Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 277:
--------------

என் உடம்புல இருந்த பயம் எல்லாம் இப்போ ஒரு பெரிய எரிச்சலா மாறி, இவன் மேல பாய்ஞ்சுது.

"என்னடா பாத்துப்ப? என்ன பாத்துப்ப நீ?"

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் அடக்கி, ஆனா அவ்ளோ கோபத்துல சீறுனேன்.

"ஒரு சின்ன விஷயத்தை உருப்படியா செக் பண்ணத் தெரியல உனக்கு."

"அவர் அங்கயே தான்டா உக்காந்துருக்காரு... நீ ஒழுங்கா பாத்துருந்தா, அவர் உக்காந்துருக்கிறது உனக்குத் தெரிஞ்சுருக்கும்ல?"

"அவர் கிளம்பிட்டான்னு நீயே ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில, என்னைய வர  சொல்லிட்ட..."

"உன்ன நம்பித் தானடா நான் வந்தேன்?"

"இப்போ பாரு... நான் அவர் கண்ணுல நேருக்கு நேரா மாட்டிட்டேன்."

நான் பேசப் பேச, எனக்கு அழுகையும் கோபமும் ஒண்ணா சேர்ந்து வந்துச்சு.

"உனக்கு என்னடா..."

"நாளைக்கு எதாச்சும் பிரச்சனைனா, உனக்கு ஒண்ணுமில்ல."

"ஆனா நான்? என் வாழ்க்கை...?"

"அவன் யாரதுகிட்ட எதாச்சும் போட்டு குடுத்துட்டா... நான் என்னடா பண்ணுவேன்!"

நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்ல இருக்கேன்னு அவனுக்குப் புரிய வைக்க, தவிப்போட கத்துனேன்.

ஆனா, அந்தப் பக்கம் அவன்... இன்னும் அதே கூலான டோன்ல தான் பேசுனான்.

"அட... நீ ஏன் தேவையில்லாம இவ்ளோ கோவப்படுற?"

"அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாது... நான் பாத்துக்கிறேன்னு சொல்றேன்ல?"

"நீ எதையும் யோசிக்காம, நிம்மதியாத் தூங்குடி."

அவன் அசால்ட்டா சொன்னதும், எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சுடும் போல இருந்துச்சு.

'இவன்கிட்ட போய் இதெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேனே.., இவனுக்கு எதுவும் தலைல ஏறாது'னு எனக்கு முழுசாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இதுக்கு மேல இவன்கிட்ட ஆர்கியூமென்ட் பண்ணி எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.

இப்போதைக்கு அவன் அந்த ரூமை விட்டு வெளிய வராமத் தடுக்கணும், அவ்ளோ தான்.

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டுட்டு, என் கோபத்தைக் கொஞ்சம் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் ஒரு அதிகாரமான டோனுக்கு மாறினேன்.

"பிரகாஷ்... நான் சொல்றதை மட்டும் நல்லா கேட்டுக்கோ."

"நீ இப்போ... எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும், அந்த சர்வீஸ் ரூம் பின்வாசல் வழியா வெளிய வரவே கூடாது."

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"வேலு காரிடாரைத் தான் வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு."

"நீ அந்த வழியா வந்தா, கண்டிப்பா அவரோட கண்ணுல படுவ."

"அதனால... நீ அந்த ரூம்க்குள்ளயே கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணு."

"அப்புறமா... அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்து கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குப் போற உள்-கதவு இருக்குல?"

"அந்தக் கதவைத் திறந்து, கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குள்ள போ."

"அங்க இருந்து, காரிடார் வழியா வராம... அந்தப் பின்னாடி இருக்கிற வழியா போயிடு."

"ஆனா வேலு கண்ணுல மட்டும் நீ பட்டுடக் கூடாது... புரிஞ்சுதா?"

நான் அவனுக்கு அவ்ளோ தெளிவா, ரூட் மேப் போட்டுக் குடுத்தேன்.

நான் இவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னதும், அவனுக்கும் கொஞ்சம் நிலைமை புரிஞ்சுது போல.

"சரிடி... சரிடி... நீ டென்ஷன் ஆகாத."

அவன் குரல் கொஞ்சம் இறங்கி வந்துச்சு.

"நீ சொல்ற மாதிரியே நான் அந்தப் பின் வாசல் வழியாவே போய்க்கிறேன்."

"ஆனா நீ நெனைக்கிற மாதிரி, அவருக்கு ஒண்ணும் தெரிஞ்சுருக்காது... கவலைப்படாத."

"நான் கிளம்பிடுறேன்... நீ போய் ரெஸ்ட் எடு."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள இருந்த பதற்றம்... லேசாத் தணிஞ்சுது.

'அப்பாடா... இவன் அந்த வழியா வர மாட்டான்.'

நான் பெருமூச்சு விட்டேன். என் தோள்பட்டை லேசாத் தளர்ந்துச்சு.

"சரி... போனை வை."

நான் ரொம்ப ட்ரையா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

நான் காலைக் கட் பண்ணப் போனேன்...

அப்போ...

"பவி..."

அவன் மென்மையா, ஒரு போதையான குரல்ல கூப்பிட்டான்.

நான் போனை எடுக்காம, அப்படியே காதுல வெச்சுக்கிட்டு அமைதியா இருந்தேன்.

