தைக் காப்பாத்துனானா?'

'அவன் தான் இந்த காயத்துக்கு காரணம்ங்கிறது, இவருக்கு எங்க தெரியப் போகுது?'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே, அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம், கார்த்திக்கோட நரம்புகளைத் தூண்டப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

"ஆமாங்க... அவர் ரொம்ப நல்லவர் தான்."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு மாதிரியான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நாங்க அந்த சர்வீஸ் ரூமுக்குள்ள போனதும்..."

நான் சொல்லும்போதே, கார்த்திக்கோட கண்கள் என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு கவனமா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள இருட்டுங்க..."

"அதுவும் நைட் நேரம் வேறயா... காத்து வேற சில்லுனு இருந்துச்சு."

"எனக்கு ஒரு பக்கம் முழங்கால்ல வலி..."

"இன்னொரு பக்கம், கீழ விழுந்து அடிபட்ட ஷாக்."

"என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே வெடவெடனு நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சுங்க..."

"என் ட்ரெஸ் வேற கிழிஞ்சு, அழுக்காகி இருந்ததப் பாத்து..."

"எனக்கு என்னவோ உடனே கண்ணுல இருந்து தண்ணியா கொட்ட ஆரம்பிச்சுடுச்சு."

நான் எமோஷனலா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு பயந்துபோய் நிக்கிற மாதிரி என் நடுக்கத்தைப் பத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் தன் கையில இருந்த ஆயின்மென்ட் டியூபை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நான் அழுதுக்கிட்டே... உங்கள நெனச்சேன்."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, பரிதாபமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"எனக்கு பயமா இருந்துச்சு... உடனே என் போனை எடுத்து உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்."

"அங்க இருந்து, நேரா நம்ம வீட்டுக்கு வந்தரலாம்னு என் மனசு துடிச்சுது."

நான் சொன்னதும், கார்த்திக் உடனே தலையாட்டுனாரு.

"பின்ன என்ன பவி? நீ உடனே எனக்குப் போன் பண்ணிருக்க வேண்டியது தான?"

அவரு குரல்ல ஆதங்கம் இருந்துச்சு.

"நான் போனை எடுக்க என் பாக்கெட்டுல கையை விட்டேங்க..."

"ஆனா... அப்போதான் எனக்கு நீங்க சொன்னது ஞாபகம் வந்துச்சு."

நான் சென்டிமென்ட்டா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நீங்க இப்போ, இம்பார்ட்டன்ட்டான கிளைன்ட் மீட்டிங்ல இருக்குனு சொன்னீங்கல?"

"நான் பாட்டுக்கு இதுல உங்களுக்குக் கால் பண்ணி..."

"உங்களோட முக்கியமான வேலையை... கெடுத்துடக் கூடாதுனு நெனச்சேங்க."

"இதுக்காக நான் உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணா, நீங்க டென்ஷன் ஆவீங்கனு எனக்குத் தெரியும்."

"அதான்... நான் என் போனை எடுக்காம அப்படியே நின்னுட்டேன்."

நான் அக்கறையான, அவரோட வேலைக்காக என் வலியைக் கூடப் பொறுத்துக்கிட்டதா ஒரு பெரிய பில்டப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

நான் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுருக்கானு நெனச்சு அவரு ரொம்ப ஃபீல் பண்ணாரு.

"அய்யோ பவி... மீட்டிங்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா?"

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கு... நீ என்னையத் தாராளமா டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கலாம்."

அவரு உருக்கமாச் சொன்னாரு.

"பரவால்லங்க... ஆனா அப்போ எனக்கு அப்படித் தான் தோணுச்சு."

நான் மெதுவா என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் போனை எடுக்காம... அந்த வலியில, பயத்துல அப்படியே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"எனக்கு பயத்துல அழுகை கண்ட்ரோலே ஆகலங்க... நான் விக்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டேன்."

நான் அழுதுகிட்டே நின்னதாச் சொன்னப்போ, கார்த்திக் சீரியஸா என்னைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ்..."

நான் அவன் பேரைச் சொல்லும்போதே, கார்த்திக்கோட கண் பார்வை இன்னும் கூர்மையாச்சு.

"அவர் என் கூடத் தான் அந்த ரூம்ல இருந்தாரு."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப டீசண்டான ஆளுங்க."

நான் பிரகாஷுக்கு ஒரு நல்ல சர்டிபிகேட் குடுத்தேன்.

"நான் அப்படி நின்னுகிட்டு அழுததப் பாத்து, அவர் தள்ளி... ஒரு ஓரமா-தான் நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு."

