Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 279: 
-------------

அவரு அதை நம்பிட்டாரு.

எந்த சந்தேகமும் அவர் முகத்துல இல்லை.

அவரு உடனே பெட்ல எழுந்துருச்சாரு.

"இரு இரு... அப்படியே உக்காரு..."

"நான் போய் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸ் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

அவரு அக்கறையா சொல்லிட்டு, கப்போர்டை நோக்கிப் போனாரு.

நான் பெட்டோட ஓரத்துல உக்காந்தேன்.

என் உடம்புல கட்டியிருந்த அந்த டவல், லேசா விலகி என் தொடைகளை அப்பட்டமா காட்டுச்சு.

நான் உக்காந்த அந்த செகண்ட்... என் புண்டைல லைட்டா வலி சுருக்குனு உறைச்சுது.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸோட வந்தாரு.

என் காலுக்குக் கீழ உக்காந்தாரு.

அவரு ஆயின்மென்ட் டியூபை எடுத்தாரு.

மூடியைத் திறந்து, லேசாத் தன் விரல்ல அந்த க்ரீமை பிரஸ் பண்ணி எடுத்தாரு.

அவரு, என் காலை தூக்கி, தன் மடியில வெச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு என் வலது முழங்காலை உத்துப் பாத்தாரு.

அப்புறம் என் இடது முழங்காலைப் பாத்தாரு.

திடீர்னு அவர் முகத்துல ஒரு யோசனை.

ஏதோ லாஜிக்கா யோசிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த அக்கறை, டக்குனு ஒரு கேள்வியா மாறுச்சு.

அவரு தன் தலையை நிமிர்த்தி, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"பவி..."

"நீ கல்லுல இடிச்சு விழுந்தேன்னு சொன்னியே..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"சாதாரணமா அப்படித் தடுக்கி விழும்போது, ஒரு முழங்கால்ல தான விழணும்?"

"அப்படிப் பாத்தா, ஒரு முழங்கால்ல தான காயம் அதிகமா இருக்கணும்?"

"இல்லனா, ஒரு கால்ல பெருசாவும், இன்னொரு கால்ல சின்ன காயமாவும் இருக்கணும்."

"ஆனா..."

அவரு என் ரெண்டு முழங்கால்களையும் கைகாட்டிச் சொன்னாரு.

"ரெண்டு பக்கமும், ஒரே மாதிரி, எக்ஸாக்ட்டா... தோல் உரிஞ்சுருக்கே?"

"இது எப்படி பவி?"

"நீ எப்படி விழுந்த?"

அவரு எதார்த்தமா கேட்ட இந்தக் கேள்வி...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் இதயம் வேகமா துடிக்க ஆரம்பிச்சது.

நான் இதை எதிர்பார்க்கல.

இவரு இப்படி டீடெயில்லா நோட் பண்ணுவாருனு நான் நெனைக்கவே இல்லை.

என் கை விரல்கள், டவலோட ஓரத்தை  இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

'அய்யோ... மாட்டிக்குவேனோ?'

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

ஆனா, நான் இப்போ பயப்படக்கூடாது.

நான் சுதாரிச்சாகணும்.

சோ, அவர் கண்ணை பாத்து, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ஏதோ ஒன்னு தெளிவா சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"அது... அது வந்துங்க..."

நான் இயல்பாப் பேசுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான் ஸ்பீடா வாக்கிங் போயிட்டு இருந்தேன்ல..."

"கல்லுல கால் பட்டதும், என்னால பேலன்ஸ் பண்ணவே முடியலங்க."

"என் உடம்பு மொத்தமும் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சுடுச்சு."

"நான் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டுறதுக்குள்ள..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்களும் ஒண்ணாத் தரையில பலமா இடிச்சுக்கிச்சு."

"அப்படி ரெண்டு முழங்காலையும் ஒண்ணா ஊனித்தான் நான் விழுந்தேன்."

நான் என் கைகளை வெச்சு, ஆக்‌ஷனை அவருக்குச் செஞ்சு காட்டுனேன்.