"லவ் யூ பொண்டாட்டி..."

அவன் அந்த வார்த்தைகளை ரொமான்டிக்கா, காதலோட சொன்னான்.

நான் அவ்ளோ டென்ஷன்ல, என் உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறேன்...

ஆனா இவனுக்கு பாரு, இந்த நேரத்துலயும் ரொமான்ஸ் கேக்குது!

ஆனா... அவன் அந்த 'லவ் யூ பொண்டாட்டி'னு சொன்னப்போ...

என் கோபத்துக்கு நடுவுலயும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பு ஓடுனத என்னால மறுக்க முடியல.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் ஃபீல் பண்ற நிலைமையில நான் இல்ல.

"ச்சீ... போன வைடா!"

நான் கடுப்பா, செல்லமா ஒரு திட்டுத் திட்டிட்டு... டக்குனு காலைக் கட் பண்ணேன்.

போன் ஸ்க்ரீன் ஆஃப் ஆச்சு.

நான் அந்தப் போனை என் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல அப்படியே நின்னேன்.

ஹப்பா... எவ்ளோ பெரிய காரியம் இது.

நான் மெதுவா என் பார்வையைத் திருப்பி, கார்த்திக்கோட வொர்க் ரூமைப் பாத்தேன்.

கதவு இன்னும் மூடியே தான் இருந்துச்சு.

எனக்கு இப்போ ரெண்டாவது நிம்மதி.

ஆனா... இன்னும் முடியல.

என் உடம்பு... என்னோட நிலைமை...

அது நான் தப்பிச்சுட்டேன்னு சொல்லல.

நான் நிக்கிற இடத்துல இருந்தே, என் உடம்புல இருந்து வர்ற அந்த வாசனை எனக்கே அடிச்சுது.

வேர்வை, அந்த ரூமோட தூசு வாசம்...

அதுக்கு மேல... அவனோட அந்த ராவான, அப்பட்டமான நெடி.

நான் இப்போ உடனே என்னைய க்ளீன் பண்ணியே ஆகணும்.

ஒருவேளை கார்த்திக் வெளிய வந்து, என்னை இந்தக் கோலத்துல பாத்தார்னா...

எல்லாமே முடிஞ்சுடும்!

நான் ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணல.

வேகமா, ஆனா சத்தம் வராமப் பூனை மாதிரி நடந்து, நேரா பெட்ரூம் பாத்ரூம்க்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

பாத்ரூம் கதவைச் சாத்தி, தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

'க்ளிக்...'

அந்த லாக் சத்தம் கேட்டதும் தான், நான் முழுசா, நூறு சதவீதம் பாதுகாப்பா இருக்கேன்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள இருந்த பிரைட்டான லைட், என் கண்ணைக் கூசுச்சு.

நான் நேராப் போய், வாஷ் பேசின் மேல இருந்த பெரிய கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் தலைமுடி எல்லாம் பறந்து, ஒரு மாதிரிச் சிக்குப் பிடிச்சுப் போயிருந்துச்சு.

என் நெத்தியில, கழுத்துல எல்லாம் வேர்வை ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்களுக்குக் கீழ லேசான சோர்வு.

என் உதடுகள்! அது வீங்கிப் போய், சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் கீழ் உதட்டுல லேசான ரத்தக்கட்டு தெரிஞ்சுது.

அந்த முகத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள அருவருப்பும், அதே சமயம் ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

'நான் எவ்ளோ தூரம் போயிட்டேன்...'

நான் என் பார்வையை கண்ணாடியில இருந்து விலக்கிக்கிட்டு, என் ட்ரெஸ்ஸைக் கழட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

முதல்ல என் டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சு, தலை வழியா மேல இழுத்தேன்.

அந்தத் துணி என் உடம்பை விட்டு விலகும்போது... என் முலைக்காம்புகள்ல சுளீர்னு ஒரு வலி!

நான் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

"ஆஹ்..."

என் ரெண்டு முலைகளும் இப்போ காத்துல ஃப்ரீயாத் தொங்குச்சு.

நான் குனிஞ்சு என் முலைகளைப் பாத்தேன்.

அது அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வா, லேசாச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவன் ஒரு வெறி பிடிச்ச நாய் மாதிரி, என் காம்புகளைத் தன் வாய்க்குள்ள இழுத்து வெச்சுக் கடிச்சதும், சப்புனதும் எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவனோட எச்சில் பட்டுப் பட்டு, அந்த இடம் அவ்ளோ ராவா மாறிடுச்சு.

அடுத்தது... என் பேண்ட்.

நான் அந்த ட்ராக் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கைப் பிடிச்சுக் கீழ இழுத்தேன்.

அது சாதாரணமா கீழ இறங்கல...

என் தொடை இடுக்குல, என் புண்டைக்கிட்ட அது அவ்ளோ ஈரமா... பிசுபிசுனு என் தோலோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் பலம் குடுத்து, அந்தத் துணியைப் பிரிச்சு எடுத்தேன்.

'ச்வக்...'னு அந்தத் துணி என் சதையில இருந்து விலகுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவன் கஞ்சியும், என்னோட ஜூஸும் சேர்ந்து ஒரு பசை மாதிரி ஆகி, என் தொடையிலயும் என் புண்டைல லேசா வளந்து இருந்த முடிகள்லயும் காஞ்சு ஒட்டியிருந்துச்சு.