"அவர் அங்க இருந்துகிட்டே... 'மேடம் அழாதீங்க மேடம்... சின்னக் காயம் தான்... ரெஸ்ட் எடுங்க சரி ஆயிடும்,.. நான் வேணா போய் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸ் எடுத்துட்டு வரவா?, இல்லனா சார்கிட்ட சொல்லி கூட்டிட்டு வரவனு'னு பவ்வியமாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷை நல்லவனா கார்த்திக் மனசுல பதிய வெச்சேன். 

அவன் கார்த்திகை போய் கூட்டிட்டு வரட்டான்னு கேட்டானு சொன்னதுமே, கார்த்திக் முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் இன்னும் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் சொல்லச் சொல்ல... எனக்கு இன்னும் அழுகை அதிகமாச்சுங்க."

"என் உடம்பு அவ்ளோ நடுங்குச்சு."

"ஒரு கட்டத்துல..."

நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, ஒரு பெரிய தப்பைச் செஞ்ச மாதிரி என் தலையைக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"என் முழங்கால் வலி தாங்க முடியாம..."

"நான் அப்படியே பேலன்ஸ் இழந்து... கீழ விழப் போனேங்க."

நான் கீழ விழப் போனதாச் சொன்னதும், கார்த்திக் பதறிப் போய், "அச்சச்சோ... அப்புறம்?"னு கேட்டாரு.

"நான் கீழ விழப் போன வேகத்துல..."

"பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த அவர்கிட்ட..."

"அதாவது... அந்தப் பிரகாஷ் மேல..."

நான் வார்த்தைகளை ரொம்பத் தயங்கித் தயங்கி, மென்னு முழுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் என்னைய அறியாமலே... பேலன்ஸ் தப்பி..."

"அவர் மேல அப்படியே சாஞ்சுட்டேங்க."

நான் 'சாஞ்சுட்டேன்'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட உடம்புல ஒரு லேசான அதிர்வு ஏற்பட்டதை நான் தெளிவாப் பாத்தேன்!

அவரோட கண்கள் டக்குனு விரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டி, வேற ஒரு ஆம்பளை மேல... விழுந்துட்டாங்கறது ஏதோ ஒரு நரம்பைத் சுண்டி விட்டுருக்கு.

அவரு ஒரு மாதிரி எக்சைட்டடா என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் இன்னசென்ட்டா, பயந்துபோய் நடுங்குற மாதிரி எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"அது... அது என் தப்பு தாங்க."

"நான் கீழ விழாம இருக்க, வேற வழியே இல்லாம... என்னையே அறியாம அவர் மேல விழுந்துட்டேன்."

"என் தலை அப்படியே அவர் நெஞ்சுல பட்டுடுச்சு."

"ஆனா... அவர் எவ்ளோ நல்லவர் தெரியுமாங்க?"

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் நல்லவன் மாதிரி போர்ட்ரெ பண்ணுனேன்.

"நான் அப்படித் தற்செயலா அவர் மேல சாஞ்சதும்..."

"அவர் அப்படியே ஷாக் ஆகி, சிலை மாதிரி நின்னுட்டாருங்க."

"அவர் என்னையத் பிடிக்க கூடப் பயந்தாரு."

"அவரும் பயந்துட்டாரு போல? ஆனா எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் குடுத்தாரு தெரியுமா?"

நான் பிரகாஷோட அந்த (பொய்யான) டீசன்ஸியை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டதும், கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆனாரு.

ஆனா அவர் கண்ணுல இருந்த ஆர்வம் இன்னும் குறையல.

"ஆனா... நான் அவர் மேல சாஞ்சுகிட்டு, வலியில லேசா அழுதேனா..."

"என் உடம்பெல்லாம் நடுங்குறத அவர் பாத்தாரு."

"ஏதோ குழந்தை பயந்து போயிருந்தா, எப்படிப் பாதுகாப்பா அணைச்சுப்பாங்க?"

"நான் அவ்ளோ உடைஞ்சு போய் நின்னதப் பாத்துட்டு..."

"அவரோட அந்த தயக்கம், பயம்லாம், நான் இப்படி நிக்கறத பாத்துட்டு, அவர் மாத்திக்கிட்டாருனு நெனைக்குறேன்ங்க"

"அவர் ஒரு மனிதாபிமானத்தோட..."

"அவரோட ரெண்டு கைகளாலயும்..., சாஃப்ட்டா... எந்த தப்பான எண்ணமும் இல்லாம..."