அவரு கவனமா நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அது மட்டும் இல்லங்க..."

நான் என் பொய்யை இன்னும் ஸ்ட்ராங் ஆக்க நெனச்சேன்.

"நான் ரொம்ப ஸ்பீடா நடந்துட்டு இருந்தேனா..."

"விழுந்த வேகத்துல... அப்படியே அந்த இடத்துலயே என்னால நிக்க முடியல."

"அந்த தரைல..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்களும், தரையோட தரையா கொஞ்ச தூரம் அப்படியே தேய்ச்சுக்கிட்டே, இழுத்துக்கிட்டே போச்சுங்க."

"ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அப்படியே தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டே போய் தான் நான் நின்னேன்."

"அதான் ரெண்டு கால்லயும் தோல் உரிஞ்சுருச்சு கொஞ்சம் ஆழமா."

நான் சொல்லி முடிச்சதும், ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் வெளிய டீசண்டா, லாஜிக்கா ஒரு பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

எனக்குள்ள, இவரு கேட்ட கேள்விக்கு உண்மையான பதில், வீடியோ மாதிரி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த சர்வீஸ் ரூம்.

அந்தச் சொரசொரப்பான சிமெண்ட் தரை.

நான் நிர்வாணமா, டாக்-ஸ்டைல்ல.

என் ரெண்டு கைகளையும், முழங்கால்களையும் தரைல ஊன்றி,  மாதிரி நிக்குறேன்.

பிரகாஷ்... என் பின்னாடி.

அவனோட கை, என் இடுப்பை டைட்டா, நகம் பதியுற அளவுக்குப் பிடிச்சுருக்கு.

அவனோட சுண்ணி... மொத்தமும், என் புண்டைக்குள்ள முழுசா இறங்கி இருக்கு.

அவன் எந்த கருணையும் இல்லாம, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் இடிக்க இடிக்க..

என் உடம்பு அவனோட ஃபோர்ஸைத் தாங்க முடியாம.

அந்த சிமெண்ட் தரைல...

என் ரெண்டு முழங்கால்களும்...

அவன் குத்துற ஒவ்வொரு குத்துக்கும், முன்னாடியும் பின்னாடியும், தேய்ச்சு தேய்ச்சு!

என் முழங்கால்ல இருந்த தோல் உரிஞ்சது கூட எனக்கு தெரியல.

ஏன்னா, அவன் குடுத்துக்கிட்டு இருந்த சுகம், என்னோட எல்லா வலிகளையும் மறக்கடிச்சுருந்துச்சு.

அது தான் உண்மை!

இந்த உண்மையை என் மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டு, நான் கார்த்திக்கை பாத்து பவ்வியமாப் பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... என்னோட எக்ஸ்பிளனேஷனைக் கேட்டதும்...

அவரு முகத்துல இருந்த சந்தேகம் முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

"அச்சச்சோ... நீ ஒண்ணுமில்லனு சொன்ன, எவ்ளோ பெருசா நடந்துருக்கு போல..."

அவரு ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னாரு.

அவரு தன் விரல்ல இருந்த அந்த ஆயின்மென்ட்டை, என் முழங்கால்ல மெதுவா...

ஒரு பட்டுப் துணியைத் தொடுற மாதிரி சாஃப்ட்டாத் தடவ ஆரம்பிச்சாரு.

அவரோட விரல்கள் என் காயத்து மேல படும்போது, எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி எட்டிப் பாத்துச்சு.

'நல்ல மனுஷன் இவரு...'

'என் காயத்தைப் பாத்து இவ்ளோ துடிக்குறாரு...'

'ஆனா நான் இவருக்கு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டு உக்காந்துருக்கேன்.'

அவரு விரல்கள் என் இடது முழங்கால்ல க்ரீம் தடவப் போச்சு.

அவரு மென்மையா, எனக்கு வலிச்சுடக் கூடாதுனு  கவனமாத் தடவுனாரு.

அப்போ அவரு முகத்துல மறுபடியும் கவலை வந்துச்சு.