அந்த நெடி இப்போ இன்னும் ஸ்ட்ராங்கா என் மூக்கைத் தாக்குச்சு.

நான் பேண்ட்டை கழட்டி, அப்படியே அழுக்கு கூடைல தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் மெதுவா நடந்து, ஷவருக்குக் கீழ போய் நின்னேன்.

ஷவர் நாபை, 'ஹாட் வாட்டர்' பக்கம் திருப்பி, ஆன் பண்ணேன்.

'ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்...'

சுடச்சுட தண்ணி, ஷவர்ல இருந்து ஸ்பீடா வந்து என் தலை மேல கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சூடான தண்ணி என் உடம்புல பட்டதும்...

"ஹப்பாஆஆ..."

என் உடம்புல இருந்த அத்தனை நரம்புகளும் அப்படியே ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, தலையை லேசாப் பின்னாடி சாய்த்து...

அந்தச் சூடான தண்ணியை என் முகம், கழுத்து, நெஞ்சுனு முழுசா வாங்கிக்கிட்டேன்.

அந்தத் தண்ணி, என் உடம்புல இருந்த வேர்வையையும், அந்த சிமெண்ட் தூசியையும் மெதுவா அடிச்சுக்கிட்டுக் கீழ போச்சு.

ஆனா... தண்ணி உடம்புல படப் பட...

அவன் எனக்குக் குடுத்த முரட்டுத்தனமான சுகத்தோட வலிகள் ஒவ்வொண்ணா எனக்கு உறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

முதல்ல... என்னோட முழங்கால்!

அந்தச் சூடான தண்ணி, என் முழங்கால் வழியா வழிஞ்சு ஓடும்போது...

சுளீர்னு... ஒரு பயங்கரமான எரிச்சல்!

"ஆஆஹ்... அம்மா..."

நான் வலில டக்குனு குனிஞ்சு, என் முழங்காலைப் பாத்தேன்.

ரெண்டு முழங்கால்லயும்... தோல் முழுசா உரிஞ்சு, ரத்தம் கசியுற அளவுக்குச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அந்த மொரமொரப்பான சிமெண்ட் தரை... எந்த ஒரு மேட்டும் இல்லாம...

அவன் என்னைய ஒரு நாய மாதிரிப் பின்னாடி இருந்து ஓக்கும்போது, நான் அந்தத் தரைல முட்டி போட்டுத் தேய்ச்ச தேய்ப்பு.

என் முழங்காலே ரணமாப் போயிருந்துச்சு.

நான் என் கைகளால அந்த இடத்துல லேசாத் தண்ணியத் தொட்டுத் தடவுனேன்... அவ்ளோ எரிச்சல்!

இது ஒரு நாள்ல ஆறாது... ரெண்டு மூணு நாளைக்காவது நான் நடக்கும்போது நொண்டிக்கிட்டு தான் நடக்கணும்.

'மபரதேசி நாய்... கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாம இப்படி போட்டுத் தேய்ச்சுட்டானே...'னு என் மனசு அவனைத் திட்டுச்சு.

ஆனா அந்தத் திட்டுல கூட, ஒரு விதமான செக்ஸியான சிலிர்ப்பு தான் இருந்துச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து, என் கைகள்ல நல்லாத் தேய்ச்சு நுரை வர வெச்சேன்.

முதல்ல என் கழுத்து, என் தோள்பட்டை...

அவன் எந்தெந்த இடத்துல எல்லாம் முத்தம் குடுத்தானோ, அந்த இடத்தை எல்லாம் அழுத்தித் தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

அடுத்து என் முலைகள்.

நான் சோப்பு நுரையோட என் முலைகளைத் தொட்டப்போ...

என் காம்புகள்ல மறுபடியும் ஒரு வலி.

அவ்ளோ நேரம் அவனோட எச்சில்லயும், அவனோட கடிலயும் இருந்த என் காம்புகள்...

இப்போ என் கைகள் படும்போதே அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வாத் துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப மென்மையா, அந்த இடத்தை வாஷ் பண்ணேன்.

அடுத்து என் வயிறு...

என் அடிவயிற்றுல, அவன் கைகளை வெச்சு அவ்ளோ பலமாப் பிடிச்சிருந்தான்.

அவன் பிடிச்ச இடத்துல, அவனோட விரல்களோட தடம் லேசாகச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... இவன் இவ்ளோ வெறித்தனமாவா என்னையப் பிடிச்சான்?'

அடுத்தது... என் தொடைகள்.

நான் கொஞ்சம் குனிஞ்சு, என் தொடைகளுக்கு நடுவுல சோப்பைக் கொண்டு போனேன்.

என் தொடை இடுக்குல, காஞ்சு போய் ஒட்டியிருந்த அவனோட கஞ்சிய... தண்ணி ஊத்தி, தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

அந்தக் கஞ்சி அவ்ளோ ஈஸியாப் போகல. அது ஒரு பசை மாதிரி என் முடிகள்ல சிக்கியிருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால, அதப் பிடிச்சு இழுத்து, சோப்புப் போட்டுக் கிளீன் பண்ணேன்.