"என் பயத்தைப் போக்குறதுக்காக, என்னைக் கம்ஃபர்ட் பண்றதுக்காகத் தான்..."

"அவர் என்னைய அப்படியே மெதுவா அணைச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் அதை ஒரு தூய்மையான, சரியான காரணத்தோட கார்த்திக்குக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"அது ஒரு என் அழுகைய, சமாதான படுத்த, கட்டிப் பிடிக்குற மாதிரி..."

"அவர் என்னையத் தன் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சு, என் முதுகுல டீசண்டாத் தட்டிக் குடுத்தாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

ஆனா, ஒரு மாதிரி எண்ணத்தோட, என் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டிய, இருட்டான ரூம்க்குள்ள, ஒரு வாட்ச்மேன் அவளோட சம்மதத்தோட கட்டிப் பிடிச்சிருக்கான்...

அவ அவன் நெஞ்சுல சாஞ்சு அழுதுருக்கா...

இந்த விசுவல், அவருக்குள்ள ஒரு கிளர்ச்சியை, ஒரு கற்பனையை உண்டு பண்ணிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

"அவர் என்னைய அப்படி நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டதும்..."

"அவரோட சூடு... அந்த நடுக்கத்துல எனக்குப் பெரிய ஆறுதலா இருந்துச்சுங்க."

"என் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் குறைஞ்சுது."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, என் குரல்ல ஒரு லேசான, மயக்கமான டோனைச் சேர்த்துக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குச்சு. அவரு எச்சிலை முழுங்குனாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டா, சாஃப்ட்டா, லாஜிக்கோட ஒரு கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என்னோட மனசுக்குள்ள?

அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள நிஜமாவே என்ன நடந்துச்சு?

அவன் என்னையக் கட்டிப் பிடிச்சது... ஒரு பாதுகாப்பான, மனிதாபிமானமான அணைப்பா?

'மை ஃபூட்!'

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்துக்கிட்டே, என் மனசுக்குள்ள உண்மையான காட்சிய ஓட விட்டேன்.

அவன் பண்ணுனதெல்லாம் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாக்கும்போதே...

என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் அரிப்பு வந்து, மதனநீர் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

கார்ட்டிக்கிடயே, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என்னை போர்ஸ் பண்ணி ஓத்து அனுப்பி வெச்சவன, நல்லவனாச் சொல்லி, அவரை எக்சைட் பண்ண வைக்கிற இந்த கேம்... எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, கார்த்திக்கைப் பாத்து என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர் என்னைய அப்படி அணைச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டே..."

நான் என் குரலை ரொம்ப மென்மையாக்கிச் சொன்னேன்.

"என் கண்ணை நேராப் பாத்தாருங்க."

"அவர் கண்ணுல அக்கறை இருந்துச்சு."

"அவர் என் தலையை லேசாத் தடவிக்கொடுத்துக்கிட்டே, ஒன்னு சொன்னாருங்க..."

நான் பிரகாஷ் சொன்ன வார்த்தைகளை, ஆனா டோனை மட்டும் மாத்திச் சொன்னேன்.

"'மேடம்... நீங்க பயப்படாதீங்க...'னு சொன்னாருங்க."

"'எனக்கு ஜஸ்ட் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும் குடுங்க...'"

"'உங்க வலியை எல்லாம் நான் சரி பண்ணி, உங்களைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்'னு நம்பிக்கையாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த டயலாக்கை எமோஷனலா கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டதும், அவர் முகத்துல ஒரு ரிலீஃப், ஒரு மாதிரி நன்றியுணர்வு தெரிஞ்சுது.

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டிய கட்டிபிடிச்சுருக்காங்கிரத, மறந்துட்டாரு, ஆனா அவன் பாதுகாப்பா, தைரியம் சொல்லி ஆசுவாசப்படுத்திருக்கானேங்குற நிம்மதி கார்த்திக்குக்கு வந்துச்சு.

ஆனா... எனக்கு?

'எனக்கு ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் குடுங்க, எல்லாம் சரி பண்றேன்'னு அவன் சொன்னது... என் வலிக்காக இல்ல!

என்னை மடக்கி ஓக்குறதுக்காக அவன் கேட்ட டைம் அது!

அந்த அர்த்தம், எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

ஆனா, என் புருஷனுக்கு...

இது ஒரு வாட்ச்மேன், பயந்து போயிருக்கிற ஒரு பொண்ணுக்குக் குடுத்த தைரியமான ஆறுதல் வார்த்தை!

நான் கார்த்திக் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, ஒரு புன்னகையோடு... அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.