அவரு தடவிக்கிட்டே, என்னை நிமிர்ந்து பாத்து, கொஞ்சம் கோபமாவும் அக்கறையாகவும் கேட்டாரு.

"இவ்ளோ அடிபட்டுருக்கே..."

"அந்த நேரத்துல நீ எப்படிப் பவி தனியா எந்திரிச்ச?"

"உனக்கு நடக்குறதுக்கே கஷ்டமா இருந்துருக்கும்ல?"

"யாராச்சும் ஹெல்ப் பண்ணாங்களா? இல்ல நீயே தான் கஷ்டப்பட்டு எந்திரிச்சு வந்தியா?"

அவரு ஒவ்வொரு கேள்வியா பதற்றத்தோட கேட்டாரு.

"உடனே நீ எனக்கு ஒரு கால் பண்ணியிருக்கலாம்ல பவி?"

"நான் வந்து உன்னையக் கூட்டிட்டு வந்துருப்பேன்ல?"

"நீ ஏன் எனக்குக் கால் பண்ணல? இது என்ன, சின்ன விஷயமா நெனச்சுட்டியா இதை?"

அவரு என்னைய திட்டுனாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரு கேக்குற கேள்விகள் எல்லாம், ஒரு அக்கறையான கேள்விகள்.

ஆனா... என்னோட மனசு, இப்போ ஒரு வேற டைரக்‌ஷன்ல வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்ச்சி கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

ஒரு லூசுத்தனமான, குரூரமான, ஆனா த்ரில்லிங்கான ஒரு ஐடியா எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் ஏன் இவர்கிட்ட இருந்து எல்லாத்தையும் மறைக்கணும்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... ஏன் மறைக்கணும்?

உண்மைய சொல்லாம... ஆனா என்ன நடந்துச்சோ அத அப்படியே...

இவருக்கே புரியாத மாதிரி, இவர்கிட்டயே சொன்னா என்ன?

அன்னிக்கு கூட...

பிரகாஷ் சுன்னிய புடிச்சத கூட சொன்னேன்ல?

அதை நான் இவர்கிட்ட மறைக்கல.

அதுக்குப் பதிலா, 'நான் தற்செயலா, பாதுகாப்புக்கு தொட்டுட்டேன்'ங்குற மாதிரி, சொன்னேன்ல.

அப்போ இவரு ரியாக்ட் பண்ண விதம் எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு.

ஆனா, இவரு, அத கேட்டு எவ்ளோ எக்சைட் ஆனாரு.

இவரு அவ்ளோ நேரம் என்ன ஒத்தது அன்னிக்குத்தான் முதல் தடவ.

இவருக்கு... தன் பொண்டாட்டிய இன்னொருத்தன் தொடுறதக் கேக்குறதுல, ஏதோ ஆசை இருக்குனு எனக்கு அப்போவே புரிஞ்சுடுச்சு.

அந்த மாதிரி...

இன்னைக்கு நடந்த செஷனை...

அந்த ஓலை...

இவர்கிட்ட, ஒரு கதையா... அவருக்குச் சந்தேகம் வராத மாதிரிச் சொன்னா எப்படி இருக்கும்?

இவரோட ரியாக்‌ஷன் எப்படி இருக்கும்?

இந்த நெனப்பு வந்ததும், என் தொண்டை லேசா வறண்டுச்சு.

என் அடிவயிறு, த்ரில்ல சில்லுனு ஆச்சு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு, எதார்த்தமாப் பேசுற மாதிரி ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தான் நெனச்சேங்க..."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா, நீங்க மீட்டிங்ல ரொம்ப பிஸியா இருப்பீங்க..."

"நான் கால் பண்ணி, உங்களோட அந்த இம்பார்ட்டண்ட் மீட்டிங்கைக் கெடுக்கக் கூடாதுனு நெனச்சேன்."

"அதுமில்லாம, இது அவ்ளோ பெரிய காயம் இல்லைங்க... அதான் கூப்பிடல."

நான் முதல்ல அவரை என கூப்பிடலைனு சொன்னேன்.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

நான் அடுத்த ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா..."