நான் என் புண்டைக்குள்ள என் விரல்களை லேசா விட்டேன்.

'ச்ஷ்ஷ்...'

அங்கேயும் ஒரு பயங்கரமான வலி!

அது ஒரு சின்ன எரிச்சல் இல்லை... என் புண்டையோட உள்ள எல்லாமே வீங்கிப் போய், ரணமா இருந்துச்சு.

அவனோட 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி... அதோட சைஸ்...

அது என் புண்டைக்குள்ள அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா, எந்த ஒரு கருணையும் இல்லாம இடிச்சு இடிச்சு உள்ள போனது...

என் புண்டையையே ரெண்டா கிழிச்ச மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

நான் நடக்கும்போதே என் கால்கள் லேசா அகண்டு தான் இருந்துச்சு.

அவவ்ந்த ஓல்... என் லைஃப்ல நான் அனுபவிக்காத ஒரு வலி கலந்த சுகம்.

நான் அந்த இடத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டாத் தண்ணி ஊத்திக் கழுவுனேன்.

அவனோட ஒவ்வொரு இடியும், என் உடம்புக்குள்ள இன்னும் அதிர்ந்துக்கிட்டே இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அடுத்து...

என் கை மெதுவாப் பின்னாடி போச்சு.

என்னோட குண்டிச் சதைகளுக்கு நடுவுல...

நான் என் விரல்களால அந்த இடத்தை லேசாத் தொட்டேன்.

அந்த இடம்... என்னோட அந்தச் சின்ன ஓட்டை...

அதுவும் இப்போ லேசா வீங்கி, அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வா இருந்துச்சு!

நான் தொட்டதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்ன ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன்... அவன் தன்னோட எச்சில் நாக்கால அந்த இடத்தை எப்படி நக்குனான்!

அவன் நாக்கு அவ்ளோ சூடா, கூர்மையா அந்த ஓட்டைக்குள்ள சுழலுன அந்த மெமரி...

நான் ஷவருக்குக் கீழ நின்னுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, என் அடிவயிற்றை மறுபடியும் ஒரு தடவை சூடாக்குச்சு.

'அது அசிங்கம் இல்ல பவி... அது என்னோட உரிமை'னு அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள கேட்டுச்சு.

அவன் என் ஓட்டையைத் தன் கைகளால முரட்டுத்தனமா விரிச்சு, அந்த இடத்துல முத்தம் குடுத்தான்.

அவனோட வாய் பட பட, அந்த இடத்துல இருந்த என்னோட எல்லாத் தயக்கங்களும், கூச்சங்களும் செத்துப் போயிருந்துச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து, அந்த இடத்தை நல்லாத் தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

உடம்புல இருக்குற அழுக்கை, வேர்வையைத் தண்ணி கழுவிடுச்சு.

ஆனா... அவன் என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த அந்த மெமரிஸை?

அதை எந்தச் சோப்புப் போட்டாலும் கழுவவே முடியாதுனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் முழுசா வாஷ் பண்ணி முடிச்சேன்.

என் உடம்புல இப்போ பிரகாஷோட எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்ல. அவனோட வாசம் இல்ல, அவனோட கஞ்சி இல்ல.

நான் மறுபடியும், சுத்தமான, பளபளப்பான பவித்ராவா மாறிட்டேன்.

ஆனா, என் உள்ளுக்குள்ள... நான் முழுசா மாறிப் போயிருந்தேன்.

நான் ஷவரை ஆஃப் பண்ணல.

அந்தச் சூடான தண்ணி, என் தலைல இருந்து கால் வரைக்கும் தொடர்ந்து ஊத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

தண்ணி என் உடம்புல பட்டு, காலுக்குக் கீழ ஓடி, அந்த ட்ரெயின் ஹோல்க்குள்ள சுழண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் சுவத்துல ஊன்றி, தலையைக் குனிஞ்சு...

அந்தத் தண்ணிக்குக் கீழ, எந்த அசைவும் இல்லாம அப்படியே நின்னேன்.

என் மனசு, இப்போ முழுசா ஒரு அமைதிக்கு வந்திருந்துச்சு.

எல்லாமே முடிஞ்சுது. நான் என் வாழ்க்கையோட எல்லையைத் தாண்டிட்டேன்.

இனிமேல், இது தான் என் வாழ்க்கை.

அந்தச் சூடான தண்ணியில, என் உடம்போட வலிகளை நான் மெதுவா ரசிச்சுக்கிட்டே...

ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.


--------------
Part 278:
--------------

அந்தச் சூடான தண்ணி என் உடம்பை விட்டு முழுசா வடிஞ்சதும், நான் மெதுவா ஷவரை ஆஃப் பண்ணேன்.

நான் சுவத்துல மாட்டியிருந்த டவலை எடுத்தேன்.

டவல் துணி என் உடம்புல பட்டதும், என் சதைகள்ல இருந்த வலி எனக்கு தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

முக்கியமா என் முலைல.

அவன் கடிச்சி வெச்ச காம்புகள்ல, டவல் லேசா உரசுனதுமே சுளீர்னு ஒரு வலி.

நான் மென்மையா, ஒத்தி ஒத்தித் துடைச்சேன்.

என் கழுத்து, என் முதுகு, என் வயிறுனு எல்லா இடத்துலயும் இருந்த ஈரத்தை அவசர அவசரமாத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல தான் என் கை ரொம்பத் தயக்கத்தோட போச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் எல்லாம் வீங்கி, சென்சிட்டிவ்வா இருந்துச்சு.

நான் டவலை வெச்சு லேசா ஒத்தினேன்.

அந்த வலிக்கு நடுவுலயும், அந்த ஓல் ஞாபகம் வந்து ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதையெல்லாம் நெனச்சுப் பாக்குற டைம் இல்ல.

நான் வெளிய போகணும்... கார்த்திக்கை வேற இப்போ ஃபேஸ் பண்ணணும்.

நான் டவலை என் முலைகளுக்கு மேல சுத்தி, இறுக்கமா ஒரு முடிச்சுப் போட்டுக்கிட்டேன்.

டவல் என் முழங்கால் வரைக்கும் தொங்குச்சு.

நான் வாஷ் பேசின் கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

இப்போ நான் கொஞ்சம் நார்மலாத் தெரிஞ்சேன்.

முடியை எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்த்து, ஒரு கிளிப் போட்டுக்கிட்டேன்.

முகத்துல இருந்த களைப்பு, இப்போ குளியல்ல கொஞ்சம் மறைஞ்சு, ஒரு ஃப்ரெஷ்ஷான லுக்குக்கு மாறியிருந்துச்சு.

'ஓகே பவி... நீ இப்போ பரவால்ல.'

'வாக்கிங் போயிட்டு வந்து, குளிச்சுட்டு வெளிய போற மாதிரிதான் இருக்க .'

நான் எனக்கு நானே மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

பாத்ரூம்ல இருந்த சூடான காத்துக்கும், வெளிய ஏசி போட்டு ரூம் சில்லுனு இருந்துச்சு.

அந்த ஏசி காத்து என் ஈர உடம்புல பட்டதும், எனக்குள்ள ஒரு சின்ன நடுக்கம் வந்துச்சு.

அங்க... நான் எதிர்பாக்காத ஒன்னு.

கார்த்திக் ஆல்ரெடி  வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டு, இப்போ பெட்ரூம்க்கு வந்துட்டாரு.

அவரு பெட்ல, ரெண்டு தலையணையைக் முதுகுக்குப் பின்னாடி வெச்சு, ரிலாக்ஸாச் சாஞ்சு உக்காந்திருந்தாரு.

கையில அவரோட மொபைல் இருந்துச்சு... ஏதோ நியூஸ் இல்ல வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு போல.

அவரோட முகத்துல அமைதி, அந்த நாளோட வேலை முடிஞ்ச ரிலாக்ஸேஷன் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் காலடிச் சத்தம் கேட்டு, அவரு மொபைல்ல இருந்து கண்களைத் தூக்கி என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்... எனக்கு ஒரு குற்ற உணர்ச்சி.

'என் முகம் என்னையக் காட்டிக் குடுத்துடுமா? என் கண்ணுல இருக்குற தப்பு செஞ்ச குற்ற உணர்ச்சியை அவரு கண்டுபிடிச்சுருவாரா?'

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

ஆனா... கார்த்திக் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமோ, கோபமோ, கேள்வியோ இல்ல.

மாறாக, எதார்த்தமான, கேஷுவலான பார்வை தான் இருந்துச்சு.

அவரு என்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு பார்வை பாத்தாரு.

நான் டவல் கட்டிக்கிட்டு, தலையில ஈரம் சொட்டச் சொட்ட நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு சிரிச்சாரு.

"என்னம்மா... வாக்கிங்லாம் நல்லா போச்சா?"

அவரு கேஷுவலா, எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாம, ரொம்ப இயல்பா அந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

அவரு அப்படி கேட்ட விதம்... அது எனக்குள்ள பெரிய நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

'அப்பாடா... அவரு எதுவுமே சந்தேகப்படல!'

அவரு என்னைப் பாத்த பார்வையில ஒரு சின்னக் கேள்வி கூட இல்லை.

அவரு நிஜமாவே நான் வாக்கிங் தான் போயிட்டு வந்தேன்னு நம்பியிருக்காரு.

அவரோட உலகத்துல, நான் ரொம்ப நல்ல, அடக்கமான, டீசண்டான குடும்பப் பொண்ணு.

ஆனா... அவரோட அந்த பொண்டாட்டி இப்போ எங்க இருந்து, என்ன பண்ணிட்டு வர்றானு அவருக்குத் தெரியவே தெரியாது.

கீழ ஏதோ ரூம்க்குள்ள... சிமெண்ட் தரைல...

என்னோட உடம்பை முழுசா இன்னொருத்தன்கிட்ட குடுத்துட்டு...

அவன் ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னையப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்ததை அனுபவிச்சுட்டு வந்து நிக்கிறேன்.

அவனோட எச்சிலையும், அவனோட கஞ்சியையும் என் உடம்பெல்லாம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கேங்குற எந்த ஒரு சின்ன ஐடியாவும் அவருக்கு இல்ல.

என் தொடை இடுக்குலயும், என் புண்டைலயும் இன்னொரு ஆம்பளையோட அடையாளம் இன்னும் காயாமப் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு.