நான் அந்த வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.

"நான் இருட்டுல, தரைல கீழ விழுந்து கிடந்தப்போ..."

"நான் தனியா இல்லங்க."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மருந்து தடவுறதை லேசா நிறுத்திட்டு, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

"தனியா இல்லையா? வேற யாரு அங்க இருந்தா?"

அவரு புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

என் ஹார்ட் இப்போ வேகமா அடிச்சுது. நான் கேம் விளையாட ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

"ஒருத்தர் இருந்தாருங்க... ஒருத்தர் பாத்துட்டாரு..."

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கி, வெட்கப்படுற மாதிரி, ஆனா சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"யார் அது?" கார்த்திக் உடனே கேட்டாரு.

"அந்தப் பிரகாஷ்... நான் முன்னாடி சொல்லிருக்கேன்ல?"

நான் அவன் பேரை, என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

பிரகாஷ்ங்குற பேரைச் சொல்லும்போதே, எனக்கு ஓரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"அந்த வாட்ச்மேன்... எப்பவுமே எனக்கு ஏதாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணுவாருல... அவர்தான்."

நான் அவனை டீசண்டா அறிமுகப்படுத்துனேன்.

கார்த்திக் முகத்துல கோபம் இல்ல. ஆனா ஒரு ஆர்வம் மட்டும் தெரிஞ்சுது.

"ஓ... அந்த வாட்ச்மேனா? அவன் அந்த நேரத்துல எப்படி அங்க வந்தான்?"

அவரு எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள, அவன்தாங்க, என்ன பாக்கணும்னு வர சொன்னதேனு நெனச்சுகிட்டே... பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... நைட் ரவுண்ட்ஸ் வந்துட்டு இருந்தார் போலங்க... அந்த ஏரியால"

"நான் தடுக்கி... இருட்டுல... விழுந்து கிடக்கறத அவர் பாத்துட்டாரு."

நான் 'விழுந்து கிடக்கறத'னு சொல்லும்போது, வார்த்தையை லேசா அழுத்திச் சொன்னேன்.

"பாத்த உடனே... அவர் அப்படியே பதறிப் போய் ஓடி வந்தாரு..."

"ஓடி வந்து... நான் எந்திரிக்கிறதுக்கு கூட அவருதான் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

"நான் தரைல கிடக்கறத பாத்துட்டு, ரொம்ப அக்கறையா வந்து தூக்கி விட்டாருங்க."

நான் சொல்லி முடிக்கும்போது, கார்த்திக்கோட முகத்தை உன்னிப்பா வாட்ச் பண்ணேன்.

நான் பிரகாஷ் பேரைச் சொன்னதும்...

அவரு மருந்து தடவுற வேகம் லேசா ஸ்லோ ஆச்சு.

அவரு முகத்துல ஒரு செகண்ட் ஒரு அமைதி.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சு, ஒரு மாதிரி யோசனைக்குள்ள போச்சு.

அவரு தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே, அந்த ஆயின்மென்ட் டியூபை மூடுனாரு.

அப்புறம்... என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

அவரோட பார்வையில இப்போ ஒரு மாதிரி எக்ஸ்பிரஷன்.

அது கோபமா? இல்ல சந்தேகமா? இல்ல... வேற ஏதாவதா?

"அப்புறம்..."

அவரு குரல் தாழ்வா, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"உன்... அவன்... உனக்குக் கொஞ்சம் நல்ல ஃப்ரெண்ட்னு சொன்னியே..."

அவரு அந்த 'நல்ல ஃப்ரெண்ட்'ங்குற வார்த்தையை ஒரு மாதிரி அழுத்தி, ஒரு தயக்கத்தோட கேட்டாரு.

"அவனா?"

அவரு என் கண்ணையே துளைக்குற மாதிரி பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

அந்தக் கேள்வி, அந்த பார்வை... அதுக்குள்ள அவ்ளோ அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, மெதுவா...

ஒரு புன்னகையோட...

என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி... 'ஆமா'னு சொன்னேன்.