இதை நினைக்கும்போதே என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

அவரோட அந்த இன்னசென்ஸைப் பாக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு பக்கம் பெரிய ரிலீஃப் இருந்தாலும்...

இன்னொரு பக்கம் என் மனசை ஏதோ ஒண்ணு சுருக்குனு குத்துச்சு.

அது குற்ற உணர்ச்சி!

'கடவுளே... நான் இப்படி ஏமாத்திட்டுருக்கேன்னே!'னு என் மனசாட்சி என்னையக் கேட்டுச்சு.

அவரு என் மேல குருட்டு நம்பிக்கை வெச்சுருக்காரு.

அந்த நம்பிக்கையை நான் உடைச்சுட்டேனேங்குற அந்த கில்ட், என்னைய ஒரு செகண்ட் கூனிக்குறுக வெச்சுது.

அவரோட முகத்தைப் பாக்கவே எனக்குக் கூச்சமா, அவமானமா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு சீட்டிங் ஒய்ஃப்னு என் மனசு அலறுச்சு.

ஆனா...

அந்த அவமானம் ரொம்ப நேரம் என் மனசுல நிக்கல.

அடுத்த செகண்டே, எனக்குள்ள இருந்த 'ஏன் இப்படி பண்ணுனேன்'ங்கிற  எண்ணம் வந்துடுச்சு.

'நான் ஏன் இந்தத் தப்பப் பண்ணேன்? இதுக்கு நான் மட்டுமே காரணமா?'னு என் மனசு என்னையக் குறுக்குக் கேள்வி கேட்டுச்சு.

கண்டிப்பா இல்லை!

இவரு... இவரு எப்பவாச்சும் என்னைய ஒரு பொண்ணா பாத்துருக்காரா?

என் உடம்பு என்ன கேக்குது, என் மனசுக்கு என்ன ஏக்கம் இருக்குனு இவரு என்னைக்காவது யோசிச்சுருக்காரா?

வேலை, மீட்டிங்... இது தான் அவரோட உலகம்.

பொண்டாட்டி அழகா, கும்முனு பக்கத்துலயே படுத்துக் கிடந்தாலும், இவருக்குத் திரும்பிப் பாக்கக் கூட டைம் இல்லை.

ஏதோ கடமைக்காக, பொம்மை மாதிரி யூஸ் பண்ணிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துத் தூங்குற இவருக்காக... நான் ஏன்டி ஃபீல் பண்ணனும்?

இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி எனக்குத் தேவையே இல்லை!

உண்மையச் சொல்லணும்னா... நான் பிரகாஷ்கிட்ட என் உடம்பைக் குடுத்தது...

கார்த்திக்குக்கு நான் குடுக்குற ஒரு தண்டனை!

ஆமா... என்னையச் சரியாக் கவனிக்காத, என் உணர்வுகளை மதிக்காத என் புருஷனுக்கு... நான் குடுக்குற ஒரு பச்சையான, கேவலமான தண்டனை தான் இது!

இவரு என்னையக் கவனிக்கல... அதனால என்னோட அழகை ரசிக்கத் தெரிஞ்ச ஆம்பளைகிட்ட நான் போனேன்.

'நீ என்னைய வேணாம்னு சொன்னா என்ன'ங்குற என்னோட திமிர் தான் இது.

அதுல என்ன தப்பு இருக்கு? இவரு இதை அனுபவிச்சு தான் ஆகணும்.

இந்த லாஜிக் என் மனசுக்குள்ள வந்ததும்... அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி அப்படியே காத்துல பறந்து போச்சு.

அதுக்குப் பதிலா... எனக்குள்ள த்ரில் தான் வந்துச்சு.

நான் தப்புப் பண்றேன்... ஆனா அந்தத் தப்புல ஏதோ போதை இருந்துச்சு!

'என் புருஷன் கண்ணு முன்னாடியே எல்லாம் பண்ணிட்டு மறைக்குறேன்'ங்குற த்ரில்.

நான் என் முகத்துல இருந்த அந்தப் பதற்றத்தை எல்லாம் ஒரு செகண்ட்ல மாத்தி, இயல்பான ஒரு சிரிச்சேன்.

நான் இன்னொரு டவலை எடுத்து, என் ஈர முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே பேசுனேன்.

"ஆமாங்க... ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு."

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் எதார்த்தமா, வெச்சுக்கிட்டேன்.

"இன்னைக்குக் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ராவே நடந்துட்டேன்..."

நான் சொல்லிக்கிட்டே, டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"அப்படியா? எவ்ளோ நேரம் நடந்த?"

அவரு மொபைலை பெட் மேல வெச்சுட்டு, என் பக்கம் திரும்பி ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

நான் முடியைத் துடைக்கிறதை நிறுத்திட்டு, கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அவரோட பிம்பத்தைப் பாத்துக்கிட்டே பேசினேன்.

"கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரம் நடந்துருப்பேன்ங்க..."

நான் என் பொய்யை இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங் ஆக்குறதுக்காக, அளவுகளைக் கூட்டிக் குறைச்சுப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்ட்டை சுத்தி... ஒரு இருபது ரவுண்டு வந்திருப்பேன்."

நான் கூலா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம பொய்யைச் சொன்னேன்.

இருபது ரவுண்டு காம்பவுண்ட்டை சுத்துனதா நான் சொல்றேன்...

"அடேங்கப்பா... இருபது ரவுண்டா?"

கார்த்திக் ஆச்சரியமாப் புருவத்தை உயர்த்துனாரு.

"பரவால்லையே... இன்னைக்கு என்ன புதுசா அவ்ளோ நேரம் வாக்கிங்லாம் போயிருக்க?"

அவரு சிரிப்போட என்னைக் கிண்டல் பண்ற மாதிரி கேட்டாரு.

"சும்மா தாங்க... மைண்ட் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு... அந்த நைட் காத்து நல்லா சில்லுனு இருந்துச்சா..."

"அப்படியே நடந்துகிட்டே இருந்தேன்... டைம் போனதே தெரியல."

நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, "ம்ம்ம்... குட் குட்..."னு சொல்லிட்டு, மறுபடியும் தன் போனை எடுத்தாரு.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே, என் கழுத்துல இருந்த ஈரத்தை மெதுவாத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஹப்பா... தப்பிச்சோம்.'

எனக்குள்ள ஏதோ வெற்றி உணர்வு.

நான் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை, ஈஸியா மறைச்சுட்டேன்!

அவரு என் மேல எந்த ஒரு சந்தேகமும் படாம, நான் சொன்னதை அப்படியே நம்பிட்டாரு.

இனிமேல் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, நிம்மதியாத் தூங்கலாம்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

அந்த நிம்மதி, ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

நான் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, டவலைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது...

கார்த்திக், போன்ல இருந்து தன் பார்வையை விலக்கி, மறுபடியும் என்னைப் பாத்தாரு.

இந்தத் தடவை அவரோட பார்வை, என்னோட முகத்துல இல்ல.

அவரோட கண்கள், என்னோட உடம்பை... கீழ இருந்து மேல பாத்துச்சு.

நான் கட்டி இருந்த டவல், என் முழங்கால் வரைக்கும் தான் இருந்துச்சு.

அதுக்குக் கீழ என்னோட கால்கள் முழுசாத் திறந்தபடி, பெட்ரூம் வெளிச்சத்துல பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.

நான் ரொம்பக் கேஷுவலா நிக்கும்போது, என் கால்கள்ல எந்த ஒரு அசைவும் இல்ல.

திடீர்னு...

கார்த்திக்கோட பார்வை, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துல போய் அப்படியே 'ஸ்டக்' ஆகி நின்னுச்சு!

அவரோட கண்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த பாவனை மாறி, ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

அவரு உடனே பெட்ல இருந்து லேசா முன்னாடி சாஞ்சு, உத்து, கூர்மையாப் பாக்க ஆரம்பிச்சாரு.

நான் கண்ணாடியில அவரோட பிம்பத்தைப் பாத்துக்கிட்டு தான் இருந்தேன்.

அவரு இப்படித் திடீர்னு உத்துப் பாக்குறதைப் பாத்ததும், என் ஹார்ட்பீட் ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

'அவரு எதைப் பாக்குறாரு?'

நான் அவசரமா என் பார்வையை, அவரோட பார்வை போற திசையில... கீழ இறக்குனேன்.

அவரு பாத்துக்கிட்டு இருந்தது...

என்னோட முழங்கால்களை!

அடக் கடவுளே!!!

என் முழங்கால்கள்!

பெட்ரூம் லைட் வெளிச்சத்துல... என்னோட ரெண்டு முழங்கால்களும் அவ்ளோ அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

கால்கள்ல, முழங்கால் பகுதி மட்டும்...

ரணமாச் சிவந்து போயிருந்துச்சு!

அங்க இருந்த தோல் லைட்டா உரிஞ்சு, ஒரு மாதிரி ரத்தக்கட்டோட, வீங்கிப் போயிருந்துச்சு!

அதை பாத்த அடுத்த செகண்ட்... என் மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய சைரன் அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஐயோ... என்ன கேக்கபோறாரோ!'

நான் வாக்கிங் போனதா சொன்னேன்... ஆனா வாக்கிங் போனா, முழங்கால்ல இப்படி ஒரு காயம் எப்படி வரும்?

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

கார்த்திக் பெட்ல இருந்து தன் வலது கையை நீட்டி, என்னோட முழங்காலைக் காட்டினாரு.

"பவி... முழங்கால்ல என்ன அது?"

அவரோட குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவான கேள்வியும், ஒரு பதற்றமும் இருந்துச்சு.

"ரெண்டு கால்லயும் தோல் அப்படி உரிஞ்சு போயிருக்கே... என்னாச்சு?"

அவரு புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, என் கண்ணை நேராப் பாத்துக் கேட்டாரு.

அந்தக் கேள்வி, சம்மட்டியால என் தலையில அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அப்படியே வேர்த்துக் கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

'நான் இப்போ என்ன சொல்றது?'

'நான் சிமெண்ட் தரைல முட்டி போட்டு, வாட்ச்மேன்கிட்ட ஓலு வாங்கினேன்னு சொல்ல முடியுமா?'

'இல்ல, வேற ஏதாச்சும் சொல்லணுமா?'

என் மூளை ஒரு செகண்டுக்குள்ள ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்துல ஓடுச்சு.

நான் பதற்றத்தைக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு, கஷ்டப்பட்டு என்னையக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் உடனே என் முகத்த சோகமா மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, உதட்டைப் பிதுக்கிக்கிட்டு, ஒரு குழந்தை மாதிரிப் பரிதாபமா ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

நான் லேசா என் முழங்காலைத் தொட்டுப் பாக்குற மாதிரி குனிஞ்சேன்.

"அது... கீழ விழுந்துட்டேன்ங்க..."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, ஒரு வலிக்குற மாதிரி டோன்ல மாத்திச் சொன்னேன்.

என் வாய்ல இருந்து பொய் எவ்ளோ நேக்கா, எவ்ளோ இயல்பா வந்துச்சுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"கீழ விழுந்துட்டியா?!"

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போய் கேட்டாரு.

அவரு பெட்ல இருந்து பாதி எந்திரிக்கிற மாதிரி முன்னாடி வந்தாரு.

"எப்படி விழுந்த? எங்க விழுந்த?"

அவரோட குரல்ல இப்போ ஒரு உண்மையான புருஷனோட அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு எவ்ளோ நல்லவரு... நான் சொல்ற பொய்யை நம்பி, எனக்காக பரிதவிக்குறாரேனு எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி எட்டிப் பாத்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் ஃபீல் பண்ண டைம் இல்லை. நான் தப்பிச்சாகணும்.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் சோகமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... நம்ம காம்பவுண்ட்டுக்குப் பின்னாடி வாக்கிங் ட்ராக் இருக்குலங்க..."

நான் மெதுவா, ஒரு கதையை உருவாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"அங்க கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சா..."

"நான் பாட்டுக்கு வேகமா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்..."

"அங்க தரைல ஒரு பெரிய கல்லு கிடந்துருக்கு... நான் அதை சரியாப் பாக்கல..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, என் கைகளால அந்தச் சம்பவத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"கால் பட்டுத் தடுக்கி... அப்படியே பேலன்ஸ் இல்லாம முன்னாடி சடார்னு விழுந்துட்டேன்ங்க."

"விழும்போதே ரெண்டு முழங்காலும் சிமெண்ட் தரைல பலமா உரசிக் கிழிச்சுக்கிச்சு..."

நான் அந்த 'சிமெண்ட் தரை'ங்குற வார்த்தையை மட்டும் உண்மையாச் சொன்னேன். ஏன்னா, காயத்தோட ஆழம் அதத் தான் காட்டுச்சு.

நான் சொல்லி முடிச்சுட்டு, நிஜமாவே வலிக்கிற மாதிரி, "ஸ்ஸ்ஸ்... அப்போ அவ்ளோ வலிச்சுது தெரியுமா?"னு ஒரு சின்ன குரல்ல சொன்னேன்.

நான் இப்படி நடிச்சு முடிச்சதும்...

கார்த்திக் முகத்துல இருந்த சந்தேகம் எல்லாம் போயி, அக்கறை மட்டும் தான் மிச்சம் இருந்துச்சு.

அவரு ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அச்சச்சோ... பாத்து நடக்க மாட்டியா பவி?"

அவரு ரொம்பக் கண்டிப்பா, ஆனா அன்பா என்னைத் திட்டுனாரு.

"ராத்திரி நேரத்துல, இருட்டுல நடக்கும்போது எவ்ளோ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும்?"

"கண்டிப்பா போன் நோண்டிக்கிட்டே நடந்துருப்ப... அதான?"

அவரு என்னைய ஒரு சின்னப் பொண்ணைத் திட்டுற மாதிரி, ரொம்ப எதார்த்தமாகக் கேட்டாரு.

நான் உடனே லேசாத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு, "இல்லங்க... போன்லாம் பாக்கல... இருட்டுல கல்லு தெரியல..."னு ஒரு மாதிரிச் சிணுங்குனேன்.

கார்த்திக் தலையில அடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சரி சரி... ரொம்ப அடிபட்டுருக்கா? ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்கா?"

அவரு மறுபடியும் என் காலை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ரொம்ப வலிக்குதா இப்போ?"

அவரு அந்த 'ரொம்ப வலிக்குதா'னு கேட்டப்போ...

என் மனசுக்குள்ள வேற என்னமோ ஓடுச்சு.

அவருக்குத் தெரியாது... என் முழங்கால்ல இருக்குற வலியை விட...

என் புண்டைலயம், என்முலையுலயும் எவ்ளோ வலியும், சுகமும் கலந்து கிடக்குதுனு!

ஒரு ஆம்பளை, என்னைய அனிமல் மாதிரித் தூக்கிப் போட்டு ஓத்தப்போ வந்த வலி இதுனு அவருக்குத் தெரியாது.

அவரு தன் பொண்டாட்டி ஒரு சின்னக் கல்லுல தடுக்கி விழுந்துட்டாளேனு பரிதாபப்படுறாரு.

நான் அந்த உண்மையை மனசுக்குள்ளேயே வெச்சுக்கிட்டு...

வெளிய கார்த்திக்கைப் பாத்து, சாஃப்ட்டான, அழகான, புன்னகைச்சேன்.

நான் என் தலையை லேசா ஆட்டி...

"இல்லங்க... இப்போ அவ்ளோலாம் வலிக்கல... பரவால்ல... இட்ஸ் ஃபைன்."

நான் சொன்னேன்.